Κατερίνα Γκαράνη 

Φατεμά Μπαρακανί γνωστή ως Ταχέρεχ (Fátimih Baraghání-Ṭāhirih). Ιρανή ποιήτρια και διανοούμενη που εκτελέστηκε 35 χρονών το 1852 για την στάση της απέναντι στην θρησκεία του Ιράν ως ακόλουθος του θρησκευτικού κύματος του Μπαχάι . Η τελευταία της λέξη προς τους εκτελεστές της ήταν "μπορείτε να με σκοτώσετε όσο γρήγορα θέλετε αλλά δεν θα σταματήσετε την απελευθέρωση των γυναικών". 

 

Σχεδόν 200 χρόνια μετά την εκτέλεσή της ο Ιρανός τραγουδοποιός, Mohsen Namjoo, μελοποιεί διασκευασμένο το ποίημά της αποδεικνύοντας ότι πεθαίνουν αμετάκλητα μόνο αυτά που δεν έχουν λόγο να ζουν. 

 

Αν σε συναντούσα πρόσωπο με πρόσωπο, 

εγώ θα εξαφάνιζα το σπάσιμο της καρδιάς μου. 

Πόνο-πόνο. 

Μαχαιριά-μαχαιριά. 

Λέξη-λέξη. 

Σημείο-σημείο. 

Αναζητώντάς σε -μόνο το πρόσωπό σου- 

περιφέρομαι στους δρόμους χαμένη, ντροπιασμένη. 

Σπίτι-σπίτι. 

Σοκάκι-σοκάκι. 

Μέρος-μέρος. 

Πόρτα-πόρτα. 

Η καρδιά μου απελπισμένη, ραγισμένη 

ακούω να χτυπάει ώσπου τρέχει αίμα από μέσα μου. 

Πηγή σε πηγή. 

Ρυάκι σε ρυάκι. 

Ποτάμι σε ποτάμι. 

Θάλασσα σε θάλασσα. 

Ο κήπος των χειλιών σου, τα μάγουλά σου. 

Η μυρωδιά των μαλλιών σου. 

Αναρωτιέμαι εκεί: 

Μπουμπούκι-μπουκούκι 

Τριαντάφυλλο-τριαντάφυλλο. 

Πέταλο-πέταλο. 

Άρωμα σε άρωμα. 

Το φρύδι σου, το μάτι σου και η ελιά στο πρόσωπό σου με δένουν. 

Χαρακτηριστικό-χαρακτηριστικό. 

Καλοσύνη στην καλοσύνη. 

Πάθος στο πάθος. 

Έρωτας στον έρωτα. 

Ενώ θλίβομαι με αγάπη, 

ο έρωτάς σου θα υφάνει ξανά το ύφασμα της ψυχής μου. 

Βελονιά- βελονιά, 

Κλωστή-κλωστή. 

Στημόνι-στημόνι. 

Υφάδι-υφάδι. 

Τέλος, εγώ, η Tahirih, έψαξα την καρδιά μου γραμμή προς γραμμή. 

Και τι βρήκα; 

Εσένα κι εσένα 

Εσένα κι εσένα 

Εσένα κι εσένα 

 

 

 

Κατερίνα Γκαράνη 

Αφού τους τσακίσουμε με τον πόλεμο και επιβάλουμε νέα κατοχή με τους Άγγλους, πρώτα περιθωριοποιούμε και ποινικοποιούμε όλους τους Αριστερούς για να έχουμε τα κεφάλι μας ήσυχο. Μετά δίνουμε το 1/3 του εργατικού πληθυσμού σε ξένες χώρες σκλάβους σε εργοστάσια πληρωμένους με πενταροδέκαρες από πακέτα Μάρσαλ. Σφραγίζουμε με τη συμφωνία Κούπερ όλο τον εθνικό πλούτο δίνοντας τον απόλυτο έλεγχο στις ΗΠΑ μέχρι το 2010. 

Κατόπιν αστικοποιούμε όλο τον πληθυσμό ερημώνοντας την Ελλάδα γιατί οι Έλληνες στα βουνά και στα χωράφια είναι "άτακτοι". Βάζουμε μία Χούντα να αναπτυχθεί με πακέτα αμερικάνικα και οι πρώην τσοπάνηδες από ελεύθεροι να δουλεύουν σε αμπάρια. 

Χώνουμε την χώρα στην ΕΟΚ και αρχίζουμε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (η πρώτη δόθηκε το 1979), φέρνουμε έναν σοσιαλιστή από τις ΗΠΑ για ηγέτη και κάνει τα 2/3 του εργατικού δυναμικού δημοσίους υπαλλήλους δεκαπλασιάζοντας το μισθό τους κλείνοντας βιομηχανίες-βιοτεχνίες και σβήνοντας το αγροτικό κεφάλαιο με επιδοτούμενες χωματερές. 

Στην συνέχεια υποτιμούμε την δραχμή 340,75 φορές για να μπούνε στην ΟΝΕ, στήνουμε ένα χρηματιστήριο με φούσκες όπου αρπάζουμε άφθονο ρευστό, αποταμιεύσεις και αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και το 2010 επιβάλλουμε ένα "χρέος" και παίρνουμε όλη την χώρα με υποθήκες. Πρώτα από όλα τα βουνά, το νερό και τους κάμπους όπου οι "άτακτοι" θα μπορούσαν να επιβιώσουν και ίσως να έκαναν ζημιά και τους αφήνουμε με την αγωνία μη χάσουν τα 80τ.μ ντουβάρια με μπετόν. Τα σπιτάκια τους θα τα πάρουμε κι αυτά γιατί καλή μπίζνα σε έναν τόπο με πολύ ήλιο το airb' n' b και την Ακρόπολη πάνω από το κεφάλι σου. 

Μετά τους παίρνουμε και τον ορυκτό πλούτο και κάθε είδος παραγωγής ενέργειας ενεργοποιώντας την αμερικάνικη Σύμβαση Κούπερ που νόμιζες ότι έχει λήξει αλλά στην ουσία μετατράπηκε σε δήθεν διεθνείς συμμαχίες υπεράσπισης των κυριαρχικών σου δικαιωμάτων όπου έχουν βάσεις Αμερικάνοι και κάνουν βόλτες γαλλικές φρεγάτες για την προστασία των αμερικανικών και γαλλικών εταιρειών εξόρυξης και την διασύνδεση με αγωγούς από εδάφη που έχουμε τσακίσει με πόλεμο ή "αραβικές άνοιξες" όπου κυβερνούσαν τύποι σαν τον "κακό Καντάφι". 

Τόσο απλή είναι η ιστορία των τελευταίων ειρηνικών 80 χρόνων. Άντε τώρα να δεις πόσο θα έρθει ο λογαριασμός ρεύματος για να τον βάλεις και αυτόν μαζί με τους επόμενους σε 12 άτοκες δόσεις. Κράτα και 2 ευρώ να σου φέρουν ένα freddo στο σπίτι για να νιώσεις άρχοντας.

της Κατερίνας Γκαράνη 

Έναν ολόκληρο χρόνο έχουμε γίνει τα πειραματόζωα επιτροπών ειδικών και κυβέρνησης. Έχουμε άπαντες καταλάβει ότι δεν θα είναι τίποτε ίδιο μετά την πανδημία όσον αφορά στην καθημερινότητά μας -ακόμα και αν εμβολιστούμε όλοι- γιατί ένας ιός δεν εξαφανίζεται, δεν ξέρει κανείς τι κουσούρια θα αφήσει σε όσους νόσησαν, και ακόμα παίζουν με το "άνοιξε-κλείσε" αντί να έχουν βάλει ήδη μπροστά τον τρόπο να εργάζεσαι, να κινείσαι, να έχεις την προσωπική σου ζωή, να πηγαίνεις τις διακοπές σου με βάσει τα νέα δεδομένα που έχουν εμφανιστεί. 

Οι Έλληνες ζούνε στην Ελλάδα 365 ημέρες το χρόνο και όχι οι τουρίστες. 

Οι Έλληνες πληρώνουν φόρους δυσβάστακτους και είναι με την ψυχή στο στόμα σε μια κατεστραμμένη από τις πολιτικές οικονομία και όχι οι τουρίστες. Πρώτα λοιπόν, δικαίωμα για διακοπές έχουν οι Έλληνες και όχι οι τουρίστες και για να το έχουν αυτό θα πρέπει καταρχάς να κινηθεί η πραγματική οικονομία και όχι το εξτραδάκι για κάθε οικονομία, που είναι ο τουρισμός. Ξέρουν και οι Έλληνες να ξοδεύουν χρήματα στις διακοπές τους αλλά γιατί δεν έχουν και δεν μπορούν να στηρίξουν τον τουρισμό να το σκεφτούν τα μυαλά που μας κυβερνούν 12 χρόνια. 

Οι Έλληνες έφτιαξαν την Ελλάδα τουριστικό προορισμό με τα δουλεμένα τους λεφτά και όχι οι τουρίστες. 

Παίζουν με την ψυχολογία εκατομμυρίων πολιτών που είναι σίγουρο ότι μόλις λένε "ανοίγουμε" γίνεται η έξοδος του Μεσολογγίου από το σκάσιμο μηνών μέσα στο σπίτι και με αποτέλεσμα να γίνει και πάλι έξαρση της νόσου. Μετά λένε ξανά "κλείνουμε" και ξανά έφοδος από τους πολίτες να προλάβουν την μία ημέρα πριν να ξαναμπούν φυλακή με αποτέλεσμα να γίνονται δύο φορές απρόσεκτοι. 

Σαν μην έφταναν οι πανωλεθρίες στο ενδιάμεσο είχαν την φαεινή ιδέα να ανοίξουν και τα σχολεία! Συν όλα αυτά δεν έχουν πάρει καμία απόφαση τι θα γίνει με τις δημόσιες συγκοινωνίες, τι θα γίνει με τις προληπτικές εξετάσεις πολιτών για άλλες ασθένειες χωρίς να έχουν τον φόβο ότι παίρνουν ρίσκο να μπουν σε οποιοδήποτε υγειονομικό χώρο για να αντιμετωπίσουν το όποιο πρόβλημα υγείας που μπορεί να έχουν και είναι άσχετος με τον ιό. 

Μία πολιτική καθαρά φοροεισπρακτική με το γκλομπ και το πρόστιμο για προκλητικά γελοίους λόγους, με νέους ανθρώπους να έχουν χάσει ήδη τον έναν χρόνο από τα σημαντικότερα χρόνια τους, εφόσον βλέπουν ότι η σοβαρότητα των μεγάλων έχει μεταναστεύσει δια παντός από τον τόπο, κάνοντας και πάρτι στα κρυφά, να βρεθούν με αυτόν/αυτή που έχουν φυσιολογικότατα ερωτευθεί και να θέτουν καταρχάς την υγεία τους σε κίνδυνο και κατά συνέπεια την υγεία όλης της αγέλης. 

Γερόντια που έχουν πάθει καταθλιπτικά επεισόδια μέσα στο σπίτι απομονωμένοι από τα πάντα και δεν βλέπουν πια τον λόγο να είναι προσεκτικοί με τον ιό εφόσον ούτως ή άλλως τα χρόνια τους είναι μετρημένα γι' αυτό όταν βγαίνουν τις ελάχιστες στιγμές έξω να μην κάνουν σαν μικρά παιδιά τραβώντας κάτω τις μάσκες, μην τηρώντας αποστάσεις, πηγαίνοντας στην εκκλησία μπας και τους σώσει η Παναγία γιατί η κυβέρνηση είναι σίγουρο ότι δεν θέλει να τους σώσει. 

Απαιτούν από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να ξεπερνά κάθε φορά που γίνεται ένα δικό τους στρατηγικό λάθος να δίνουν υπεράνθρωπες μάχες μέσα σε αποδεκατισμένα νοσοκομεία για να φτάσουμε να τους πετάνε το μπαλάκι "πάρτε την ευθύνη ποιος θα μπει σε ΜΕΘ για να σωθεί και ποιος θα μείνει έξω". 

Οι πολιτικοί, όπως και σε κάθε πόλεμο, δεν αντιμετώπισαν ποτέ τον θάνατο απλά έδιναν διαταγές. Έτσι και τώρα. Σκέφτηκε άραγε κανείς το προσωπικό των νοσοκομείων που επί ένα χρόνο έχει ξεπεράσει κάθε ανθρώπινη αντοχή ζώντας με το ρίσκο της ίδιας της μόλυνσης για τους ίδιους, σε τι κατάσταση θα είναι σωματική και ψυχολογική μετά την λήξη της πανδημίας; Απαιτούμε! Και οι πολιτικοί από τη μια αλλά και οι πολίτες λέγοντας το απίστευτο "φτιάξτε ΜΕΘ και αφήστε μας να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς μέτρα". Ποιος θα σε σώσει στη ΜΕΘ; Ποιος θα σε σώσει ακόμα και σε απλό θάλαμο; Πώς απαιτείς το "σώσε με έχεις υποχρέωση" αφού πριν η λογική σου ήταν αυτή που έφτασε τα πράγματα εδώ που τα έφτασε; Λες και οι ΜΕΘ είναι μια εξαγωγή δοντιού, λες και το προσωπικό για τις ΜΕΘ το εκπαιδεύουμε σε τρεις μήνες και είναι έτοιμο. 

Πώς λοιπόν, μετά από όλα αυτά να μην παίρνει φόρα ό,τι ηλίθιο κυκλοφορεί και να έχει άποψη περί του ιού υποστηρίζοντας ότι μια γρίπη είναι και τελικά "η προστασία είναι αυτή που σκοτώνει"; Ο καθένας και ο χαβάς του και αυτό γίνεται αποκλειστικά από την επικίνδυνα ανώριμη μέχρι εγκλήματος στρατηγική μιας κυβέρνησης αλλά και ολόκληρης της αντιπολίτευσης που ένα σοβαρό πλάνο και όχι απλά "κατηγορώ" δεν έχει καταθέσει τόσο μέσα στην Βουλή. Απλά "η κυβέρνηση κάνει πανωλεθρίες" λες και αυτοί αν ήταν κυβέρνηση θα τα έκαναν καλύτερα με ένα σύστημα υγείας που επί 12 χρόνια καταρρέει και καταρρέει και μια οικονομία που στηρίχθηκε σε "στρατηγικούς επενδυτές", σε funds και στο πότε έρθει ο Μάιος να πάμε να γίνουμε γκαρσόνια και λαντζέρηδες για τους ξένους τουρίστες. 

Μέχρι στιγμής απλά μας σκότωναν ψυχολογικά και οικονομικά. Τώρα μας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια μας και βιολογικά.

Η μεγαλύτερη πιτσαρία στη Βουδαπέστη δίνει την ευκαιρία στους πελάτες της με κάθε παραγγελία να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο σκυλάκι, βάζοντας τη φωτογραφία του στο κουτί. 

 

Όπως εξηγεί ο ¨Έντρε Κοντολάνι, συντονιστής του United Emergency Animal Welfare System, «αυτή η πιτσαρία παραδίδει περίπου 2.500 πίτσες κάθε μέρα. Βάζουμε τις φωτογραφίες των κουταβιών στα κουτιά και έναν κωδικό QR, ο οποίος παραπέμπει στην ιστοσελίδα μας. 

 

Εκεί κάθε σκυλί έχει το προφίλ του με πολλές πληροφορίες γι' αυτό». Το εγχείρημα αποτελεί προϊόν συνεργασίας της μεγαλύτερης αλυσίδας εστιατορίων πίτσας στην Βουδαπέστη με μια φιλοζωική οργάνωση, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το μείζον πρόβλημα με τα αδέσποτα σκυλιά στην ουγγρική πρωτεύουσα. 

 

Πρόκειται για μια εκστρατεία που συγκινεί τους πελάτες και μέχρι στιγμής δείχνει είναι και άκρως επιτυχημένη. Το πρόβλημα με τα αδέσποτα στη Βουδαπέστη είναι ιδιαίτερα οξύ και τα καταφύγια σκύλων της πόλης τονίζουν ότι δεν έχουν χώρους φιλοξενίας πλέον. Για τα πιο ηλικιωμένα ή για τα μαύρα αξιαγάπητα τετράποδα φαίνεται πως πρέπει να περιμένουν χρόνια μέχρι να βρουν το παντοτινό τους σπίτι. 

 

Στο ζήτημα αναφέρθηκε πρόσφατα και ο δήμαρχος Γκέργκελι Καρατσόνι, ο οποίος υπογράμμισε τη σημασία της υιοθεσίας. Ενθαρρυμένοι πάντως από την επιτυχία του εγχειρήματος, οι υπεύθυνοι της οργάνωσης σχεδιάζουν να επεκτείνουν την εκστρατεία και στις αδέσποτες γάτες. 

euronews

της Κατερίνας Γκαράνη 

"Θα ήθελα να ξεκινήσω με την εισβολή στον Καπιτώλιο. Όπως όλοι οι Αμερικανοί είμαι εξοργισμένος από τη βία. Οι ΗΠΑ ήταν πάντα κράτος του Νόμου και της Τάξης. Σε αυτούς που προχώρησαν σε πράξεις βίας και καταστροφής, έχω να πω πως δεν εκπροσωπείτε την χώρα μας. Αυτοί που παραβίασαν τους Νόμους πρέπει να τιμωρηθούν, είπε στο διάγγελμά του ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τα επεισόδια στο Καπιτώλιο". 

Πόσο πιο ξεκάθαρο πρέπει να γίνει ότι ο Τραμπ πήρε την προεδρία για να εμφανίσει όλο το αντιδημοκρατικό άκρο που ήταν παρόν στις HΠΑ; Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι όταν η Δημοκρατία γίνεται εργαλείο οικονομικών συμφερόντων δημιουργεί ένα φασιστικό παρακλάδι με τον φερετζέ του πατριωτισμού, το ταΐζει και το σπρώχνει να κάνει ό,τι πιο αντιδημοκρατικό γίνεται και βέβαια οι κάμερες να είναι σε σημεία που να παίρνουν όλα τα πλάνα με λεπτομέρειες; 

Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι όπως και στην Ελλάδα όταν δημιουργείται μια οικονομική κρίση, όταν οι χώρες οδηγούνται σε τεράστια χρέη που πρέπει να τα πληρώσουν οι πολίτες πρέπει να βρεθεί μια αιτία έτσι ώστε οι νόμοι να γίνουν πιο σκληροί για την προστασία της "δημοκρατίας"; 

Πόσο πιο ξεκάθαρο ότι ξαφνικά όλοι μιλούνε για "απειλή της δημοκρατίας" όταν η ίδια η δημοκρατία ήταν αυτή που έβαλε τον Τραμπ στην θέση του πλανητάρχη θυμίζοντας ότι και ο Χίτλερ δημοκρατικά βγήκε; Γι' αυτό την επόμενη φορά να προσέξετε! 

Πόσο πιο ξεκάθαρο που όλοι οι λεγόμενοι αντιφασίστες ηγέτες και αρχηγοί κομμάτων με μία φωνή ενώθηκαν να δημιουργήσουν το "Δημοκρατικό Τόξο" στις ΗΠΑ; Ο αριστερός Σάντερς με τον δεξιό Μπάιντεν!!! Βλέπετε, έτυχε στην Ελλάδα να παιχτεί αυτό το παιχνίδι του εκλεγμένου ναζισμού, το οποίο αφού χρησιμοποιήθηκε και αφού έγινε η δουλειά της παράδοσης των πάντων με τον φόβο να μην μιλάς, μην τολμήσεις να πεις οτιδήποτε για την Ευρωπαϊκή Ένωση που κατάντησε μια χώρα σε οικόπεδο, γιατί αλλιώς θα έφερες την ταμπέλα "εθνικιστής" και μάθαμε πολύ καλά ότι όλα ένα παιχνίδι είναι του ίδιου συστήματος. 

Κάποτε η Ουρλίκε Μάινχοφ ως δημοσιογράφος είχε γράψει για τον τρόπο που η Γερμανία της δεκαετίας του '60 μέσω της προπαγάνδας έβαλε για πρώτη φορά το την δημιουργημένη "τρομοκρατία" από το ίδιο το σύστημα με τον πιο απλό τρόπο: "Πρέπει να βοηθήσετε στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας, αλλιώς θα έρθει ένας νέος Χίτλερ και θα το κάνει εκείνος στη θέση σας. Με άλλα λόγια, ο Χίτλερ ήταν κι αυτός ένας διώκτης της εγκληματικότητας, βέβαια ξεπέρασε τα όρια, γι' αυτό κι εμείς θα προλάβουμε τον επόμενο και θα καθαρίσουμε μόνοι μας το κράτος, κάθε ένας από εμάς κι ένας ισχυρός άντρας". 

Ναι, ο κάθε πολίτης είναι ισχυρός άντρας και ως δημοκράτης πρέπει να πατάξει τον οποιονδήποτε τολμά να "απειλήσει" την δημοκρατία. Λοιπόν, καλό το θέατρο που έπαιξε ο αχυράνθρωπος Τραμπ και πραγματικά έφερε απίστευτα αποτελέσματα. Για να δούμε σε λίγο που τα εργατικά δικαιώματα θα καταπατούνται με νόμους, που θα κατάσχουν σπίτια για ελάχιστες οφειλές σε εφορία, που το σύστημα δημόσιας υγείας θα πουληθεί εξ ολοκλήρου σε ιδιώτες, που τα επιδόματα θα μηδενιστούν αν θα μπορούν οι πολίτες να βγαίνουν στον δρόμο απαιτώντας ή να κάνουν κατάληψη κρατικών υπηρεσιών ή ντου σε τράπεζες (που θα τους δεσμεύουν τα χρήματα δήθεν για να σωθεί η ρευστότητα) θα χαρακτηρίζονται ως τρομοκράτες που θα είναι ανάλογοι αυτών που σαν τα ψαράκια τσίμπησαν το δόλωμα και έκαναν ντου στο ναό της Αμερικανικής Δημοκρατίας. 

Είναι κι αυτή η πανδημία με τους χιλιάδες θανάτους εξ αιτίας των πολιτικών αποφάσεων στον δυτικό κόσμο που θα γίνει το καλύτερο όπλο υπέρ της διατήρησης της Δημοκρατίας. Για το καλό σας δεν σας αφήνουμε να αντιδράτε μαζικά! Μας αγαπάει η δημοκρατία άσχετο που και πριν την πανδημία αν δεν είχες λεφτά σε χώρα με κρίση έκανες την παραγγελία κάσας πριν τολμήσεις να καλέσεις ασθενοφόρο.

Κατερίνα Γκαράνη  

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος προκύπτει ότι το 2019 ήταν μία ακόμη χρονιά ανόδου όσον αφορά τις δαπάνες των Ελλήνων για γιορτές στο εξωτερικό. Το 2019 ένας στους δύο Έλληνες δήλωσε ότι θα ταξιδέψει εκτός συνόρων,ενώ μόνο το 31% θα προτιμήσει τη χώρα μας. Πάνω από 2,5 δισ. ευρώ τα χρήματα που ξόδεψαν πέρυσι για τα ταξίδια τους. 

2,5 δις έβγαλαν δηλαδή οι Έλληνες στο εξωτερικό μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Το ποσό αυτό δεν αφορά τουρισμό όλον τον χρόνο αλλά τον τουρισμό αποκλειστικά στις γιορτές των Χριστουγέννων. Το 2019 ένας στους δύο Έλληνες δήλωσε ότι θα ταξιδέψει στο εξωτερικό για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Κρατήσεις έχουν γίνει και φέτος για να γιορτάσουν εκτός Ελλάδας τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά. 

Πάμε όμως στα εντός και πόσο τελικά ζουν στην πραγματικότητα της πανδημίας οι Έλληνες. Είναι η πρώτη χρονιά που οι κρατήσεις για ξενώνες, μονοκατοικίες αλλά και challet ξεκίνησαν από τον Σεπτέμβριο όταν άλλες χρονιές ξεκινούσαν από τον Νοέμβριο. Η πληρότητα μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου ήταν σε κρατήσεις: Αράχωβα η πληρότητα αγγίζει 83% για ολόκληρα διαμερίσματα ή/και βίλα την περίοδο των Χριστουγέννων και 90 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Μέτσοβο, η πληρότητα αγγίζει το 96% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 84 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Καλάβρυτα η πληρότητα αγγίζει το 77% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 95 % για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Καρπενήσι η πληρότητα αγγίζει το 88% για την περίοδο των Χριστουγέννων και 83% για την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. 

Πώς όλη αυτή η πραγματικότητα των αριθμών και δεδομένων συνάδει ότι "θα πεινάσουμε από τα lockdown" αλλά και ότι για τους Έλληνες το να σμίγουν οι οικογένειες και οι φίλοι στα σπίτια για να περάσουν τις ημέρες των Χριστουγέννων είναι κάτι που φέτος θα τους πονέσει πολύ αν το χάσουν, δεν ξέρω. Τα στοιχεία δείχνουν ότι γιορτές γινόταν χώρια. Και σίγουρα τα γερόντια δεν χώραγαν σε αυτές. Αρα αφήστε τα "το πόσο θέλω να πάρω αγκαλιά τους γονείς μου και τα αδέλφια μου" τουλάχιστον όσοι γίνεστε υπερβολικές Βουγιουκλάκηδες. 

Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας νομίζω. Εννοείται ότι ο καθένας θα κάνει ό,τι γουστάρει τα λεφτά του αλλά το να σκοτώνεις τον διπλανό για να περνάς εσύ καλά, έχει τεράστια διαφορά. Μην μου θέλετε λοιπόν ΜΕΘ γιατί τις ΜΕΘ τις πληρώνουμε όλοι και σίγουρα και αυτοί που περνάνε τον 10ο Χειμώνα χωρίς θέρμανση στο σπίτι και αντί για την "παραδοσιακή γαλοπούλα" θα την βγάλουν με γεμιστό με τίποτε χοντρό μακαρόνι.

Κατερίνα Γκαράνη 

Αυτή η χώρα είναι ένα παιδί. Οι νόμιμοι εκλεγμένοι κηδεμόνες αυτού του παιδιού το κλείνουν σε ντουλάπα για να το τρομοκρατήσουν, σβήνουν πάνω του αναμμένα τσιγάρα για να γλεντήσουν και το πασάρουν για τις όποιες ορέξεις σε φίλους και γνωστούς με πολύ φθηνό αντίτιμο. Ίσα για να βγει ο μήνας σε ποτά και γλέντια. 

Συχνά πυκνά το «παρκάρουν» όχι σε όποιον βρουν, αλλά στους ψηφοφόρους κουμπάρους τους, που πάντα καλύπτουν τον βασανισμό γιατί παίρνουν κι αυτοί το εξτραδάκι βγάζοντας και την ανάλογη αρρώστια τους για όσο κρατάει η φύλαξη. 

Αυτό το παιδί έχει αποδείξει ότι είναι μοναδικό και ότι η αντοχή του είναι εξωπραγματική. Οι εκτός παιχνιδιού αυτού του εξευτελισμού και βιασμού είναι οι γείτονες που ξέρουν τι γίνεται, βλέπουν τι διαπράττεται, ακούν τα ουρλιαχτά αλλά αποφεύγουν να εμπλακούν. Ο πρώτος λόγος είναι ο φόβος των αντιποίνων που θα δεχθούν από την πλειοψηφική συμμορία αν η αλήθεια μαθευτεί. Ο δεύτερος, και χειρότερος λόγος, είναι ότι έχουν συνηθίσει τόσο αυτό που συμβαίνει, που αν λείψει θα είναι σαν να έφυγε ένας τοίχος του σπιτιού τους. Και αμέτοχοι και συμμέτοχοι στο έγκλημα. 

Οι πατούσες αυτού του παιδιού μοιάζουν με τα ξεραμένα χωράφια των κάμπων που κανένας δεν κάνει πια τον κόπο να γυρίσει τα χώματα για να έχουν οξυγόνο οι ρίζες του να απλωθούν. Τα πόδια του ίδιοι οι κίονες των Ναών που μόνο κομμένα και δοσμένα στα ενεχυροδανειστήρια του κόσμου θα έχουν πια αξία αφού σώμα, όταν θα λείψουν, δεν θα έχουν να κρατήσουν . Το μελανιασμένο κορμί του ένα Αιγαίο γεμάτο χαρακιές από τον σχεδιασμό νέων συνόρων. Διαβήτες και μύτες μολυβιών πάνω σε έναν ανθρώπινο χάρτη περιφέρονται για το πόσο θα πάρει ο γείτονας με το αζημίωτο υπέρ των κηδεμόνων και του συρφετού υποστήριξής τους. Τα χέρια του, οι οροσειρές που το προστάτευαν από χτυπήματα και θύελλες εισβολέων, έχουν αρχίσει να φλέγονται και δίνονται αντιπαροχή στους οικείους των νόμιμων κηδεμόνων που μία βίλα θέλουν με θέα και ας ανήκει το οικόπεδο αλλού. Τα δάκτυλα του, οι νέοι, που θα το έσωναν γδέρνοντας ακόμη και με τα νύχια τους τους βιαστές, έχουν γίνει χειρότεροι από τους θύτες. Αυτό που έμαθαν να κάνουν είναι να διπλώνουν κομματικά ψηφοδέλτια σε εκλογές του παραδόξου την ώρα που διαπράττεται ένας ομαδικός βιασμός, μόνο και μόνο για να σώσουν το τομάρι τους, ξεχνώντας ότι ένα δάκτυλο από μόνο του είναι άχρηστο για όλους. Οι νέοι είναι φτιαγμένοι να αλλάζουν τον κόσμο, αλλά σε αυτή την χώρα-παιδί μεταλλάχτηκαν υπέρ της βόλεψης. Ακόμα και η ελπίδα σε αυτό τον τόπο είναι τελικά πουλημένη. 

Όσο για το κεφάλι του παιδιού, έχει γίνει μια μάζα από τα απανωτά γρονθοκοπήματα για να βγάλουν μέσα από το κρανίο του τους αγνώστους νεκρούς που τα δώσαν όλα υπερασπίζοντάς το και αυτό από πείσμα δεν λέει να τους λησμονήσει. Την γλώσσα την έχουν κόψει από καιρό για να μην μιλά γιατί όσο μιλούσε την ώρα του βασανισμού του καταλάβαιναν, αν και κτήνη, ότι είναι ένα τίποτα μπροστά σε έναν Λόγο που αρθρώνεται χωρίς να βαρβαρίζει. Τα μάτια του τα έχουν βγάλει για να μην τους κοιτά, γιατί όσο τους κοιτούσε έβλεπαν την ομορφιά που καθρέφτιζε την δική τους ασχήμια. Μόνο τα αφτιά του έχουν αφήσει όχι από λύπηση αλλά για μαρτύριο. Να ακούει να περνούν οι γείτονες γελώντας απ’ έξω πηγαίνοντας στις δουλειές τους, και να ξέρει ότι ούτε αυτή την φορά δε θα είναι τυχερό. 

Αυτή η χώρα παιδί που δεν το μεγαλώσαμε εμείς αλλά αυτό εμάς, δεν έχει συνηθίσει τον πόνο και κάθε λεπτό ζει με την ίδια ένταση τον βασανισμό. Έχει πάψει να ελπίζει ότι κάποιος θα δώσει το θνητό τομάρι του για μία αθάνατη ιδέα. Ξέρει ότι αργά ή γρήγορα τα ζωντανά μα ακρωτηριασμένα μέλη του θα είναι σε γυάλινες προθήκες ως τρόπαιο καλοπληρωτών πελατών. Το μόνο που κάνει, την ώρα που περνάνε οι στρατιές των νηστικών χορτάτων από πάνω του και όλοι εμείς οι αθώοι-ένοχοι έξω από το μανταλωμένο παράθυρό του, είναι να ακούει μέσα στις βρισιές και τα χάχανα έναν Ύμνο που κάποτε, κάποιοι τού είχαν τραγουδήσει σηκώνοντάς το ψηλά. Πολύ ψηλά. Μέχρι τ' άστρα. 

 

Γράφτηκε Μάιο του 2011

 

Κατερίνα Γκαράνη 

Οι γυναικείες προσωπικότητες στην πολιτική και στην στρατηγική πολέμου μετά την κυριαρχία των πατριαρχικών θρησκειών τόσο στην Δύση όσο και στην Ανατολή ήταν όχι σπάνιες αλλά σχεδόν ανύπαρκτες. Μπορεί η Δύση να θέλει να περηφανεύεται για την απόδοση των δικαιωμάτων στο γυναικείο φύλο αλλά γεγονότα του παρελθόντος αποδεικνύουν ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν. 

 

Τα Όρη Ωρές (Aures) είναι η ανατολική προέκταση του Σαχαριανού Άτλαντα. Η περιοχή χρησίμευε ως καταφύγιο αλλά και προπύργιο των βερβερικών φυλών και που από εκεί κατάφεραν για αρκετά χρόνια να αμύνονται στην κατάκτησή τους από Άραβες, από Βυζαντινούς και γενικώς απ’ όσους ήθελαν να τους κάνουν υπηκόους αυτοκρατοριών και ισχυρών θρησκειών. Το γηγενές όνομα των Βερβέρων ήταν Amazigh δηλαδή «ελεύθεροι άνθρωποι». Το όνομα Βερβέρος το έδωσαν οι κατακτητές Άραβες από το το El Berber δηλαδή, «Βάρβαροι». 

 

Έτος 688 μ.Χ. Ο βασιλιάς Kusaila ή μετά γνωστός με το όνομα Berber Aksel πεθαίνει και την ηγεσία των Αmazigh (Βερβέρων) παίρνει η ανιψιά του Kahina. Το πραγματικό της όνομα εκτιμάται ότι ήταν Ντίγια (Dihya) που στην γλώσσα της φυλής της σημαίνει «όμορφη γαζέλα». Το Kahina το έδωσαν οι Άραβες και σημαίνει «προφήτης» αλλά και «μάγισσα». Βλέπετε η Ντίγια εκτός από άψογη ηγέτης των φυλών της, άψογη πολεμίστρια είχε και προφητικές ικανότητες. 

 

Οι μουσουλμανικές Αραβικές επιδρομές τα βρήκαν πάρα πολύ δύσκολα στο να κατακτήσουν τις περιοχές των Όρεων Ωρές. Ο Άραβας ηγέτης Χασάν μπιν αλ Νουμάν με τεράστιο όγκο στρατευμάτων για την κατάκτηση των περιοχών της Βορείου Αφρικής έπεφτε πάνω στην Πολεμίστρια Βασίλισσα Ντίγια, η οποία είχε καταφέρει να συμμαχήσει και με φυλές μη βερβερικές εξηγώντας τους ότι η κατάκτηση δεν θα ήταν μόνο θρησκευτική αλλά και πλήρη υποταγή σε κάτι ξένο. Οι αποτυχίες του ήταν τεράστιες και η Ντίγια κατάφερνε φοβερά πλήγματα στον αραβικό στρατό μέχρι που ο αλ Νουμάν έκανε αυτό που κάνουν οι άνανδροι: Κατάφερε να σπάσει την συμμαχία υποσχόμενος προνόμια στους συμμάχους της Ντίγια. 

 

Ο θάνατος της Ντίγια ήταν ακριβώς όπως πρέπει σε έναν ηγέτη πολεμιστή. Στην τελευταία μάχη με τον Χασάν τραυματισμένη ήπιε δηλητήριο για να μην πιαστεί αιχμάλωτη. Ακριβής χρονολογία δεν υπάρχει αλλά εκτιμάται ότι αυτό συνέβη μεταξύ του 702 και 705μΧ. Αλλά ο πραγματικός θάνατος της Ντίγια ήρθε μετά τον θάνατό της. Οι Άραβες σχεδόν την εξαφάνισαν από τα ιστορικά γεγονότα διότι να νικιέσαι από «βαρβάρους», «άπιστους» και μάλιστα από ηγέτη γυναίκα είναι βαρύ. 

 

Ο δεύτερος θάνατος της Ντίγια μετά θάνατον ήρθε από άλλες θρησκείες οι οποίες εκμεταλλευόμενες την αντίσταση και τις νίκες της απέναντι στους μουσουλμάνους άρχισαν να βάζουν στο «βιογραφικό» της ότι είχε ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό (καταγόμενη μάλιστα από εβραϊκή φυλή της Αιθιοπίας) και οι Δυτικοί να βάζουν στο «βιογραφικό» της ότι είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό και γι’ αυτό είχε τόσο μένος απέναντι στους μουσουλμάνους Άραβες. Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Και οι νικητές όταν είναι θρησκείες καθαρά πατριαρχικές όπως ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός, μπορούν κάλλιστα να χαλαρώσουν τους ιερούς κανόνες που θέλουν τις γυναίκες σε κατώτερο επίπεδο από τα μουλάρια και να βάλουν στην ιστορία τους ότι άντρες πολέμαρχοι δεχόταν διαταγές από γυναίκα. 

 

Η Ντίγια όμως ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος, βασίλισσα και πολεμίστρια ενός ελεύθερου λαού, ίσως να πίστευε σε πρωτόγονη θρησκεία, ίσως να μην πίστευε και πουθενά πέρα από την ελευθερία που την υπερασπίστηκε μέχρι θανάτου. 

Το άγαλμα της Ντίγια (Kahina) στην πόλη Baghai της Αλγερίας

Κατερίνα Γκαράνη 

Το τί κάνει ένα παιδί 15 χρονών να βγει στο δρόμο με κουκούλα ή χωρίς, είναι θέμα μεγάλο και σύνθετο. Το τί κάνει όμως έναν ένστολο να τραβήξει όπλο θυμίζοντας τον Ρίνγκο σε ένα κακοσκηνοθετημένο σπαγγέτι γουέστερν είναι θέμα απλό: Πρέπει να το έχεις στο αίμα σου για να γίνεις «καταστολέας» αλλά και «φύλακας» των συμφερόντων του ελληνικού λαού. 

Η εν ψυχρώ εκτέλεση του παιδιού των Εξαρχείων από έναν καλοπληρώμενο μπάτσο (γιατί αστυνομικός όπλο δεν «τραβάει» ούτε για άμυνα) από τον ελληνικό λαό, που μέχρι εκείνη την στιγμή πηγαίνει περιπολία ακούγοντας Πέγκυ Ζήνα και αναθεματίζοντας που ήταν σε υπηρεσία Σαββατιάτικα (διπλό μεροκάματο) αντί να είναι με την γκόμενα στα μπουζούκια, δείχνει ότι η ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη από αυτή που μας σερβίρουν τα ιλουστρασιόν ΜΜΕ. 

Καταρχάς το σώμα της αστυνομίας δρα ανεξάρτητα και χωρίς καμία ευθύνη κανενός υπουργού. Είτε είναι Πολύδωρας, είτε είναι Παυλόπουλος, είτε είναι η ίδια η Παπαρήγα, τα παιδάκια με τα μπλε, δρουν ανεξάρτητα και έχουν σοβαρό πρόβλημα ψυχιατρικό και υπαρξιακό. Συνέχεια ακούμε για μεμονωμένο περιστατικό και ότι η δράση της αστυνομίας δεν είναι έτσι. Έλα όμως που είναι έτσι. Αν θυμηθούμε τα ΜΑΤ που έσκαγαν τα λάστιχα των τρακτέρ (με ανωτέρα διαταγή) σε μία κινητοποίηση αγροτών επί ΠΑΣΟΚ, αν θυμηθούμε τον Γιουγκοσλάνο μαθητή 17 χρονών που εκτέλεσε αστυνομικός στη Θεσσαλονίκη επί ΠΑΣΟΚ, αν θυμηθούμε την απόφαση των αστυνομικών να καταδιώξουν σε κατοικημένη περιοχή στην Μακεδονία λαθρέμπορους με αποτέλεσμα να σκοτωθεί έναν άλλος 15χρονος, την Λευκίμη που σκοτώθηκε μία αθώα γυναίκα από λάθος χειρισμό «οργάνων του Κράτους», το Ελληνικό Ιωαννίνων που ξυλοφορτώθηκαν (με ανωτέρα διαταγή) γιαγιάδες 80 χρονών, αλλά και την ανεπανάληπτη σκηνή ξυλοδαρμού συνταξιούχων σε πορεία τους στην Αθήνα, όχι επί ΝΔ, αλλά με διαταγή του Ανδρέα Παπανδρέου, βλέπουμε ότι το μεμονομένο γεγονός είναι εν τέλει ο κανόνας της αστυνόμευσης στην Ελλάδα. 

Ένα παιδί που μέχρι χθες δεν είχε ταυτότητα για να μπορεί να σπάει, να καίει, να αντιδρά, να ονειρεύεται, έβγαλε την κουκούλα του μία και καλή. Ήταν παιδί σαν τον Θάνο Αξαρλιάν, που κάποιοι σοβαροί πολιτικοποιημένοι σκότωσαν τότε «κατά λάθος» και έγιναν ήρωες. Ο Θάνος ήταν θύμα και ο Αλέξανδρος «τα’ θελε»; Πώς μπορούμε να διαχωρίζουμε έφηβους νεκρούς; Τι φταίει και πάντα την πληρώνει ένας αμούστακος εμπλεκόμενος ή μη; Τι παιχνίδι παίζεται πίσω από αυτή την Ελλάδα που ήσυχα κοιμάται; 

Λοιπόν το παιδί με την κουκούλα δεν θα ξαναενοχλήσει κανένα όργανο της τάξης και όλοι πια θα κοιμούνται ήσυχοι που ένας Αλέξανδρος δεν θα ηγείται μίας ομάδας η οποία μπορεί να καταστρέφει τις περιουσίες νομίμων, φορολογούμενων, ήσυχων, καλοβολεμένων Ελλήνων. Από άγνωστος ο 15χρονος έγινε γνωστός. Γιατί όταν βλέπουμε αυτά τα παιδιά ως μπουλούκια με τις μολότωφ και τα καδρόνια τα απεχθανόμαστε. Αυτές οι κουκούλες και τα κράνη μας φοβίζουν! Αν όμως έχουν το εθνόσημο στο καπέλο, το γυαλισμένο παπούτσι, το αστραφτερό περίστροφο και το χαμόγελο της Crest νιώθουμε μία ασφάλεια για την ζωή μας (κούνια που μας κούναγε). Απλά αναρωτιέμαι αν το τελευταίο πράγμα που είδε ο Αλέξανδρος ήταν αυτό «το χαμόγελο» ή μία λάμψη που έμοιαζε με αιωρούμενη μολότωφ αλλά και με πεφταστέρι. 

 

 

Γράφτηκε Δεκέμβριο του 2008

Κατερίνα Γκαράνη 

Ξεκινάει το lockdown της κατάθλιψης διότι πλέον δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο στην Ελλάδα -από παραγωγή, εμπόριο, σύστημα Υγείας- λόγω της εγκληματικής απόφασης της κυβέρνησης να ανοίξει τα σύνορα για τον άνευ ελέγχου τουρισμό. 

Στο lockdown της Άνοιξης υπήρχε ο χρόνος για να προετοιμαστούν για τις νέες συνθήκες που η πανδημία επιβάλλει στην οικονομία και στον τρόπο ζωής μας, υπήρχε το επιχείρημα να πιεστεί η Ε.Ε και ο ESM να σταματήσει διά παντός να ζητά από την Ελλάδα κεφάλαια, τόκους αλλά και δημόσια περιουσία με γελοίο αντίτιμο, να κάνει αλλαγή πλεύσης στην οικονομία στηρίζοντας πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή ρίχνοντας τους έμμεσους και άμεσους φόρους, να λήξει το θέμα της φορολογίας ακινήτων και να επιβάλλει στις εταιρείες ενέργειας και καυσίμων μείωση που να φτάνει στις τιμές του 2008. 

Μένεις λοιπόν κλεισμένος στο σπίτι για να σώσεις τι; Για να δεις τι όταν οι πόρτες θα ανοίξουν; Τα λουκέτα των επιχειρήσεων; Το κατεστραμμένο άνευ προηγουμένου σύστημα Υγείας; Ή να μπαίνουν οι μπάτσοι στο σπίτι του γείτονα και να τον πετάνε έξω λόγω νέου πτωχευτικού δικαίου; Δεν μπορείς να ακολουθείς το πρόγραμμα αντιμετώπισης της πανδημίας ευρωπαϊκών χωρών όπως Γερμανίας, Γαλλίας και Βελγίου γιατί οι χώρες αυτές δεν είναι χώρες που τους βρήκε η πανδημία σε πτώχευση και Επιτροπεία. Και όταν σου επιβάλλουν να κάνεις αυτά που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφασίζει, απλά επιλέγεις να σώσεις την χώρα και τον λαό και όχι να είσαι το καλό παιδί μπας και πάρει κάποια ευρωπαϊκή επιδότηση ανάπηρης χώρας. 

Οι κάτοικοι των χωρών αυτών θα το αντέξουν και αυτό το lockdown και το επόμενο που θα έρθει μετά τις εξόδους για να κινηθεί η εορταστική αγορά των Χριστουγέννων με εξορμήσεις στα χιονοδρομικά κέντρα γιατί θα υπάρχει χώρα για να αντέξουν. 

Ο Έλληνας θα έχει μία κυριολεκτικά πια καμμένη γη με εμπρηστές τους πολιτικούς εκπροσώπους που οι ψηφοφόροι επέλεξαν. Διότι αυτούς τους 10 τελευταίους μήνες κανένα κόμμα απολύτως δεν έκανε ουδεμία νύξη για λύσεις παρά μόνο φτηνή αντιπαράθεση για αποζημιώσεις σε επιχειρήσεις γιατί κλείνουν (και όχι να μείνουν ανοιχτές και στην πανδημία) στηρίζοντας μεγαθήρια ξένων συμφερόντων, για το "φταίει ο Καπιταλισμός" ο αιώνιος αόρατος μπαμπούλας που ΟΛΟΙ είναι γρανάζια του συνειδητά και βέβαια "κάντε ΜΕΘ" που σημαίνει ότι είχαν πάρει απόφαση να μας ξαμολήσουν έξω στον ιό επιλέγοντας άπαντες την ευγονική αν και υπήρχαν παραδείγματα όπως της Ταϊβάν, του Βιετνάμ αλλά ακόμα και της Αυστραλίας διότι δεν πεθαίνεις από τον ιό αλλά θα πεθάνεις όταν ο ιός καταστρέψει το σύστημα Υγείας και βέβαια το οικονομικό θεμέλιο της χώρας: Τους ίδιους τους πολίτες. Όλοι τους, άπαντες μάς βλέπουν ως αναλώσιμους και η κατάθλιψη ξεκινά όταν συνειδητοποιείς ότι τελικά αναλώσιμος είσαι φουκαρά και τίποτε άλλο. 

Θα πρότεινα να συνεχίσετε να χειροκροτάτε στα μπαλκόνια. Απασχολεί το κεφάλι η χαζή χαρά και η με το ζόρι αισιοδοξία για να μην πηδήξετε από τα μπαλκόνια. Μην νομίζετε δηλαδή ότι δεν θα τους βόλευαν αυτή την στιγμή 15.000 επιπλέον αυτοκτονίες απόγνωσης. Λιγότερες ΜΕΘ, λιγότερο βάρος στο σύστημα Υγείας για οποιοδήποτε λόγο ασθένειας και λιγότερα επιδόματα... 

Ο θάνατός μας, η ζωή τους.

Κατερίνα Γκαράνη 

Πολλές οι αναλύσεις για το πώς θα εκμεταλλευτούν τα κράτη την πανδημία, όχι βέβαια από πρόσκαιρους αναλυτές του διαδικτύου που δεν έχουν διαβάσει το "1984" (καλά για την ταινία ούτε λόγος) και το έχουν κάνει ψωμοτύρι, αλλά από γνώστες όπως ο ισραηλινός Γιουβάλ Νόα Χαράρι. 

Στο ρεζουμέ όλα καταλήγουν στο ίδιο σενάριο. Έλεγχος των μαζών μέσω διαδικτύου, μέσω κινητών τηλεφώνων, απομόνωση του ατόμου και αντικοινωνικότητα, έλεγχος υγείας του ατόμου με βιομετρικό βραχιόλι, αποκλειστικά χρήση πλαστικού χρήματος, κάμερες παντού, drone, τα social media ως όπλα του παγκόσμιου συστήματος ελέγχου και όλα αυτά για να προστατεύεται η εξουσία από "επικίνδυνα στοιχεία" που μπορούν να ταράξουν την τάξη και ασφάλεια του παγκόσμιου συστήματος. 

Δηλαδή μέχρι τώρα τι συνέβαινε; Αυτό που περιγράφουν ακόμα και σοβαροί διανοητές ως το σχέδιο του μέλλοντος ήδη το ζούμε. Από πολέμους με drone μέχρι χρήση πλαστικού χρήματος και κάρτας πολίτη με βιομετρικά στοιχεία μέχρι αγορές μέσω διαδικτύου, τσιπ σε εργαζομένους για έλεγχο εργασίας, cyber sex, παιχνίδια Virtual Reality, επικοινωνία μέσω διαδικτύου, εργασία μέσω διαδικτύου, κινητά τηλέφωνα με ενσωματωμένο gps σε κάθε όνομα χρήστη για έλεγχο κίνησης του ανά πάσα στιγμή, gps αυτοκινήτων για κίνηση μεγαλύτερων αποστάσεων. Aν θέλεις να τρομάξεις ένα άτομο των σύγχρονων κοινωνιών πες του: "Δεν έχει wifi". Μπορεί να φτάσει σε σημείο κατάθλιψης μέχρι αυτοκτονίας. 

Ποιες ήταν την τελευταία 20ετία οι κοινωνικές επαναστάσεις στον δρόμο που άλλαξε κάτι; Καταλύθηκαν όλες τους με φυσιολογικό τρόπο και όχι με την χρήση ρομποτοειδών, όπως τελευταία στην Γαλλία αλλά και στην Χιλή. Άλλωστε το κάλεσμα για κινητοποίηση γινόταν ήδη με το αυτοφακέλωμα του συμμετέχοντα μέσω social media ή κινητού ή ακόμα και email Αυτοβούλως. Δεν χρειάστηκαν οι χώρες ούτε καν δικτατορικό πολίτευμα για να καθυποτάξουν τα πάντα αλλά μέσω δημοκρατίας και ελευθερίας κινήσεων και έκφρασης έγινε η πιο αποτελεσματική δουλειά. Ακόμα και ο όρος "δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση" που τρομάζει πολλούς ήδη είναι καθεστώς. Γιατί να το αλλάξουν; Μέχρι τώρα τους έφερε άψογα αποτελέσματα και δεν θα διακινδύνευαν μια δικτατορία. Είναι πιο εύκολο να πηδάς εθελοντικά στον γκρεμό παρά να πληρώνουν άλλους τρεις για να σε μεταφέρουν στον γκρεμό για να σε πετάξουν. 

Οι δικτατορίες κοστίζουν, οι δημοκρατίες είναι πάμφθηνες. Ακόμα το άτομο της Μάζας θεωρεί ότι το ίδιο είναι επικίνδυνο για το σύστημα. Ένας επαναστάτης ο καθένας που θα ρίξει την Αυτοκρατορία! Μία Αυτοκρατορία που ο ίδιος την επέλεξε, την ασπάστηκε, την στηρίζει με νύχια και με δόντια. Ένα παράδειγμα είναι το e banking. Πριν την Πανδημία ήταν ούτως ή άλλως σε χρήση. Δηλαδή "ευκολία και χαρά". 

Το μόνο σενάριο που μπορεί να έχει μια πραγματική εξέλιξη μετά την πανδημία είναι οι "καθαροί τόποι" με ανθρώπους υγιείς και ένας υπόλοιπος πλανήτης με ανθρώπους μολυσματικούς. Αλλά και σε αυτό το σενάριο υπάρχει ένα τεράστιο ερωτηματικό: Ποιος θα καταναλώνει τα υλικά που θα παράγει το σύστημα για να αντέχει, αν οι μολυσματικοί ξεπεράσουν τον μισό πληθυσμό της γης; Πώς είναι σίγουροι ότι οι φορείς στον πλανήτη δεν είμαστε σχεδόν όλοι μας; Διότι όλα τα σενάρια που μιλάνε για ένα τέτοιο μέλλον έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό την δύναμη του χρήματος. 

Μόνο μία βιομηχανία της εξουσίας θα μπορούσε δηλαδή να είναι επικερδής: Η βιομηχανία του εμβολίου. Το να κρατάνε δηλαδή την υγεία σου στο χέρι. Να μπορείς να πας στην υγιή πλευρά με το να κάνεις τα πάντα για το αποκτήσεις. Να δουλεύεις σαν ρομποτάκι για ένα τσίμπημα βελόνας. Από την άλλη, την υγεία την κρατάνε ήδη στο χέρι τόσο στις κοινωνίες των χωρών όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο διότι αν το δούμε παγκόσμια και όχι εθνικά σε κάτοψη, άλλο δικαίωμα στην νοσηλεία και στα φάρμακα έχει ένας Έλληνας κι άλλο δικαίωμα ένας Σουδανός. 

Δεν χρειαζόταν δηλαδή ένας ιός για να χωρίσει τους ανθρώπους σε Μελλοζώντανους και Μελλοθάνατους. Σε προνομιούχους και είλωτες. Οι ίδιοι οι άνθρωποι με πλήρη συνείδηση και επιλογή σήκωσαν το Τείχος ανάμεσα τους για το συμφέρον της ατομικότητάς τους. 

Το να ζεις ήδη σε ένα "1984" και να νομίζεις ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα που έρχεται δείχνει πόσο καλά το παγκόσμιο σύστημα έχει καθυποτάξει τις μάζες. 

Το ερώτημα λοιπόν, είναι αν θα αντέξει το παγκόσμιο σύστημα να συνεχίσει το "1984" και όχι αν θα το δημιουργήσει τώρα. Και αυτό φυσικά χωρίς να έχουν ρωτήσει για άλλη μια φορά τι γνώμη έχει ο μοναδικός και ισχυρότερος ηγέτης από πάντα και για πάντα: Η Φύση.

Κατερίνα Γκαράνη 

Ακόμα και τα σύμβολα μιας υποτιθέμενης κοινωνικής εξέγερσης δεν τα δημιουργούν οι κοινωνίες πλέον αλλά αυτοί που καθοδηγούν τις κοινωνίες μέσω της δύναμης του Μέσου. 

Μέσο ως γνωστόν, δεν είναι μόνο το δημοσιογραφικό αλλά και το καλλιτεχνικό. Ίσως και από τα πιο ισχυρά όσον αφορά στο αποτέλεσμα εφόσον η καθοδήγηση γίνεται έμμεσα και όχι άμεσα. Έχει σασπένς, εφέ, χρώματα, μουσική...Ένα κατασκεύασμα άψογο προς τέρψιν του ματιού και του μυαλού. 

Ένα από τα μεγαλύτερα Μέσα είναι το Hollywood. Καθόλου τυχαίο ότι από αυτό το Μέσο Επικοινωνίας ο "V" έκανε την εμφάνισή του το 2005 (μέχρι ένα κίνημα Anonymous είχαμε με την μάσκα του Γκάι Φωκς) και τώρα ένας Τζόκερ γίνεται σύμβολο. Άσχετα με το καλλιτεχνικό για το πόσο άψογα αποδίδονται και τα δύο στην οθόνη αρχίζεις να αναρωτιέσαι πόσο έχουν στερέψει οι κοινωνίες να γεννούν οι ίδιες τα πραγματικά σύμβολα και υιοθετούν σύμβολα κατασκευασμένα από ένα Μέσο. 

Τα Μέσα, άρρηκτα συνδεδεμένα με την εξουσία, δύο λόγους έχουν όταν πετάνε στο κοινό τις τέλειες κοινωνικές εξεγέρσεις μέσω της μυθοπλασίας. Ο πρώτος είναι ότι η εξουσία σού δείχνει το χειρότερο που μπορείς να κάνεις και αυτή είναι έτοιμη σε περίπτωση που μπορεί να το κάνεις εφόσον το χειρότερο αυτή το δημιούργησε μέσω των καλλιτεχνών και ο δεύτερος είναι ότι η εξουσία ξέρει ότι οι κοινωνίες είναι τόσο αντικοινωνικές στην βάση τους που μέσω ενός χαρακτήρα στην οθόνη ο εγκέφαλος φαντασιακά επαναστατεί αλλά ως οντότητα συνεχίζει να ασπάζεται την εξουσία εφόσον δεν είναι ικανές ούτε ένα πραγματικό σύμβολο ή ηγέτη ή οδηγό ή μαχητή να γεννήσει. 

Κι αν τύχει αυτός να εμφανιστεί ως ένας "V" ή ένας "Joker" είναι σίγουρο ότι θα κλειστεί σε κλουβί από την ίδια κοινωνία ως αντικοινωνικό μυαλό μιας καθοδηγούμενης από την εξουσία κοινωνίας. 

Τα χάρτινα σύμβολα νικούν στο "πανί" ή στο χαρτί ή στην σκηνή ή στην παρτιτούρα. Τα πραγματικά χάνουν, όχι από τις εξουσίες, αλλά από αυτούς που ήδη χορταίνουν το στομάχι της επαναστατικότητάς τους με την φαντασία ενώ την πραγματικότητα την διώχνουν από το μυαλό τους με την ίδια ευκολία που αλλάζουν εικόνα στην οθόνη με ένα αόρατο τηλεκοντρόλ.

Κατερίνα Γκαράνη 

Η πρώτη "Σιδερένια Κόρη" στην ιστορία ήταν μία κατασκευή με υδραυλικό σύστημα που είχε την μορφή της Απήγα ή Αγαπίνας, σύζυγος του τυράννου της Σπάρτης Νάβις ( 207 π.Χ - 192 π.Χ) και έμεινε στην ιστορία ως "Η Απήγα του Νάβι". 

Ο Νάβις είχε την πολύ πρωτοποριακή ιδέα για όποιον αρνούνταν να πληρώσει τους φόρους (ειδικά οι πλούσιοι ολιγαρχικοί) να τον στέλνει να συζητά τις ενστάσεις του με την σύζυγό του, Απήγα. Στο δωμάτιο όπου οδηγούνταν νόμιζε ότι έβλεπε την Απήγα ζωντανή εφόσον το "ξόανο" ήταν μια τέλεια απεικόνιση της συζύγου του Νάβι με ακριβά ρούχα και τον περίμενε με τα χέρια ανοικτά. Έτρεχε να την αγκαλιάσει και τότε τα χέρια έκλειναν ασφυκτικά και τα καρφιά που κρυβόταν στο στήθος της έμπαιναν στην σάρκα του οφειλέτη. 

Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, ο Νάβις μπορούσε με έναν μηχανισμό που χειριζόταν ο ίδιος να σφίγγει το θύμα στην αγκαλιά της Απήγα τόσο όσο χρειαζόταν για να πεισθεί το θύμα να πληρώσει τις οφειλές του προς το κράτος. Αυτό συχνά οδηγούσε μέχρι και τον θάνατο του "σφιχταγκαλιασμένου". 

Από εκείνη την εποχή μέχρι τον 19ο αιώνα δεν υπήρχε παρόμοιο όργανο μηχανισμού που να έχει γυναικεία μορφή. Κομμάτια από διάφορα μεσαιωνικά όργανα βασανισμού ενώθηκαν, συμπληρώθηκαν από την ιστορία της "Απήγας του Νάβη" και έφτιαξαν την περιβόητη "Iron Maiden" (από εκεί πήρε και το όνομα του το χέβι μέταλ συγκρότημα) με πιο περίφημο έκθεμα απ' όλα την "Σιδερένια Κόρης της Νυρεμβέργης" που εμφανίστηκε το 1802 ως μουσειακό έκθεμα και το οποίο καταστράφηκε στον βομβαρδισμό της πόλης το 1945. 

Όσον αφορά στην "Σιδερένια Απήγα" έμεινε στην ιστορία ως τον πραγματικό χαρακτήρα της ίδιας της Απήγα μιας ισχυρής προσωπικότητας της εποχής, φανατική της πολιτικής του συζύγου της, που μπορεί η όψη της να ήταν μεγαλειώδης τόσο που να θέλεις να την αγκαλιάσεις αλλά αν της χρωστούσες όσα αυτή θεωρούσε ότι όφειλες, το πλήρωνες ακριβά. 

Στην ιστορία έμεινε η βαναυσότητα που χρησιμοποίησε η ίδια κατά την κατάληψη και λεηλασία του Αργούς από τον Νάβι αποσπώντας από τις γυναίκες των Αργείων τα φορέματα και τα κοσμήματά τους.

Κατερίνα Γκαράνη

Να έβλεπα μια λίστα υποψηφίων σε ψηφοδέλτιο που να μην έχουν τρία διδακτορικά, να μην είναι συγγραφείς, οικονομολόγοι, νομικοί, συνθέτες, τραγουδιστές, ηθοποιοί, ζωγράφοι, σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι, μοντέλα, επιτηδευμένα όντα "κόντρα στο κατεστημένο", πρόεδροι συλλόγων, σωματείων και καριερίστες της πολιτικής, που τους έχει βγει κάλος στον κώλο από το έδρανο της βουλής. 

Ένα ψηφοδέλτιο που να έχει καθημερινούς ανθρώπους που βίωσαν 10 χρόνια απελπισίας, άλλοι κατεστραμμένοι, άλλοι ακόμα να το παλεύουν με την ψυχή στο στόμα, γιατροί που πέρασαν 72ωρα στο πόδι λόγω των περικοπών σε δημόσια νοσοκομεία, οδοκαθαριστές ετών 58 με 6μηνη σύμβαση και τρία παιδιά στην εφηβεία. Δικηγόρους που με δικά τους έξοδα έσωναν σπίτια άνεργων και μεροκαματιάρηδων συνανθρώπων τους. Ανθρώπους χωρίς βαρβάτο βιογραφικό. Που να τους ξέρει μόνο η μάνα τους αλλά αυτοί να μην ντρέπονται να κοιτάξουν τον καθρέπτη παρά τις ρυτίδες, τους μαύρους κύκλους αγωνίας στα μάτια και τα άσπρα μαλλιά που ήρθαν δέκα χρόνια νωρίτερα. 

Ένα ψηφοδέλτιο πραγματικών ανθρώπων. Πού να μην γράφουν καλά στο γυαλί, που να μην ξέρουν να βγάζουν πολιτικούς λόγους αλλά να γελάνε και να βλέπω την αλήθεια της ζωής στα δόντια τους που τα μισά να λείπουν. Να οργίζονται και αντί να πέφτουν στο επίπεδο του "πολιτισμένου διαλόγου" να βαράνε το χέρι στο τραπέζι σε αυτόν που θα τολμήσει να τους πει "κι εσείς όμως δεν κάνατε κάτι σαν λαός 10 χρόνια". 

Να μην ξέρουν άπταιστα αγγλικά αλλά να ξέρουν πώς είναι να την βγάζεις με 300 ευρώ το μήνα για 8 συνεχόμενα χρόνια. Με ένα καρβέλι ψωμί για τρεις ημέρες και το γάλα του παιδιού στο ντουλάπι να είναι το τελευταίο. 

Αυτή την ανάλυση εσόδων-εξόδων-επιβίωσης θα ήθελα να δω γραμμένη στην απαντητική επιστολή προς τον κάθε δανειστή-επίτροπο μεταφρασμένη σε όλες τις γλώσσες του κόσμου για όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. 

Κουράστηκα από τις απομιμήσεις ανθρώπων. Δίνω ψήφο μόνο στους αυθεντικούς. Και μέχρι εκείνη την στιγμή που θα γίνει αυτό το ψηφοδέλτιο αυτοί οι αυθεντικοί θα παίρνουν κάθε μέρα, όπως παίρνουν κάθε μέρα, την ψήφο μου. Στο Κόμμα της Αορατότητας άνηκαν και ανήκουν. Δηλαδή της πραγματικής ζωής.

Κατερίνα Γκαράνη 

Η Ανθούλα Βαφοπούλου-Σταθοπούλου ήταν μια Θεσσαλονικιά ποιήτρια με πολύ μαύρο στους στίχους της ειδικά από την στιγμή που η φυματίωση την "χτύπησε" και ήξερε ότι το τέλος ήταν κοντά. 

Το 1935 στα 27 της χρόνια πέθανε αφήνοντας πίσω ποιήματα και θεατρικά τα οποία σε ένα τόμο τα συγκέντρωσε ο άντρας της και εκδόθηκε με τον τίτλο "Έργα", τον οποίο προλόγισε ο Γρηγόρης Ξενόπουλος. 

Το 2004 ο ποιητής Μάρκος Μέσκος ανακαλύπτει κάτι μέσα σε αυτόν τον τόμο, ένα τετράστιχο της ποιήτριας γραμμένο το 1933 και δημοσιεύει στην εφημερίδα "Αυγή" ένα άρθρο στο οποίο σημειώνει: 

"...στις σελίδες 106-107 / νέα ποιήματα (προφανώς αδημοσίευτα), υπάρχει και το ποίημα "Μπορεί" - όχι από τα σπουδαιότερά της- ένα ποίημα ατμόσφαιρας και ερωτικής απόγνωσης: 

Μπορεί να με πλανέψουν κι άλλες 

ακρογιαλιές και δειλινά, 

κι αγάπες, ναύρω πιο μεγάλες, 

σκλάβα σ' αυτές παντοτεινά". 

Ο Τσιτσάνης διάβαζε, έψαχνε, δεν έκανε τίποτε στην τύχη. Και κατάφερε με μία αλλαγή στο πρόσωπο- από πρώτο σε τρίτο- να φτιάξει ένα κωδικοποιημένο τραγούδι. 

Όλοι να νομίζουν ότι αφορούσε ένα οποιοδήποτε κορίτσι αλλά αν ακούσεις τους στίχους ξέροντας πια την θλίψη της ποιήτριας του μεσοπολέμου, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια μουσική προσωπογραφία ενός πλάσματος που ακόμα και στο "σκοτάδι της" ονειρευόταν.

Κατερίνα Γκαράνη 

Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε. 

Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα. 

Από την άλλη βλέπω και αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν.... 

Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου. 

γράφτηκε Οκτώβριο του 2010

Κατερίνα Γκαράνη 

Τελικά είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι που φοβόταν να τους βγάζουν φωτογραφίες λέγοντας ότι τους κλέβουν κομμάτια από την ψυχή. 

Μετρήστε τώρα πόσα κομμάτια ψυχής έχουν κρυφτεί μέχρι εξαφανίσεως σε κάθε selfie, που βγάζετε και πόσο ακόμα θα χωνόμαστε κάτω από τραπέζια για να αποφεύγουμε την γαμημένη κάμερά σας που φασιστικά μάς βάζει στο κάδρο, για να αποδείξετε ότι ζείτε μια ζωή που θέλετε likes για να την αντέξετε. 

Το έχετε καταλάβει ότι κινείστε μέχρι και μέσα στο σπίτι σας λες και σας ακολουθεί μία κάμερα συνεχώς που πρέπει να σας αποθανατίσει με πόζα; Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο σημαντική νομίζετε ότι είναι η ζωή σας που πρέπει να την κάνετε δημόσια. 

Αν ανακαλύψατε το εμβόλιο για τον καρκίνο ή έχετε γράψει μία κοινωνικο-οικονομική θεωρία που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο τότε μάλιστα δημοσίως να μάθουμε και τι τρώγατε όταν σάς ήρθε η επιφοίτηση για να φτιάξετε έναν καλύτερο κόσμο. 

Έχετε καταλάβει ότι βλέπετε φωτογραφία με έντερα και μυαλά χυμένα, κάνετε τα "likes" σας λες και είδατε κάτι συνηθισμένο και πάτε για το επόμενο, που θα βάλετε "hahaha". Έχετε καταλάβει ότι μέσα σε 5 λεπτά έχετε ποστάρει βυζιά, μία είδηση για καμένα δάση, το σκυλάκι σας που με το ζόρι το κρατάτε ακίνητο για ένα κλικ, μία σκηνή από ξεκοιλιασμένο παιδί στην Παλαιστίνη, τα γεμιστά που ΔΕΝ θα φάτε στημένα στο τραπέζι λες και κάνετε φωτογράφιση για περιοδικό εστιατορίων, ένα βίντεο που δείχνει μία γάτα με επιθανάτιους σπασμούς από φόλα και στο καπάκι ένα από αυτά τα έτοιμα εικονογραφημένα ή μη χαζοανεκδοτάκια ή μιμίδια ή όπως στο διάολο τα λένε με σεξουαλικά υπονοούμενα χαμηλότερου επιπέδου από το Ταρατατά. 

Πραγματικά μέσα σε 5 λεπτά πώς καταφέρνετε να μεταβάλετε την διάθεσή σας λες και η ψυχή σας είναι μία τηλεόραση που απλά κάνετε ζάπινγκ; 

Είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι, μόνο που δεν υπολόγιζαν ότι οι βάρβαροι θα πήγαιναν την φωτογραφία στα εικονικά επίπεδα των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης (το Κοινωνικής ξεχάστε το. Το χάσατε πριν ακόμα το κατανοήσετε). 

Οι ανθρώπινες κοινωνίες πάντα ήταν ανάλογες των ατόμων που τις απάρτιζαν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι υπήρχε και ένας άγραφος κανόνας ηθικής που οι κουτσομπόλες έλεγαν ό,τι έλεγαν κρυμμένες και όχι σε δημόσια θέα κομπάζοντας κιόλας για αυτό που κάνουν. 

Και βασανιστές ζώων υπήρχαν πάντα αλλά δεν έκαναν σε δημόσια θέα τα εγκλήματά τους. Και βιαστές επίσης. Τώρα φτάσαμε στο καμαρώστε πόσο ανήθικοι, πόσο βλάκες, πόσο άψυχοι, πόσο δήθεν είμαστε. Δεν γινόταν στον κόσμο γνωστός ο Μήτσος που κατούραγε όρθιος στην στρούγκα αλλά ο Φλέμινγκ, ο Γκαγκάριν, ο Τσε. 

Και τώρα ποιος; Και το καλύτερο; Και τώρα ποιος και γιατί; Για να σώσει ποιους ακριβώς; Να αλλάξει ποιον ακριβώς κόσμο; Ούτως ή άλλως η δημοσιότητα των σημαντικών έχει τον ίδιο χρόνο με την δημοσιότητα των ασήμαντων. Δεν είχαμε ποτέ δισεκατομμύρια Μαρίες Κιουρί αλλά πάντα είχαμε και έχουμε δισεκατομμύρια Κιμ Καρντάσιαν. 

Στον κόσμο των ποσοτήτων και της δύναμης της πλειοψηφίας όταν η εικόνα μπει ως μέσο τότε η ποιότητα χάνει τον πόλεμο της αλλαγής του κόσμου. Γι' αυτό βάζω τον Γκεβάρα σε μια φωτό να φανώ "επαναστάτης" και σε 10 λεπτά βάζω τον εαυτό μου φωτογραφία κάτω από τον Τσε να πίνω μοχίτο ή τσίπουρο και στο επόμενο λεπτό βάζω πάλι τον εαυτό μου σε πορεία αντιπολεμική κάτω από μία φωτογραφία του Γκεβάρα. Το να χρησιμοποιείς την εικόνα ενός συμβόλου για το 5λεπτο παλαμάκι διαδικτυακώς δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ξέπλυμα της δικιάς σου ανικανότητας να μιμηθείς διά της πράξεώς σου το σύμβολο που χρησιμοποιείς ως εικονική κολυμβήθρα. 

Η πλειοψηφία των χρηστών βολεύονται με το να πετάνε το "παλιομοδίτικη ηθική" όταν τολμάει κάποιος να τους πει ότι "κάτι πάει στραβά". Ακριβώς πάνω στην "παλιομοδίτικη ηθική", που πρέπει να παταχθεί, πάτησαν οι εφευρέτες των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης προωθώντας ότι η άνευ λόγου και αιτίας προσωπικών δεδομένων οικειοθελώς ή εν ερήμην του "αντικειμένου" που προβάλλουν είναι προοδευτικότητα. 

Είναι να μην μένει τίποτε κρυφό λες και τώρα που είναι φανερό έχει αλλάξει κάτι. Το αντίθετο, γίνεται εσκεμμένα πολλές φορές αυτό που "καταδικάζουμε" γιατί η ματαιοδοξία της αυτοπροβολής είναι δικαίωμα πλέον και του ηλίθιου-κτήνους όσο και του μη ηλίθιου. 

Εκεί έχασαν το τρένο άνευ επιστροφής όσοι η ηθική δεν τους βόλευε γιατί αλλιώς θα ήταν στην αφάνεια της ανηθικότητας. Εκεί που έπρεπε να είναι πάντα εφόσον για να αλλάξουν ως χαρακτήρες θα έπρεπε να τους γίνει μεταμόσχευση καταρχάς ψυχής και μετά εγκεφάλου. 

Ήδη είναι γεγονός ότι οι χρήστες του διαδικτύου στην πλειοψηφία τους δεν διαβάζουν. Δεν είναι τυχαίο που οι αναρτήσεις τους δεν είναι πάνω από δύο σειρές και τις περισσότερες φορές είναι τόσο ανούσιες λέξεις, που μόνο με μία κλεμμένη φωτογραφία επαγγελματία φωτογράφου διακοσμούν το ανούσιο του λόγου τους για να πάρουν την πολυπόθητη επιβράβευση του "like". Έχουμε φτάσει στο σημείο, λοιπόν, να "κλέβουμε" από τον κόπο, την τέχνη και το έργο άλλου για να υπάρχουμε στον εικονικό κόσμο αφού στον πραγματικό δεν καταφέραμε να κάνουμε τίποτε άλλο πέρα από το να σκεφτόμαστε με 18 λέξεις και έχουμε και την τόλμη να τις γράφουμε δημοσίως! 

Αν κάποιος ευφυής κατάφερνε να δημιουργήσει ένα Μέσο Μαζικής Δικτύωσης και να το μεταβάλλει σε Κοινωνικής Δικτύωσης τότε θα έπρεπε να αφαιρέσει τα εικονίδια επιβράβευσης, να μην είχε δικαίωμα ανάρτησης φωτογραφιών και βίντεο άλλων και να είχε υποχρεωτικό τον σχολιασμό στην κάθε ανάρτηση επί της ανάρτησης. Εκεί θα βλέπαμε το άδειο του όλου πράγματος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, την τραγικότητα του φασισμού με το να βρίζεις χωρίς να μπορείς επιχειρηματολογώντας να αντικρούσεις αυτό που διαβάζεις. 

Άλλωστε δεν σημαίνει ότι όσοι λένε πολλά είναι καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν. Υπάρχουν και οι ηλίθιοι κολλημένοι σε μια "ιδεολογία" που έχουν παπαγαλίσει θεωρητικούς και φιλοσόφους και απλά λένε τα σοφίσματά τους δογματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι το δόγμα πετυχαίνει πάντα σε ηλίθιους. 

Επίσης, φανταστείτε ότι υπάρχουν χρήστες που νομίζουν ότι με το να μπλοκάρουν έναν άλλον χρήστη αυτός "εξαφανίζεται" από την ζωή. Νομίζουν ότι τον σκοτώνουν. Τον ψοφάνε. Ότι αυτός δεν θα είναι κολλητά μαζί τους στο λεωφορείο που θα τους πηγαίνει στον προορισμό τους. Στρουθοκαμηλισμός και τάση υπεκφυγής της πραγματικότητας. Δεν τον βλέπω, άρα δεν υπάρχει. 

Η προώθηση του Εγώ και τίποτε παραπάνω δόθηκε "δωρεάν" από τους εφευρέτες απογόνους των εφευρετών της τηλεόρασης. Αυτοί, που ορίζουν την Εικόνα, ορίζουν και την Μάζα. Και ως γνωστό, όποιος πόνταρε στην ματαιοδοξία και στον ναρκισσισμό του κάθε ατόμου, που αποτελεί την Μάζα, την καθοδηγεί ως Ένα και όχι ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα αστεία τα βρίσκουν έτοιμα και τα κοινοποιούν; Κάποιος είχε πει ότι ο βλάκας δεν μπορεί να γεννήσει χιούμορ. 

Πόσο δίκιο είχε, και αυτός και οι Ινδιάνοι. 

συνέντευξη στην Κατερίνα Γκαράνη 

Πίνεις τσίπουρο και συζητάς μαζί του για ώρες για την κοινωνία, για τον πλανήτη, για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την πολιτική έχοντας πει ο ένας στον άλλον μόνο τα μικρά ονόματα. Η συζήτηση γίνεται έντονη, διαλογικές συγκρούσεις με τις φωνές να ξυπνούν το μισό χωριό βραδιάτικα. Και όταν φτάνει η ώρα να αποχαιρετιστείτε παίρνοντας ο ένας τον άλλο αγκαλιά, τον ρωτάς με τι ασχολείται και σου απαντά με μία φυσικότητα: "Είμαι ζωγράφος". Τον κοιτάς καχύποπτα και αυτός ξεκαρδίζεται στα γέλια. Ναι, ο Ozgur είναι τελικά, ο Ozgur Korkmazgil. 

Ο καλλιτέχνης, που πέρα από απίστευτο ταλέντο, δεν πτοήθηκε από εκφοβισμούς της κυβερνητικής και θρησκευτικής αυστηρότητας της χώρας του και πάντα έκανε και έλεγε αυτό που θεωρούσε ότι έπρεπε να γίνει και να λεχθεί. 

Άλλωστε και το όνομά του που επέλεξε ο πατέρας του γι' αυτόν είναι έννοια και όχι όνομα. Ozgur σημαίνει ελευθερία. 

Κατερίνα Γκαράνη: Τι κάνει ένας Τούρκος καλλιτέχνης σε ένα χωριό της Ηπείρου στην εποχή της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης; 

Όζγκιουρ Κορκμαζγκίλ: Καταρχάς γι' αυτό που είναι η Ήπειρος. Ως εραστής της γεωγραφίας βρήκα την Ήπειρο μαγευτική. Τα βουνά και τα δάση της, επίσης έχει από τα ωραιότερα φαράγγια. Η  θάλασσα της Αδριατικής και του Ιουνίου, τα ποτάμια και οι λίμνες της. Ένα μοναδικό κομμάτι της γεωγραφίας της Μεσογείου. 

Τα δάση σας είναι πολύ μεγάλα ενώ τα ποτάμια και οι θάλασσες σας διατηρούνται καθαρά. Νομίζω ότι γνωρίζεις την αξία της Ηπείρου. 

Ως άνθρωπος που έζησε για περισσότερα από 30 χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ήμουν κουρασμένος. Νομίζω ότι η ηρεμία και οι αργοί ρυθμοί αυτού του τόπου μου ταιριάζουν πια.

Εδώ θα σκεφτώ καλύτερα την Τέχνη αλλά και την τέχνη μου. Θέλω όμως να είμαι και χρήσιμος για αυτόν τον τόπο. Θεωρώ ότι κάποια από τα έργα μου σχετίζονται με αυτό. Όσον αφορά στην κρίση γνωρίζω τι σημαίνει διότι και η πατρίδα μου αντιμετωπίζει οικονομική και πολιτική κρίση  από τότε που αποφοίτησα. Ξέρω πώς επηρεάζει τις σχέσεις αλλά συγχρόνως επιδρά στην ψυχολογία του χιούμορ. 

Κ.Γ: Είναι η πολιτική του Ερντογάν που σε έσπρωξε να αφήσεις την χώρα σου ή γενικά η Τουρκία είναι ένας τόπος δύσκολος για τα ελεύθερα πνεύματα; 

Ο.Κ: Ναι, η Τουρκία δεν είναι πλέον ένας εύκολος τόπος δημιουργίας ιδεών και Τέχνης. Ειδικά τα τελευταία χρόνια μπορούμε να μιλήσουμε για τον ελεγχόμενο Τύπο και την λογοκρισία της τέχνης. Όλος ο κόσμος παρατηρεί ότι η δοσολογία αυτή της καταπίεσης αυξάνεται μέρα με τη μέρα. 

Κ.Γ: Τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε αν δημιουργούσες ένα έργο τέχνης που θα «χτυπούσε» την κυβέρνηση ή το κοινό αίσθημα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα; 

Ο.Κ: Προσπαθώ να κάνω περισσότερο εννοιολογική τέχνη. Οι άνθρωποι ως θέμα είναι πολύ σημαντικοί για μένα. Δεν ενδιαφέρομαι για τα κράτη και τα περιφερειακά τους προβλήματα. 

Οι άνθρωποι και τα προβλήματα που δημιουργούνται από τον άνθρωπο είναι περισσότερο ανησυχητικά για μένα διότι εγώ, δηλαδή  το είδος homo sapiens, δεν θα βρίσκεται για πολύ καιρό ακόμα εδώ. Συνεπώς η εξέλιξη συνεχίζεται και οι άνθρωποι ή θα αλλάξουν ή θα καταστραφούν στο εγγύς μέλλον για να προκύψουν νέα είδη. 

Κ.Γ: Όσον αφορά στην τεχνική σου; Μόνο πινέλα και χρώματα; 

Ο.Κ: Μου αρέσει να χρησιμοποιώ και "νέα μέσα". Προσπαθώ να δημιουργήσω έργα με μικτή τεχνική. Εγκαθιστώ βίντεο στις εκθέσεις μου. Όσον αφορά αποκλειστικά στην ζωγραφική,  ζωγραφίζω μεγάλα θέματα σε μεγάλες επιφάνειες με διάφορες τεχνικές σε καμβά. 

Μερικές φορές δοκιμάζω νέες τεχνικές την ώρα που ένα έργο είναι στην εξέλιξή του. Μερικές φορές γίνονται συμπτώσεις ή εκπλήξεις και μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα του έργου με ευχαριστεί περισσότερο από αυτό που είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου πριν το ξεκινήσω. 

Κ.Γ: Δεν αυτοσχεδιάζεις αλλά όλα γίνονται με μία σειρά τουλάχιστον όταν ξεκινάς ένα έργο. 

Ο.Κ: Παρατηρώ, ζω και σκέφτομαι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι homo-sapiens και τα μελετώ. Κάνω διάφορες σημειώσεις. Μετά κάνω σκίτσα. Θα ζωγραφίσω το μέγεθος του καμβά σύμφωνα με το θέμα και στη συνέχεια θα συνδυάσω πάνω του τα σκίτσα. Προετοιμάζω τα χρώματα σε μεγάλες επιφάνειες εκ των προτέρων και στη συνέχεια τα τοποθετώ στον καμβά. 

Είναι σημαντικό για μένα να φτιάχνω τα χρώματα πριν τα χρησιμοποιήσω στον καμβά.

Δίνω σημασία στο να «απλώνω» το θέμα στον καμβά με τη σωστή διανομή ποσοτήτων χρωμάτων. Πάντα βλέπω την κατανομή των πεδίων εκ των προτέρων, έτσι ώστε ο καμβάς να βρίσκεται πάντα υπό τον έλεγχό μου. Δίνω σημασία να δημιουργώ πρώτα τους «πλαστικούς λεκέδες» όπως λέμε στην ζωγραφική.

Οι «πλαστικοί λεκέδες» που είναι τοποθετημένοι πάνω στον καμβά είναι πολύ σημαντικοί για μένα. Οι ελεγχόμενες σχέσεις μεταξύ τους αυξάνουν την τάση που θα μετατραπεί ο καμβάς σε ένα ολοκληρωμένο έργο αλλά αυτή η σχέση πρέπει να ενισχυθεί με την ένταση των χρωμάτων. Η "δόνηση" είναι αυτή που αυξάνει την δύναμη των χρωμάτων. 

Σημαντικό, αν και δεν υπάρχει κενό στην πραγματικότητα ανάμεσα σε δύο φόρμες-αντικείμενα πάνω στον καμβά, να δημιουργώ το κενό. Την ανάσα ανάμεσά τους. Να τους δίνω ζωή. 

K.Γ: Η αλήθεια είναι ότι δεν σε χαρακτηρίζουν τα μουντά χρώματα στην ζωγραφική σου. 

Ο.Κ: Είμαι Μεσογειακός και μου αρέσει να δημιουργώ χρώματα που είναι όσο πιο κοντά θα ήταν αν ο μεσογειακός ήλιος τα έλουζε. Γι’ αυτό τα χρώματα που βάζω στον καμβά είναι φωτεινά και έντονα. Δίνω προσοχή στα χρώματα που δεν κουράζουν αλλά και δεν «κουράζονται» και τα ίδια μεταξύ τους. 

Κ.Γ: Πότε ξεκίνησαν τα προβλήματα με αφορμή την τέχνη σου στην Τουρκία; 

Ο.Κ: Στην πραγματικότητα μπορούμε να αναφερθούμε σε μια λογοκρισία που είχε ασκηθεί για πολύ καιρό αλλά έγινε χειρότερη πριν από 4 χρόνια, όταν μου επιτέθηκαν οι ισλαμικές ομάδες. 

Εκτός από το θέμα που σχετίζεται με μένα, υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση που γίνεται αισθητή καθημερινά. Πολλοί καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, μορφωμένοι άνθρωποι και άτομα που σκέφτονται έχουν αναγκαστεί να ζήσουν εκτός Τουρκίας. 

Κ.Γ: Υπάρχει ένας πίνακας σου από την συλλογή σου «18+» στον οποίο χρησιμοποίησες για καμβά ένα γιγάντιο χαρτονόμισμα των 500 ευρώ που πάνω του «διαδραματίζεται» ένα ματωμένο σεξουαλικό όργιο. Νομίζεις ότι εμείς οι πολίτες της Ε.Ε το διασκεδάζουμε ή ότι μόνο λίγοι το διασκεδάζουν αντίθετα με την πλειοψηφία; 

Ο.Κ: Επιτρέψτε μου πρώτα να πω ότι αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση. Θα μιλήσουμε ρεαλιστικά. Νομίζω ότι το ευρώ είναι το νόμισμα της αιμομιξίας για την «οικογένεια» της Ε.Ε. Δηλαδή ήταν ένα νέο παιχνίδι που δημιούργησε ένα καπιταλιστικό μυαλό. 

Μετά το ευρώ βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι για τις μικρές χώρες, ειδικά εκείνες που δεν μπορούν να είναι δυνατές οικονομικά. Ωστόσο, με το ευρώ θα προστατεύονταν όλες οι χώρες. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Επίσης η κατάσταση δεν βελτιώνεται. 

Οι χώρες, που δεν μπόρεσαν να δουν το παιχνίδι «ευρώ», αντιμετωπίζουν τώρα την οικονομική κρίση.Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να φύγουν. Ειδικά το ευρώ, νομίζω ότι οι χώρες της Μεσογείου δεν του ταιριάζουν. 

Ο μεσογειακός χαρακτήρας είναι αέρινος αλλά και καυτός. Ο μεσογειακός θέλει να ξοδεύει το χρήμα, να το χρησιμοποιεί και όχι να το αποταμιεύει. Αυτή είναι μία συνήθεια και κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών λαών. Υπάρχει ένα ενεργητικό και ένα παθητικό μυαλό μέσα στο ευρώ. Δεν είναι κατάλληλο για τις μεσογειακές κοινωνίες στις οποίες πιστεύω ότι ο νους θα πρέπει να είναι πιο ελεύθερος. Το ευρώ είναι ένα πολύ ματωμένο νόμισμα. 

Κ.Γ: Ζεις σχεδόν έναν χρόνο στην Ελλάδα που σημαίνει ότι έχεις άποψη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στην χώρα. Νομίζεις ότι ο πίνακάς σου "Το όργιο" με θέμα το χαρτονόμισμα των 500 ευρώ ήταν στην φαντασία σου ή είναι πιο ήπιος συγκριτικά με την πραγματικότητα; 

Ο.Κ: Ο καπιταλισμός δεν είναι ποτέ ήπιος. Έχει μια πολύ ευέλικτη δομή. Είναι η πιο τρομερή δομή που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος αλλάζοντας πολύ γρήγορα ανάλογα με τις περιστάσεις και την εποχή. Διότι πιστεύω ότι ο καπιταλισμός είναι μία από τις χαρακτηριστικές δομές του ανθρώπου. 

Αν ένας homo-sapiens κερδίζει ενάντια στον καπιταλισμό σημαίνει ότι ξεπερνά τον εαυτό του. Αυτό όμως είναι ουτοπικό διότι σήμερα ο άνθρωπος είναι "χαμένος". Η αλήθεια είναι ότι έχασε πολύ καιρό πριν. Ο homo-sapiens είναι ένας "ιός" που φαίνεται ρεαλιστικός. Το ευρώ είναι μια από τις ασθένειες που προκάλεσε αλλά και προκάλεσε αυτόν τον «ιό». Τουτέστιν ο homo sapiens θα ξοφλήσει. Αυτό το έργο δεν είναι φαντασία μου, είναι πραγματικότητα. Δεν έκανα αυτό το έργο μόνος μου, το κάναμε όλοι μαζί. 

Κ.Γ: Ανάμεσα σε τόσους πίνακες αφιερωμένους σε μέρη του γυναικείου σώματος στην λογοκριμένη στην Τουρκία έκθεσή σου «18+» υπάρχει και ένας πίνακας με ένα γιγάντιο τανκ. 

Ο.Κ: Οι σημερινοί πόλεμοι είναι πορνογραφικοί. Πολλά έχουν αλλάξει από τον πρώτο «πόλεμο του Ιράκ». Όλος ο κόσμος έβλεπε σε απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση στο σπίτι του. Το κανόνι του τανκ μας υπενθυμίζει το φαλλό ως μορφή. Στην πραγματικότητα ο φαλλός είναι αισθητικός. Το κανόνι του τανκ όμως δεν είναι αισθητική, διότι είναι θανατηφόρο. Θα μπορούσε η δολοφονία να έχει κάτι το αισθητικό; 

Δεν μπορώ να είμαι φυσιολογικά λογικός αλλά, υπάρχει πολύ περίπλοκος χώρος όσον αφορά στις τεχνικές ζωγραφικής. Και το κανόνι του είναι πολύ πλαστική φόρμα. Επίσης, η πλαστικότητα αυτή γίνεται ισχυρότερη όταν είναι καλά τοποθετημένη στην επιφάνεια του καμβά. Ως εννοιολογικός καλλιτέχνης, όλα πρέπει να τα κάνω κατανοητά από την άποψη της αισθητικής, της πλαστικής και των κοινωνιολογικών πτυχών.

Κ.Γ: Για την κοινή γνώμη και για το είθισται, λοιπόν, ο πόλεμος είναι κατάλληλος για όλες τις ηλικίες ακόμα και για τα νεογέννητα παιδιά, αλλά το γυναικείο σώμα για άνω των 18 ετών. Δεν ξέρω αν το τανκ έχει γυναικείο κόλπο ή ο γυναικείος κόλπος ακόμα και στον 21ο αιώνα είναι πιο επικίνδυνος από ένα τανκ. 

Ο.Κ: Οι γυναίκες είναι πιο επικίνδυνες σήμερα από οτιδήποτε άλλο (γελάει). Νομίζω ότι η "Γυναίκα" έχει εγκαταλείψει την ταυτότητά της και δεν βρίσκεται στη θέση όπου θα έπρεπε να είναι. Όλες οι γυναίκες έχουν μεταλλαχτεί σε «ανθρώπινο παιχνίδι» για τον καπιταλισμό. Αλλά ο καπιταλισμός είναι το παιχνίδι του homo-sapiens. Και κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Έτσι, όλοι είναι πολύ κουρασμένοι... Ο καπιταλισμός είναι σαν μια γυναίκα. Ανακαινίζεται μετά από την γέννηση της. Προσαρμόζεται στην «εξέλιξη». 

Είμαι πεπεισμένος ότι για τους homo-sapiens έρχονται πιο επικίνδυνες και δύσκολες μέρες. Έτσι και οι άνδρες και οι γυναίκες θα χάσουν μαζί πολλά από τα κέρδη που απέκτησαν μέσω του καπιταλισμού.  

Κ.Γ: Οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν ό,τι θέλουν ή ό,τι μπορούν, αλλά δεν αντέχουν να δουν τα αποτελέσματα των πράξεών τους ή των αποφάσεών τους οπτικοποιημένα ακόμα και σε ένα έργο τέχνης. Είναι ο καμβάς ένας καθρέπτης της αλήθειας ή είναι ένας παραμορφωτικός καθρέπτης που ο καλλιτέχνης δημιουργεί; 

Ο.Κ: Ως εννοιολογικός καλλιτέχνης, δεν παραπονιέμαι για κάποιον ούτε για τον εαυτό μου σε άλλους. Εκτίθεμαι και άρα ξέρω τους κανόνες. Εγώ αυτό που κάνω είναι να ακολουθώ αυτό που μαρτυρά η πραγματικότητα. Και ως όραμα για το μέλλον χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ τον καμβά ως μέσο. 

Νομίζω ότι η απάντηση του Πικάσο στον Γερμανό πρώην Ναζί αξιωματικό που τον ρώτησε για τον πίνακα Γκερνίκα «εσείς τον κάνατε» και πήρε την απάντηση του Πικάσο «όχι. Εσείς το κάνατε», πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν για την σχέση του καλλιτέχνη με την πραγματικότητα. Είναι λίγο ουτοπικό, αλλά νομίζω ότι κανένας στρατηγός δεν θα μιλήσει με έναν καλλιτέχνη για έναν ανάλογο πόλεμο σήμερα. Και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από κάθε πράξη του homo sapiens αλλά τον κατηγορώ ως Νεάντερταλ (γελάει). 

 

Κ.Γ: Δύση ή Ανατολή; Ανήκεις σε κάποιο από τα δύο μέρη αυτού του κόσμου; 

Ο.Κ: Όχι, ανήκω στη γη. Και ο κόσμος είναι η χώρα μου. Φανταστείτε, έχω επιλέξει να ζήσω μια χώρα με την οποία πριν από 100 χρόνια ήμαστε εχθροί 

Κ.Γ: Έχεις κάποια νέα δουλειά να παρουσιάσεις στο κοινό; Υπάρχουν γκαλερί που να ενδιαφέρονται να σε στηρίξουν δίνοντας βήμα στο έργο σου; 

Ο.Κ: Έχω προετοιμάσει ένα σύνολο έργων, αλλά ακόμα δεν το έχω εκθέσει. Έχω παρακολουθήσει εκθέσεις και γκαλερί στην Αθήνα για περίπου ένα χρόνο. Νομίζω ότι σήμερα η Αθήνα και η Ελλάδα είναι ανοικτός τόπος για την παγκόσμια τέχνη. Υπάρχουν πολύ καλές γκαλερί στην Αθήνα. 

Γκαλερί που παρουσιάζουν εννοιολογικούς και σύγχρονους καλλιτέχνες που δεν ζωγραφίζουν μόνο καμβά. Tο τελευταίο μου έργο δεν περιέχει μόνο την ζωγραφική αλλά ένα πλέξιμο με βίντεο και φωτογραφίες. Σήμερα οι καλλιτέχνες έχουν την ευκαιρία και την ευκολία να μπορούν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Είμαι σε επαφή με τις γκαλερί που μπορούν να παρουσιάσουν αυτό το είδος δουλειάς και ελπίζω να υπάρξει συνεργασία σύντομα. 

Κ.Γ: Είμαι σίγουρη ότι θα είναι πολλοί αυτοί που θα αναρωτηθούν και αναρωτιούνται πώς και με τι χρήματα ένας Τούρκος ζει στην Ελλάδα. Αλλά θέλω να μου απαντήσεις αν φοβάσαι ότι μπορεί να έρθει η ώρα που εσύ και οι 4 γάτες σου, που οδικώς έφερες από την Τουρκία για να ζήσουν μαζί σου, μείνετε χωρίς σπίτι και χωρίς φαγητό στη μέση του πουθενά σε μια χώρα με τεράστιο ποσοστό ανεργίας. Είσαι 50 χρονών. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ένα «γέρικο άλογο» για την ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα. 

Ο.Κ: Αυτή η ερώτηση είναι πραγματικά συναισθηματική και ρεαλιστική. Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, η "ελπίδα" είναι μια σημαντική έννοια που αναπτύσσουν οι άνθρωποι. Ανθρώπινες ζωές με ελπίδα. 

Επιδιώκω με τον εαυτό μου για τα όνειρά μου. Ναι, μερικοί άνθρωποι εδώ μπορεί να θέλουν να είμαι ο «απελπισμένος Τούρκος στην Ελλάδα». Το ξέρω αυτό, αλλά δεν με νοιάζει. Προέρχομαι από μια σκληρότερη χώρα απ’ ό,τι είναι η Ελλάδα. 

Επίσης, μέχρι σήμερα, έχω δει ότι υπάρχουν ψεύτικα συναισθήματα στους ανθρώπους και στην Ελλάδα. Αυτό επιβεβαιώνει ότι οι άνθρωποι είναι το ίδιο παντού. Πρέπει να είναι προσεκτικοί πώς αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο αλλά αυτό κάνει και μένα προσεκτικό απέναντί τους. Δεν τους κατηγορώ, έτσι έμαθαν. 

Μην νομίζεις, καταλαβαίνω ότι μερικοί άνθρωποι δεν με θέλουν. Επειδή είναι η άγνοια περισσότερο που δεν μπορείς να κατανοήσεις έναν καλλιτέχνη και όχι τόσο επειδή είμαι Τούρκος. Ενεργούν σαν να με βοηθούν, αλλά συνεχώς δημιουργούν μία φήμη που επιστρέφει σε μένα με αρνητικά αποτελέσματα. Και πάλι όμως δεν με νοιάζει. 

Ναι, έχω ξοδέψει πολλά δουλεμένα χρήματα στην Ελλάδα για την επιβίωσή μου αλλά την ίδια στιγμή έχω διευρύνει με αυτόν τον τρόπο τους ορίζοντες του κόσμου που έχει χτιστεί από χρήματα και αυτός ο κόσμος είναι το αντικείμενο της ζωγραφικής μου. Και δεν νομίζω ότι είμαι γέρικο άλογο…(ξαναγελάει). 

Κ.Γ: Τι σου λείπει από την πατρίδα σου; 

Ο.Κ: Τίποτα, γιατί δεν τρέχω μακριά από κάτι. Ήταν μια επιλογή η αλλαγή ρότας στην ζωή μου. Από την άλλη η Τουρκία δεν είναι και τόσο μακριά. 

Κ.Γ: Μου είπες ότι θέλεις να πεθάνεις εδώ. Ξέρεις είναι λίγο ειρωνικό ως Ελληνίδα, να ακούω μια τόσο δυνατή φράση από έναν «εχθρό μου ιστορικά». Από έναν Τούρκο. Οι χώρες φτιάχνουν τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι τις χώρες; 

Ο.Κ: Αυτή είναι μια ειρωνεία φυσικά. Αλλά η ιστορία είναι πολύ πιο ισχυρή ειρωνεία. Οι γονείς μου έζησαν στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) αλλά δεν πέθαναν εδώ. Και, κοιτάξτε, αυτό είναι και πάλι ειρωνικό. 

Ξέρω ότι τους λείπει αυτό το μέρος, η γενέτειρά τους. Αλλά στην Ελλάδα αναγκάστηκαν να ζήσουν και άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Τουρκία και η Τουρκία τους λείπει. Αυτό που δεν είναι διαφορετικό είναι ότι δεν ήταν ούτε των μεν ούτε των δε, δική τους απόφαση. 

Οι άνθρωποι δεν γίνονται πλέον εχθροί μεταξύ τους επειδή τα κράτη θέλουν να είναι εχθρικά μεταξύ τους. Ο φθόνος μεταξύ των λαών εξαιτίας πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων είναι πολυετής, αλλά για μένα είναι πραγματικά ανόητος. 

 

Κ.Γ: Το Πέτα, το μέρος που αποφάσισες να ζήσεις σου θυμίζει καθόλου τα πάτρια εδάφη; 

Ο.Κ: Ναι, μου θυμίζει τον τόπο που γεννήθηκα, τη Silifke, κάποιοι θυμούνται το παλιό όνομα Σελεύκεια, νότια της Τουρκίας. Και στην Ήπειρο έχετε χωριό που έχει το όνομα Νέα Σελεύκεια. 

Κ.Γ: Οι μισοί προγονοί σου κατάγονται από την Θεσσαλονίκη. Πόλη καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ αλλά και του Χασάν Ταχσίν Πασά. Αν σου έλεγα να διαλέξεις ως προσωπικότητα έναν από τους δύο ποιον θα διάλεγες; 

Ο.Κ: Μεταξύ δύο στρατιωτικών μυαλών, δεν διαλέγω κανένα. 

Κ.Γ: Είσαι ανιψιός ενός από τους σημαντικότερους Τούρκους ποιητές των σκληρών πολιτικών χρόνων της Τουρκίας. Του Hasan Husein Korkmazgil. Η πολιτική πλευρά που αποφάσισε η οικογένεια σου να επιλέξει ήταν περισσότερο ή λιγότερο πατριωτική για την πατρίδα σου; 

Ο.Κ: Προέρχομαι από μια παλιά και μεγάλη οικογένεια και ο θείος μου είναι ένας σημαντικός ποιητής. Οι γονείς μου ήταν πάντα δημοκράτες. Η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι μη πατριωτική. Ιδιαίτερα ο θείος μου ήταν μια δημοκρατική προσωπικότητα όπως ήταν ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Αλλά ο θείος μου ήταν ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου και μοντέλο προσωπικότητας για αυτό που θα εξελισσόμουν. Σε πολύ νεαρή ηλικία έγραψα τα πρώτα μου τα γράμματα προς εκείνον. 

Θυμάμαι να περιμένω με ανυπομονησία τις επιστολές του. Ο Hasan Huseyın Korkmazgıl είναι ένας σημαντικός χαρακτήρας στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας και πέρα από θείος μου, συζητούσε μαζί μου από παιδί για θέματα που πρέπει κάθε άνθρωπος να νοιάζεται. 

Κ.Γ: Θα ζωγράφιζες ποτέ κάποιο έργο με θέμα τον ελληνικό και τον τουρκικό λαό; 

Ο.Κ: Ξέρω ότι αυτοί οι λαοί επί αιώνες είχαν δημιουργήσει μια εξαιρετική φιλία μεταξύ τους. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να χωριστούν οριστικά. Αυτό το καταλαβαίνουμε από τα τραγούδια αλλά και από τις ιστορίες που ακούμε αλλά και από τους συγγραφείς που διαβάζουμε. 

Δεν με αφορούν όμως ούτε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ακόμα και ως λαοί. Αυτό που με αφορά είναι το φαινόμενο homo sapiens και έτσι αντιμετώπιζα και αντιμετωπίζω και τους δύο λαούς των δύο πλευρών του Αιγαίου. 

Στο παρακάτω βίντεο παίρνουμε μία γεύση για το πώς δουλεύει ο Όζγκιουρ Κορκμαζγκίλ στο studio του. 

   

Δήλωση του καλλιτέχνη 

"In history, no other society was exposed to the attack of so many and successive images. The Artist may sometimes be located by side of this attack, or sometimes in its target. Now, inevitably, the flow has changed. There is no doubt that the time concept that the human created has fastened. This speed also reflects itself in today’s art. Art and the artist are affected by speed as if it is a natural process. The issue of art making also transforms with the changing process since the great discourses are left in the previous century. 

21st century now strengthens the possibility of art making of the artist over the concepts that are created. While my art-making action strengthens my aesthetical path, it cannot ignore the fast unsteadiness of today. In fact, speed becomes one of the most important arguments of the art that I make. The other disciplines of the plastic arts, the different mediums and suggestions used, make my art to be rethought and reconstructed. All the processes that triggers and affects the fact of evolution are unconditional supporters for the formation of my art’s iconography. With no doubt, the great loneliness of the artist is going to fetish the images in the rapid change of the century. Plastics serve to this process". 

Ozgur Korkmazgil