Κατερίνα Γκαράνη 

Αφού τους τσακίσουμε με τον πόλεμο και επιβάλουμε νέα κατοχή με τους Άγγλους, πρώτα περιθωριοποιούμε και ποινικοποιούμε όλους τους Αριστερούς για να έχουμε τα κεφάλι μας ήσυχο. Μετά δίνουμε το 1/3 του εργατικού πληθυσμού σε ξένες χώρες σκλάβους σε εργοστάσια πληρωμένους με πενταροδέκαρες από πακέτα Μάρσαλ. Σφραγίζουμε με τη συμφωνία Κούπερ όλο τον εθνικό πλούτο δίνοντας τον απόλυτο έλεγχο στις ΗΠΑ μέχρι το 2010. 

Κατόπιν αστικοποιούμε όλο τον πληθυσμό ερημώνοντας την Ελλάδα γιατί οι Έλληνες στα βουνά και στα χωράφια είναι "άτακτοι". Βάζουμε μία Χούντα να αναπτυχθεί με πακέτα αμερικάνικα και οι πρώην τσοπάνηδες από ελεύθεροι να δουλεύουν σε αμπάρια. 

Χώνουμε την χώρα στην ΕΟΚ και αρχίζουμε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (η πρώτη δόθηκε το 1979), φέρνουμε έναν σοσιαλιστή από τις ΗΠΑ για ηγέτη και κάνει τα 2/3 του εργατικού δυναμικού δημοσίους υπαλλήλους δεκαπλασιάζοντας το μισθό τους κλείνοντας βιομηχανίες-βιοτεχνίες και σβήνοντας το αγροτικό κεφάλαιο με επιδοτούμενες χωματερές. 

Στην συνέχεια υποτιμούμε την δραχμή 340,75 φορές για να μπούνε στην ΟΝΕ, στήνουμε ένα χρηματιστήριο με φούσκες όπου αρπάζουμε άφθονο ρευστό, αποταμιεύσεις και αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και το 2010 επιβάλλουμε ένα "χρέος" και παίρνουμε όλη την χώρα με υποθήκες. Πρώτα από όλα τα βουνά, το νερό και τους κάμπους όπου οι "άτακτοι" θα μπορούσαν να επιβιώσουν και ίσως να έκαναν ζημιά και τους αφήνουμε με την αγωνία μη χάσουν τα 80τ.μ ντουβάρια με μπετόν. Τα σπιτάκια τους θα τα πάρουμε κι αυτά γιατί καλή μπίζνα σε έναν τόπο με πολύ ήλιο το airb' n' b και την Ακρόπολη πάνω από το κεφάλι σου. 

Μετά τους παίρνουμε και τον ορυκτό πλούτο και κάθε είδος παραγωγής ενέργειας ενεργοποιώντας την αμερικάνικη Σύμβαση Κούπερ που νόμιζες ότι έχει λήξει αλλά στην ουσία μετατράπηκε σε δήθεν διεθνείς συμμαχίες υπεράσπισης των κυριαρχικών σου δικαιωμάτων όπου έχουν βάσεις Αμερικάνοι και κάνουν βόλτες γαλλικές φρεγάτες για την προστασία των αμερικανικών και γαλλικών εταιρειών εξόρυξης και την διασύνδεση με αγωγούς από εδάφη που έχουμε τσακίσει με πόλεμο ή "αραβικές άνοιξες" όπου κυβερνούσαν τύποι σαν τον "κακό Καντάφι". 

Τόσο απλή είναι η ιστορία των τελευταίων ειρηνικών 80 χρόνων. Άντε τώρα να δεις πόσο θα έρθει ο λογαριασμός ρεύματος για να τον βάλεις και αυτόν μαζί με τους επόμενους σε 12 άτοκες δόσεις. Κράτα και 2 ευρώ να σου φέρουν ένα freddo στο σπίτι για να νιώσεις άρχοντας.

της Κατερίνας Γκαράνη 

Έναν ολόκληρο χρόνο έχουμε γίνει τα πειραματόζωα επιτροπών ειδικών και κυβέρνησης. Έχουμε άπαντες καταλάβει ότι δεν θα είναι τίποτε ίδιο μετά την πανδημία όσον αφορά στην καθημερινότητά μας -ακόμα και αν εμβολιστούμε όλοι- γιατί ένας ιός δεν εξαφανίζεται, δεν ξέρει κανείς τι κουσούρια θα αφήσει σε όσους νόσησαν, και ακόμα παίζουν με το "άνοιξε-κλείσε" αντί να έχουν βάλει ήδη μπροστά τον τρόπο να εργάζεσαι, να κινείσαι, να έχεις την προσωπική σου ζωή, να πηγαίνεις τις διακοπές σου με βάσει τα νέα δεδομένα που έχουν εμφανιστεί. 

Οι Έλληνες ζούνε στην Ελλάδα 365 ημέρες το χρόνο και όχι οι τουρίστες. 

Οι Έλληνες πληρώνουν φόρους δυσβάστακτους και είναι με την ψυχή στο στόμα σε μια κατεστραμμένη από τις πολιτικές οικονομία και όχι οι τουρίστες. Πρώτα λοιπόν, δικαίωμα για διακοπές έχουν οι Έλληνες και όχι οι τουρίστες και για να το έχουν αυτό θα πρέπει καταρχάς να κινηθεί η πραγματική οικονομία και όχι το εξτραδάκι για κάθε οικονομία, που είναι ο τουρισμός. Ξέρουν και οι Έλληνες να ξοδεύουν χρήματα στις διακοπές τους αλλά γιατί δεν έχουν και δεν μπορούν να στηρίξουν τον τουρισμό να το σκεφτούν τα μυαλά που μας κυβερνούν 12 χρόνια. 

Οι Έλληνες έφτιαξαν την Ελλάδα τουριστικό προορισμό με τα δουλεμένα τους λεφτά και όχι οι τουρίστες. 

Παίζουν με την ψυχολογία εκατομμυρίων πολιτών που είναι σίγουρο ότι μόλις λένε "ανοίγουμε" γίνεται η έξοδος του Μεσολογγίου από το σκάσιμο μηνών μέσα στο σπίτι και με αποτέλεσμα να γίνει και πάλι έξαρση της νόσου. Μετά λένε ξανά "κλείνουμε" και ξανά έφοδος από τους πολίτες να προλάβουν την μία ημέρα πριν να ξαναμπούν φυλακή με αποτέλεσμα να γίνονται δύο φορές απρόσεκτοι. 

Σαν μην έφταναν οι πανωλεθρίες στο ενδιάμεσο είχαν την φαεινή ιδέα να ανοίξουν και τα σχολεία! Συν όλα αυτά δεν έχουν πάρει καμία απόφαση τι θα γίνει με τις δημόσιες συγκοινωνίες, τι θα γίνει με τις προληπτικές εξετάσεις πολιτών για άλλες ασθένειες χωρίς να έχουν τον φόβο ότι παίρνουν ρίσκο να μπουν σε οποιοδήποτε υγειονομικό χώρο για να αντιμετωπίσουν το όποιο πρόβλημα υγείας που μπορεί να έχουν και είναι άσχετος με τον ιό. 

Μία πολιτική καθαρά φοροεισπρακτική με το γκλομπ και το πρόστιμο για προκλητικά γελοίους λόγους, με νέους ανθρώπους να έχουν χάσει ήδη τον έναν χρόνο από τα σημαντικότερα χρόνια τους, εφόσον βλέπουν ότι η σοβαρότητα των μεγάλων έχει μεταναστεύσει δια παντός από τον τόπο, κάνοντας και πάρτι στα κρυφά, να βρεθούν με αυτόν/αυτή που έχουν φυσιολογικότατα ερωτευθεί και να θέτουν καταρχάς την υγεία τους σε κίνδυνο και κατά συνέπεια την υγεία όλης της αγέλης. 

Γερόντια που έχουν πάθει καταθλιπτικά επεισόδια μέσα στο σπίτι απομονωμένοι από τα πάντα και δεν βλέπουν πια τον λόγο να είναι προσεκτικοί με τον ιό εφόσον ούτως ή άλλως τα χρόνια τους είναι μετρημένα γι' αυτό όταν βγαίνουν τις ελάχιστες στιγμές έξω να μην κάνουν σαν μικρά παιδιά τραβώντας κάτω τις μάσκες, μην τηρώντας αποστάσεις, πηγαίνοντας στην εκκλησία μπας και τους σώσει η Παναγία γιατί η κυβέρνηση είναι σίγουρο ότι δεν θέλει να τους σώσει. 

Απαιτούν από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να ξεπερνά κάθε φορά που γίνεται ένα δικό τους στρατηγικό λάθος να δίνουν υπεράνθρωπες μάχες μέσα σε αποδεκατισμένα νοσοκομεία για να φτάσουμε να τους πετάνε το μπαλάκι "πάρτε την ευθύνη ποιος θα μπει σε ΜΕΘ για να σωθεί και ποιος θα μείνει έξω". 

Οι πολιτικοί, όπως και σε κάθε πόλεμο, δεν αντιμετώπισαν ποτέ τον θάνατο απλά έδιναν διαταγές. Έτσι και τώρα. Σκέφτηκε άραγε κανείς το προσωπικό των νοσοκομείων που επί ένα χρόνο έχει ξεπεράσει κάθε ανθρώπινη αντοχή ζώντας με το ρίσκο της ίδιας της μόλυνσης για τους ίδιους, σε τι κατάσταση θα είναι σωματική και ψυχολογική μετά την λήξη της πανδημίας; Απαιτούμε! Και οι πολιτικοί από τη μια αλλά και οι πολίτες λέγοντας το απίστευτο "φτιάξτε ΜΕΘ και αφήστε μας να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς μέτρα". Ποιος θα σε σώσει στη ΜΕΘ; Ποιος θα σε σώσει ακόμα και σε απλό θάλαμο; Πώς απαιτείς το "σώσε με έχεις υποχρέωση" αφού πριν η λογική σου ήταν αυτή που έφτασε τα πράγματα εδώ που τα έφτασε; Λες και οι ΜΕΘ είναι μια εξαγωγή δοντιού, λες και το προσωπικό για τις ΜΕΘ το εκπαιδεύουμε σε τρεις μήνες και είναι έτοιμο. 

Πώς λοιπόν, μετά από όλα αυτά να μην παίρνει φόρα ό,τι ηλίθιο κυκλοφορεί και να έχει άποψη περί του ιού υποστηρίζοντας ότι μια γρίπη είναι και τελικά "η προστασία είναι αυτή που σκοτώνει"; Ο καθένας και ο χαβάς του και αυτό γίνεται αποκλειστικά από την επικίνδυνα ανώριμη μέχρι εγκλήματος στρατηγική μιας κυβέρνησης αλλά και ολόκληρης της αντιπολίτευσης που ένα σοβαρό πλάνο και όχι απλά "κατηγορώ" δεν έχει καταθέσει τόσο μέσα στην Βουλή. Απλά "η κυβέρνηση κάνει πανωλεθρίες" λες και αυτοί αν ήταν κυβέρνηση θα τα έκαναν καλύτερα με ένα σύστημα υγείας που επί 12 χρόνια καταρρέει και καταρρέει και μια οικονομία που στηρίχθηκε σε "στρατηγικούς επενδυτές", σε funds και στο πότε έρθει ο Μάιος να πάμε να γίνουμε γκαρσόνια και λαντζέρηδες για τους ξένους τουρίστες. 

Μέχρι στιγμής απλά μας σκότωναν ψυχολογικά και οικονομικά. Τώρα μας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια μας και βιολογικά.

του Γιάννη Λαζάρου 

Οι καλοί άνθρωποι στην Ελλάδα πάντα είχαν μια ξεχωριστή θέση στην κοινωνία αφού σε ό,τι κι αν συνέβη σ΄ αυτή την χώρα πάντα ήταν με τους νικητές και τελικά νίκησαν οι ίδιοι κατά κράτος. Οι καλοί άνθρωποι όπως είναι φυσικό αναπαράγονται (ανεξέλεγκτα κι αυτοί), όμως δεν κάνουν κανένα κακό αφού ακολουθούν πιστά τις εντολές του Θεού τους ο οποίος τους το ζήτησε επιτακτικά να αυξάνονται και να πληθύνονται. 

Τους καλούς ανθρώπους αμέσως τους ξεχωρίζεις γιατί πάντα είναι πρώτη θέση στην εκκλησία και σε ό,τι άλλο συμβαίνει στην ζωή της χώρας. Επίσης είναι και απόγονοι καλών ανθρώπων, οι οποίοι στο παρελθόν πρόσφεραν τα μάλα σε καιρούς χαλεπούς εξασφαλίζοντας το παντεσπάνι τους για τους ίδιους αλλά και για τα τέκνα τους. 

Αυτό το έκαναν πάντα για να διατηρούν την δύναμη αλλά και την θέληση να συνεχίσουν να μεταδίδουν τις αξίες τους, θρησκευτικές, πολιτικές, οικονομικές κ.λπ στα βλαστάρια τους. 

Για να καταλάβετε τι προσπαθώ να σας πω, παρόλο που δεν το φέρνω γύρω - γύρω, φανταστείτε έναν κουκουλοφόρο της κατοχής την ώρα που επιστρέφει στο σπίτι του φορτωμένος με κονσέρβες, γλυκά, χρήματα κ.α. αφού έχει καταδώσει καμιά δεκαριά πατριώτες να σταλούν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κουρασμένος από τον κάματο της μέρας αφού θα ντερλίκωσε με την οικογένεια τα εδέσματα της προδοσίας, αμέσως μετά θα φώναζε τα βλαστάρια του και χαΐδεύοντάς τα θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να τους εμφυσήσει τα ιδανικά της πατρίδας, της αλήθειας, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και άλλων ανθρώπινων ιδανικών. 

Έτσι, τα παιδιά του καλού αυτού ανθρώπου μεγαλώνοντας θα γινότανε κι αυτά καλά παιδιά και όπως είναι φυσικό, αφού η πατρίδα πάντα χρειάζεται καλούς ανθρώπους να την κουμαντάρουν, αυτά τα παιδιά θα καλέσει να την υπηρετούν. 

Τα παιδιά των καλών ανθρώπων θεωρούν φυσικό να ψεύδονται, να κλέβουν, να σκοτώνουν, να προδίδουν αφού αυτά είναι περασμένα στο κύτταρό τους και δεν τιμωρούνται από κανένα νόμο που ισχύει μόνο για τα παιδιά των κακών ανθρώπων. 

Τα παιδιά των καλών ανθρώπων είναι με την θέληση του λαού πάντα σε θέσεις κυβερνητικές, αυτό μπορεί και να ονομαστεί "Δημοκρατία των καλών ανθρώπων". Αφού οι κακοί είναι αποκλεισμένοι πάντα και παντού. 

Οι καλοί άνθρωποι δημιούργησαν και ομάδες, που τις αποκαλούν κόμματα, και έτσι αν κανένας από τους κακούς ανανήψει και γίνει κομματόσκυλο τού πετάνε κανένα κοκαλάκι να καλοπεράσει κι αυτός. 

Το ψέμα για τα παιδιά των καλών ανθρώπων δεν είναι τρόπος ζωής αλλά η ίδια η ζωή. Ξεπέρασαν τους προγόνους τους σε φαντασία αφού είναι και σπουδαγμένα την σήμερον σε πανεπιστήμια που οι προηγούμενοι φρόντισαν να τα κάνουν κοτέτσια εκτροφής ζωντόβολων. Για να καταλάβετε πόσο προχωρημένοι είναι μπορεί να σου επιβάλουν φόρο βαφτίζοντάς τον πατριωτικό ή να είναι παιδοβιαστές και να δηλώνουν ασθένεια πέους. 

Τα γράμματα που έμαθαν τα παιδιά των καλών ανθρώπων ποτέ δεν πάνε χαμένα. Πάντα έχουν έτοιμες ωραίες λέξεις να ξεφύγουν από αυτό για το οποίο θα δίκαζαν τα παιδιά των κακών ανθρώπων. 

Αν υπάρξει καμιά διαφωνία από κάποιον για τα έργα και ημέρες των καλών παιδιών στέλνουν τα άλλα καλά παιδιά, που τα πληρώνουν, νόμιμα να βαράνε και σε σαπίζουν στο ξύλο. Έχουν μάθει από τους προπάτορές τους πως σωματικοί και ψυχικοί πόνοι μαζί δύσκολα αντέχονται οπότε κάνουν τα αδύνατα δυνατά να λιγοστεύουν οι κακοί. 

Τα παιδιά των καλών ανθρώπων έχουν εξασφαλισμένη και θέση στον παράδεισο αφού και πρώτο τραπέζι πίστα είναι σε όλες τις εκκλησιαστικές λειτουργίες αλλά και διότι οι αντιπρόσωποι του θεού παιδιά καλών ανθρώπων είναι. 

Έτσι εξασφαλίζεται η καλοπέραση σε όλες τις ζωές. Οπότε οι κακοί θα πρέπει να το εμπεδώσουν πως σε όποια ζωή και να ζουν πάντα θα υπομένουν τα παιδιά των καλών ανθρώπων που θα συνεχίσουν να αναπαράγονται. 

Αν κάποιος δεν αντέχει όλο αυτό το σκηνικό και έχει ξεπεράσει τα όριά του προ πολλού, μπορεί να αναφωνήσει μαζί μου "ευχαριστώ, πατέρα, που δεν ήσουν καλός άνθρωπος"

του Γιάννη Λαζάρου 

Μετά την σφοδρά ανησυχία ολόκληρου του πλανήτη για τον κίνδυνο που διέτρεξε η δημοκρατία στην Αμερική από την εισβολή των Τραμπούχων στο Καπιτώλιο επανήλθε η ηρεμία διότι άπαντες οι δημοκράτες του πλανήτη πάλι συμπαραστάθηκαν στον χειμαζόμενο Αμερικανικό λαό με καυτά μηνύματα, που έδωσαν μια ακόμη νίκη στην δημοκρατία. Δεν θα αφήσουμε βέβαια απ΄έξω την σκληρή όσον και λυσσαλέα μάχη που έδωσαν οι ντόπιοι Αμερικάνοι δημοκράτες μη Τραμπούχοι απέναντι στους Τραμπούχους του Τραμπ, που τον εξέλεξαν πριν τέσσερα χρόνια δημοκρατικά. 

Μάλιστα, αφού αυτόματα διέγνωσαν και την κατάσταση της ψυχικής υγείας του, έφτασαν να τον αποπέμψουν με καθαίρεση καμιά δεκαριά μέρες πριν παραδώσει τα κλειδιά. Μπροστάρισσα στην μάχη η κα Πελόζι, η οποία είναι δημοκράτισα από τα γενοφάσκια της, κατάφερε χτύπημα στον Τραμπουχισμό που ούτε ο Ράμπο δεν θα το επιχειρούσε. "Πάρτε το κουτί με τους κωδικούς των πυρηνικών από τον τρελό Τράμπ", δήλωσε και ακόμη μαζεύουν τα κομμάτια τους οι Τραμπούχοι. Εν ολίγοις η κα Πελόζι θέλει να μας πείσει πως όλα όσα βλέπουμε σε ταινίες του Χόλιγουντ, όπου ο πρόεδρος της υπερδύναμης δεν πάει ούτε για χέσιμο (να με συμπαθάτε) χωρίς το κουτί, είναι αλήθεια. 

Στις ταινίες, βέβαια, δεν μας δείχνουν το ανθρώπινο πρόσωπο του εκάστοτε αχυρανθρώπου αλλά έναν οξυδερκή, ψυχοπονιάρη, παιδαρά, ειρηνοποιό, δημοκράτη, ψυχικά ισορροπημένο, που στο τέλος πάντα καταφέρνει να πείσει τους κακούς να μη τον αναγκάσουν να πατήσει τα κουμπιά. Ούτε σε κωμωδία δεν μας έδειξαν έστω μια φορά το ανθρώπινο πρόσωπο του αχυρανθρώπου, το οποίο μπορεί να είναι απλό σαν του Βρασίδα ο οποίος πλακώθηκε ένα βράδυ με την Φρόσω γιατί ανακάλυψε πως οι πονοκέφαλοι οφείλονταν στο ότι είχε γκόμενο και δεν του καθότανε. Έτσι, ο Βρασίδας αγανακτισμένος τα έκανε γυαλιά καρφιά μεσάνυχτα στο σπίτι και την κοπάνησε να βρει την Ρούλα, την γκόμενα που έβγαλε τελευταίως. 

Ο αντίστοιχος λοιπόν Πρόεδρος~Βρασίδας θα μπορούσε μέσα στην τσαντίλα του αντί να τα κάνει γυαλιά καρφιά στον Λευκό Οίκο επιβαρύνοντας και τον Αμερικάνο φορολογούμενο να αναφωνήσει "γαία πυρί μιχθήτω, μωρή αλανιάρα. Αφού δεν θα σε έχω εγώ, δεν θα σε έχει κανένας" πατώντας τα κουμπιά στέλνοντας στην λησμονιά καμιά πεντακοσαριά εκατομμύρια παγκόσμιους δημοκράτες. 

Φυσικά αυτά δεν γίνονται ούτε στο Χόλιγουντ γιατί οι σοβαροφανείς αχυράνθρωποι, που επιλέγει δημοκρατικά η υπερδύναμη, ήταν και θα είναι ψυχικά πιο υγιείς από τον Τραμπ. Όμως ο μοναδικός αχυράνθρωπος, που μας έδειξε την πραγματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η υπερδύναμη, είναι ο Τραμπ. Από την εποχή του Νίξον, που άρχισαν τα κόβουν αβέρτα δολάρια για την παγκόσμια κυριαρχία, όλα ήταν σοβαρά και ψυχικά υγιέστατα. Μέχρι και μαύρο έβαλαν στον θώκο για να δείξουν πόσο έχουν προοδεύσει. Μόνο ένα δεν έκαναν: Δεν σταμάτησαν να δολοφονούν παγκοσμίως ανθρώπους και πλανήτη. 

Ο Τραμπ μέσα στην τρέλα, που του καταλογίζουν οι συμπατριώτες του και οι παγκόσμιοι δημοκράτες, φώναξε κάτι απλό και κατανοητό. Είπε: "βρε όρνια της Κλεισούρας, δεν σας φταίω εγώ που ότι μαζέψαμε τόσα χρόνια ως πλούτο σκορπώντας τον θάνατο το μετατρέψατε σε αριθμούς στα κομπιούτερ αφού ούτε κιλότα για την Μελάνια δεν παράγουμε πια". Έτσι έπεσαν να τον φάνε οι δημοκράτες παγκοσμίως και πρωτίστως αρχηγοί κρατών, που κι αυτοί ούτε στρινγκ για την γκόμενα του Βρασίδα δεν παράγουν. 

Επίσης η τρέλα του Τραμπ παρουσίασε στον παγκόσμιο δημοκρατικό πληθυσμό την αλήθεια για την υπερδύναμη η οποία αδυνατώντας να αντιμετωπίσει και άλλους παίχτες που μπήκαν στο παιχνίδι άρχισε να αποσύρεται από την  παγκόσμια σκακιέρα και να μένει μόνο σε απειλές τύπου Χόλιγουντ για το πάτημα κουμπιών. 

Πώς να αντέξει λοιπόν η δημοκράτισα (από τα γενοφάσκια της, το τονίζουμε) να είναι τα κουμπιά στα χέρια ενός τρελού, ο οποίος υποσχέθηκε 1000 δολάρια σε κάθε Αμερικάνο και ήρθε ο νέος ψυχικά υγιέστατος Μπάιντεν και τα έκανε 1400; 

Γεγονός είναι πως από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, και η αλήθεια ποτέ δεν εξυπηρετεί τους κρατούντες. Φυσικά, όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος οπότε με εικασίες αυγά δεν βάφονται. Όμως, οι παγκόσμιοι δημοκράτες, που είναι και ψυχικά υγιέστατοι, δεν εννοούν να κατανοήσουν πως όσο έχεις Χόλιγουντ το κουτί με τους κωδικούς των πυρηνικών μάλλον έχει ντόνατς μέσα. Αυτά με τη σοκολάτα που τρώει και ο Βρασίδας.

της Κατερίνας Γκαράνη 

"Θα ήθελα να ξεκινήσω με την εισβολή στον Καπιτώλιο. Όπως όλοι οι Αμερικανοί είμαι εξοργισμένος από τη βία. Οι ΗΠΑ ήταν πάντα κράτος του Νόμου και της Τάξης. Σε αυτούς που προχώρησαν σε πράξεις βίας και καταστροφής, έχω να πω πως δεν εκπροσωπείτε την χώρα μας. Αυτοί που παραβίασαν τους Νόμους πρέπει να τιμωρηθούν, είπε στο διάγγελμά του ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τα επεισόδια στο Καπιτώλιο". 

Πόσο πιο ξεκάθαρο πρέπει να γίνει ότι ο Τραμπ πήρε την προεδρία για να εμφανίσει όλο το αντιδημοκρατικό άκρο που ήταν παρόν στις HΠΑ; Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι όταν η Δημοκρατία γίνεται εργαλείο οικονομικών συμφερόντων δημιουργεί ένα φασιστικό παρακλάδι με τον φερετζέ του πατριωτισμού, το ταΐζει και το σπρώχνει να κάνει ό,τι πιο αντιδημοκρατικό γίνεται και βέβαια οι κάμερες να είναι σε σημεία που να παίρνουν όλα τα πλάνα με λεπτομέρειες; 

Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι όπως και στην Ελλάδα όταν δημιουργείται μια οικονομική κρίση, όταν οι χώρες οδηγούνται σε τεράστια χρέη που πρέπει να τα πληρώσουν οι πολίτες πρέπει να βρεθεί μια αιτία έτσι ώστε οι νόμοι να γίνουν πιο σκληροί για την προστασία της "δημοκρατίας"; 

Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι ξαφνικά όλοι μιλούνε για "απειλή της δημοκρατίας" όταν η ίδια η δημοκρατία ήταν αυτή που έβαλε τον Τραμπ στην θέση του πλανητάρχη θυμίζοντας ότι και ο Χίτλερ δημοκρατικά βγήκε; Γι' αυτό την επόμενη φορά να προσέξετε! 

Πόσο πιο ξεκάθαρο που όλοι οι λεγόμενοι αντιφασίστες ηγέτες και αρχηγοί κομμάτων με μία φωνή ενώθηκαν να δημιουργήσουν το "Δημοκρατικό Τόξο" στις ΗΠΑ; Ο αριστερός Σάντερς με τον δεξιό Μπάιντεν!!! Βλέπετε, έτυχε στην Ελλάδα να παιχτεί αυτό το παιχνίδι του εκλεγμένου ναζισμού, το οποίο αφού χρησιμοποιήθηκε και αφού έγινε η δουλειά της παράδοσης των πάντων με τον φόβο να μην μιλάς, μην τολμήσεις να πεις οτιδήποτε για την Ευρωπαϊκή Ένωση που κατάντησε μια χώρα σε οικόπεδο, γιατί αλλιώς θα έφερες την ταμπέλα "εθνικιστής" και μάθαμε πολύ καλά ότι όλα ένα παιχνίδι είναι του ίδιου συστήματος. 

Κάποτε η Ουρλίκε Μάινχοφ ως δημοσιογράφος είχε γράψει για τον τρόπο που η Γερμανία της δεκαετίας του '60 μέσω της προπαγάνδας έβαλε για πρώτη φορά το την δημιουργημένη "τρομοκρατία" από το ίδιο το σύστημα με τον πιο απλό τρόπο: "Πρέπει να βοηθήσετε στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας, αλλιώς θα έρθει ένας νέος Χίτλερ και θα το κάνει εκείνος στη θέση σας. Με άλλα λόγια, ο Χίτλερ ήταν κι αυτός ένας διώκτης της εγκληματικότητας, βέβαια ξεπέρασε τα όρια, γι' αυτό κι εμείς θα προλάβουμε τον επόμενο και θα καθαρίσουμε μόνοι μας το κράτος, κάθε ένας από εμάς κι ένας ισχυρός άντρας". 

Ναι, ο κάθε πολίτης είναι ισχυρός άντρας και ως δημοκράτης πρέπει να πατάξει τον οποιονδήποτε τολμά να "απειλήσει" την δημοκρατία. Λοιπόν, καλό το θέατρο που έπαιξε ο αχυράνθρωπος Τραμπ και πραγματικά έφερε απίστευτα αποτελέσματα. Για να δούμε σε λίγο που τα εργατικά δικαιώματα θα καταπατούνται με νόμους, που θα κατάσχουν σπίτια για ελάχιστες οφειλές σε εφορία, που το σύστημα δημόσιας υγείας θα πουληθεί εξ ολοκλήρου σε ιδιώτες, που τα επιδόματα θα μηδενιστούν αν θα μπορούν οι πολίτες να βγαίνουν στον δρόμο απαιτώντας ή να κάνουν κατάληψη κρατικών υπηρεσιών ή ντου σε τράπεζες (που θα τους δεσμεύουν τα χρήματα δήθεν για να σωθεί η ρευστότητα) θα χαρακτηρίζονται ως τρομοκράτες που θα είναι ανάλογοι αυτών που σαν τα ψαράκια τσίμπησαν το δόλωμα και έκαναν ντου στο ναό της Αμερικανικής Δημοκρατίας. 

Είναι κι αυτή η πανδημία με τους χιλιάδες θανάτους εξ αιτίας των πολιτικών αποφάσεων στον δυτικό κόσμο που θα γίνει το καλύτερο όπλο υπέρ της διατήρησης της Δημοκρατίας. Για το καλό σας δεν σας αφήνουμε να αντιδράτε μαζικά! Μας αγαπάει η δημοκρατία άσχετο που και πριν την πανδημία αν δεν είχες λεφτά σε χώρα με κρίση έκανες την παραγγελία κάσας πριν τολμήσεις να καλέσεις ασθενοφόρο.

Κατερίνα Γκαράνη  

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος προκύπτει ότι το 2019 ήταν μία ακόμη χρονιά ανόδου όσον αφορά τις δαπάνες των Ελλήνων για γιορτές στο εξωτερικό. Το 2019 ένας στους δύο Έλληνες δήλωσε ότι θα ταξιδέψει εκτός συνόρων,ενώ μόνο το 31% θα προτιμήσει τη χώρα μας. Πάνω από 2,5 δισ. ευρώ τα χρήματα που ξόδεψαν πέρυσι για τα ταξίδια τους. 

2,5 δις έβγαλαν δηλαδή οι Έλληνες στο εξωτερικό μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Το ποσό αυτό δεν αφορά τουρισμό όλον τον χρόνο αλλά τον τουρισμό αποκλειστικά στις γιορτές των Χριστουγέννων. Το 2019 ένας στους δύο Έλληνες δήλωσε ότι θα ταξιδέψει στο εξωτερικό για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Κρατήσεις έχουν γίνει και φέτος για να γιορτάσουν εκτός Ελλάδας τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά. 

Πάμε όμως στα εντός και πόσο τελικά ζουν στην πραγματικότητα της πανδημίας οι Έλληνες. Είναι η πρώτη χρονιά που οι κρατήσεις για ξενώνες, μονοκατοικίες αλλά και challet ξεκίνησαν από τον Σεπτέμβριο όταν άλλες χρονιές ξεκινούσαν από τον Νοέμβριο. Η πληρότητα μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου ήταν σε κρατήσεις: Αράχωβα η πληρότητα αγγίζει 83% για ολόκληρα διαμερίσματα ή/και βίλα την περίοδο των Χριστουγέννων και 90 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Μέτσοβο, η πληρότητα αγγίζει το 96% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 84 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Καλάβρυτα η πληρότητα αγγίζει το 77% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 95 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Καρπενήσι η πληρότητα αγγίζει το 88% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 83% για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. 

Πώς όλη αυτή η πραγματικότητα των αριθμών και δεδομένων συνάδει ότι "θα πεινάσουμε από τα lockdown" αλλά και ότι για τους Έλληνες το να σμίγουν οι οικογένειες και οι φίλοι στα σπίτια για να περάσουν τις ημέρες των Χριστουγέννων είναι κάτι που φέτος θα τους πονέσει πολύ αν το χάσουν, δεν ξέρω. Τα στοιχεία δείχνουν ότι γιορτές γινόταν χώρια. Και σίγουρα τα γερόντια δεν χώραγαν σε αυτές. Αρα αφήστε τα "το πόσο θέλω να πάρω αγκαλιά τους γονείς μου και τα αδέλφια μου" τουλάχιστον όσοι γίνεστε υπερβολικές Βουγιουκλάκηδες. 

Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας νομίζω. Εννοείται ότι ο καθένας θα κάνει ό,τι γουστάρει τα λεφτά του αλλά το να σκοτώνεις τον διπλανό για να περνάς εσύ καλά, έχει τεράστια διαφορά. Μην μου θέλετε λοιπόν ΜΕΘ γιατί τις ΜΕΘ τις πληρώνουμε όλοι και σίγουρα και αυτοί που περνάνε τον 10ο Χειμώνα χωρίς θέρμανση στο σπίτι και αντί για την "παραδοσιακή γαλοπούλα" θα την βγάλουν με γεμιστό με τίποτε χοντρό μακαρόνι.

Κατερίνα Γκαράνη 

Ξεκινάει το lockdown της κατάθλιψης διότι πλέον δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο στην Ελλάδα -από παραγωγή, εμπόριο, σύστημα Υγείας- λόγω της εγκληματικής απόφασης της κυβέρνησης να ανοίξει τα σύνορα για τον άνευ ελέγχου τουρισμό. 

Στο lockdown της Άνοιξης υπήρχε ο χρόνος για να προετοιμαστούν για τις νέες συνθήκες που η πανδημία επιβάλλει στην οικονομία και στον τρόπο ζωής μας, υπήρχε το επιχείρημα να πιεστεί η Ε.Ε και ο ESM να σταματήσει διά παντός να ζητά από την Ελλάδα κεφάλαια, τόκους αλλά και δημόσια περιουσία με γελοίο αντίτιμο, να κάνει αλλαγή πλεύσης στην οικονομία στηρίζοντας πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή ρίχνοντας τους έμμεσους και άμεσους φόρους, να λήξει το θέμα της φορολογίας ακινήτων και να επιβάλλει στις εταιρείες ενέργειας και καυσίμων μείωση που να φτάνει στις τιμές του 2008. 

Μένεις λοιπόν κλεισμένος στο σπίτι για να σώσεις τι; Για να δεις τι όταν οι πόρτες θα ανοίξουν; Τα λουκέτα των επιχειρήσεων; Το κατεστραμμένο άνευ προηγουμένου σύστημα Υγείας; Ή να μπαίνουν οι μπάτσοι στο σπίτι του γείτονα και να τον πετάνε έξω λόγω νέου πτωχευτικού δικαίου; Δεν μπορείς να ακολουθείς το πρόγραμμα αντιμετώπισης της πανδημίας ευρωπαϊκών χωρών όπως Γερμανίας, Γαλλίας και Βελγίου γιατί οι χώρες αυτές δεν είναι χώρες που τους βρήκε η πανδημία σε πτώχευση και Επιτροπεία. Και όταν σου επιβάλλουν να κάνεις αυτά που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφασίζει, απλά επιλέγεις να σώσεις την χώρα και τον λαό και όχι να είσαι το καλό παιδί μπας και πάρει κάποια ευρωπαϊκή επιδότηση ανάπηρης χώρας. 

Οι κάτοικοι των χωρών αυτών θα το αντέξουν και αυτό το lockdown και το επόμενο που θα έρθει μετά τις εξόδους για να κινηθεί η εορταστική αγορά των Χριστουγέννων με εξορμήσεις στα χιονοδρομικά κέντρα γιατί θα υπάρχει χώρα για να αντέξουν. 

Ο Έλληνας θα έχει μία κυριολεκτικά πια καμμένη γη με εμπρηστές τους πολιτικούς εκπροσώπους που οι ψηφοφόροι επέλεξαν. Διότι αυτούς τους 10 τελευταίους μήνες κανένα κόμμα απολύτως δεν έκανε ουδεμία νύξη για λύσεις παρά μόνο φτηνή αντιπαράθεση για αποζημιώσεις σε επιχειρήσεις γιατί κλείνουν (και όχι να μείνουν ανοιχτές και στην πανδημία) στηρίζοντας μεγαθήρια ξένων συμφερόντων, για το "φταίει ο Καπιταλισμός" ο αιώνιος αόρατος μπαμπούλας που ΟΛΟΙ είναι γρανάζια του συνειδητά και βέβαια "κάντε ΜΕΘ" που σημαίνει ότι είχαν πάρει απόφαση να μας ξαμολήσουν έξω στον ιό επιλέγοντας άπαντες την ευγονική αν και υπήρχαν παραδείγματα όπως της Ταϊβάν, του Βιετνάμ αλλά ακόμα και της Αυστραλίας διότι δεν πεθαίνεις από τον ιό αλλά θα πεθάνεις όταν ο ιός καταστρέψει το σύστημα Υγείας και βέβαια το οικονομικό θεμέλιο της χώρας: Τους ίδιους τους πολίτες. Όλοι τους, άπαντες μάς βλέπουν ως αναλώσιμους και η κατάθλιψη ξεκινά όταν συνειδητοποιείς ότι τελικά αναλώσιμος είσαι φουκαρά και τίποτε άλλο. 

Θα πρότεινα να συνεχίσετε να χειροκροτάτε στα μπαλκόνια. Απασχολεί το κεφάλι η χαζή χαρά και η με το ζόρι αισιοδοξία για να μην πηδήξετε από τα μπαλκόνια. Μην νομίζετε δηλαδή ότι δεν θα τους βόλευαν αυτή την στιγμή 15.000 επιπλέον αυτοκτονίες απόγνωσης. Λιγότερες ΜΕΘ, λιγότερο βάρος στο σύστημα Υγείας για οποιοδήποτε λόγο ασθένειας και λιγότερα επιδόματα... 

Ο θάνατός μας, η ζωή τους.

Άρθρο του Darren Allen​ 

Μετάφραση: Τρύφων Λιώτας 

 

Πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να επιστρέψουν στον «κανονικό» κόσμο που είχαμε πέρυσι, ο «κανονικός» κόσμος στον οποίο η φύση δεν έπαιζε κανένα ρόλο, στον οποίο η πλήρης, υποτελής εξάρτηση από τα ιδρύματα ήταν προϋπόθεση για κάθε παραγωγική δραστηριότητα, στον οποίο τα παιδιά φυλακίστηκαν για τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια της ζωής τους σε ένα μικρό, άσχημο δωμάτιο με ενήλικες επ’ αμοιβή για να τους αναγκάζουν να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν, στον οποίο μια μικροσκοπική έγχρωμη φούσκα υπεραφθονίας έπεσε πάνω σε ένα παγκόσμιο εργοστάσιο ανείπωτης δυστυχίας που απαιτούσε μια ζωή άσκοπης αλλοτριωτικής δραστηριότητας, που ονομάζεται «εργασία», για να κερδίσει μόνο αρκετή ελευθερία ώστε να καταναλώσει τα άσχημα αντικείμενα που πέρασε όλη του τη ζωή φτιάχνοντας μισώντας το κάθε λεπτό της, στον οποίο η αγάπη δεν έπαιξε κανένα ουσιαστικό ρόλο, ή η αλήθεια ή η ομορφιά. 

Αυτός ο κόσμος της βάναυσης ασχήμιας, απόλυτα και τέλεια απρόσβλητος από την ποιότητα και τον πολιτισμό, αποτελούμενος από άθλιους ανθρώπους τόσο στραγγισμένους από χαρά, τόσο αποκομμένους από την ανθρώπινη φύση, τόσο εντελώς εξημερωμένους, που πέρασαν σαράντα χρόνια είτε ανεβαίνοντας έρποντας το βουνό των περιττωμάτων που ονομάζεται «καριέρα», είτε καταναλώνοντας παθητικά τα κεντρικά χορηγούμενα ναρκωτικά που ονομάζονται «διασκέδαση» σαν να έχουν κάποιο νόημα. Αυτό ήταν «κανονικό». 

 

Είναι αλήθεια, ότι τώρα ο κόσμος έχει μετατραπεί σε μια κλειστή φυλακή υψίστης ασφαλείας στο οποίο υποτίθεται ότι αλληλοεπιδρούμε μεταξύ μας μόνο μέσω κεντρικά ελεγχόμενων βιντεο-οθόνων, ό,τι λίγα είχαμε αφήσει από τον πολιτισμό, την ελευθερία, την αίσθηση της ανθρώπινης ζωής και, για τους φτωχούς, την ικανότητα προσκόλλησης με τα νύχια στη σκιά της ζωής για μερικές ακόμη δυσάρεστες στιγμές έχουν, ή πρόκειται να εξαλειφθούν εντελώς˙ και είναι αλήθεια ότι η σε μεγάλο βαθμό δυστοπία του Huxley στην οποία ζούσαμε πριν από λίγους μήνες αφαιρεί τη μάσκα της για να αποκαλύψει μια σε μεγάλο βαθμό δυστοπία του Orwell˙ είναι σίγουρα αλήθεια ότι όσοι επέτρεψαν και συνεχίζουν να επιτρέπουν σε όλα αυτά να συμβαίνουν είναι πειθήνιοι δειλοί˙ και είναι αλήθεια ότι όλα αυτά είναι τρομακτικά. Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι η ζωή το 2019 ήταν φυσιολογική και δεν είναι αλήθεια ότι πρέπει να επιστρέψουμε σε αυτόν τον «κανονικό» κόσμο. 

 

Επειδή δεν είναι φυσιολογικό να ζεις σε έναν κόσμο από τσιμεντένιους κύβους φτιασιδωμένο με παραινέσεις για να αποκτήσεις προϊόντα που θα σε δηλητηριάσουν. Δεν είναι φυσιολογικό να εξαναγκάζουμε μια τεράστια ναρκωμένη μάζα να καταναλώνει παθητικά ένα κεντρικά διαχειριζόμενο υπερ-διεγερτικό θέαμα. Δεν είναι φυσιολογικό να μην έχεις καμία σχέση με τη φύση εκτός από λίγες μέρες περιπάτου σε ένα πάρκο. Δεν είναι φυσιολογικό να μην έχεις καμία σχέση με τους γείτονές σου, να ζεις μακριά από την οικογένειά σου, στην πραγματικότητα πολύ μακριά από όλα τα πράγματα που χρειάζεσαι, μπορώντας μόνο να τα φτάσεις με ένα αργό, εξαντλητικό, σύρσιμο σε δηλητηριώδη σοκάκια παγιδευμένα σ’ ένα μικρό μεταλλικό κουτί. 

Και δεν είναι φυσιολογικό να αναγκάζεσαι σε μια πλήρως εξημερωμένη εξάρτηση από ένα απέραντο τεχνοκρατικό σύστημα για την κάθε ανάγκη σου˙ για το φαγητό σου, την υγεία σου, την ασφάλειά σου, για τη διατήρηση της κατοικίας σου και τη ευστάθεια του νου σου. 

 

Αυτά τα πράγματα δεν είναι φυσιολογικά. Είναι ανώμαλα. Είναι αφύσικο, εξωπραγματικό και τρελό, το λιγότερο επειδή υπάρχουν σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο, που μπαίνει σε τεράστιο κόπο για να πείσει τους πολίτες του ότι δεν υπάρχει πράγματι κάτι τέτοιο όπως η κανονικότητα, ή η φύση ή η πραγματικότητα ή η λογική˙ ότι αυτά τα πράγματα είναι υποκειμενικές ψευδαισθήσεις. 

Είναι αληθινά και σχεδόν απουσιάζουν από τη «σύγχρονη» ανθρώπινη ζωή όχι μόνο για ένα χρόνο (από την αρχή του lockdown), όχι μόνο για σαράντα χρόνια (από την αρχή του τελευταίου σταδίου του καπιταλισμού), όχι μόνο για τετρακόσια χρόνια (από την αρχή του καπιταλισμού), αλλά για δέκα χιλιάδες χρόνια˙ από την αρχή του πολιτισμού. Οι ρίζες της ανωμαλίας πηγαίνουν σχεδόν αμέτρητα βαθιά, γεμάτα σε βάθος πέντε χιλιάδες˙ και το να σπαταλάς το χρόνο σου στα κλαδιά δεν θα κάνει απολύτως καμία διαφορά. 

 

Ο λόγος για τον οποίο κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί μια έξοδο από την ταχεία μας ολίσθηση σε έναν τρόμο που ούτε καν οι μεγαλύτεροι συγγραφείς μας θα μπορούσαν να φανταστούν, είναι επειδή προσπαθούν να ξεφύγουν από μια δυσάρεστη δυστοπία σε μια πιο άνετη. 

Η λύση στο πρόβλημα των παιδιών που τρελαίνονται μέσω της δέσμευσής τους, στο σπίτι, σε ηλεκτρονικές συσκευές που έχουν σχεδιαστεί για να τα εθίζουν σε έναν απολίτιστο σκουπιδότοπο, δεν είναι να τα στείλουν πίσω σε ένα ίδρυμα που έχει σχεδιαστεί για να τα εθίσει στις υπηρεσίες επαγγελματιών μεσαζόντων πληρωμένων για την επιβολή κυριαρχίας βλακωδών καθηκόντων που δεν έχουν άλλη χρήση από την αποτελεσματικότερη λειτουργία ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν αναλώσιμους σβώλους καύσιμου ξύλου. 

Η λύση στο πρόβλημα του να μην είσαι σε θέση να δεις έναν γιατρό εκτός αν κερδίσεις μια παράξενη λαχειοφόρο αγορά που επιτρέπει πέντε λεπτά χρόνου οθόνης με έναν καλά καταρτισμένο λειτουργό ενός πρόσφατα εξελισσόμενου κόσμου βιο-φασισμού, δεν είναι να επιστρέψεις σε έναν κόσμο μέσα στον οποίο εξαιρετικά θεσμοθετημένοι διανομείς ναρκωτικών πληρώνονται για να σου στερήσουν την ικανότητα να φροντίζεις τον εαυτό σου και να σε στέλνουνε, διορθωμένο και έτοιμο να συνεχίσεις να παράγεις, πίσω σε ένα εργαστήριο που σε κάνει αυτομάτως να αρρωστήσεις ξανά. 

Η λύση στις φρικαλεότητες μιας τεχνολογικής – ολοκληρωτικής φαινομενικής ζωής με συνεχή παρακολούθηση και επιτήρηση, μιας εφιαλτικής τεχνητής τάξης σπαραξικάρδιας ψηφιακής μοναξιάς, δεν είναι να επιστρέψεις σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο τεχνοκρατικό κόσμο με συνεχή, άσκοπη, χωρίς σκέψη, επέκταση, πρόοδο και κατανάλωση και, κατά συνέπεια, συνεχή καταστροφή της φύσης, της συνείδησης, της ευθυμίας, της παραδοσιακής κοινωνικότητας, της ελευθερίας και της συναδελφικότητας. 

 

Το 2019 ζούσαμε σε έναν εντελώς ανώμαλο κόσμο, μια χιλιετή θανατηφόρα αίρεση που είχε καταλάβει τα μυαλά σχεδόν όλων των ανθρώπων στον πλανήτη Γη. 

Δεν υπήρχε πραγματική χαρά πουθενά, ούτε άγρια ​​φύση - εκτός από διακοπές για πλούσιους ανθρώπους – και χωρίς πραγματική κουλτούρα - η τελευταία ανάσα της συλλογικής ιδιοφυΐας είχε ήδη εκπνεύσει πριν από σαράντα χρόνια. Αυτός είναι ο λόγος που ήταν, και είναι, εξαιρετικά εύκολο να πείσει τον κόσμο να κλειδωθεί σε μια παγκόσμια διαδικτυακή φυλακή. 

Όλοι ήταν ήδη στη φυλακή, ήταν ήδη κοινωνικά απομακρυσμένοι και είχαν ήδη καλύψει με μάσκες τα πρόσωπά τους. Ένα πρόσχημα για την εμφάνιση αυτών των εκ των πραγμάτων περιορισμών ως πραγματικότητα δεν ήταν σχεδόν καθόλου απαραίτητο, ούτε είναι απαραίτητο για όσους κατέχουν και διαχειρίζονται το μηχάνημα να ανησυχούν υπερβολικά για εξέγερση, βλέποντας ότι οι κρατούμενοι απλώς φωνάζουν για λίγο περισσότερη ώρα στην αυλή, λίγο πιο πολύ ώρα στην καντίνα και ίσως ένα Διάσημο Άτομο να έρθει και να τους δείξει πώς να μαγειρεύουν. 

 

Όχι ότι το 2019 ήταν χειρότερο από το 2020, φυσικά δεν ήταν. Είναι αυτονόητο ότι προτιμούσα τον κόσμο που είχαμε πριν από ένα χρόνο από αυτόν που έχουμε σήμερα. Ακόμα κι αν έχω θεωρήσει από καιρό ότι ο πολιτισμός είναι νεκρός, θα προτιμούσα έναν κόσμο στον οποίο θα μπορούσα ελεύθερα να διαλέξω από τα κόκαλά του. Παρόλο που πάντα θεωρούσα τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου ως φρικτές μάσκες, θα προτιμούσα τη ζωή χωρίς φίμωτρα. 

Παρόλο που μισούσα πάντα το νόμο, θα προτιμούσα να μην έχω την ενόχληση του να πρέπει να είμαι συνεχώς και εμφανώς ανυπάκουος. Παρόλο που οι επαγγελματικές τάξεις μου φέρνουν υπαρξιακή δυσεντερία, η ζωή ήταν καλύτερη όταν η ανυπακοή των ηθικών-υγειονομικών αιτημάτων τους δεν ισοδυναμούσε με φόνο. Και παρόλο που το West Reading (ΣτΜ.: κωμόπολη στις ΗΠΑ, της πολιτείας της Πενσυλβανίας ), όπου μένω, ήταν ζοφερή, το προτιμούσα όταν ο στρατός των ζόμπι στο δρόμο τους για την επόμενη απόπειρα αυτοκτονίας τους ήταν γεμάτος με παμπ, ποδοσφαιρικούς αγώνες και πολυκινηματογράφους. 

Ναι, προτιμώ να έχω μαλακούς φρουρούς φυλακής, οι οποίοι είναι πιο εύκολο να παρακαμφθούν, παρά λέιζερ τεχνητής νοημοσύνης, οι οποίοι ξεπαστρεύουν αυτόματα τη διαφωνία˙ και προτιμώ να μένω σε ένα κελί φυλακής με παράθυρο από ένα χωρίς. Αλλά εξακολουθεί να είναι φυλακή. 

 

Δεν θα υπάρξει διέξοδος από την τελική κατάβαση στις τελικές φρίκες του πολιτισμού όσο τα ανθρώπινα μυαλά παραμένουν εξ ολοκλήρου καθορισμένα από τα όρια του πολιτισμού˙ από τους εθισμούς, τους φόβους και τους δικαιολογητικούς μύθους που κατασκευάζει. 

Θα δούμε μόνο μια ουσιαστική εξέγερση, που πραγματικά θα λειτουργήσει, όταν η ζωή είναι τόσο ανυπόφορη που μόνο η απόλυτη εξέγερση έχει νόημα, όταν οι αδύναμες φιλοδοξίες που μας έχουν αλυσώσει σε αυτήν την άθλια παράσταση σκιών - ωραία μικρή δουλειά, ωραίο μικρό σπίτι, ωραία λίγη φήμη, λίγες πιστώσεις μετρητών - θεωρηθούν ως τα επαναστατικά καταπραϋντικά που είναι πραγματικά˙ όταν η «εκπαίδευση» και «διασκέδαση» και «υγεία» και «ασφάλεια» του κόσμου αποκαλυφθούν ως μηχανισμοί θανάτου. Τότε θα συμβούν δύο πράγματα. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα τρελαθούν τελείως, και θα κάνουν κομμάτια τη ζωή τους και τη ζωή μας, ενώ μερικοί άνθρωποι θα βρουν μια αρετή που πηγάζει από μέσα τους και που απουσιάζει από την ανθρώπινη συνείδηση ​​για πάρα πολύ καιρό˙ την αφοβία. 

 

Είμαστε όλοι δειλοί, εκπαιδευμένοι από τη γέννηση για να ανησυχούμε για απώλεια, θάνατο, αβεβαιότητα και αλλαγή˙ και γι' αυτό το σύστημα συνεχίζει να κερδίζει. 

Μερικοί από εμάς αρνούνται να φορέσουν μάσκες, και αρνούνται να κλειδωθούν, και αυτά είναι όλα καλά, αλλά τίποτα δεν θα αλλάξει μέχρι να αρνηθούμε να εργαστούμε, να αρνηθούμε να συνδεθούμε ηλεκτρονικά για την κοινωνία και την αλληλεγγύη, να αρνηθούμε την κεντρική διαχείριση της διασκέδασης, να αρνηθούμε την επαγγελματική κυριαρχία των κοινών, να αρνηθούμε τα ενοίκια και τους φόρους, να αρνηθούμε την περιουσία (που σημαίνει κλεμμένη γη και κατάλληλους πόρους, όχι πράγματα που κατέχουν άτομα και κοινότητες), να αρνηθούμε τα σύνορα, να αρνηθούμε πινακίδες, να αρνηθούμε διαφημίσεις, να αρνηθούμε διαχειριστές, να αρνηθούμε γιατρούς, να αρνηθούμε κυβερνήσεις, να αρνηθούμε δασκάλους, να αρνηθούμε ιερείς , να αρνηθούμε τη μεταρρύθμιση, να αρνηθούμε τη δημοκρατία, να αρνηθούμε αναφορές και να αρνηθούμε διαμαρτυρίες. Αρνηθείτε ολόκληρο το πολιτισμένο σύστημα. 

Όταν αρνούμαστε να υπακούσουμε τον πολιτισμό, τότε η ζωή θα αλλάξει. 

 

Και μπορώ να αρνηθώ τον πολιτισμό μόνο όταν αρνούμαι αυτό που τον έχτισε και αυτό που τον στηρίζει ο εγωιστής, αυτο-ενημερωμένος, εαυτός. Το απομονωμένο διανοητικό-συναισθηματικό ρομπότ που πήρε τον έλεγχο της ανθρώπινης ζωής στην αρχή της ιστορίας και έχει περάσει τις τελευταίες 300 γενιές ανυψώνοντας την εικόνα του ως το απόλυτα εξωπραγματικό, απόλυτα εθιστικό, απόλυτα φρικτό θέαμα στο οποίο όλοι έχουμε παγιδευτεί. 

Μέχρι να ξεπεραστούν ο εαυτός και ο κόσμος και τα δύο θα γίνονται όλο και πιο οδυνηρά, όπως και η ζωή, ανεξάρτητα από τους αξιολύπητους συμβιβασμούς που κάνουμε, ανεξάρτητα από το πώς μετακινήσουμε τα έπιπλα των φόβων και των εθισμών μας για να παραμείνουμε «υγιείς» και «ασφαλείς» ενώ το πλοίο βυθίζεται, ανεξάρτητα από το τι κάνουμε για να κρατήσουμε τη μοναδική, φοβερή αλήθεια της ζωής μακριά από τη σκέψη μας˙ ότι όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, θα πεθαίνουμε. 

 

Αυτός ο κόσμος χτίστηκε για να εξωθήσει το θάνατο από το μυαλό μας. Στο τέλος του κόσμου, όπου τώρα υπάρχουμε, ο θάνατος έχει εξοβελιστεί τόσο μακριά από την εμπειρία που φαίνεται λιγότερο πραγματικός από όνειρο˙ στην πραγματικότητα, μόνο στα όνειρα και τις ιστορίες είναι που εμφανίζεται. Το έχουμε εξωθήσει από την ουσιαστική συνομιλία, το έχουμε εξωθήσει από την καθημερινή ζωή, το έχουμε εξωθήσει, κυριολεκτικά, από τους τόπους διαμονής μας και το έχουμε εξωθήσει από τη συνειδητή εμπειρία μας, η οποία βασίζεται σε μια λατρεία της νεολαίας, του φωτός, της απόκτησης δύναμης, φήμης, χρήματος και κτήσεων, μιας κοσμικής ύπαρξης που θα συνεχίσει να διαιωνίζεται, επ' αόριστον. 

Παρόλο που πηγαίνουμε σε κηδείες, μιλάμε για θάνατο, αστειευόμαστε για αυτό μερικές φορές και παρακολουθούμε ταινίες στις οποίες οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πεθαίνουν, ζούμε σαν να ζούμε για πάντα. Όταν ακούμε ότι κάποιος πέθανε, είμαστε έκπληκτοι. Νεκρός!; Τι!; Πώς είναι αυτό δυνατόν!; Εννοώ ότι κάθε ζωντανό πράγμα στη γη πεθαίνει, αλλά δεν περίμενα ποτέ να συμβεί σ’ αυτόν! Σ’ αυτήν! 

 

Είναι αυτή η άρνηση του θανάτου και ο συνακόλουθος φόβος για βρωμιά, ασθένειες, χάος, απώλεια, διαταραχή, σκατά και αίμα που βρίσκεται, τουλάχιστον εν μέρει, στη ρίζα της τυφλής συμμόρφωσης του κόσμου με τη «νέα κανονικότητα». 

Αυτός είναι ο λόγος που οι μεσαίες τάξεις ηγήθηκαν της προσπάθειας να μας τυλίξουν όλους σε αντισηπτική μεμβράνη, επειδή έχουν λιγότερη σχέση με το θάνατο - με αβεβαιότητα, με απώλεια, με λάσπη και πόνο - από αυτούς που κουμαντάρουν˙ αν και είμαστε όλοι μεσαία τάξη τώρα, τουλάχιστον στη Δύση, όλοι τρομοκρατημένοι από την προοπτική να ζήσουμε για έξι μήνες λιγότερο, να τρώμε ένα ελαφρώς ρυτιδωμένο μήλο, να μυρίζουμε έναν άνθρωπο ή να ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα πράγματα αποσυντίθενται μπροστά στα μάτια μας. Μέχρι να αλλάξει αυτό, θα μας σύρουν από τις μύτες μας στο νέο εικονικό νοσοκομείο-φυλακή, μέχρι να αντιμετωπίσουμε το θάνατο που δεν θα ζήσουμε. 

 

Ο φόβος του θανάτου δεν είναι φυσικά η πλήρης εικόνα. Η βαθιά υπακοή του εξημερωμένου ανθρώπου και η παθολογική προσκόλληση στις ενσταλαγμένες πεποιθήσεις συμπληρώνει την υπόλοιπη εικόνα (αν και αυτά σχετίζονται επίσης με τον φόβο του κενού) και, για άλλη μια φορά, εξηγεί γιατί οι μεσαίες τάξεις ήταν εκείνες που ήταν πιο ενθουσιώδεις στο να βάλουν τα πρόσωπά τους κάτω από τις αρβύλες που πλησίαζαν. 

Εκτός από το να ζουν στα πιο άνετα κελιά του νέου παγκόσμιου κλειδώματος, είναι μαζοχιστές όπου έχει σημασία˙ στο σχολείο και στην εργασία, μέσω των οποίων, παρά τις εκδηλώσεις ανυπακοής, ανέρχονται και ευημερούν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Επίσημοι Ριζοσπαστικοί της αριστεράς, που είτε είναι μεσαίας τάξης είτε έχουν τη νοοτροπία της μεσαίας τάξης, έχουν βήμα, παρά τη θορυβώδη ανησυχία για τον Julian Assange, τους Παλαιστινίους και το περιβάλλον, είναι ουσιαστικά και σχεδόν αμετάκλητα υπάκουοι, υποτακτικοί και καλοί. Μπορείτε να φτάσετε στη σκηνή μόνο γονυπετείς. 

 

Προς την Κανονικότητα 

Τα καλά νέα δεν είναι απλώς ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε το θάνατο και να αρνηθούμε τους περιορισμούς, είναι δυνατόν να το κάνουμε σήμερα, τώρα. Στην πραγματικότητα ήταν πάντα δυνατό. Δεν είναι πλέον πιο δύσκολο να εγκαταλείψει κάποιος τους φόβους και τις προσκολλήσεις του τώρα από ότι ήταν το 2019. Δεν είναι πιο δύσκολο να αρνηθείς τον πολιτισμό σήμερα από ότι ήταν το 1979 ή το 1779. Δεν είναι πιο δύσκολο να ζεις σήμερα σαν να έχει έρθει η ώρα σου από ότι όταν αλυσοδεθήκαμε για πρώτη φορά στην Ουρ (ΣτΜ. Η αρχαιότερη πόλη της ιστορίας κοντά στις εκβολές του Ευφράτη. Ιδρύθηκε περίπου το 3800 π.Χ)

Στην πραγματικότητα, αν μη τι άλλο, είναι ευκολότερο - όπως είναι ευκολότερο να σταματήσετε μια βάναυση σχέση στην οποία ακόμη και η προσποίηση της αγάπης έχει εκπέσει. Μπορεί να χρειαστεί λίγος καιρός πριν αρκετοί από εμάς είμαστε ελεύθεροι να ενωθούμε για να κάνουμε μια ουσιαστική υλική διαφορά στον πνευματικό κόσμο, για να χώσουμε ένα παλούκι στη ραγισμένη καρδιά του, αλλά η ουσία της επανάστασης απορρέει από το περιεχόμενό της και αυτή η ουσία δεν είναι στο τέλος του ουράνιου τόξου ή μέσα στην κάλπη, βρίσκεται, όπως μας δίδαξε ένας από τους πρώτους κρατούμενους του σύγχρονου κόσμου, ο Φραντς Κάφκα, κουλουριασμένη στα πόδια μας. 

 

Δεν μιλάω για νεράιδο-ιστορίες αυτοβελτίωσης, έλεγχο του νου μέσω διαλογισμού ή αόριστα αφηρημένα «ω ναι, θα πεθάνω, το ξέρω», αλλά να αντιμετωπίζετε πραγματικά τη δική σας θνησιμότητα - πάντα νωρίτερα από ό, τι νομίζετε - και αυτή των ανθρώπων γύρω σας, περπατώντας πραγματικά μέσα από το δάσος των πινακίδων απαγορεύσεων που όλο και αυξάνονται γύρω μας και πραγματικά απελευθερώνοντας τον εαυτό σας, ή αρχίζοντας να απελευθερώνεστε από τους εθισμούς και τις ψευδαισθήσεις σας, κάθε ένα από τα οποία απαντάται και τροφοδοτείται τώρα από τον κόσμο, κρατώντας σας προσκολλημένους σε αυτό. 

Και δεν μιλάω ούτε για διαμαρτυρίες, αν και αν θέλετε να πάτε και να βρείτε έναν φίλο με αρκετό κουράγιο για να ζήσετε με κάποια αξιοπρέπεια, καλό για σας, ούτε μιλώ για υπογεγραμμένες αναφορές, οι οποίες δεν έχουν καμία απολύτως χρήση, ούτε λέω να ψηφίσουμε έναν καλό διευθυντή, κάποιον που μπορεί να πιέσει μερικά χρήσιμα κουμπιά στη μονολιθική συσκευή βασανιστηρίων που όλοι μας είμαστε δεμένοι. Μιλώ για την απόλυτη άρνηση. 

 

Μιλώ για παραίτηση από τα πάντα, τουλάχιστον όσο καλύτερα μπορείτε. Εκπαίδευση; Ξεχάστε την. 

Καριέρα; Ξεχάστε την. 

Σύνταξη; Ξεχάστε την. 

Βασίζεστε στον κόσμο για οτιδήποτε; Ξεχάστε το! Πορνογραφία, ταινίες υπερ-ηρώων, αφηρημένη τέχνη, «έξυπνα» κινητά, βιντεοπαιχνίδια, κοινωνικά μέσα; Πετάξτε τα στην άκρη. Αυνανιστικές συνήθειες εκδίκησης, ενοχής, απογοήτευσης; Σπάστε τες. 

Φοβάστε να είστε μόνοι; Φοβάστε τους ανθρώπους; Φοβάστε την αγάπη; Φοβάστε τη φύση; Βαρεθήκατε την ανώτερη τέχνη; Βαρεθήκατε από τη σιωπή; Βαρεθήκατε τον έρωτα; Βαριέστε; 

Αυτοί οι κοσμικοί φόβοι και επιθυμίες πρέπει να ξεπεραστούν πριν αλλάξει ο κόσμος που τους ταΐζει. Μόνο με την αύξηση της ατομικής συνείδησης μπορούμε να διαδώσουμε το συλλογικό λόγο (στον πραγματικό κόσμο, όχι στα κοινωνικά μέσα), ή αποτελεσματικά σπίτια-σχολεία, ή εκκίνηση τοπικών νομισμάτων, ή τοπικές ανταλλαγές δεξιοτήτων, ή να εργαστούμε ανεξάρτητα, ή απλά μιλήστε με τους γείτονες. 

Μόνο καταλαμβάνοντας τις για καιρό εγκαταλελειμμένες περιοχές της ατομικής ψυχής μπορούμε να καταλάβουμε την κατάλληλη γη γύρω μας. Μόνο όταν μπορούμε να σταματήσουμε να υπακούμε στον διευθυντή και τον πολιτικό, τον αστυνομικό και τον ιδιοκτήτη μέσα μας, μπορούμε να το κάνουμε χωρίς αυτούς. 

 

Εγκαταλείψτε τη φυλακή που έχετε χτίσει πάνω από τα σπλάχνα σας και μια έξοδος από τη φυλακή που έχουμε χτίσει στη γη θα ανοίξει. Ελευθερώστε το μυαλό σας και τον κώλο σας, ο κώλος μου, ο κώλος όλων, θα ακολουθήσει. Πεθάνετε τώρα και αποφύγετε το συνωστισμό. 

Αυτό είναι κανονικότητα.  

 

 

expressiveegg.org

Γιάννης Λαζάρου

Ιστορικές ανακοινώσεις που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο κατά τον ρουν της ιστορίας

Οκτώβριος 331 π.χ.

Ο Αλέξανδρος είναι προβληματισμένος μετά την σύσκεψη με το κονκλάβιο για να πάρουν τις αποφάσεις των πολεμικών συγκρούσεων. Στα Γαυγάμηλα κι ενώ απέναντι είχαν μαζευτεί μιλιούνια οι Πέρσες με τον Δαρείο κορδωμένο πάνω στο άρμα, ο προβληματισμός μεγάλωνε και ο νεαρός στρατηλάτης ήταν πάρα πολύ ανήσυχος.

Όλοι κρέμονταν από το στόμα του. Ο Παρμενίων και οι άλλοι στρατηγοί ήταν σε κατάσταση υστερίας αναμένοντας το σχέδιο της μάχης.

Τότε του ήρθε ξαφνικά η ιδέα.

-Φωνάξτε τον γραμματικό, διέταξε.

-Τι θα κάνεις βασιλιά μου; ψέλλισε ο Παρμενίων που ήταν γενικός διοικητής.

-Θα του τραβήξω μια ανακοίνωση που θα είναι όλη δική του, απάντησε θυμωμένα ο Αλέξανδρος.

Έτσι και έγινε, μόλις ο Δαρείος πήρε την ανακοίνωση – καταγγελία, έκανε μεταβολή και έψαχνε να βρει τουαλέτα από την τρομάρα του.

Έτσι χάρη στην στρατιωτική ευφυΐα του στρατηλάτη με μια ανακοίνωση νίκησε στα Γαυγάμηλα.

Αύγουστος 480 π.χ.

Ο Λεωνίδας φτάνει στις Θερμοπύλες και κόντεψε να πάθει ανακοπή από αυτά που αντίκρισε.

Τι διάολο έχει μαζέψει αυτός ο καραγκιόζης απέναντι, μονολόγησε.

Δεν πίστευε στα μάτια του ο χριστιανός, ελέφαντες σιδερόφρακτοι, σκυλιά, γάτες, όλων των ειδών τα ζώα, ακόμα και βόες και κροταλίες είχε κουβαλήσει, εκτός από τα εκατομμύρια του στρατού. Τότε μάζεψε τους Σπαρτιάτες του και τους ταλαίπωρους Θεσπιείς με τους λιγοστούς Θηβαίους και τους λέει:

-Μάγκες μου απ’ οτι φαίνεται τη βάψαμε, αυτό δεν είναι στρατός, είναι το πανωσήκωμα της πλάσης, θα πάρουν φαλάγγι και θα φτάσουμε στο Ναϊρόμπι.

-Τι να κάνουμε βασιλιά μου, ψιθύρισε ένας Θηβαίος, αν την κοπανήσουμε θα μας ξεσκίσουν στο φατσαμπούκιον σε κανά δυο χιλιάδες χρόνια οι Ελληνάρες.

-Μήπως να τους κάναμε κανένα σχέδιο και να το ποστάρουν στο τουϊτέριον και το φατσαμπούκιον, για να καταλάβουν πως είναι αδύνατον να αμυνθούμε; φώναξε ένας Σπαρτιάτης.

-Σιγά μη βγάλουμε και καμία σέλφι ρε παπάρα, να έχουν να λένε πως ήρθαμε για διασκέδαση στις ακρογιαλιές πίνοντας μοχίτο, απάντησε τσαντισμένος ο Λεωνίδας.

Εκεί που το κουβέντιαζαν και ήταν ανήσυχοι, το φρενάρισμα ενός Περσικού χρυσοποίκιλτου άρματος ιπποδύναμης πενήντα αλόγων, τεσσάρων ελεφάντων και κάμποσων βοδιών τους λαχτάρισε.

-Σιγά, χριστιανέ μου, θα μας στείλεις αδιάβατους πριν αρχίσει η μάχη, φώναξε ο Λεωνίδας, όλοι εσείς οι νεόπλουτοι νύχτα το πήρατε το δίπλωμα; Εδώ που τα λέμε πολύ σένιο το εργαλείο σου στα πόσα το καίει;

-Άκου να σου πω, Έλληνα, είμαι ο απεσταλμένος του μεγάλου βασιλιά, παραδοθείτε και που ξέρεις μπορεί και σεις να αποκτήσετε τέτοιο εργαλείο.

-Κάτσε ρε μεγάλε, για ένα τέσσερα επί τέσσερα να την κοπανήσουμε; Τι θα λένε στο μέλλον οι απόγονοι; Δεν νομίζω, βάλε κάτι ακόμη. Απάντησε ο Λεωνίδας.

-Εντάξει ρε μάγκα, να σας δώκουμε και κάμποσες ανεμογεννήτριες και να σας βάλουμε και στο ευρώ να κολυμπάτε στο χρήμα, να σας τρατάρουμε και κάμποσα καράβια γιομάτα ουϊσκάκι σίβας να καλοπερνάτε.

-Αδερφέ μου, με “σκοτώνεις”, δεν γίνεται αυτό γιατί οι Αθηναίοι πίνουν ρίγκαλ ρουαγιάλ εξαπανέκαθεν και θα με γδάρουν.

-Αμάν, θα με σκάσεις είπε ο απεσταλμένος, και άρχισε να απαριθμεί τα δώρα για την παράδοση του Λεωνίδα.

Τότε ο Λεωνίδας σαν να τον βάρεσε ηλεκτρικό ρεύμα φώναξε.

-Φέρτε μου μια ασπίδα και χαρτί.

Βάζει κάτω την ασπίδα για γραφείο και γράφει μια ανακοίνωση που του πήρε πέντε ώρες να την τελειώσει.

-Τράβα και δώσ' τη στον μεγάλο βασιλιά, λέει στον απεσταλμένο.

Αυτός έκανε μεταβολή και με γκάζια που άφησαν πίσω σύννεφα σκόνης την κοπάνησε για την σκηνή του βασιλιά του.

Ένας μακρόσυρτος βόγκος ακούστηκε από την σκηνή του Δαρείου και ξαφνικά...βαστάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος. Το σύννεφο από την φευγάλα των Περσών έκανε έξη μήνες να καθαρίσει.

Κάποιοι είπαν πως στην ανακοίνωση έγραφε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.

Ιούλιος 1822 μ.χ.

Ο Νικηταράς ήταν αραχτός στα Δερβενάκια με το ασκέρι του. Ήταν φυσιολάτρης και τον ευχαριστούσε πάρα πολύ η παρατήρηση των πουλιών. Καθώς κοίταγε κάτι εξωτικά παγώνια Δερβενακιώτικα, ένα παλικάρι καβάλα στο άλογο κάνει σούζα μπροστά του και πηδάει δίνοντας του ένα χαρτί.

Διαβάζει ο πολέμαρχος την γραφή και σκοτεινιάζει. Πάλι θα του χάλαγαν την εκδρομή, διότι το γράμμα έλεγε πως ερχότανε ο Κολοκοτρώνης να πιάσει λέει τα στενά γιατί μπορεί να πέρναγε από εκεί ο Δράμαλης με το χαρέμι του. Πάνω στα νεύρα του κοιτάει κάτω στο ρέμα και βλέπει ένα παραδείσιο πουλί. Καταχάρηκε και ροβόλησε να το παρατηρήσει από κοντά.

Κόντεψε να χεστεί πάνω του όταν διαπίστωσε πως το πουλί δεν ήταν πτηνό αλλά τα χρυσοασημοποίκιλτα ρούχα του Δράμαλη, ο οποίος ήταν αραχτός και έπινε δροσερό νεράκι από την πηγή συνοδεία λουκουμιών πάνω σε δίσκο που τον τράταραν σαράντα πέντε ουριά του παραδείσου.

Όπα την κάτσαμε την βάρκα, σκέφτηκε, είχε δίκιο ο γέρος.

-Τι είσαι συ, μπρε μπίρομ, ακούστηκε η βροντερή φωνή του Δράμαλη.

-Ε, να, πασά μου, ο Νικηταράς είμαι και μαζεύω λάπατα να φτιάξουμε καμιά πίτα να την βγάλουμε, απάντησε.

-Και γιατί σκας ωρέ; έλα να σε φιλέψω κανένα λουκουμάκι να ξαποστάσεις κι αν θες και κανένα γκομενάκι πάρε, από τέτοια δόξα νάχει ο Αλλάχ, έχουμε μπόλικα.

-Πασά μου, μη σε βάλω σε έξοδα τώρα που έχεις και εκστρατεία μπροστά εξ' άλλου θα την βγάλουμε ξενέρωτα με νερό, δε κερνάς κανένα Νεγκρόνι να στανιάρουμε; Είπε ο Νικηταράς για να τον ψαρέψει.

-Τι εκστρατεία μου τσαμπουνάς, ωρέ μπίρομ, για τέτοια είμαστε τώρα; Όσο για Νεγκρόνι, κάτσε να βάλω να στύψουν καμιά δεκαριά μαύρους να κοπανήσουμε το ζουμί, αφού σου αρέσει. 

-Πασά μου, να με συμπαθάς, αλλά είσαι μπιτ για μπιτ τουρκόγυφτος, το Νεγκρόνι είναι σερμπέτι ρε μπουνταλά, και είναι της μοδός στα στέκια μας.

Ο Δράμαλης ενοχλημένος που δεν ήταν τρέντυ, έβαλε και φτιάξαν δυο βαρέλια Νεγκρόνια, κάλεσε τον Νικηταρά κοντά του και ξεκίνησε το γλέντι. Να τα σερμπέτια, να τα Νεγκρόνια, να τα λουκούμια, να τα ουριά του παραδείσου, ήρθαν και έγιναν “ντέφι”. Πήραν και το τραγούδι:

“Ωρέ κάτω στο ρε, Ρήνα Ρηνάκι μου

τσαφ το φιλί, δηλαδή το λοιπόν να καταλάβεις το γιατί, 

κάτω στο ρέμα το βαθύ

Ωρέ κάτω στο ρέμα το βαθύ ένας μικρός με μια μικρή….κλπ”.

Πάνω στο τσακίρ κέφι παίρνει το θάρρος ο Νικηταράς και τον ρωτάει.

-Καλά, πασά μου, δεν πας εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων;

-Ωρέ μπίρομ Νικήτα, για μαλάκες ψάχνεις; Αν μου τραβήξει καμιά ανακοίνωση ο Κολοκοτρώνης τι να κάνω; Θα με σκίσει ο αθεόφοβος. Για τέτοια είμαστε;

Από τότε ο Νικηταράς ονομάστηκε τουρκοφάγος και ο Κολοκοτρώνης έγινε άγαλμα στην Αθήνα με το δάχτυλο τεντωμένο.

Μάιος 1944 μ.χ.

Συνεδριάζει η κυβέρνηση του βουνού (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) ΠΕΕΑ. 

 

Σβώλος: Άντε παιδιά να τελειώνουμε, πολλά είπαμε σήμερα, να πάμε και για κανένα καφεδάκι στο Ντα Κάπο.

Τσιριμώκος: Μισό λεπτό κύριοι συνάδελφοι. Έχουμε ένα θεματάκι ακόμη να ψηφίσουμε.

Σιάντος: Χέστο τώρα αυτό, κόλλησε ο στόμας μας από το μπλά μπλά.

Μάντακας: Όχι είναι σοβαρό το θέμα και θα τελειώσει σύντομα.

Κόκκαλης: Αφού είναι σοβαρό να τελειώνουμε, παρακαλώ να ανακοινωθεί το θέμα.

Μάντακας: Έχουμε να ψηφίσουμε και να απονείμουμε τον βαθμό του Υποστράτηγου στον Αθανάσιο Κλάρα τον επονομαζόμενο και Άρη Βελουχιώτη.

Μπακιρτζής: Του υποστράτηγου; πω πω μεγάλη τιμή, άντε να ψηφίσουμε να τελειώνουμε.

Σιάντος: Μισό λεπτό συνάδελφοι, μη τα παίρνουμε σβάρνα όλα. Τι έκανε αυτός ο Άρης για να τον κάνουμε Υποστράτηγο;

Σβώλος: Πραγματικά τι έκανε ρε παιδιά; Να ξέρουμε και μεις μη μας τραβήξουν καμιά μομφή και μας πούνε και προδότες, θα μας σκίσει η Καϊλή στο φάτσα μπουκ.

Μάντακας: Εδώ σας έχω όλα τα στοιχεία, αφήνω αυτούς τους διακόσιους πενήντα οχτώ φακέλους που ο καθένας έχει από εξήντα τρεις ανακοινώσεις με τις μάχες που έδωσε εναντίον των κατακτητών Γερμανών και ντόπιων παρακρατικών.

Τσιριμώκος: Μπαρουτοκαπνισμένος ο Άρης ρε παιδιά τόσες ανακοινώσεις, ξεθεώθηκε στον πόλεμο ο άνθρωπος, εγώ ψηφίζω ΝΑΙ.

Σβώλος: Ως πρόεδρος και εγώ ψηφίζω ΝΑΙ, οι άλλοι τι λέτε;

Όλοι ψήφισαν ΝΑΙ ομόφωνα. Έτσι ο Άρης έγινε Υποστράτηγος. Μετά έγινε και προδότης.

Γράφτηκε με αφορμή τις ανακοινώσεις προοδευτικών “επαναστατικών” κομμάτων και ατόμων για την κράτηση ενός 14χρονου μαθητή στην ασφάλεια εν έτει 2020 μ.χ.

Γιάννης Λαζάρου 

Έχω την Ελλάδα μέσα μου και είμαι δημοκράτης αντιφάς, έτοιμος να πολεμήσω τους μεμέτηδες σαν τον πρόγονο τον Λεωνίδα. Δε γουστάρω τους φας γενικά, γι αυτό είμαι αντιφάς. 

Εμείς οι αντιφάδες είμαστε του Δημοκρατικού Τόξου που έχει την Ευρώπη για πατρίδα. Είμαστε το σύνορο της Ευρώπης και θα το φυλάξουμε από τους εχθρούς, τον Πούτιν, τους αλλόθρησκους κ.λπ. 

Τα τελευταία δέκα χρόνια εμείς οι αντιφάδες στηρίξαμε όλα τα νομοσχέδια που έσωσαν την πατρίδα από τους κακούς. Εντάξει δεν ήταν και όλα καλά και ρόδινα γι αυτό καμιά φορά το ρίχναμε και λίγο έξω διασκεδάζοντας στον Σφακιανάκη, τον Γονίδη, τον Βέρτη, τον Πλούταρχο, την Σαμπρίνα, τον Σάκη, ενώ το Πάσχα ακούμε με κατάνυξη Γαϊτάνο. 

Ξέρουμε τα πάντα αφού μας ενημερώνουν δικά μας παιδιά αντιφάδες κι αυτοί όπως, ο Χατζηνικολάου, ο Τράγκας, ο Άρης, ο Μπογδάνος, ο Μπάμπης, ο Ευαγγελάτος, δυστυχώς χάσαμε τον μεγάλο αντιφά Θέμο που ανάμεσα στα αντιφάδικα που μας έλεγε, βλέπαμε και κανέναν κώλο. 

Εμείς οι αντιφάδες έχουμε και αθλητικό πνεύμα γιατί οι πρόγονοι μας έλεγαν ο νους ο υγιής μέσα σε κορμί τσίλικο πρέπει να είναι. Γι αυτό και θαυμάζουμε αθληταράδες όπως η Βούλα, ο Στιβ, ο Βασίλης κ.α. 

Εμείς οι αντιφάδες γουστάρουμε πλέρια τον πολιτισμό και πάμε και στο θέατρο, πιο πολύ στηρίζουμε δικούς μας που είναι μέσα στην κουλτούρα σοβαρά άτομα που όταν συμβεί το απροσδόκητο δηλώνουν: «Το χαστούκι (του Κασιδιάρη) δεν σημαίνει ότι κάποιος χαστούκισε κάποιον συνάνθρωπό μας. Συμβολίζει χτυπάω κάτι κατεστημένο.» 

Μη μας βάζετε ταμπέλες γιατί είμαστε σε πολλά κόμματα αφού είμαστε το δημοκρατικό τόξο και σε μας θα βρεις και δεξιούς και κεντρώους και σοσιαλιστές και αριστερούς. Κάναμε αγώνες μεγάλους γι' αυτό και καταδικάστηκε η Χ.Α. σαν εγκληματική οργάνωση. 

Και το κάναμε αυτό για να καταλάβουν όλα τα όρνια πως πριν δεν ήταν εγκληματική οργάνωση, έπρεπε να αποφασίσει η δικαιοσύνη για να είναι εγκληματικιά. 

Έχουμε και ομάδες στο φάτσαμπούκ που αγωνίζονται. Έτσι και δώσουμε σύνθημα γιομίζει με αγωνιστικά συνθήματα το Ινστα και το Τουίτερ και το Φάτσα. 

Είμαστε σίγουροι πως ανατριχιάσατε βλέποντας την συγκέντρωση στο Εφετείο και ακούγοντας τα συνθήματα για να πιέσουμε την δικαιοσύνη να τους βγάλει εγκληματικούς. Την δικαιοσύνη μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις την πιέζουμε γιατί θέλουμε να είναι ελεύθερη να δικαιώνει τους νόμους που οδήγησαν σε αυτοκτονία πάνω από δέκα χιλιάδες Έλληνες, που μάλλον δεν ήταν αντιφάδες, την δικαιοσύνη που θεωρεί δίκιο την καταπάτηση των βουνών και όλα τα άλλα που ξεπουλάει το δημοκρατικό τόξο στην πατρίδα. Α, όλα κι όλα σ’ αυτά δεν σηκώνουμε κουβέντα, θέλουμε αδέκαστη δικαιοσύνη. 

Τώρα που θα λουφάξουν όλοι οι φας και θα πάνε φυλακή εμείς οι αντιφάδες μπορούμε να ησυχάσουμε πως κάναμε το καθήκον μας απέναντι στην δημοκρατία. Μαζί με τους αρχηγούς του δημοκρατικού τόξου την σώσαμε οριστικά από τα φίδια τα κολοβά. 

Αντιφάδες και αντιφάδισες, είμαστε υπερήφανοι δημιοκράτες. Σκληρά εργαζόμενοι και όπως σε κάθε ιστορική σκληρή περίοδο πρέπει να παίρνουμε και σκληρές αποφάσεις. 

Ο φασισμός καραδοκεί πάντα. Έτσι, όπως και οι δήμιοι εργαζόμενοι ήταν και με εντολές έκοβαν κεφάλια, έτσι κι εμείς κόβουμε την δημοκρατία στα μέτρα μας αρκεί να υπάρχει ΕΣΠΑ και παροχές. 

Υπάρχει δημοκρατία χωρίς αντάλλαγμα; Πατάξαμε τον φασισμό, πατάξαμε τον ναζισμό. Η δημιοκρατία νίκησε και πάντα θα νικάει.

 

Γιάννης Λαζάρου 

Ο φόβος από την εποχή των σπηλαίων μέχρι και σήμερα ήταν και θα παραμείνει εργαλείο χειραγώγησης των μαζών. Οι μάζες θα έχουν πάντα να φοβούνται κάτι το οποίο θα προέρχεται ή από ξένους που επιβουλεύτηκαν την "περιουσία" σου ή από ομόσταυλους που διορίστηκαν από το κοπάδι να τους κυβερνούν. 

Το αίμα υπήρξε και θα παραμείνει φόβητρο για τις μάζες ώστε να υποκύπτουν στις ορέξεις των κυβερνώντων, οι οποίοι με όπλο την βία πάντα παίρνουν αυτό που θέλουν από τους μαζάνθρωπους. Από την εποχή του Τζέκινς Χαν μέχρι και την εποχή του Γερμανού βοσκού ναζιστή που κατέβηκε από το χωριό του να "εκπολιτίσει" τους λαούς. 

Για τους ξένους κατακτητές που θέλησαν κάτι από σένα δεν έχεις να πεις και πολλά, για τους ομόσταυλους όμως πάντα κάτι θα βρεθεί να πεις. Αίμα χρησιμοποιούν κι αυτοί για να φοβίσουν την μάζα, αίμα που δεν στάζει από σπαθί ή σφαίρα αλλά από τις απειλές που σκότωσαν τα τελευταία χρόνια μεγάλο αριθμό Ελλήνων, γιατί απλά τους έσκασαν μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των κατακτητών που εμφανίζονται με την μάσκα "δημοκρατικά" εκλεγμένων από τους φοβισμένους. 

Αν δεν πληρώσεις την ΔΕΗ θα σου κόψουμε το ρεύμα, αν δεν πληρώσεις το νερό θα σου το κόψουμε κι αυτό. Αν δεν πληρώσεις φόρους θα σου πάρουμε το σπίτι, Αν δεν πληρώσεις τα ταφεία θα σου πάρουμε τον τάφο των προγόνων γιατί έτσι γουστάρουμε. Όλα τα μηνύματα που παίρνεις έχουν μέσα μια ή και πολλές απειλές που ανατρέπουν την ψυχική ηρεμία όποια κι αν είναι αυτή. Σε απειλούν να πληρώσεις, η απειλή κατάντησε το νέο σπαθί, η τελευταίας τεχνολογίας σφαίρα, η Δαμόκλειος σπάθη με την οποία κοιμάσαι και ξυπνάς. Σε πυροβολούν με απειλές να πληρώσεις αυτοί που σου στέρησαν την εργασία, την σύνταξη, την όποια αποταμίευση είχες κάνει, πληρώνοντας έξτρα υπέρογκους φόρους που τους βάφτισαν και πατριωτικούς. 

Όλα αυτά είναι γνωστά και τα νιώθεις καθημερινά στο πετσί σου. Όμως ας αναρωτηθούμε ποιοι είναι αυτοί που μας φοβίζουν με τις απειλές τους, ποιοι είναι αυτοί οι "υπεράνω" που μας σκιάζουν υπογράφοντας θανατηφόρα χαρτιά με επωδό το χιλιοειπωμένο "αυτό λέει ο νόμος". Ποιος νόμος λέει να δέρνει ο εγγονός τον παππού, να σκοτώνει η κόρη τη μάνα, να δολοφονούν μαζικά την νεολαία; Είναι νόμος που σκέφτηκε ο ομόσταυλος ή είναι νόμος που εκτελεί κατόπιν εντολών των κατακτητών, πάντα πρόθυμος να ξεκάνει τα πάντα για την δική του καλοπέραση; 

Ποιος και ποιοι είναι αυτοί τελικά; Ας μην πάμε στα υψηλά κλιμάκια όπου τοποθέτησες με την "ψήφο" σου ότι πιο σάπιο γέννησε αυτός ο τόπος διότι έκανες μια συναλλαγή μαζί του αλλά ξέχασες πως τα σάπια δεν έχουν ιερό και όσιο, ξέχασες πως τα εργαλεία των κατακτητών χρειάζονται βίδες και καρφιά να στερεωθούν και γι αυτούς είσαι απλά ένα καρφί που στο τέλος θα καρφώσει το δικό σου φέρετρο, αν έχεις λεφτά για κάσα κι αν έχεις τάφο να σε χώσουν. 

Ας έρθουμε πιο κάτω στα κλιμάκια που χρησιμοποιούν οι από πάνω και τα ονομάζουν και τοπική αυτοδιοίκηση. Σε σκιάζουν κι αυτοί, διότι όργανα είναι και την "δουλειά τους κάνουν" και "φυσικά το λέει ο νόμος". Ποιος σε απειλεί λοιπόν; Το παιδί της διπλανής πόρτας που ήρθε ο μπατζανάκης του τριτοξάδερφου της συμπεθέρας του Βρασίδα, να το ψηφίσεις για να το κάνεις δήμαρχο και δημοτικό σύμβουλο και να προσλάβουν το δικό σου παιδί για δημοτικό υπάλληλο να βολευτούν όλοι μαζί, αλλά και συ να νομίζεις πως έχεις μέσον αφού με ένα τηλεφώνημα θα σου αλλάξουν την λάμπα που κάηκε στον δρόμο. 

Αυτοί λοιπόν είναι τα όργανα του εκφοβισμού, υπογράφοντας χαρτιά (σπαθιά) που ούτε καταλαβαίνουν τι γράφουν γιατί είναι τσακωμένοι με τα γράμματα, είναι απλά πρόθυμοι για όλα, όπως είσαι και συ να στείλεις ξανά στην οποιαδήποτε εξουσία όλα αυτά τα σαπάκια για να "κάνουν την δουλειά τους", για να "κάνεις την δουλειά σου". 

Ποιος είναι λοιπόν αυτός που εκφοβίζει ποιον; Κοίτα στον καθρέφτη κι αν σου πει, "την δουλειά μας κάνουμε". Θυμήσου πως καμία δουλειά δεν είναι ντροπή αλλά η ίδια η ντροπή δεν είναι δουλειά.

Γιάννης Λαζάρου 

Μαίνεται στην Ελλάδα η μάχη μεταξύ των ιθαγενών για το αν υπάρχει ο ιός, για το αν πρέπει να φοράνε μάσκα ή όχι. Λυσσαλέα επιτίθεται ο ένας στον άλλον από τα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 
Στα δεύτερα δε, όπου ο Ζαφείρης έχει πρωτοξάδερφο του μπατζανάκη της Λίτσας σε υψηλά κλιμάκια και ξέρει από "πρώτο χέρι τα πάντα", γίνεται της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα με τον έναν να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβάλλει την άποψή στον άλλον. 
Θα λέγαμε πάλι το γνωστό πως είναι "ίδιον της φυλής" να πλακώνεται από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά μπαίνει το ερώτημα, ποιας φυλής. Τέλος πάντων, ας μείνουμε στην μαχητικότητα με την οποία υπερασπίζεται την άποψή της η μια παράταξη και η άλλη. 
Σε έναν πληθυσμό (όχι λαό) που εδώ και πάνω από μια δεκαετία ταλανίζεται από τα σκληρά μέτρα που επέβαλλαν οι λεγόμενοι δανειστές και μεγάλο μέρος εξαναγκάστηκε να ζει στα όρια της φτώχειας ενώ αρκετοί εξωθήθηκαν στην αυτοκτονία, όλα αυτά μοιάζουν πολυτέλεια. 
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το μέλλον του παιδιού του ποτέ αλλά τώρα σκίζονται αν η μάσκα θα αφαιρέσει ελευθερίες από το παιδί ή όχι. Σκίζονται πως είναι ανελευθερία όλα αυτά και την ίδια ώρα ποστάρουν στα μέσα μαζικής δικτύωσης ακόμη και το τι κάνουν στην τουαλέτα. Την ίδια ώρα που πληρώνουν αδιαμαρτύρητα ΕΝΦΙΑ, ρυθμιζόμενες χρεώσεις και τόσα άλλα τρέχουν σε διαδηλώσεις για να υπερασπιστούν τα "ιερά και τα όσια" της άποψής τους. 
Στην προκειμένη περίπτωση κάποιος τρίβει πάλι τα χέρια του. Είναι ο ίδιος που σε κάνει να κοιτάς αλλού ενώ την ίδια στιγμή αυτός ο πατριδοπώλης ξεπουλάει τα πάντα. 
Είναι ο ίδιος που σου δημιουργεί το πρόβλημα και μετά σε καλεί να τον ψηφίσεις για να το λύσει. 
Είναι ο ίδιος που σε μετέτρεψε σε απλό πληθυσμό, αφαιρώντας σου οτι κουβάλαγες ως λαός μέσα σου με κοινωνική συνοχή, με ιερά και όσια. Είναι αυτός που σου σκότωσε τον πατέρα, τη μάνα, το παιδί γιατί δεν μπορούσες να ανταποκριθείς σε όσα το διέταξαν τα αφεντικά του να σου επιβάλλει. 
Αν όλη αυτή η λυσσαλέα αντίδραση των δυο πλευρών εκφράζονταν ομόφωνα εναντίον όλων των "σωτήρων" είναι σίγουρο πως η Ελλάδα ή ό,τι απέμεινε από αυτή θα ήταν αλλιώς. Όμως πάλι θα πέσουμε στις κομματικές διαφωνίες που ίσως οδηγήσουν στο χάσιμο του μισθού και του επιδόματος, οπότε αυτό δεν γίνεται. Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; 
Σίγουρα τίποτε, διότι ο πατριδοπώλης κρατάει τα πάντα στα χέρια του αφού τον έχρισαν δραγουμάνο τα αφεντικά. Θα σε ταΐζει ό,τι σε κάνει πρόβατο και θα σε οδηγεί σε "επαναστάσεις" εκ του ασφαλούς για να ξεφουσκώνει η χύτρα από κανένα επικίνδυνο ατμό. Θα σε κάνει να αισθάνεσαι "Λεωνίδας" στις Θερμοπύλες αφού στο φατσαμπούκιον κατατρόπωσες την αντίθετη άποψη του άλλου, που κι αυτός υποφέρει από τα επονείδιστα μέτρα των αφεντικών. Θα σε κάνει να νιώσεις "Νικηταράς" τουρκοφάγος αφού πόσταρες και μια γελοιογραφία κατά του Ερντογάν. 
Όταν πουλάς την σιωπή σου για ένα μισθό και ένα επίδομα δεν έχεις δικαίωμα να "κουνιέσαι", πόσο μάλλον να έχεις και οποιαδήποτε άποψη. 
Είχες στάρια, είχες καλαμπόκια, βαμβάκια, ελιές, του κόσμου τα καλά είχες, ακόμη και πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή. Τώρα όλα αυτά δεν τα έχεις και τα αγοράζεις πλαστικοποιημένα από τα αφεντικά με το μισθό και το επίδομα που σου δίνουν. 
Γιατί πιστεύεις πως δεν αγοράζεις και την πλαστική ζωή που σου πουλάνε; Η μάσκα που φοράς δεν κρύβει την όρασή σου άρα δεν έχεις και την δικαιολογία ότι δεν βλέπεις τον πραγματικό εχθρό. 
Δεν φιμώνει ούτε τα εγκεφαλικά σου κύτταρα, άρα δεν έχεις και το επιχείρημα ότι αυτή σε αναγκάζει να μην σκέφτεσαι.