Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

2.12.16

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δεν συμμετείχε σε «επεισόδια» και ο Κορκονέας τον πυροβόλησε δυο φορές ενώ βρισκόταν «σε ήρεμη ψυχική κατάσταση», όπως τόνισε ο εισαγγελέας Χαράλαμπος Λακαφώσης, στην αγόρευσή του στο Μικρό Ορκωτό Δικαστήριο Άμφισσας. Πρωτόδικα, ο Κορκονέας καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό. 
Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το βράδυ του Σαββάτου της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στο κέντρο της Αθήνας προκάλεσε αντιδράσεις από πολίτες σε όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις, όπως την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, τα Ιωάννινα, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Χανιά, την Κομοτηνή, τον Βόλο, την Ρόδο, την Μυτιλήνη, την Κέρκυρα και το Αγρίνιο. 
Την επόμενη μέρα ολόκληρη η χώρα συγκλονίστηκε από διαδηλώσεις και πορείες εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών, ενώ η αστυνομία πυροβολούσε στον αέρα σε πολλές περιπτώσεις. Από την 9η Ιανουαρίου άρχισαν νέες, καθημερινές, δυναμικές διαδηλώσεις σχεδόν σε όλες τις μικρές και μεγάλες πόλεις της Ελλάδας που πήραν την μορφή εξέγερσης και τρομοκράτησαν το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Οι κινητοποιήσεις διήρκεσαν μέχρι την ημέρα του μνημοσύνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 18 Ιανουαρίου. 
Η δολοφονία ήταν η αφορμή για εξέγερση των εργαζομένων, των φοιτητών, των μαθητών και κάθε προοδευτικού ανθρώπου που έβλεπε ότι, ύστερα από 6 χρόνια παραμονής της χώρας στο ευρώ, ακόμα και χωρίς μνημόνια, η οικονομική κατάστασή τους χειροτέρευε και το επίπεδο της ζωής τους είχε αρχίσει να καταρρέει. Οι δημοκρατικοί θεσμοί και το Σύνταγμα ήδη είχαν αρχίσει να φαλκιδεύονται. 
Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έγινε στα πλαίσια τρομοκράτησης του ελληνικού λαού από τις δυνάμεις καταστολής του σημερινού συστήματος και της προσπάθειας να χτυπηθούν οι ιδέες και οι άνθρωποι που αρνούνται το σημερινό, εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό καθεστώς και ζητούν μια ελεύθερη κοινωνία όπου τα όνειρα των ανθρώπων θα γίνονται πραγματικότητα. 

Σήμερα η καταστολή συνεχίζεται είτε με την μορφή ξυλοδαρμών, δακρυγόνων και καταδικαστικών αποφάσεων στους ανθρώπους που διεκδικούν στοιχειώδη δικαιώματά τους είτε με την οικονομική βία που καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους σε αργό θάνατο. 
Στην Ελλάδα των 2.000.000 ανέργων, των 30-50.000 αστέγων, του 1.000.000 καταδικασμένων σε έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, στην χώρα όπου 600.000 παιδιά υποσιτίζονται, όπου σε 6 χρόνια έχει αυξηθεί η βρεφική θνησιμότητα κατά 43%, στον τόπο όπου οι αυτοκτονίες υπολογίζονται σε 30-50000 από το 2016 ως σήμερα και συνεχίζονται, όπου οι άνθρωποι καίγονται και πεθαίνουν μέσα στα σπίτια τους και όπου απαγορεύεται κάθε προσπάθεια επιβίωσης, το σύνθημα του αγώνα είναι πιο επιτακτικό από ποτέ άλλοτε. 

Η κυβέρνηση του ψέματος και της προδοσίας, βοηθούμενη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι φταίει ο ίδιος για τον θάνατό του. Οι ένοχοι προσπαθούν να μεταθέσουν τις ευθύνες στα θύματά τους. 

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ήταν ένα παιδί που, μέσα στην νιότη του, αισθάνθηκε την ανάγκη να αντιδράσει σε όλα αυτά που έβλεπε να συμβαίνουν γύρω του. Αυτή η ανάγκη τον οδήγησε στην ενέργεια του πετάγματος ενός πλαστικού μπουκαλιού με νερό κατάμουτρα σε ότι τον πλήγωνε. Αυτή η απλή, φαινομενικά παιδιάστικη πράξη κρύβει μέσα της τόση γενναιότητα και τέτοιο μεγαλείο που σε πολλούς δήθεν ώριμους και δήθεν σοφούς ενήλικες φαντάζει εξωπραγματικό, ακατανόητο και η πράξη καταδικαστέα. Είναι εκείνοι οι τιποτένιοι ενήλικες που δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ για τίποτα. Είναι εκείνα τα άχρηστα αντικείμενα που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι η αθλιότητα της μιζέριας τους και η ματαιότητα της ύπαρξής τους δημιουργεί φρίκη και αποστροφή στους ελευθερόφρονες ανθρώπους. 

 Η 6η Δεκεμβρίου είναι ημέρα μνήμης ενός γενναίου, ελεύθερου ανθρώπου και ημέρα οργής για την κτηνώδη δολοφονία του από ένα απάνθρωπο σύστημα. Τιμή και δόξα στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

1.12.16

Σε αχρηστία, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, μελλοντολόγοι και άλλοι σκιτζήδες που
οργίαζαν πολλά χρόνια. Η εξέλιξη φέρνει νέα προχωρημένα συστήματα προσαρμοσμένα στον σύγχρονο άνθρωπο. 
Ένα πειραματικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης προβλέπει πώς θα εξελιχθεί μια σκηνή, με άλλα λόγια προβλέπει το μέλλον. 
Αν τροφοδοτηθεί με μια εικόνα, ο εξελιγμένος αλγόριθμος του συστήματος δημιουργεί ένα σύντομο βίντεο που -ανάλογα με το περιεχόμενο της εικόνας, δείχνει τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια. Αρκεί μια μόνο εικόνα στο σύστημα, που συνδυάζει την υπολογιστική όραση με τη «βαθιά» μηχανική μάθηση- για να γεννήσει τα επόμενα «καρέ» της ιστορίας. 
Αν π.χ. η εικόνα δείχνει ένα ψαρά με το καλάμι του, το βίντεο θα δείχνει ένα ψάρι να πιάνεται στην πετονιά του. Ή αν ένα τρένο βρίσκεται στο σταθμό, το βίντεο θα το δείχνει να φεύγει κ.ο.κ. 
Το να προβλέπει κανείς το μέλλον, σημαίνει ότι κατανοεί το παρόν, και αυτό ακριβώς επιδιώκουν οι ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης. 
Για έναν άνθρωπο που μαγειρεύει φαγητό, είναι αναμενόμενο ότι μετά θα το φάει, όμως για τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο, επειδή στερούνται την κοινή λογική. 
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Καρλ Βόντρικ του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, θα παρουσιάσουν το σύστημά τους σε συνέδριο τεχνητής νοημοσύνης στη Βαρκελώνη στις 5 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με το «New Scientist». 
Για να αναπτύξουν το νέο σύστημα, οι δημιουργοί του το «εκπαίδευσαν» με ακίνητες εικόνες και με δύο εκατομμύρια βίντεο από το Flickr, έτσι ώστε σταδιακά να καταλάβει πώς λειτουργεί ο κόσμος και τι έπεται συνήθως, αφότου κάτι συμβαίνει (π.χ. όταν κάποιος κλαίει, μετά θα σκουπίσει τα δάκρυά του). 
Προς το παρόν, τα βίντεο που παράγει το σύστημα, είναι χαμηλής ανάλυσης, περιέχουν 32 καρέ και διαρκούν ένα δευτερόλεπτο. Όμως, σε γενικές γραμμές, τα καταφέρνουν αρκετά καλά να κάνουν εύλογες προβλέψεις για το μέλλον. 
Φυσικά, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, κανείς -ούτε άνθρωπος, ούτε μηχανή- δεν μπορεί να προβλέψει ακριβώς τι θα συμβεί, όμως ένα τέτοιο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, όταν βελτιωθεί, θα μπορεί να προβλέψει εναλλακτικά μέλλοντα.
Ο καλλιτέχνης Adrian Sommeling κατέληξε πως η ψηφιακή επεξεργασία φωτογραφιών τον εκφράζει και αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτή. Χρησιμοποιεί στις συνθέσεις τον γιό του που υλοποιεί στο αποτέλεσμα όλα τα σενάρια τα οποία σκέφτεται ο πατέρας. 
Το αποτέλεσμα πραγματικά είναι εκπληκτικό. 

Μπορείτε να δείτε κι άλλες δουλειές του στο instagram, όπως και να πάρετε μαθήματα στο site του adriansommeling.com.

30.11.16

Η ταινία "Ο Αγγελιοφόρος" (Ulak, 2008, Turkey) του Çagan Irmak είναι μια χωρίς χρόνο και τόπο αληθινή ιστορία με πολλά κρυμμένα μηνύματα που απαιτούν την συμμετοχή του ακροατή – τηλεθεατή. Και όλα αυτά ενδεδυμένα με τον μανδύα της φαντασίας και του παραμυθιού σε κάποιο χωριό της Ανατολής πριν πολλά χρόνια, όπου η τέχνη των παραμυθάδων καθήλωνε τους ακροατές, ανοίγοντας στα μάτια της φαντασίας τους σε κόσμους που προκαλούσαν δέος.
Ένας παραμυθάς ταξιδεύει από χωριό σε χωριό όπου διηγείται το παραμύθι του στα παιδιά του χωριού. Το κάνει από ανάγκη, όχι όμως για βιοποριστικούς λόγους αλλά γιατί θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα χωρίς τα λόγια του. Η ιστορία μιλά για έναν αγγελιοφόρο στον οποίο κάτι που έχει δει έχει αλλάξει τον τρόπο που βλέπει και μιλά για τα πράγματα. Μια μέρα θα φτάσει σε ένα χωριό που οι κάτοικοί του μοιάζουν να έχουν μαζέψει όλες τις αμαρτίες του κόσμου: γυναίκες λοιδορούνται για την ατεκνία τους, μια μητέρα εκδίδει το παιδί της, πατεράδες ταπεινώνουν τα παιδιά τους και ερωτευμένοι απαγορεύεται να είναι μαζί. Οι καρδιές των κατοίκων είναι σκοτεινές, τα στόματα κλειστά στις οφθαλμοφανείς αδικίες αλλά ανοιχτά στην κοροϊδία του συγχωριανού. Η ζωή εκεί έχει καταντήσει ένα συνεχές μαρτύριο. Όμως το παραμύθι με το μήνυμα του αγγελιοφόρου θα αρχίσει να αλλάζει τη ζωή στο μικρό χωριό. Το άγχος εξαφανίζεται από τις καρδιές των ανθρώπων και η σκιά που πριν κυριαρχούσε δίνει τη θέση της σε μια καινούργια διάθεση γεμάτη κουράγιο. Η αλήθεια θα νικήσει τη σιωπή. Στα παραμύθια γίνονται θαύματα εδώ όμως έχουμε ένα το οποίο κάνει το ίδιο θαύματα αφού μπορεί και διώχνει το φόβο από τις καρδιές των ανθρώπων.
Κανένα από τα μηνύματα της ταινίας δε δίνεται με άμεσο τρόπο. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δήλωσε πριν την προβολή της ταινίας ότι «αν περιμένετε κλισέ, δε θα ικανοποιηθείτε».
«Κάποτε είμασταν όλοι αδέλφια. Δεν γραφτήκαν όλα τα βιβλία για εμάς; Τι άλλαξε; Τι μας συνέβη;» Έτσι ξεκινά η ταινία μαζί με την αναφορά στο όνομα του Δημιουργού. Το παραμύθι που θα εξελιχθεί έχει θέσει ήδη τις βάσεις της αλληγορίας του: δεν αναφέρεται στα παλιά χρόνια αφού η ανθρωπότητα συνεχίζει να μην είναι αδελφωμένη˙ δεν μιλά για κάποιο συγκεκριμένο χωριό αφού μπορεί να είναι το οποιοδήποτε˙ ενώ η θρησκεία στο υπόβαθρο απλά τονίζει την πίστη στη δικαιοσύνη ενός ανώτερου όντος αφού η δικαιοσύνη των θνητών ανίκανη να γίνει ισχυρή από μόνη της απλά υφαρπάχθηκε από τους δυνατούς.
Οι ιστορίες εστιάζουν στη δύναμη του Θεού, την σημασία του να παραμένεις αληθινός στον εαυτό σου και την ανάγκη για την αποτίναξή του ζυγού της τυραννίας. Ο αγγελιοφόρος είναι ιδιαίτερα σκληρός με εκείνους που ακολουθούν τυφλά το κοινό συναίσθημα χωρίς να κατανοούν τίποτα για τους εαυτούς τους και τις κοινωνίες των οποίων μέλη αποτελούν. Είναι ταυτόχρονα οι λιγότερο ευφυείς αλλά και οι πιο επικίνδυνοι άνθρωποι. «Εκείνοι που ξέρουν αλλά σιωπούν είναι τόσο ένοχοι όσο και οι αυτουργοί του εγκλήματος.»
Τα τρία μέρη στα οποία χωρίζεται η ιστορία θα μπορούσαν να παρομοιαστούν κατά σειρά με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Ο παραμυθάς μας έχει ήδη από την αρχή προειδοποιήσει για την ενεργητική και απαιτητική συμμετοχή μας: το «μέλλον» και η ευθύνη του ανήκει αποκλειστικά στον ακροατή. Αυτός θα πρέπει να το «διηγηθεί» με τα μάτια της φαντασίας του. Η φαντασία παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στο παραμύθι και στη ζωή. Γι’ αυτό ο παραμυθάς διαλέγει τα παιδιά για ακροατήριο και οι ελάχιστες εξαιρέσεις που κάνει για μεγάλους είναι επειδή αυτοί έχουν διατηρήσει την ικανότητα να ονειρεύονται. Εξάλλου η ταινία είναι αφιερωμένη σε όλα τα παιδιά με την δυνατότητα να ονειρεύονται γιατί αυτά αποτελούν ταυτόχρονα την ελπίδα και το ίδιο το μέλλον.
Με την βοήθεια της απίστευτης μουσικής επένδυσης από την Ευανθία Ρεμπούτσικα (που 2 χρόνια πριν είχε γράψει και πάλι τη μουσική για την προηγούμενη ταινία του ίδιου σκηνοθέτη αποσπώντας το 1ο βραβείο το 2006), τις αξέχαστες ερμηνείες από επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες ηθοποιούς, τα καταπληκτικά κουστούμια, το προσεγμένο σενάριο και την όμορφη σκηνοθεσία ο θεατής βρίσκεται από την αρχή καθηλωμένος σε μια «ονειρική» κατάσταση όπου το παραμύθι συνυφαίνεται τόσο καλά με την πραγματικότητα κάνοντας αδύνατη την οποιαδήποτε διάκρισή τους. Αν συνυπολογίσουμε και την αβεβαιότητα του χρόνου και του τόπου σε αυτήν την εναλλαγή παραμυθιού και πραγματικότητας τότε ίσως κατανοήσουμε ότι ο σκηνοθέτης θέλει να μας πει μια παλιά ιστορία για το σήμερα και το αύριο χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του χθες. Μια γλώσσα όμως που δεν σιωπά, μιλά με θάρρος για τις ρίζες της ζωής και την σημασία των αξιών της. 

Μπορείτε να απολαύσετε αυτό το αριστούργημα με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

28.11.16

Τα πράγματα είναι απλά. Δημιουργείς ένα τεράστιο πρόβλημα για την επιβίωση πλανήτη επειδή δεν χορταίνεις κέρδος και μετά για περισσότερο κέρδος δημιουργείς επιτροπές που ερευνούν το πρόβλημα. Όχι φυσικά για να δώσουν λύση αλλά για να ενημερώσεις τους απειλούμενους πως χρειάζονται κι άλλα χρήματα για να γίνουν κι άλλες επιτροπές. 
Η ΕΕ δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα και έρχεται με τυμπανοκρουσίες απλά και φυσικά με έρευνα να μας ενημερώσει πως: 
Περίπου 88 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων καταλήγουν ετησίως στα σκουπίδια στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το 20% όλων των τροφίμων που παράγονται στην ΕΕ δεν καταναλώνονται ποτέ, με το κόστος της σπατάλης τροφίμων να φτάνει τα 143 δις ευρώ ετησίως. 
Tα τρόφιμα σπαταλώνται σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων: από τις φάρμες ως την επεξεργασία και την παραγωγή τους και από τα καταστήματα ως τα εστιατόρια και τα νοικοκυριά. Η σπατάλη τροφίμων αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα σύγχρονα περιβαλλοντικά και οικονομικοκοινωνικά προβλήματα, τονίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τη στιγμή που πάνω από 800 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν σταθερή πρόσβαση σε τροφή. 
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας, περίπου το ένα τρίτο όλων των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως πετιέται. Εκτιμάται, δε, ότι ο όγκος των πεταμένων τροφών απαιτεί καλλιεργήσιμη έκταση στο μέγεθος της Κίνας και ευθύνεται για περίπου το 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. 
Η Επιτροπή τονίζει ότι θα πρέπει να διευκολυνθεί η ανάκτηση και αναδιανομή των πλεονασμάτων τροφίμων έτσι ώστε ασφαλή και βρώσιμα τρόφιμα να μπορούν να φτάσουν σ' εκείνους που τα έχουν ανάγκη. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή προτείνει μια νέα νομοθεσία με στόχο την πρόληψη της σπατάλης τροφίμων, η οποία θα ζητά από τα κράτη μέλη να παρακολουθούν τα επίπεδα των αποβλήτων τροφίμων σε κάθε στάδιο της αλυσίδας εφοδιασμού τους και να υποβάλουν έκθεση με σκοπό τη διευκόλυνση ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ φορέων για την πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Εξάλλου, σύμφωνα με την έρευνα Ευρωβαρόμετρο , η πλειονότητα των καταναλωτών στην ΕΕ (58%), έναντι 71% στην Ελλάδα, δηλώνουν ότι πάντα κοιτούν την ημερομηνία που αναγράφεται στα τρόφιμα ("ανάλωση έως" και «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από") όταν ψωνίζουν ή όταν προετοιμάζουν τα γεύματα. Ωστόσο, λιγότερο από ένας στους δύο καταναλωτές κατανοούν το νόημά της ετικέτας στα τρόφιμα. 
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το 15-33% των τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια οφείλεται στο ότι οι καταναλωτές δεν ερμηνεύουν σωστά την ημερομηνία που αναγράφεται στα τρόφιμα. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή εξετάζει τρόπους για να βελτιωθούν οι κανόνες σήμανσης ημερομηνίας στα τρόφιμα από όλους τους φορείς, καθώς και η κατανόησή τους από τους καταναλωτές, ούτως ώστε να μην καταλήγουν στα σκουπίδια τρόφιμα που είναι ασφαλή και βρώσιμα. 

27.11.16

Να έχεις χρόνο, να είσαι καλός χάκερ και να το γλεντήσεις με την ψυχή σου παίζοντας τον θεό. 
Στην εποχή της τεχνολογίας η καθολική εκκλησία βρήκε μια πρωτότυπη ιδέα για να καλέσει τους νέους ανθρώπους στην εκκλησία και για να βοηθήσει όσους πιστούς έχουν αμαρτήσει και επιθυμούν να εξομολογηθούν το συντομότερο. 
Πρόσφατα, ο αρχιεπίσκοπος Leo Cushley από το Εδιμβούργο, επισκέφθηκε το Βατικανό και παρουσίασε την εφαρμογή The Catholic App, που από τις αρχές του νέου έτους θα υπάρχει η δυνατότητα να εγκατασταθεί στο smartphone όποιου χρήστη το επιθυμεί. 
Η εφαρμογή, που τα βρετανικά μέσα αποκαλούν «Sindr», εμπνευσμένα από την εφαρμογή γνωριμιών «Tinder», χρησιμοποιεί τεχνολογία GPS και παρουσιάζει στον χρήστη έναν διαδραστικό χάρτη με την πλησιέστερη σε αυτόν εκκλησία για να παρακολουθήσει μια λειτουργία ή για να εξομολογηθεί. 
Η εφαρμογή κατασκευάστηκε από την εταιρεία Musemantic, που έχει την έδρα της στο Εδιμβούργο σε συνεργασία με την τοπική αρχιεπισκοπή. Ο αρχιεπίσκοπος Leo Cushley δήλωσε για την νέα εφαρμογή της καθολικής εκκλησίας: «Είναι μια απόδειξη ότι η τεχνολογία μπορεί να ασκήσει μεγάλη επίδραση στο πώς η καθολική εκκλησία φέρνει την ευλογία του Κυρίου και την χαρά του Ευαγγελίου στον σύγχρονο κόσμο μας». 
Οι χρήστες που θα εγκαταστήσουν την εφαρμογή θα λαμβάνουν κάθε εβδομάδα πνευματικές οδηγίες στα κινητά τους τηλέφωνα και στα tablets τους. Ο Maciej Zurawski, ιδρυτής της εταιρείας Musemantik, που δημιούργησε την σχετική εφαρμογή, δήλωσε ότι με αυτό τον τρόπο η καθολική εκκλησία προσπαθεί να φέρει κοντά της, κυρίως, τους ανθρώπους ηλικίας από 18 μέχρι 55 ετών που χρησιμοποιούν περισσότερο smartphones και tablets.

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO