Η περίπτωση της αιφνίδιας παράλυσης των κάτω άκρων (σύνδρομο Guillain-Barré) της 40χρονης νοσηλεύτριας στην Κέρκυρα, μετά τη λήψη της δεύτερης δόσης του εμβολίου έναντι της COVID-19, έχει προκαλέσει αναστάτωση και ερωτήματα. Πλην όμως οι ειδικοί ζητούν περισσότερο χρόνο για να διερευνήσουν εάν το νόσημα συσχετίζεται με τη χορήγηση του εμβολίου ενώ επιμένουν ότι ο εμβολιασμός παραμένει το ισχυρότερο όπλο έναντι της πανδημίας. 

 

«Το συγκεκριμένο σύνδρομο είναι μια αυτοάνοση πολυνευροπάθεια που σχετίζεται με τους ιούς, όπως για παράδειγμα τον ιό της γρίπης ή του έρπητα ζωστήρα, αλλά και με ορισμένα μικρόβια. Επίσης μπορεί να το συναντήσουμε σε ασθενείς με κακοήθειες ή με HIV» σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Νευρολογίας και διευθυντής της Β’ Νευρολογικής Κλινικής του ΕΚΠΑ Γιώργος Τσιβγούλης. 

 

Μάλιστα, για τον λόγο αυτόν, μια ομάδα καθηγητών – ανάμεσα στους οποίους οι Σωτήρης Τσιόδρας, Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, Ανδρονίκη Νάσκα και Παναγιώτης Κοκότης – μελέτησε την εκδήλωση του Guillain-Barré ως επίπτωση του κοροναϊού. «Από τα δεδομένα της μετανάλυσης καταλήξαμε ότι ο νέος κοροναϊός αυξάνει την πιθανότητα εκδήλωσης του συνδρόμου κατά 8 φορές. 

 Πιο συγκεκριμένα, στον γενικό πληθυσμό η επίπτωση είναι 1-2 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού, όμως στον πληθυσμό που έχει μολυνθεί από τον ιό η επίπτωση είναι 15 ανά 100.000» εξηγεί ο κ. Τσιβγούλης. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω ο καθηγητής σημειώνει στα «ΝΕΑ» πως «εάν κανείς μολυνθεί από τον ιό έχει πιο αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσει το σύνδρομο από ό,τι εάν εμβολιαστεί. Είναι σημαντικό δε να συνυπολογίσει κανείς ότι κατά τις κλινικές μελέτες των εμβολίων όπου συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές δεν προέκυψε καμία ανάλογη παρενέργεια». 

 

Σε κάθε περίπτωση και υπό τις εξελίξεις αυτές, έχει ήδη συμπληρωθεί η «κίτρινη κάρτα» ώστε ο φάκελος της ασθενούς να πάρει τον δρόμο – όπως προβλέπει το πρωτόκολλο – προς την Επιτροπή Φαρμακοεπαγρύπνησης και να αξιολογηθεί αρμοδίως. 

 

Υπήρξε προειδοποίηση 

Εντύπωση πάντως προκαλεί ότι ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο ερευνητές του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου (UCL) είχαν προειδοποιήσει ότι δεν αποκλείεται ο μαζικός εμβολιασμός, που τότε ξεκινούσε, να κατηγορηθεί για ορισμένα περιστατικά του συνδρόμου, τα οποία στην πραγματικότητα θα έχουν συμβεί κατά τύχη και όχι εξαιτίας του εμβολίου. 

 

Την ίδια ώρα το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) συστήνει σε πολίτες που είχαν στο παρελθόν διαγνωστεί με το συγκεκριμένο σύνδρομο να «λάβουν εμβόλιο mRNA έναντι της COVID-19» με την αιτιολόγηση ότι δεν έχουν αναφερθεί σχετικές περιπτώσεις μεταξύ των συμμετεχόντων σε κλινικές δοκιμές. 

 

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν… ασθενείς συσχετίσεις ορισμένων εμβολίων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό έναντι της εποχικής γρίπης, με την εκδήλωση του συγκεκριμένου νευρολογικού νοσήματος. Ειδικότερα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διευκρινίζει ότι οι σοβαρές παρενέργειες είναι εξαιρετικά σπάνιες (ένας άνθρωπος στο εκατομμύριο μπορεί να παρουσιάσει το σύνδρομο Guillain-Barré), ενώ ο εμβολιασμός αντενδείκνυται σε άτομα με ιστορικό του συνδρόμου. 

 

Εξάλλου, στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα συμπτώματα της νόσου υποχωρούν. «Το 60% αν πάρει κατάλληλη θεραπεία θα έχει πλήρη ίαση σε διάστημα ενός έτους, ένα 5% μπορεί να καταλήξει, ένα 15% μπορεί να έχει μια μέτρια ή σοβαρή υπολειμματική αναπηρία και το υπόλοιπο 20% μπορεί να έχει κάποια πολύ ήπια νευρολογικά ελλείμματα, όπως είναι για παράδειγμα η αίσθηση μουδιάσματος» συμπληρώνει ο καθηγητής Νευρολογίας. 

 

Παρέμβαση εισαγγελέα. Εν τω μεταξύ, εντολή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης έδωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών με αφορμή τη δήλωση του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλη Γιαννακού για 40χρονη νοσηλεύτρια στην οποία αφού έκανε τη δεύτερη δόση του εμβολίου κατά του κορωνοϊούπαρέλυσαντα κάτω άκρα. 

Στη διάρκεια της προκαταρκτικής θα διερευνηθεί αν έχει τελεστεί το αδίκημα της διασποράς ψευδών ειδήσεων, αφού προτού αποφανθούν οι γιατροί συνδέθηκε η παράλυση της γυναίκας με παρενέργεια του εμβολίου. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ έφερε χθες το θέμα στη δημοσιότητα, ο οποίος σημειωτέον κατά τις δηλώσεις του υπεραμύνθηκε της σημασίας του εμβολιασμού. 

 

 

 

 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΝΕΑ

Σε χρυσό του μέλλοντος τείνει να αναδειχθεί το bitcoin σύμφωνα με επενδυτές και ειδικούς της αγοράς, οι οποίοι εκτιμούν πως το μεγαλύτερο από τα κρυπτονομίσματα έχει ήδη αρχίσει να ανταγωνίζεται το πολυτιμότερο και λαμπερότερο των μετάλλων μετά την ιλιγγιώδη και συνεχή άνοδό του τις τελευταίες εβδομάδες. 

 

Όπως επισημαίνει σχετικό ρεπορτάζ της Deutsche Welle, μετά και την άνοδο κατά σχεδόν 5% που σημείωσε χθες, το bitcoin βρίσκεται στο «διαστημικό» ύψος των 41.092 δολαρίων έχοντας υπερτετραπλασιάσει την αξία του μέσα σε ένα δωδεκάμηνο. 

 

Σύμφωνα με στοιχεία της επενδυτικής τράπεζας JPMorgan, το Grayscale Bitcoin Trust, επενδυτικό όχημα για τα ψηφιακά κρυπτονομίσματα, συγκέντρωσε κέρδη άνω των 3 δισ. δολαρίων καθώς μέσα στην εβδομάδα εκτοξεύθηκε κατά 50% καταγράφοντας τη μεγαλύτερη άνοδο των τελευταίων τριών και πλέον ετών. Το ίδιο χρονικό διάστημα, όμως, περίπου 7 δισ. δολάρια εγκατέλειψαν το ασφαλές καταφύγιο του χρυσού. Μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα, στρατηγικοί αναλυτές της JPMorgan υπογραμμίζουν τη σημασία που έχουν αυτές οι εκροές κεφαλαίων από τον χρυσό με παράλληλες τις εισροές σε ένα «εναλλακτικό» νόμισμα. Όπως τονίζουν, το συμπέρασμά τους είναι πως πρόκειται για την αρχή μιας μακροπρόθεσμης ανοδικής πορείας του bitcoin. 

 

Στο ερώτημα, πάντως, εάν πρόκειται όντως για τον νέο χρυσό της τρίτης χιλιετίας, η απάντηση είναι πολύ πιο περίπλοκη ιδίως επειδή και ο χρυσός έκανε ράλι μέσα στην εβδομάδα. Στις αρχές της εβδομάδας, τη Δευτέρα, ο χρυσός είχε εκτιναχθεί εκ νέου στα 1.900 δολάρια η ουγγιά, καταγράφοντας την υψηλότερη τιμή που έχει σημειώσει τους τελευταίους δύο μήνες. Τις ίδιες ημέρες το κρυπτονόμισμα παρουσίαζε διακυμάνσεις. 

 

Εντός του 2020 η αναρρίχηση του bitcoin άρχισε από τη στιγμή που εκδηλώθηκε η πανδημία εξωθώντας κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες να διοχετεύσουν δισεκατομμύρια στις χειμαζόμενες οικονομίες τους. Η συνεπακόλουθη υποχώρηση στην αξία του χρήματος, ο διαφαινόμενος κίνδυνος επιτάχυνσης του πληθωρισμού και οι μηδενικές ή και αρνητικές αποδόσεις των ομολόγων εξώθησαν τους επενδυτές στον χρυσό και στο σημαντικότερο των κρυπτονομισμάτων. 

 

Και σε ό,τι αφορά μεν τον χρυσό, η γοητεία του πολύτιμου μετάλλου είναι προφανής ιδιαιίτερα για τους φανατικούς οπαδούς του. Οι εφαρμογές του στον πραγματικό κόσμο είναι ορατές και απτές σε κάθε μορφή κέρματος ή κοσμήματος και υποστηρίζεται από μακρά ιστορία. Γι’ αυτό και οι επικριτές του bitcoin υπογραμμίζουν μονίμως την απουσία εγγενούς αξίας ως εκ των σημαντικότερων αδυναμιών και μειονεκτημάτων του. 

 

Ο χρυσός είναι πολύπλευρος και για τους επενδυτές είναι μια τοποθέτηση πολύ λιγότερο επισφαλής από τις μετοχές για παράδειγμα. Όπως επισημαίνει η JPMorgan, η τιμή του bitcoin πρέπει να πενταπλασιαστεί και να εκτιναχθεί στις 146.000 δολάρια προκειμένου να φτάσει την αξία των 575 δισ. δολαρίων όπου αποτιμάται ο συνολικός όγκος χρυσού που βρίσκεται σε ράβδους, κέρματα ή σε αμοιβαία κεφάλαια. Σε ό,τι αφορά τη συνολική αξία της αγοράς κρυπτονομισμάτων, υπερέβη το 1 τρισ. δολάρια μέσα στην εβδομάδα. 

 

Όπως, πάντως, δήλωσε στην DW ο Τζόζεφ Εντουαρντς, επικεφαλής του τομέα ερευνών στην Enigma Securities, «σε τελική ανάλυση κάτι αποτελεί αξία επειδή όλοι συμφωνούν πως έχει αξία». Η γενιά των παιδιών της χιλιετίας και η αμέσως επόμενη γενιά βλέπουν το bitcoin σαν κάτι που έχει ήδη περισσότερο από μια δεκαετία ζωής, που έχει αντέξει από τεχνικής απόψεως και που έχει ανακάμψει από όσα σοκ τού έχουν προκαλέσει οι αναταράξεις της αγοράς. 

 

Σχετική δημοσκόπηση του deVere Group, διεθνούς συμβουλευτικού ομίλου για χρηματοπιστωτικά θέματα, κατέδειξε ότι πάνω από τα 2/3 των πελατών του, που ανήκουν στη γενιά της χιλιετίας, θεωρούν το bitcoin καλύτερη και ασφαλέστερη επένδυση από τον χρυσό. Και ο Φαουάντ Ραζακζάντα, αναλυτής της online χρηματιστηριακής Think Markets, συμφωνεί πως το bitcoin είναι «ο χρυσός της γενιάς της χιλιετίας». Και τονίζει στη γερμανική εφημερίδα, «σε τελική ανάλυση, είναι καθορισμένη η προσφορά του και η ζήτηση, γι’ αυτό αυξάνεται διαρκώς, αυτός είναι ο ορισμός μιας πολύτιμης επένδυσης». 

 

 

 

kathimerini

Στην αρχή ο πανικός στην Κίνα, μετά η αδιαφάνεια του συστήματος στην ασιατική χώρα, τέλος οι κατηγορίες του Ντόναλντ Τραμπ: έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πρώτου θύματος της Covid-19, η πολιτικοποίηση της επιδημίας απομακρύνει τις πιθανότητες να μάθουμε μια μέρα την προέλευση του ιού. 

 

Στις 11 Ιανουαρίου 2020, το Πεκίνο ανακοίνωνε τον θάνατο, δύο ημέρες νωρίτερα, του πρώτου γνωστού θύματος του νέου κοροναϊού, ενός 61χρονου άνδρα ο οποίος έκανε τακτικά τα ψώνια του σε μια αγορά της Ουχάν, μιας μητρόπολης 11 εκατομμυρίων κατοίκων στο κέντρο της Κίνας. 

 

Τον θάνατο αυτού του άνδρα, του οποίου ακόμη και το όνομα παραμένει άγνωστο, θα ακολουθήσουν μέσα σε διάστημα ενός χρόνου σχεδόν 1,9 εκατομμύριο άλλοι σε όλο τον πλανήτη. 

 

Μολονότι είναι σαφές πως η επιδημία εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 2019 στη μεγάλη αγορά Χουανάν της Ουχάν, όπου πωλούνταν ζωντανά άγρια ζώα, η προέλευση του νέου κοροναϊού δεν εντοπίζεται ωστόσο απαραιτήτως εκεί. 

 

Και αυτό συμβαίνει απλούστατα επειδή χρειάζεται χρόνος για να μεταλλαχθεί ένας ιός σε σημείο να γίνει πολύ μεταδοτικός, υπογραμμίζει ο επιδημιολόγος Ντάνιελ Λάσεϊ του πανεπιστημίου Τζορτζτάουν στην Ουάσινγκτον. 

 

Το γεγονός ότι ο ιός ήταν πολύ μεταδοτικός όταν επισημάνθηκε, τον Δεκέμβριο 2019, σημαίνει ότι κυκλοφορούσε ήδη από καιρό. 

 

«Δεν είναι καθόλου πιθανό» ο ιός να γεννήθηκε στην αγορά της Ουχάν, σύμφωνα με τον καθηγητή Λάσεϊ. «Είχε εμφανισθεί με φυσικό τρόπο μήνες πριν, ίσως έναν χρόνο πριν, ίσως και ακόμη νωρίτερα». 

Ο ΠΟΥ παραμερισμένος 

Πρόβλημα: οι κινεζικές αρχές, θέλοντας να απαλλαγούν από κάθε ευθύνη για την εμφάνιση του ιού, επιχειρούν να επιβεβαιώσουν χωρίς αποδείξεις μια θεωρία, σύμφωνα με την οποία η επιδημία εισήχθη στην Κίνα από το εξωτερικό. 

 

Θα επισημάνουν πως ίχνη του ιού ανακαλύφθηκαν σε λύματα στην Ιταλία ή τη Βραζιλία πριν από την εμφάνιση της ασθένειας στην Ουχάν. Όμως οι αναλύσεις αυτές δεν αποδεικνύουν τίποτε όσον αφορά την προέλευση του ιού, σύμφωνα με ειδικούς. 

 

Από τον Ιανουάριο 2020, οι ίδιοι οι κινέζοι ειδικοί αναφέρουν ότι ο ιός προήλθε από την αγορά Χουανάν, παρά τις προηγούμενες έρευνες που αποκαλύπτουν πως μερικοί από τους πρώτους ασθενείς δεν είχαν καμιά σχέση με το μέρος αυτό. 

 

Η πόλη της Ουχάν τίθεται σε καραντίνα στις 23 Ιανουαρίου και στη συνέχεια ολόκληρη η επαρχία, η Χουμπέι, παγιδεύοντας περισσότερους από 50 εκατομμύρια κατοίκους. 

 

Τον Μάρτιο, το αφήγημα των αρχών αρχίζει να αλλάζει: ο επικεφαλής των κινεζικών επιδημιολογικών υπηρεσιών Γκάο Φου εξηγεί πως η αγορά δεν είναι η πηγή, αλλά «το θύμα» του ιού. Το μέρος όπου η επιδημία απλώς διογκώθηκε. 

 

Όμως το Πεκίνο δεν παρέσχε έκτοτε καμιά άλλη πιθανή εξήγηση για την εμφάνιση του ιού και δεν έδωσε παρά λίγες μόνο πληροφορίες για τα δείγματα που ελήφθησαν στην Ουχάν. 

 

Όσο για τους ξένους εμπειρογνώμονες, κρατήθηκαν σε απόσταση: μια ομάδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που επρόκειτο να φθάσει στην Κίνα την προηγούμενη εβδομάδα, εμποδίσθηκε την τελευταία στιγμή, με το Πεκίνο να λέει πως εξακολουθεί να «διαπραγματεύεται» με τον ΠΟΥ σχετικά με την εξέλιξη της αποστολής. 

 

Ίχνη που σβήστηκαν 

Η ανακάλυψη της προέλευσης του ιού έχει εντούτοις κρίσιμη σημασία για να προληφθεί η επανεμφάνιση μιας επιδημίας. Θα επέτρεπε να προσανατολισθουν τα μέτρα πρόληψης προς τα μεν ή τα δε ζωικά είδη, να απαγορευθεί το κυνήγι τους ή η εκτροφή τους και να αποφευχθούν οι αλληλεπιδράσεις με τον άνθρωπο. 

 

«Αν καταφέρουμε να καταλάβουμε γιατί εμφανίζονται (οι επιδημίες), θα μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τους φορείς τους», λέει ο Πίτερ Ντάζακ, πρόεδρος της EcoHealth Alliance, μιας ένωσης με έδρα τις ΗΠΑ που ειδικεύεται στην πρόληψη των ασθενειών. 

 

Ο καθαρά επιστημονικός ρόλος της Κίνας επαινέθηκε διεθνώς, καθώς η χώρα μοιράσθηκε γρήγορα το γονιδίωμα του ιού, σε αντίθεση με την αδιαφανή εκ μέρους της διαχείριση της επιδημίας SARS τα έτη 2002-2003. 

 

Η Κίνα «φάνηκε σχετικά ανοικτή», παραδέχεται η βιολόγος Νταϊάνα Μπελ του πανεπιστημίου East Anglia στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

 

Το πρόβλημα είναι πως, μέσα στο χάος που υπήρξε στην αρχή του 2020 στην Ουχάν, ίχνη του ιού κατέστη δυνατό να σβηστούν ή να μετατοπισθούν, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τον γρίφο. 

 

«Δεν υπάρχει κάτι που να προκαλεί έκπληξη. Κάθε επιδημία εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο. Μέσα στο χάος και τον πανικό», παρατηρεί ο Πίτερ Ντάζακ. 

 

«Κινεζικός ιός» 

Από πολιτικής πλευράς αντιθέτως, το καθεστώς του προέδρου Σι Τζινπίνγκ – όπως αναφέρει το ΑΠΕ – δεν θεωρεί απαραίτητο να επεκταθεί σχετικά με τις πρώτες εβδομάδες της επιδημίας, αφού την εποχή εκείνη είχε επικριθεί ότι επιχείρησε ήδη από τον Δεκέμβριο του 2019 να «πνίξει» τις προειδοποιήσεις γιατρών. 

 

Ένας μεταξύ αυτών, ο Λι Ουενλιάνγκ, είχε κατηγορηθεί από την αστυνομία ότι «διέδιδε φήμες», πριν πεθάνει από την Covid στις 7 Φεβρουαρίου 2020 σε ένα νοσοκομείο της Ουχάν. Ο θάνατός του προκάλεσε θυμό κατά του καθεστώτος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

 

Όμως αφού κατάφερε να ελέγξει την επιδημία ήδη από την περασμένη άνοιξη, το Πεκίνο εμφανίζεται πλέον ως σωτήρας της ανθρωπότητας, προσφέροντας τα εμβόλιά του στις φτωχές χώρες εν είδει «παγκόσμιων δημόσιων αγαθών». 

 

Στο πλαίσιο αυτό, δεν υπάρχει περιθώριο ανοχής για τις επικριτικές φωνές. 

 

Στα τέλη Δεκεμβρίου, μια «πολίτης δημοσιογράφος», η οποία είχε καλύψει την καραντίνα στην Ουχάν, καταδικάσθηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών. 

Η στάση της αμερικανικής κυβέρνησης, όχι μόνο δεν διόρθωσε τίποτε, αλλά συνέβαλε στο να αποτρέψει τις κινεζικές αρχές να μοιρασθούν τις γνώσεις τους για τον ιό, εκτιμά ο Πίτερ Ντάζακ, ο οποίος ελπίζει σε μια βελτίωση με την αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο. 

 

Αυτός ο τελευταίος δηλητηρίασε την ατμόσφαιρα συνεργασίας μιλώντας για «κινεζικό ιό» και λέγοντας πως αυτός ο τελευταίος μπορεί να ξέφυγε από το εργαστήριο ιολογίας της Ουχάν — ένα ενδεχόμενο που απορρίφθηκε από την επιστημονική κοινότητα. 

 

Οι επιστήμονες εκτιμούν πως ο ιός προέρχεται από τη νυχτερίδα, αλλά εξακολουθούν να αγνοούν πιο άλλο ζώο μπορεί να χρησίμευσε ως ενδιάμεσος για να μεταδοθεί στον άνθρωπο. 

 

«Είμαι πεπεισμένος πως στο τέλος θα βρούμε το είδος της νυχτερίδας που τον μετέδωσε, καθώς και την πιθανή οδό της μόλυνσης», λέει ο Πίτερ Ντάζακ. «Δεν θα είμαστε ποτέ σίγουροι, όμως θα έχουμε ασφαλώς στέρεες αποδείξεις». 

 

Όμως το ζήτημα του είδους είναι δευτερεύον για την Νταϊάνα Μπελ. «Λίγο ενδιαφέρει η πηγή: αυτό που χρειάζεται είναι απλώς να βάλουμε τέλος σ’ αυτή την αναθεματισμένη ανάμιξη των ειδών στις αγορές. Πρέπει να σταματήσει το εμπόριο άγριων ζώων που προορίζονται για διατροφή». 

ΙΝ

Στην εποχή της Covid-19, οι σωματικοί έλεγχοι σε αεροδρόμια και συνοριακά φυλάκια δεν θεωρούνται πλέον ασφαλείς. 

 

Μια τεχνολογία που αναπτύχθηκε τις τελευταίες δύο δεκαετίες από την ευρωπαϊκή διαστημική υπηρεσία ESA υπόσχεται τώρα να κλείσει το κενό ασφάλειας. Συσκευές που καταγράφουν την ακτινοβολία terahertz, το τελευταίο αναξιοποίητο τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, χρησιμοποιούνται ήδη στο μετρό του Λος Άντζελες, σε πύλες εισόδου στα νότια σύνορα των ΗΠΑ και σε αρκετά αεροδρόμια, αναφέρει η ESA σε ανακοίνωσή της. 

 

Η ακτινοβολία terahertz καταλαμβάνει την περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος ανάμεσα στο υπέρυθρο και τα μικροκύματα. Παίρνει το όνομά της από το γεγονός ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα αυτής της ζώνης έχουν συχνότητες της τάξης των δισεκατομμυρίων κύκλων ανά δευτερόλεπτο. 

 

Αν και πρόκειται για ένα μάλλον άγνωστο τμήμα του φάσματος, στην πραγματικότητα όλα τα αντικείμενα με θερμοκρασία πάνω από το απόλυτο μηδέν εκπέμπουν ακτινοβολία terahertz –συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου σώματος. 

 

Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα αυτής της συχνότητας διαπερνούν τα ρούχα και άλλα αντικείμενα μικρής πυκνότητας, μπλοκάρονται όμως από τα μεταλλικά αντικείμενα και άλλα πυκνά υλικά. Η τεχνολογία της ESA αξιοποιεί αυτή την εκπομπή σε ανιχνευτές «παθητικής» ανίχνευσης, κάμερες που καταγράφουν την ακτινοβολία terahertz που εκπέμπεται από τους διερχόμενους. 

 

Οι σαρωτές terahertz μπορούν έτσι να εντοπίζουν κρυμμένα αντικείμενα, ακόμα και πλαστικά εκρηκτικά που δεν ανιχνεύονται με τους συμβατικούς ανιχνευτές μετάλλων στα αεροδρόμια. Κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία δεν υπάρχει, αφού οι διερχόμενοι δεν εκτίθενται σε ακτινοβολία από εξωτερικές πηγές. 

 

Οι ανιχνευτές terahertz «είναι το λειτουργικό αντίστοιχο των γυαλιών νυχτερινής όρασης, λειτουργούν όμως σε πολύ χαμηλότερες συχνότητες» λέει ο Κόλιν Έβανς, διευθύνων σύμβουλος της Thruvision, η οποία έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα εμπορικής χρήσης της τεχνολογίας. Εκτός από τα αεροδρόμια και τους ελέγχους στα σύνορα, οι νέοι ανιχνευτές μπορούν επίσης να αντικαταστήσουν τις τυχαιοποιημένες σωματικές έρευνες στο προσωπικό ευαίσθητων εγκαταστάσεων, όπως για παράδειγμα οι αποθήκες δικτύων διανομής εμπορευμάτων. 

 

Ένας από τους 200 και πλέον πελάτες της Thruvision είναι η Sony Digital Audio Disc Corporation, η οποία χρησιμοποιεί την τεχνολογία για τον έλεγχο των υπαλλήλων στα κέντρα διανομής της, Οι ανιχνευτές terahertz βασίστηκαν σε τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν αρχικά για διαστημικά τηλεσκόπια. 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ESA συνεργάστηκε με την βρετανική εταιρεία RAL για τη σμίκρυνση των ανιχνευτών σε φορητά μεγέθη. Οι πατέντες των ανιχνευτών ανήκουν στην ESA και την RAL και παραχωρήθηκαν στη Thruvision για την εμπορική αξιοποίησή τους. 

 

Όπως λέει η Οντ ντε Κλερκ, επικεφαλής του Γραφείου Μεταφοράς Τεχνολογίας και Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας της ESA, το χαρτοφυλάκιο της ευρωπαϊκής διαστημικής υπηρεσίας περιλαμβάνει 560 πατέντες, διαθέσιμες για αδειοδότηση σε ευρωπαϊκές εταιρείες που αναπτύσσουν τόσο διαστημικές όσο και επίγειες εφαρμογές.

 

 .in

Ιάκωβος Πέτρου

Μετά από ένα εξάμηνο ταξίδι μελέτης του “G.O.A.T.”, έφτασε η στιγμή να μοιραστώ μαζί σας μια υπέροχη περιπέτεια. Γιατί τέτοια είναι η παρακολούθηση της ζωής του Muhhamad Ali, που συμπτωματικά έφυγε απο κοντά μας μόλις πριν λίγες ημέρες. 74 χρόνια μετά τη γέννησή του και 50 χρόνια μετά το απόγειο της δράσης του, καθίστε αναπαυτικά μπροστά στην οθόνη σας και γνωρίστε τον Άνθρωπο Ali, με όλη τη σημασία της λέξης. 

Αυτός ο τύπος "κοιτούσε διαρκώς ψηλά"! Σίγουρα θα καταλήξετε να σταθείτε μπροστά στον καθρέφτη σας και να αναφωνήσετε “I am the Greatest Of All Times”! Ο ίδιος το φώναζε πολύ πριν το κατορθώσει. Έπρεπε να το πιστέψει για να το καταφέρει! Έπρεπε να αναγκάσει όλη την εχθρική κοινωνία να το παραδεχτεί πολύ πριν συμβεί!

Η ειρωνεία της ζωής

Σαν άνθρωπος και σαν αθλητής, πέρασε πολλές δύσκολες στιγμές εξαιτίας της ρατσιστικής κοινωνίας των Η.Π.Α. του 20ου αιώνα. Δεν μπορούσε παρά να αισθάνεται αδικημένος και κυνηγημένος από τους "λευκούς" Αμερικανούς, που, παρόλη την απελευθέρωση των δούλων, εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τους "έγχρωμους" σαν παιδιά κατώτερου θεού. Κι όμως, στη ζωη του, οι «λευκοί» διαδραμάτισαν ξεχωριστό ρόλο. Ο πρώτος προπονητής του σε ηλικία 12 ετών, εν ονόματι Joe E. Martin, όχι μόνο ήταν λευκός, αλλά τύγχανε εργασιακά αστυνόμος. Οι πρώτοι χορηγοί στην έναρξη της επαγγελματικής του καριέρας, που πίστεψαν στο πυγμαχικό του άστρο, 11 επιχειρηματίες στο Κεντάκι, ήταν στο σύνολό τους λευκοί. Ο προπονητής του απο το 1960 έως το 1981, οπότε και κρέμασε τα γάντια του, Angelo Dundee, ήταν επίσης λευκός. Άσπρος σαν το γάλα ήταν κι ο άνθρωπος που συνδέθηκε μαζί του όσο κανένας, ο δημοσιογράφος Howard Cosell. Κυριότερα όμως, ακολουθώντας τις ρίζες του πίσω στο χρόνο, κατέληξε ότι η καταγωγή του πήγαζε από την Ιρλανδία, μια χώρα που το έγχρωμο στοιχείο μόνο πάρτι δεν κάνει.

Ο αθλητής

Τα αθλητικά-πυγμαχικά του επιτεύγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο το 1960, σε ηλικία 18 ετών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Αναδείχθηκε σε Παγκόσμιο Πρωταθλητή Βαρέων Βαρών εις τριπλούν, το 1964, το 1974 και το 1978 αντίστοιχα. Περισσότερο από τις επιτυχίες του όμως, εντυπωσίασε ο τρόπος με τον οποίο έφτασε στην κορυφή. Στην κατηγορία Βαρέων Βαρών, σίγουρα υπήρξε ο ταχύτερος αθλητής. Γνωστός για την κινητικότητά του μέσα στο ρινγκ, υπήρξε ένας πυγμάχος-χορευτής, και μάλιστα δημιούργησε τη δίκη του αθλητική χορευτική φιγούρα, το "Ali shuffle". Αν κάτι υπερέβαινε την αθλητική του ικανότητα και το ταλέντο του, σίγουρα ήταν η αυτοπεποίθηση, η μετριοφροσύνη και η μεγαλοστομία του, που σε συνδυασμό με τα όμορφα χαρακτηριστικά του, δημιούργησαν ένα ακαταμάχητο πακέτο για τα Μ.Μ.Ε. της εποχής. Γνωστός και ως "προφήτης", πολλές φορές προέβλεψε δημοσίως τον γύρο στον οποίο θα νικούσε τους αντιπάλους του, και τις περισσότερες εξ’ αυτών κατάφερε επιτυχώς να πραγματοποιήσει τα λεγόμενά του.

Δύο ονόματα, δύο προσωπικότητες

Η ζωή του, χρονικά και ουσιαστικά, μπορεί να χωριστεί σε 2 μέρη, σε 2 εποχές, λες και πρόκειται για 2 ξεχωριστούς ανθρώπους. Στην πρώτη περίοδο, 1942-1964, απο τη γέννησή του έως και την κατάκτηση του πρώτου παγκόσμιου τίτλου, ο Cassius Marcellus Clay Jr., ήταν ένας νέος, πρόσχαρος τύπος, κακός μαθητής, με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο πάντοτε στο πρόσωπο του. Μιλούσε ασταμάτητα, έκανε την πλακίτσα του και πείραζε τους πάντες, σκάρωνε ποιήματα και ρίμες και προπαγάνδιζε σταθερά πως είναι οι καλύτερος πυγμάχος και θα στεφθεί σύντομα παγκόσμιος πρωταθλητής. 

Στη δεύτερη περίοδο, από το 1964 έως και το θάνατό του, ο Muhammad Ali αποτέλεσε τον καλύτερο πυγμάχο βαρέων βαρών όλων των εποχών, τη σημαντικότερη αθλητική προσωπικότητα του 20ου αιώνα. Αποτέλεσε βαθιά θρησκευόμενο άνθρωπο, υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αξιών και μέγιστο πρεσβευτή της ειρήνης και της συμφιλίωσης των λαών. Η δεύτερη περίοδος είναι εκείνη που τον ξεχωρίζει, εκείνη που απογείωσε την ύπαρξή του, εκείνη που τον τοποθέτησε στο πάνθεον του μάταιου τούτου κόσμου. Αν μάλιστα δεν είχε χτυπηθεί από Parkinson, στα 39 χρόνια του εν έτη 1981, ένας θεός ξέρει ποσά περισσότερα θα είχε καταφέρει!

Ο φίλος που του άλλαξε τη ζωή

Την εποχη της ενηλικίωσής του ο Cassius γνώρισε τον Malcolm X, στέλεχος του κινήματος των «Μαύρων Μουσουλμάνων», που θεωρούσαν εχθρούς τους "λευκούς" και πάλευαν με κάθε τρόπο για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Ο Cassius είχε νιώσει βαθιά στο πετσί του την περιφρόνηση και το ρατσισμό, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Ακόμη και όταν κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, ως πρεσβευτής της χώρας του, τίποτε δεν άλλαξε. Χαρακτηριστικά, όταν σε ηλικία 18 ετών, προσπάθησε να παραγγείλει ένα πιάτο φαγητό σε τοπικό εστιατόριο του Λούισβιλ, η ανταπόκριση που έτυχε ήταν ωμή και σοκαριστική: "Δε με ενδιαφέρει ποιος είσαι, το κατάστημα δε σερβίρει νέγρους", αποκρίθηκε ο καταστηματάρχης. 

Με τέτοιο βιωματικό υπόβαθρο, στην τότε κοινωνία των Η.Π.Α., ο Malcolm αποτέλεσε απλώς τον καταλύτη στην αντίδραση δημιουργίας του Muhammad Ali. Ανακοίνωσε την αλλαγή του ονόματός του, αμέσως μετά την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου το 1964, αφού το επίθετο Clay προερχόταν από το γαιοκτήμονα που κατείχε τους προγόνους του ως δούλους και ο Cassius ως μέλος του «Ισλάμ», ήθελε και έπρεπε να φέρει όνομα ελεύθερου έγχρωμου ανθρώπου. Σε δίκη του δήλωση πολλά χρόνια αργότερα, ανέφερε πως μετάνιωσε που δε στήριξε και δεν προσπάθησε να προστατέψει τον Malcolm X, τον οποίο δολοφόνησε το ίδιο το «Ισλάμ» όταν θεωρήθηκε επικίνδυνος.

Ο καλλιτέχνης

Ο Muhammad θα μπορούσε άνετα, αντί για αθλητής, να ήταν καλλιτέχνης. Μα αλήθεια, γιατί γράφω «θα μπορούσε...», αφού υπήρξε τέτοιος στην πραγματικότητα και μάλιστα εξαιρετικά πολυσχιδής;! Καταρχάς, ήταν ο πρώτος και μάλλον ο μοναδικός πυγμάχος, που είδε το άθλημα ή το επάγγελμά του σαν θέαμα. Ο μοναδικός που κατάφερε να μετατρέψει ένα βίαιο, βάναυσο πολλές φορές σπορ, οι πρωταγωνιστές του οποίου συχνά βρίσκονταν μπλεγμένοι με τον υπόκοσμο και το οργανωμένο έγκλημα, σε μια θεαματική παράσταση. Ο μοναδικός πυγμάχος-διαφημιστής, που δε χρειάστηκε ποτέ κανέναν υποστηρικτή για την προώθηση των αγώνων του, καθώς η φαντασία και το ταπεραμέντο του ξεπερνούσαν το ίδιο το ταλέντο του.

Ο Ali ήταν στιχουργός ή ποιητής αν προτιμάτε. Βασίστηκε στις ρίμες για την προώθηση των αγώνων του και για να ενοχλεί τους αντιπάλους του, πρακτική την οποία εμπνεύστηκε από έναν κουρέα της γειτονιάς του, ο οποίος σκάρωνε συνεχώς στιχάκια με τους πελάτες του για να περνάει η ώρα. Επίσης, ήταν εξαιρετικός ηθοποιός, τόσο εντός όσο κι εκτός ρινγκ. Πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες για τη ζωή του, σε θεατρικές παραστάσεις, αλλά συνεχώς έπαιζε το ρόλο του απέναντι στους αντιπάλους και στο κοινό του, μια τακτική που αντέγραψε κι εξέλιξε από έναν παλαιστή της εποχής, ο οποίος έβριζε αντιπάλους και κοινό, ενώ ταυτόχρονα κόμπαζε συνεχώς για την ομορφάδα του.

Τέλος, χωρίς να διαθέτει ιδιαίτερο χάρισμα φωνής, ηχογράφησε ακόμη και τραγούδια, παρέα με καλλιτέχνες της εποχής. 

Ο κοσμοπολίτης σταρ

Είχε το προνόμιο να ταξιδέψει πρακτικά σε όλο τον κόσμο. Να γνωρίσει ανθρώπους και κυβερνήτες σε κάθε γωνιά της γης. Να αγωνιστεί στην Ιαπωνία, στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη. Όπου κι αν πήγαινε τον αντιμετώπιζαν δικαίως ως το θαύμα της εποχής, με πολύ περισσότερο σεβασμό κι εκτίμηση από όσο του απέδιδαν οι συμπατριώτες του στις Η.Π.Α. Μετά την αφυπηρέτησή του βέβαια, χτυπημένος απο το Parkinson, πραγματοποίησε τα ουσιαστικότερα ταξίδια της ζωής του, ως πρέσβης της ειρήνης και της συμφιλίωσης σε κάθε σημείο του πλανήτη. Ανέπτυξε μια προσωπικότητα πολύ μεγαλύτερη από την θρησκευτική περιχαράκωση που επιχείρησαν να του επιβάλουν. Εκτίμησε τη θεϊκή ύπαρξη και πίστη για την πραγματική της έννοια και προσπάθησε να φέρει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας πιο κοντά.

Ο επαναστάτης

Ο πόλεμος του Βιετνάμ βρήκε τον Ali παγκόσμιο πρωταθλητή, στα 25 χρόνια του, στο απόγειο της αθλητικής του καριέρας. Ο αμερικανικός στρατός, που λίγα χρόνια πριν τον είχε κρίνει ως ακατάλληλο για στράτευση λόγω χαμηλής νοημοσύνης, ξαφνικά τον επιστράτευσε χωρίς προηγουμένως να επανεξετάσει την κατάστασή του. Το σαφάρι είχε μόλις αρχίσει και για πρώτη φορά ο Muhammad συνειδητοποιούσε πόσο επικίνδυνος ήταν για το σύστημα. Πιστός στη συνείδησή του, θρησκευτική, κοινωνική και ανθρώπινη, αρνήθηκε να εκστρατεύσει ενάντια στους Βιετναμέζους, και ανοιχτά δήλωσε μεταξύ άλλων: "Δεν έχω να χωρίσω τίποτε με κανέναν Βιετκόνγκ...κανείς τους δε με κυνήγησε, δε με καταπίεσε, δε με αποκάλεσε νέγρο...δε θα πολεμήσω για την επικράτηση πάνω σε φτωχούς ανθρώπους των ίδιων αφεντάδων, που κρατούν υπόδουλο το δικό μου λαό εκατοντάδες χρόνια..."!

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μετέδωσε μια απερίγραπτη περηφάνια στη συντριπτική πλειονότητα των 22 εκατομμυρίων Αφροαμερικανών, ενώ ταυτόχρονα τοποθετούσε απέναντι του το «Έβερεστ» του αδηφάγου αμερικανικού ονείρου. Δεν υποχώρησε σπίθαμη, παρόλες τις απειλές. Καταδικάστηκε σε 5ετη φυλάκιση, του αφαίρεσαν τον παγκόσμιο τίτλο του, του στέρησαν την άδεια πυγμαχίας στις Η.Π.Α. και του κατάσχεσαν το διαβατήριο, ώστε να μην μπορεί να πυγμαχήσει εκτός των συνόρων.

Για σχεδόν 4 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που το Ανώτατο Δικαστήριο των δικαίωσε, τον ανάγκασαν σε οικονομική εξαθλίωση και του στέρησαν τα καλύτερα αθλητικά χρόνια του. Ταυτόχρονα όμως, έχτισαν το μύθο του και τον τοποθέτησαν ανάμεσα στους ήρωες του λαού του. Όλες οι επόμενες επιτυχίες του αποδείχθηκαν ένα απλό παιχνιδάκι...

Η κηδεία του Πρώτου των Πρώτων έγινε στις 10 Ιουνίου στο Λούισβιλ του Κεντάκι στο αθλητικό κέντρο «KFC Yum. Τον συνόδευσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων όλων των ηλικιών, των θρησκειών και των χρωμάτων. Ένα αντίο σε ένα πλάσμα που ήταν αθλητής, φίλος, καλλιτέχνης, επαναστάτης, είδωλο, σταρ, που τα περιείχε όλα η ιαχή του πλήθους που τον αποχαιρετούσε: "Ali-Ali"

“Your hands can't hit, what your eyes can't see…float like a butterfly and stink like a bee”!

του Ιάκωβου Πέτρου

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και ο συντηρητικός, και ο προοδευτικός, και ο δεξιός, και ο αριστερός, και κάθε καρυδιάς καρύδι τέλος πάντων, νιώθουν την ανάγκη να ζήσουν το μύθο τους και να πρωταγωνιστήσουν σε όσα έγιναν περί τα 40 χρόνια πριν. Κατά το ελληνιστί λοιπόν, «live your myth in Greece»!

Θα ήθελα να πληροφορήσω άπαντα τα παραπάνω ζωντανά ότι, είτε επικοινωνήσετε τον Μύθο του Πολυτεχνείου, είτε απαξιώσετε την Όλη Ιστορία, το μόριό σας θα παραμείνει το ίδιο μικρό και η γυναίκα σας θα εξακολουθεί να σας παντοφλιάζει στην πρώτη ευκαιρία. Χαλαρώστε λοιπόν, δεν κερδίζετε τίποτε. Όσοι ήταν να κερδίσουν από εκείνον το Νοέμβρη άλλωστε, τρώνε ακόμη και θα τρώνε μέχρι να ψοφήσουν με χρυσά κουτάλια.

Αποδίδονται τα γεγονότα, οι συνθήκες, η ατμόσφαιρα, η κατάσταση, μετά από 40 χρόνια όπως ήταν κι έγιναν; Μια είναι η Απάντηση, ΟΧΙ!

Έχει στηθεί ένας Μύθος γύρω από το Πολυτεχνείο, από τον οποίο κέρδισαν και κερδίζουν έστω έμμεσα πολλοί ακόμη και σήμερα; ΒΕΒΑΙΩΣ!

Έχει καμία σημασία, αν υπήρξαν νεκροί μέσα ή έξω από το Πολυτεχνείο;

Έχει καμιά σημασία, αν ήταν εξέγερση ή επαναστατική φοιτητική γυμναστική ή λαϊκός ξεσηκωμός;

Έριξε το Πολυτεχνείο τη Χούντα;

Πραγματικά τώρα, αφαιρέστε το όποιο συναίσθημα έχετε μέσα σας για την όλη ιστορία, και απαντήστε. Μετά από αρκετά χρόνια ζωής, όταν έβαλα τον εαυτό μου να κάνει την αντίστοιχη κίνηση, είπα «αυτοί που την έστησαν, την έριξαν κιόλας»!

Μπορούμε μια φορά να εκτιμήσουμε τα γεγονότα στην πραγματική τους διάσταση και να μην παραποιούμε όπως μας καπνίσει την παλαιότερη και νεότερη ιστορία μας, μόνο και μόνο για την ικανοποίηση του απέραντου εγώ μας;

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τιμήσουμε τα θύματα και τους βασανισθέντες της επταετίας και να μεταφέρουμε μετριοπαθώς το μήνυμα στους μικρότερους. Οι στρατιωτικοί εκπαιδεύονται για να προφυλάσσουν την πατρίδα και όχι για να αποκτούν εξουσία. Αντίστοιχα, οι παπάδες εκπαιδεύονται για να επικοινωνούν τη θρησκεία τους και όχι για να ασκούν εξουσία. Ελλάδα και Κύπρος έχουν γευτεί τους μεν και τους δε και η εμπειρία δεν ήταν η καλύτερη. Ο συνδυασμός τους μάλιστα την ίδια περίοδο επέφερε τη διχοτόμηση του νησιού. 

Να παλεύεις για όσα θεωρείς δίκαια και να μην καταδεχτείς ποτέ οποιαδήποτε αμοιβή για αυτή σου την προσπάθεια. Να ένα δίδαγμα για τα παιδιά σας, μέρες που είναι…

Ιάκωβος Πέτρου

Βαρέθηκα να συζητάω για όσα μου πελεκάνε τη ζωή, σαν τα τσεκούρια το ξερό ξύλο, καθημερινά, πόσο μάλλον να γράφω συνεχώς γι’ αυτά. Αλλάζω τροπάρι μέχρι νεωτέρας, να ξεφύγω λιγάκι, ρε παιδί μου, να δούμε παρέα ένα σκηνικό ομαλότητας.

Να κουβεντιάσουμε λίγο για τα όνειρά μας. Για εκείνα που κάναμε σαν παιδιά, αλλά και για αυτά που κάνουμε σήμερα σαν «μεγάλοι». Όταν το καλοσκεφτούμε νομίζω όλοι μας, μπορούμε να διακρίνουμε μέσα μας ακόμη την ίδια παιδικότητα που μας διέκρινε τότε. Όσο κι αν πιεζόμαστε, στην παραμικρή ευκαιρία, το μυαλό μας ξεφεύγει, πεταρίζει, ταξιδεύει σε άλλες εποχές, σε άλλα μέρη, σε άλλες συνθήκες. Μπορεί πλέον, η αντίστοιχη απάντηση στην ερώτηση «τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις;» να αφορά το παρόν, ζόρι και την επόμενη μέρα, αλλά δεν παύει να αποτελεί αφορμή εκστρατείας! Αρκεί να το επιδιώκουμε και να το κυνηγάμε…

Κάνε την αφεντιά σου για λίγο πρωταγωνιστή σε μια ταινία που κουμαντάρεις εξολοκλήρου ο ίδιος. Εσύ διαλέγεις τον τόπο, το χρόνο, τα σκηνικά, τους συμπρωταγωνιστές και τους κομπάρσους, το σενάριο, τη φωτογραφία και τη μουσική και προπαντός, εσύ επιλέγεις το φινάλε. Για την ακρίβεια, επιλέγεις αν θα υπάρχει φινάλε ή αν θα έχει και συνέχεια…

Λες είναι σκληρή η πραγματικότητα και δεν υπάρχουν περιθώρια. Δίκιο έχεις, αλλά από τη στιγμή που σαν κοινωνία έχουμε αποφασίσει ότι παλεύουμε μόνο για την επιβίωσή μας και όχι για την αλλαγή της ζωής μας, γιατί να μην αφήσουμε ένα μικρό παραθυράκι στη φαντασία μας;

Μπορεί σαν παιδί, να έδωσα πολλές και διαφορετικές απαντήσεις στο «τί θα γίνω», οι οποίες να μην πραγματοποιήθηκαν ποτέ, αλλά υπήρξα τυχερός σε πολλές άλλες φαντασιακές αποκρίσεις. Τυχερός, γιατί υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπάνε ανυστερόβουλα και για τους άλλους, καλή καρδιά. Τυχερός, γιατί πάντα φανταζόμουν πτυχία στα κάδρα, σπουδές και πανεπιστήμια, πράγματα που ακόμη έρχονται, έστω κι αν η ικανοποίηση είναι μόνο ηθική και ψυχική. Τυχερός, ακόμη και για τον επιούσιο, διότι, δε θα πω ψέματα πως δε φανταζόμουν τη ζωή μου πιο άνετη, αλλά και μικρούλης ων δεν αναζητούσα ποτέ κάτι πολύ περισσότερο. Κυριότερα, είμαι πραγματικά τυχερός, διότι πολλές φορές που αναπολώ πίσω τη ζωή μου και φέρνω εικόνες, ανθρώπους και στιγμές στο νου μου, δακρύζω γιατί περισσεύουν οι ξεχωριστές στιγμές.

Μπορεί να μην έφυγα, ηθελημένα και συνειδητά από τη χώρα, όπως φανταζόμουν παλιότερα κι έλεγα στο περιβάλλον μου, αλλά είμαι εδώ να παλέψω όσο μπορώ και να αναμένω πότε θα επιχειρήσουμε να ζήσουμε κι όχι να απλώς να επιβιώνουμε. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να φτάσω στο μουσικό εκείνο επίπεδο που επιθυμούσα από παιδί, κυρίως διότι δεν είμαι τόσο αντισυμβατικός, ώστε να αφιερώσω εξολοκλήρου τον εαυτό μου σε έναν τέτοιο σκοπό, και γιατί είναι βαριά η επαγγελματική καλογερική σε αυτό τον κλάδο.

Αυτά είναι ίσως τα μικρά και απλά, αλλά όρια στα όνειρά σου δεν μπορείς να βάλεις. Εκεί χωράνε και τα ιδανικά σου και τα πιστεύω σου. Χωράνε και οι έννοιες της τιμιότητας, της ισότητας, της δημιουργίας και μάλιστα όχι αφηρημένα. Δώσε τους πρόσωπο, σώμα κάνε τις φίλες σου, γνωστές σου, αγαπημένες σου. Πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να θελήσεις εκτός από «τον ύπνο σου» να τα ζήσεις και στον ξύπνιο σου. 

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, γνωρίζοντας πως τα περιθώρια πραγμάτωσης ονείρων και επιδιώξεων στενεύουν συνεχώς, αλλά όπως θα μου έλεγε ο μπάρμπας μου «μην είσαι μαλάκας, τσάμπα είναι»!

του Ιάκωβου Πέτρου

Πάνε και αυτές οι εκλογές. Πέρασαν επτά μήνες, το πείραμα ανέβηκε επίπεδο, όπως λέγαμε πιτσιρικάδες παίζοντας Super Mario, αλλά αντί να τερματίσεις και να σώσεις την πριγκίπισσα, βλέπεις πάλι τον ίδιο δράκο μπροστά σου. 

Τρεις φορές κλήθηκες να «αποφασίσεις», επέλεξες ό,τι ακριβώς σου ζήτησε ο Αλέκος, το πήρες όλο «αριστερά», αλλά το «κοίτα μαλάκα τι έκανες» ακόμα δεν το άκουσες. 

Θα το ακούσεις από Οκτώβρη. Το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο, που προέκυψε από την τελευταία κάλπη, είναι ετούτο το αυτοδύναμο 45% απεχόντων. Εάν αυτό το μέγεθος εκφραζόταν συνειδητά μη επιλέγοντας κανέναν πολιτικό σχηματισμό, τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε με άλλους όρους για τα μελλούμενα. Δυστυχώς όμως, σε αυτό το 45% συγκαταλέγονται πολλοί τύποι «πολιτικών χαρακτήρων». Οι απογοητευμένοι, οι αδιάφοροι, οι απολίτικοι, οι χαβαλέδες, οι «δε βαριέσαι», αλλά σίγουρα και αρκετοί «δε με εκφράζει κανείς», «δε συμφωνώ με κανέναν». 

Προσωπικά, αν και ψηφίζω έως τώρα ανελλιπώς, θα ήθελα να προκύψει μια Οργάνωση Απεχόντων με σύνθημα «οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα, δε θέλω διαχειριστές της ζωής μου, ήρθε η ώρα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου». Τότε, η εκλογική αποχή θα μετατρεπόταν αυτόματα σε υπαρξιακή ανατροπή. Απάντηση στο πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο δεν έχω. Μπορώ όμως να δηλώσω με σιγουριά, ότι ανεξαρτήτως συμμετοχής ή αποχής, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η εξουσία θα εφαρμόσει το σχέδιό της. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από την εκλογή «πλανητάρχη» με ποσοστά συμμετοχής που ίσα ίσα ξεπερνούσαν το 40%. 

Έτσι και σήμερα, θα κυβερνηθείς από τον Αλέκο, ο οποίος δεν εισέπραξε καν 20% θετικών επιλογών επί του συνόλου των Ελλήνων πολιτών. Μην περιμένεις ότι θα θιχτεί. Ούτε πως θα ντραπεί και θα γλιτώσεις κανά φόρο. Ίσα ίσα… 

Ένα ολάκερο σύστημα, χρόνια τώρα την έχει μυριστεί τη δουλειά. Το ΠΑΣΟΚ έφαγε τα ψωμιά του, επιτέλεσε το ρόλο του, και μετά την αποδόμησή του, έπρεπε να παραδώσει τη σκυτάλη σε έναν πιο νεωτεριστικό σχηματισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέκος, αν και φλώρος, θυμίζει Αντρίκο όσο πρέπει, και ταυτόχρονα έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Προσδιορίζεται ως η Αριστερά στην Ελλάδα. Πάντοτε, το αριστερό λιπαντικό προσφέρει ευκολότερη πολιτική διείσδυση, χωρίς πολλές πολλές αντιδράσεις. Όσο για το κοινό που απευθύνεται; Όποιο κόμμα κι αν κυβερνά, κοντά 40 χρόνια τώρα, στην εξουσία κωλοκάθεται το ΠΑΣΟΚ. Μέσω φυσικών προσώπων, μέσω νοοτροπίας, μέσω κρατικού μηχανισμού. Έτσι, εκείνος που προσφέρει άλλοθι κάθαρσης στον καλοφαγά ΠΑΣΟΚο, πάντα έχει το πλεονέκτημα. Γάτος ο Αλέκος. Δυστυχώς, τα ποντίκια μπροστά του πολλά.

του Ιάκωβου Πέτρου

Χθες, τυχαία έπεσε το μάτι μου σε μια φωτογραφία «Πολιτικού Ηγέτη» να δωρίζει χαμογελαστός ένα σωσίβιο σε ένα προσφυγόπουλο, γεγονός το οποίο αν δεν αποτελεί προϊόν ατυχούς και τραγικής φάρσας, απορώ πώς είναι δυνατό να έχουμε καταντήσει ένας κουραδολαός χωρίς ίχνος ηθικής, αξιοπρέπειας, σεβασμού και στοιχειώδους ανθρωποκεντικής λογικής. Πώς είναι δυνατό, να μην έχει γίνει ήδη της κακομοίρας σε όλα τα μέσα επικοινωνίας, για να μην πω πώς είναι δυνατό να κυκλοφορεί ο εν λόγω τύπος όρθιος!

Δε μου καίγεται καρφί, αν φαίνομαι εριστικός ή αν θεωρούμαι κενός «αστικής ευγένειας», όπως λέει επαλειμμένα μια γαλάζια «πολιτική ψυχή». Πόσοι νομίζετε ότι είστε οι αστοί σε τούτον εδώ τον τόπο και μου θέλετε κι ευγένειες; Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν, λέει μια επιεικής λαϊκή ρύση άλλα ξέρω, «ποιος ασχολείται τώρα με πολέμους και ανθρώπινες ζωές, την ώρα που στο χωριό μας κάνουμε εκλογές μωρέ»!

Πριν λίγες εβδομάδες έτυχε να παραθερίζω μπροστά σε δυο νησιωτικές παραλίες, οι οποίες απείχαν 18 και 2 ναυτικά μίλια καθεμία από τα τουρκικά παράλια. Βραδιά παρά βραδιά λοιπόν, τις μικρές ώρες της νύχτας, ακουγόταν θόρυβος μηχανής και τρεμόσβηνε ένα μικρό φως μέσα στη θάλασσα. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα φουσκωτό έβγαινε στη στεριά. Ένα φουσκωτό με δεκάδες ανθρώπους στριμωγμένους και ταλαιπωρημένους, οι οποίοι μόλις πατούσαν το πόδι τους στο χώμα, σα να ανασταίνονταν από έναν προσωρινό αλλά βέβαιο θάνατο. Μανάδες με τα βυζανιάρικά τους στην αγκαλιά, πιτσιρίκια και ενήλικες να χαμογελούν γιατί απλά εξακολουθούσαν να αναπνέουν, κάνοντας με τα δάχτυλά τους το σήμα της «νίκης», έστω κι αν ο Γολγοθάς τους ξεκινούσε εκείνη ακριβώς την ώρα.

Οι περισσότεροι «πολίτες» αυτής της χώρας αντιμετωπίζουν το όλο θέμα σαν ένα αναγκαίο κακό στην καλύτερη περίπτωση ή σαν μια επιδημία παρασίτων που επιτίθεται στη χειρότερη. Το τραγικό όμως, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά που εμφανίζουμε, είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε πως είμαστε Υπεύθυνοι για Κάθε Άνθρωπο που φτάνει στα ελληνικά σύνορα. Υπεύθυνοι, διότι εκλέγουμε διαρκώς κυβερνήσεις που υπογράφουν κάθε αστείο μεταναστευτικό σχέδιο των Ευρωπαίων φίλων μας, κάποιοι εκ των οποίων απαντώντας σε ερώτηση επί του θέματος αναφέρουν επισήμως: «Δεχόμαστε να υποδεχτούμε 156 μετανάστες και να είναι οπωσδήποτε Χριστιανοί». Υπεύθυνοι, διότι συμμετέχουμε ενεργά, είτε με έμψυχο στρατιωτικό δυναμικό, είτε με τη λειτουργία και χρήση των στρατιωτικών βάσεων, σε κάθε γερακίσια επέμβαση υπέρ της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» σε όλο τον πλανήτη.

Υπεύθυνοι, διότι ανεχόμαστε υπουργούς να αναφέρουν «Τους Σύριους τους θέλουμε εδώ στην Ελλάδα, είναι πλούσιοι, αποτελούν την αστική τάξη της χώρας τους, θα θέλαμε να επενδύσουν τα λεφτά τους εδώ, άλλα δυστυχώς θα τους πάρουν άλλοι», μετρώντας απόλυτα την ανθρώπινη ύπαρξη με τα φράγκα.

Υπεύθυνοι, διότι ο μετανάστης είναι ο καλύτερος φίλος μας, όσο κάνει τη δουλειά μας για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά γίνεται εχθρός μας σε κάθε άλλη περίπτωση.

Πώς θα μπορούσαμε να μην είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι, όταν πριν έναν αιώνα ακόμη και τους ομοεθνείς μας πρόσφυγες τους θεωρούσαμε παράσιτα; 

Ποσά πολιτικά σωσίβια θα εκλέγετε ακόμη, προτού αποφασίσετε να γίνετε άνθρωποι;

Ιάκωβος Πέτρου
Μερικές φορές, δε χρειάζεται να έχεις ζήσει πράγματα και να έχεις από πρώτο χέρι βιώματα μιας περιόδου, για να τριβελίζει το μυαλό σου, παραλλαγμένη, εκείνη η κινηματογραφική ατάκα «ρε, σαν ποιον μου θυμίζει»;

Έτσι λοιπόν, χωρίς να έχω ζήσει την «προχουντική» περίοδο στην Ελλάδα, αλλά έχοντας πάντα τα μάτια ανοιχτά για μελέτη και τα αυτιά για ακρόαση σοφών βιωματικών αφηγήσεων, συχνά ακούω τον ίδιο μου το νου να ρωτά «ρε, σαν τι μου θυμίζει»;

Σαν τι μου θυμίζει λοιπόν, αυτή η πενταετής τραγελαφική περίοδος της ζωής μου;

Πότε άλλοτε αποδεικνύονταν όλοι οι «εν δυνάμει κυβερνητικοί πολιτικοί» τόσο αναξιόπιστοι, τόσο ανίκανοι, τόσο διαπλεκόμενοι;

Πότε άλλοτε γιγαντώνονταν τόσο οι παρεμβάσεις του «ξένου παράγοντα»;

Πότε άλλοτε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να σταθεροποιήσει την κυβερνητική του εξουσία;

Πότε άλλοτε ένας λαός βυθισμένος στα μικροσυμφέροντά του έκλεινε τα μάτια σε κάθε τι σημαντικό κι ενδιαφερόταν μόνο για το κοκαλάκι που έτρωγε από χάμω;

Εσύ, σα μεγαλύτερος ενδεχομένως, σίγουρα μπορείς να απαντήσεις στα παραπάνω, αρκεί να βουτήξεις λίγο το δάχτυλο στο μυαλό σου και να ανακαλέσεις τις ουσιώδεις μνήμες σου.

Η απάντηση που παίρνω συχνά επί της υποθέσεως περιλαμβάνει τρεις λέξεις. «Δεν υπάρχουν στρατιωτικοί» σήμερα! Και κάπου εκεί μου ανάβουν τα λαμπάκια για δυο λόγους. Πρώτον, διότι αυτή η απάντηση ηχεί στα αυτιά μου σαν «τι κρίμα που δεν υπάρχουν στρατιωτικοί σήμερα» και δεύτερον, επειδή ώρες -  ώρες η άγνοια ή η εθελοτυφλία του Έλληνα μπορεί να σκάσει κι ελέφαντα.

Με οργανωμένο και εκλεγμένο φασιστικό πόλο εντός των τοίχων, ο οποίος διαρκώς διευρύνει την επιρροή του και χρησιμοποιείται - αβαντάρεται από τη συστημική εγχώρια σαπίλα, και με τον κακό χαμό που επικρατεί στη Μ.Ανατολή και φέρνει ατέλειωτες καραβιές γειτόνων στα παράλια της χώρας, πώς θα σου φαινόταν μια ωραία προβοκάτσια ένα καλό πρωινό, η οποία θα φέρει όσα σκατά έχουν απομείνει βυθισμένα στον αφρό;

Ακόμη όμως και εντελώς δημοκρατικά, επίτρεψέ μου να σε ρίξω από τα σύννεφα, λέγοντας ότι δεν απέχεις πολύ από το να εκλέξεις κυβερνήτη έναν καθαρόαιμο φασιστάκο, ειδικά από τη στιγμή που όλους τους ιμιτασιόν τους θεωρείς αποτυχημένους!

Προσωπικά πάντως, είμαι προετοιμασμένος και σίγουρος ότι το οικονομικό - ηθικό - επιβιωτικό κυνήγι που υφίσταμαι, αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε πραγματικό σαφάρι ζούγκλας, με τον «πατριώτη» να κυνηγάει την αφεντιά μου, τον «προδότη». Σε παρακαλώ όμως, εκείνη τη στιγμή να επιλέξεις, αν θα είσαι κυνηγός ή θήραμα. 

Δεν αντέχω άλλους αδιάφορους φιλοτομαριστές.

Του Ιάκωβου Πέτρου

“Το όνομα που επιθυμώ από καρδιάς είναι «Ηνωμένες Πολιτείες Κύπρου», δήλωσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα «Sabah».”

 “…τα πιο δύσκολα ζητήματα είναι το περιουσιακό και το εδαφικό”, συνέχισε.  
Εκείνη ακριβώς την ώρα που διάβαζα το παραπάνω ανέκδοτο, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ την «κατάρα» που δέρνει την Κύπρο. Μια γεωστρατηγική κατάρα που θέλει το νησί να αποτελεί μια κουκκίδα στεριάς ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, με αποτέλεσμα να μην απολαμβάνει ποτέ της ελευθερίας της. Μια ανθρωποπολιτική κατάρα, αφού οι επιλογές των προσώπων που λαμβάνουν αξιώματα στο νησί είναι εφάμιλλα επιτυχημένες με αυτές στον τόπο που πατούμε.

Στο πρόσωπό μου διαγραφόταν ένα ειρωνικό χαμόγελο, ενώ μέσα μου έβραζα, αναλογιζόμενος πόσοι άνθρωποι θα κλαίνε επ’ αφορμής της παραπάνω δήλωσης. Όχι γιατί το «περιουσιακό και το εδαφικό» δεν είναι δύσκολα ζητήματα, αλλά γιατί είναι επουσιώδη μπροστά στα θέματα των Αγγλικών Βάσεων, των Εποίκων, των Εγγυητριών Δυνάμεων και των Στρατών τους, αλλά κυριότερα των Αγνοούμενων. Όλων εκείνων των ψυχών που χάθηκαν 40 χρόνια πριν, και βρίσκονται δολοφονημένοι σε ομαδικούς τάφους και ορύγματα, άταφοι, αδικαίωτοι, με τους δικούς τους να σιγοσβήνουν δεκαετίες τώρα ανήμποροι να διαχειριστούν την όλη κατάσταση. «Ο νεκρός δεδικαίωται» λένε. Τι γίνεται με τον αγνοούμενο;

Την ημέρα της εισβολής, 41 χρόνια πίσω, ένας Δεκανέας του Μηχανικού του κυπριακού στρατού, λίγες μέρες πριν απολυθεί, μετέφερε Έλληνες στρατιώτες στο σημείο των μαχών. Απέναντι στην προέλαση των τουρκικών δυνάμεων, δέκα παλικάρια αποφάσισαν να αντισταθούν μέσα σε ένα όρυγμα τύπου «Τ». Εκεί πολέμησαν, εκεί σκοτώθηκαν, εκεί θάφτηκαν. Εκεί, τους βρήκαν δεκαετίες αργότερα και τους ταυτοποίησαν. Όπου κι αν βρίσκονται οι ψυχές τους, δε θα μπορούν να ησυχάσουν όσο κυκλοφορούν και κυβερνούν τέτοιοι «εθνικοί ηγέτες». Σίγουρα ο Δεκανέας ξαναπολεμά την ίδια μάχη αδιάκοπα, ακριβώς διότι 41 χρόνια αργότερα συνεχίζει να κάνει κουμάντο η ίδια πολιτική προδοσία.

Από αδικαίωτους αγώνες γνωρίζουμε καλά εμείς οι Έλληνες. Πολλές φορές συζητάμε, θυμόμαστε, τσακωνόμαστε για τις περασμένες μάχες. Δικαιώνουμε, ηρωοποιούμε, συκοφαντούμε τους πρωταγωνιστές. Μόνο και μόνο, επειδή είμαστε «πολύ λίγοι» ώστε να στήσουμε το δικό μας καρτέρι, τη δική μας μάχη, το δικό μας ηρωικό θέρετρο. 

Είμαστε δειλοί και κατά συνέπεια καταδικασμένοι στις αναμνήσεις μας.

Του Ιάκωβου Πέτρου

Αυτός θα έπρεπε να είναι ο πραγματικός τίτλος της Κ.Α.Π. (Κοινή Αγροτική Πολιτική) χρόνια τώρα, όσον αφορά το μέλλον και τα συμφέροντα της Ελλάδας και των Ελλήνων αγροτών.

Πάντοτε, στη σύγχρονη ιστορία της μικρής μας χώρας, αδυνατούσαμε να κατανοήσουμε, και να συμπεριφερθούμε αναλόγως, πως η οποιαδήποτε συμμαχία μεταξύ πολλών μερών, μεσομακροπρόθεσμα, αποβαίνει συντριπτικά μειονεκτική για τους αδύναμους κρίκους της κολεγιάς.

Τρεις δεκαετίες μετά τη δημιουργία της ληστοσυμμορίας που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνούμαστε επιδεικτικά να παραδεχτούμε ότι το γενικότερο συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας μας δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί μέσω αυτής της «συμμαχίας». Ακόμη και σήμερα, μετά από την αποσάθρωση όλων των παραγωγικών διεξόδων της χώρας, εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε σαν κράτος και πολιτεία ότι είμαστε ή ότι μπορούμε να είμαστε ισότιμοι εταίροι και να συναποφασίζουμε. Πόσο αφελείς είμαστε τελικά; Είμαστε αφελείς ή απλά δρούμε εσκεμμένα και σχεδιασμένα προς την απόλυτη καταστροφή;

Με τυράκι τις επιδοτήσεις, τα αγορασμένα τρακτέρ, τις Mercedes, τα σκυλάδικα και τις «χορεύτριες» οι Έλληνες Αγρότες μπήκαν σε ένα τούνελ, το οποίο τους έστειλε καρφί στη φάκα της παντελούς «α-παραγωγικότητας», γιατί αυτό το στερητικό «α» περιγράφει απόλυτα των κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Μπήκαν στο τούνελ κουβαλώντας στην πλάτη τους την προίκα του 70% θετικού ισοζυγίου στα αγροτικά προϊόντα και σήμερα πέφτουν στη φάκα του 70% αρνητικού ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών αντίστοιχα. Μπήκαν στο τούνελ σαν ένα κύμα του 30% του ενεργού πληθυσμού της χώρας και πέφτουν στη φάκα του 10% σήμερα και του 2% που προβλέπεται από τις κρατικές Κ.Α.Π.ίσιες υπογραφές.

Διαθέτουμε έναν στόλο αγροτικών μηχανημάτων, ο οποίος είναι σε θέση να οργώσει, να σπείρει και να καλλιεργήσει όλα τα Βαλκάνια. Το κόστος παραγωγής όμως, δε μας επιτρέπει να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας στη μίζα. Το κόστος παραγωγής είναι το απόλυτο κριτήριο για το αν θα παράγει ένας λαός σήμερα. Με αυτό το μοχλό κατάντησαν μια παραγωγική χώρα σε μια χώρα-κακέκτυπη υπηρεσία. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές είναι αστείρευτες, αλλά οι «εισαγωγές» επιβάλλονται από τους «συμμάχους».

Η λύση για τη χώρα είναι απλή. Δυο προϊόντα από κάθε νομό για εγχώρια κατανάλωση και δυο ακόμη για εξαγωγή. Όταν καλύψουμε τις διατροφικές ανάγκες μας βάσει των παραγωγικών δυνατοτήτων μας, τότε και μόνο τότε, μπορούμε να εκτιμήσουμε σωστά τι και πόσο πρέπει να εισάγουμε. Χωρίς πρωτογενή παραγωγή είμαστε καταδικασμένοι σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Τα καράβια και τα ξενοδοχεία δίνουν δουλειά, αλλά δεν τρώγονται. 

Και το πραγματικό ερώτημα γεννιέται. Θέλουμε φαΐ ή «συμμάχους»; Γιατί και τα δυο δεν μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα…