Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

26.7.16

του Simple Man 
Τα τελευταία λόγια που άκουσε αυτός ο 26χρονος ανεπίδεκτος μαθήσεως ειρηνευτικών και διαλλακτικών πολιτικών, ήταν αυτά. Μία καθημερινή συμβουλή φίλων καθώς περνάς τον δρόμο χωρίς να κοιτάξεις δεξιά και αριστερά. Η φωνή που σε κάνει να κοκαλώσεις και να συμμορφωθείς. 
Αυτός απλά πέρασε τον δρόμο. 
Έχουμε φθάσει δυστυχώς σε ένα σημείο που ακόμα κι αν θεωρούμε ηρωική μέσα μας την αυθόρμητη κίνηση ενός νεαρού, η κυτταρίτιδα του μυαλού μας εξαπλώνεται με τα χρόνια και στην ψυχή μας. 
Αποτέλεσμα έχει να αναλύουμε ορθολογιστικά μία προσωπική απόφαση κάποιου και να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ίσως να ήταν μαλάκας επειδή έφυγε νωρίς, επειδή με την αυθόρμητη κίνησή του να έφερνε τα πράγματα με τους γείτονες σε δύσκολη θέση, γιατί η μαγκιά δεν βγήκε για κανέναν σε καλό, γιατί καλύτερα να σε πούνε βολεμένο παρά εθνικιστή. 
Ίσως αυτό που δεν καταλαβαίνουμε μεγαλώνοντας, είναι ότι κανείς εθνικιστής δεν πέθανε στην νεότερη ιστορία υπέρ του έθνους και κανείς διαλλακτικός δεν κέρδισε τίποτε από την πολύ κουβέντα. Γενικώς οι δύο αυτές συνομοταξίες μαλλιοτραβιούνται άνευ λόγου με «σημαίες και με τραγούδια» κρυμμένοι πίσω από ομαδούλες που ανάλογα την κομματική και ιδεολογική ταυτότητα είτε κρατάνε πανό είτε κρατάνε ρόπαλα, είτε κεράκια. 
Ο Σολωμού την κοπάνησε από την ομάδα την ώρα που έπρεπε και πυροβόλησε την κάμερα, που αποθανάτιζε την στιγμή, με το τσιγάρο του. 
Ίσως να θεωρούμε ότι η άγνοιά του ήταν αυτή που τον παρακίνησε να σπάσει τον κλοιό των κυανόκρανων,αλλά μας απέδειξε περίτρανα ότι το πρόβατο όταν το πάρει απόφαση δεν χαμπαριάζει ούτε τα τσομπανόσκυλα, ούτε τους λύκους. 
Όμως τελικά, αυτός ο 26χρονος είχε την στιγμιαία σοφία που ακόμη και ο χρόνος δεν την δίνει σε όλους απλόχερα. Ο Σολωμός Σολωμού σκοτώθηκε για τον Τάσο Ισαάκ και ο Τάσος Ισαάκ για να σώσει έναν συνάνθρωπό του. 
Ένας κύκλος που δεν περικλείει το έθνος εθνικιστικά και που βάζει την ανθρώπινη δικαιοσύνη σε διεθνές επίπεδο. Γιατί την γεωγραφική «γραμμή» την αντέχεις, την γραμμή όμως από την καρδιά μέχρι το μυαλό, ως σοφός, την καταργείς. 
Μένει μόνο η φωνή των δίπλα: «Πού πας, ρε μαλάκα, θα σε σκοτώσουν...» να αντηχεί σαν πρώιμος επικήδειος και ίσως εν τέλει να ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε να ακούσει. 
Σαν να ανέβαινε σε μία μοτοσυκλέτα χωρίς κράνος κάνοντας προσπεράσεις ανάμεσα σε νταλίκες. Ένα τσιγάρο δρόμος ήταν όλο κι όλο μέχρι την αιωνιότητα. 

γράφτηκε Αύγουστο του 2009
Στο παρακάτω βίντεο (απόσπασμα από ντοκιμαντέρ του 2015) ο Ν. Chomsky σκιαγραφεί την ιστορία της εποχής μας. Με τη ματιά όχι ενός οραματιστή μιας τέλειας μελλοντικής ουτοπίας αλλά με τη ρεαλιστική ώριμη ματιά ενός ζοφερού μέλλοντος που φαίνεται ήδη στο παρόν. Είναι οφθαλμοφανές ότι βρισκόμαστε ήδη σε ένα κόσμο όπου οι ανθρώπινες αξίες εκλείπουν. Για παράδειγμα η αλληλεγγύη πεθαίνει ή εξασκείται από ΜΚΟ. Στη θέση της έχει μπει το κέρδος και η προσωπική ανέλιξη σε μια βαθιά νοσούσα κοινωνία γιατί αυτές οι αξίες είναι πάντα εις βάρος άλλων. Ο ομιλητής, διαισθανόμενος την ιερότητα της ιστορίας, το καθήκον για δικαιοσύνη, την απαίτηση για αξιοπρέπεια και ελευθερία καθώς και το δικαίωμα αν όχι στην ευτυχία τουλάχιστον σε μια ζωή με νόημα, θέλει να τα διεκδικήσει στο όνομα του μέλλοντος. Όχι το μέλλον σαν μια γενικότητα ή σαν κάτι αφηρημένο αλλά σαν το παρόν των παιδιών μας.
Έχει μάθει από τα λάθη του παρελθόντος και παραδέχεται ότι δεν ξέρει τον τρόπο. Μάλιστα έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχει καμία αυθεντία που να ξέρει τον τρόπο, απλούστατα γιατί κανένας δεν είναι τόσο έξυπνος. Οπότε αυτό που μένει είναι ο ακτιβισμός των πολλών άγνωστων - ασήμαντων ανθρώπων που προχωρώντας βήμα - βήμα, μερικές φορές προς τα πίσω ή σε λάθος κατεύθυνση, σαν ποτάμια αποτελούμενα από χωριστές προσωπικές επαναστάσεις, προσπαθούν να χυθούν στη θάλασσα της ζωής. Δεν ξέρουμε αλλά μαθαίνουμε λοιπόν. Πως; Κάνοντας τα προσωπικά μας πειράματα με τους ίδιους μας τους εαυτούς, όχι αφηρημένα ή θεωρητικά αλλά έμπρακτα. Εξάλλου την πείρα την φτιάχνουν μόνο τα παθήματα και όχι οι επιτυχίες. 



Τροφή για την Σκέψη

25.7.16

Ανησυχητικά τα νέα από την Ευρώπη. Πορτογαλία και Ιταλία βρίσκονται στα πρόθυρα νέας διάσωσης των κρατικοποιημένων τραπεζών τους. Η Γερμανία έβγαλε ομόλογα με αρνητική απόδοση. Ενώ στην Ολλανδία αρχίζουν να μαγειρεύουν πριν πεινάσουν στην Ελλάδα το πάρτι καλά κρατεί.

Μια «αναπάντεχη» ανάγκη για διάσωση
Στην Πορτογαλία η «Νέα Τράπεζα» (Novo Banco) ήταν η «καλή» τράπεζα που προέκυψε από την εκκαθάριση της "Τράπεζας του Αγίου Πνεύματος" (Banco Espirito Santo)-τράπεζα όνομα και πράγμα- όταν αυτή διασώθηκε. Ο σκοπός ήταν να πουληθεί το υγιές μέρος για να καλύψει το κόστος της διάσωσης που μετακύλησε στους πελάτες και φορολογούμενους πολίτες. Όμως μετά από ένα χρόνο υπάρχουν φόβοι ότι και οι άλλες τράπεζες έχουν χαμηλό κεφάλαιο με μη βιώσιμα χρέη και η αδυναμία της Λισσαβόνας να βρει αγοραστές για την «υγιή» τράπεζα θα οδηγήσει σε νέα διάσωση που εκτιμάται στα 7,5 δις. Μιλάμε για «διάσωση μιας τράπεζας εις το τετράγωνο». Αλλά και η Caixa Geral de Depósitos, η μεγαλύτερη τράπεζα της Πορτογαλίας με κύριο μέτοχο το κράτος, μετά από αντικρουόμενες εκτιμήσεις έχει ανάγκες που κυμαίνονται μεταξύ 2 και 5 δις. 
Συνολικά με τις μετοχικές ζημιές όλων των τραπεζών και την επίδραση ντόμινο που όλα αυτά θα έχουν, υπάρχει πιθανότητα το τραπεζικό σύστημα της Πορτογαλίας να χρειαστεί συνολικά 30 δις. Και τα λεφτά όπως δηλώνει ο Antonio Garcia Pascual, ο επικεφαλής Ευρωπαίος οικονομολόγος της Barclays, θα πρέπει να βρεθούν από την κυβέρνηση αφού οι δυνατότητες των τραπεζών είναι πολύ μικρές για να απορροφήσουν τις ζημιές. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι όπου ακούγεται "σωτηρία των Τραπεζών από την κυβέρνηση" σημαίνει ότι θα πληρώσουν το μάρμαρο οι φορολογούμενοι. 
Ταυτόχρονα στην Ιταλία …το σκέφτονται να προχωρήσουν σε νέα διάσωση του τραπεζικού συστήματος. «Αναπάντεχα» και το εκεί τραπεζικό σύστημα χρειάζεται γύρω στα 50 δις. Ο συνδυασμός και μόνο αυτών των δύο κρατών είναι ικανός να επιφέρει ένα ακόμα (μάλλον όχι το τελευταίο) διάσωσης τραπεζών στην Ευρώπη από τους φορολογούμενους.

Εντωμεταξύ στην υπόλοιπη Ευρώπη…
Στην Ε.Ε παρουσιάζεται ένα νέο φαινόμενο: τα «ομόλογα με αρνητική απόδοση». Κυριολεκτικά αυτό σημαίνει ότι τα κράτη εκδίδουν ομόλογα που στο τέλος πληρώνουν λιγότερο απ’ όσο αγοράστηκαν. Η ΕΚΤ αγοράζει με ζημία και η Γερμανία μόλις (13/7) πούλησε το πρώτο 10ετές ομόλογο με αρνητική απόδοση. Έγινε η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που το κάνει και η κίνηση αυτή είναι ενδεικτική της πτωτικής τάσης της απόδοσης των ομολόγων σε όλο τον κόσμο. 
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι επιπτώσεις θα έχει αυτή η κίνηση στην οικονομία αλλά δεν μπορούμε να βασιζόμαστε και στις «εξηγήσεις - αλχημείες» των οικονομολόγων που κάθε τρεις και λίγο πέφτουν έξω. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι στην ουσία η ΕΚΤ δεν θα έχει ζημία γιατί υπάρχει αποπληθωρισμός και έτσι θα ισοφαριστεί η ζημιά. 
Στην δε Ολλανδία, μια χώρα που δείχνει ότι μαγειρεύει πριν πεινάσει, η τράπεζα που διασώθηκε (ΑΒΝ ΑΜΡΟ) και κρατικοποιήθηκε (77%) αποφάσισε για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά να δίνει σε επιχειρήσεις και καταθέτες αρνητικό τόκο από 1η Οκτωβρίου με την προϋπόθεση ότι η ΕΚΤ θα κρατήσει τα επιτόκια τόσο χαμηλά. Βέβαια κανείς δεν σχολιάζει το γεγονός ότι η υποχρεωτική τήρηση λογαριασμού σε τράπεζα επιφέρει κόστος που δεν συνυπολογίζεται στον τόκο που σημαίνει ότι για την πλειοψηφία των καταθετών που είναι οι μικροκαταθέτες ο τόκος είναι ήδη αρνητικός. 

Στην Ελλάδα το πάρτι δε σταμάτησε ποτέ 
Ο ΕΤΕΑΝ (Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας & Ανάπτυξης) είναι ο δημόσιος φορέας που εγγυάται προς τα πιστωτικά ιδρύματα (με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου) χρηματοδοτήσεις προς ελληνικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, σήμερα, πληρώνει τις καταπτώσεις αυτές με εκδόσεις ομολόγων του δημοσίου ύψους 238 εκ. 
Δηλαδή και άλλα λεφτά στις διασωθείσες τράπεζες. Φυσικά το ποιες οι επιχειρήσεις και ποια τα κριτήρια που αυτές χρηματοδοτήθηκαν θα βρεθούν στην απόλυτη διαφάνεια που κυβερνά αυτόν τον τόπο. Άλλωστε έχει γίνει πλέον άτυπος θεσμός στην χώρα ο κομματικός στρατός να έχει έξοδα τα οποία ως συνήθως θα πληρώσουν ανεξαιρέτως όλοι οι φορολογούμενοι.

24.7.16

Επειδή η εξέλιξη των ιδεών ακολουθεί την κοινωνικοοικονομική εξέλιξη, έστω κι αν αυτές τείνουν να αυτονομηθούν κι επειδή ολόκληρο το κοινωνικό εποικοδόμημα ακολουθεί όμοια πορεία αλληλεπιδρώντας οι διάφορες περιοχές του, αν και, συχνά συμβαίνουν σε διαφορετικούς χρόνους, τα πολιτικά κόμματα, ως εκφραστές κοινωνικών – ταξικών συμφερόντων ακολουθούν πορεία αντιστοιχούσα στο κοινωνικό Είναι και φιλοδοξούν να επιδράσουν στο κοινωνικό Γίγνεσθαι όντας, βέβαια, όχι μηχανιστικά εξαρτημένα, αλλά δεχόμενα επιρροές από ολόκληρο το σύμπλεγμα ιδεών και αντιλήψεων του υφιστάμενου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και υφίστανται επιδράσεις από πολυποίκιλες αδρανειακές επιβιώσεις. Όμως, ολόκληρο το σύμπλεγμα των ιδεών, του φιλοσοφικού status, των νομικών δεδομένων, των ρευμάτων της τέχνης, της εξέλιξης του λόγου, της δημιουργίας και προσαρμογής του κράτους και των μηχανισμών του κ.λπ. κ.λπ. αντιστοιχεί στην διαμορφωμένη κατάσταση του κοινωνικού Είναι, την «Άρνηση» και, ταυτόχρονα, οι πιο προοδευτικές ή επαναστατικές ιδέες αναλαμβάνουν το ρόλο της «Άρνησης της άρνησης» και υποστασιοποιούνται στα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα και κόμματα.
Η αντίληψη ότι τα κόμματα δημιουργούνται, μεταλλάσσονται, εξαφανίζονται και δίνουν τη θέση τους σε νέα, ανάλογα με την «θέληση» κάποιων πεφωτισμένων ηγετών που έχουν «όραμα» ή απλά, σύμφωνα με την λούμπεν αντίληψη, είναι προϊόντα κάποιων απατεώνων που θέλουν να πιάσουν την «καλή», αγνοεί τον ρόλο του κοινωνικού Είναι και καταλήγει να αρμενίζει στραβά αυτή κι όχι ο γιαλός.
Έτσι και σήμερα, η συνείδηση που έχει η κοινωνία για τον εαυτό της και η πλειοψηφία των διαφόρων κινημάτων, πολιτικών κινήσεων και κομμάτων κινούνται κατ’ ανάγκην στο δεδομένο καπιταλιστικό περιβάλλον και, η συντριπτικότατη πλειοψηφία τους, εκφράζει τις διάφορες μερίδες του Α.Σ.Ε. και υπερασπίζονται τις διάφορες εκδοχές του.
Σήμερα ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ηγεμονεύεται από το σύστημα αξιών του σταθερού και του μεταβλητού κεφαλαίου (που είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος) και από το κοινωνικό ισοδύναμο των υφισταμένων σχέσεων παραγωγής. Οι ειδικές και γενικές συμπεριφορές του συνόλου του πληθυσμού είναι εκφράσεις του Συλλογικού Εγώ που αντιστοιχεί στο παρόν κοινωνικό Είναι. Αντίθετα, το κοινωνικό ισοδύναμο των παραγωγικών δυνάμεων βρίσκεται στο κατώτατο στάδιο τής, μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, εποχής.
Στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα η οικονομική ανάπτυξη είναι ανισόμετρη και, φυσικότατα ανταγωνιστική, ορίζοντας τις σχέσεις μεταξύ εθνών-κρατών σαν σχέσεις ισχύος όπου έννοιες όπως αίσθηση δικαίου, αλληλεγγύης, αλληλοϋποστήριξης κ.λ.π. ανάγονται στη σφαίρα της αντίληψης κακών νομικών και ονειροπόλων «αιωνίων αθώων». Σήμερα, προς το παρόν, η κυριαρχούσα δύναμη στον ευρωπαϊκό χώρο είναι η Γερμανία και, το ευρώ και η διαμορφωμένη, σύμφωνα με τις επιθυμίες της ευρωζώνη, είναι τα όπλα της.
Η σημερινή κρίση είναι δομική και η αιτία της είναι η παγκόσμια πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, που, ανάμεσα σε άλλα, έχει οδηγήσει σε τεράστια ελλείμματα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο τρόπος που έχει επιλέξει η Γερμανία για να επιβιώσει σ’ αυτό τον κυκεώνα είναι η αναβίωση της θεωρίας του ζωτικού χώρου και η κατάκτησή του μέσα από το κοινό νόμισμα. Η δημιουργία των κανόνων και των θεσμοθετημένων οργάνων της ευρωζώνης με τις «ατέλειες» και «ελλείψεις» απηχούν τις θελήσεις των θεμελιωτών της και πλήττει ακόμα κι αυτούς από τους πρωτεργάτες που προσδοκούσαν να ωφεληθούν.

…Οι Γερμανοί βεβαίως, σε μία προσπάθεια να αποφύγουν την κριτική για τις τεράστιες ευθύνες που έχουν για τον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., προσπάθησαν, και μάλιστα με αήθη τρόπο, να χρεώσουν όχι μόνον τα ελληνικά προβλήματα, αλλά και τα προβλήματα του Ευρώ στους δήθεν κακομαθημένους και τεμπέληδες Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή δυστυχώς βρήκε συμμάχους και στο ελληνικό κυβερνητικό επίπεδο, όπου έγινε απόπειρα να καλλιεργηθούν στον Ελληνικό Λαό αισθήματα ενοχής και ευθύνης. (του Γεώργιου Εμ. Δημητράκη).

Το ευρώ είναι το νόμισμα – φετίχ που δημιουργήθηκε και λειτουργεί μέσα σε συνθήκες γερμανικής οικονομικής ισχύος και την αυξάνει, καταπνίγοντας στη γέννησή της κάθε προσπάθεια λιγότερο ισχυρής χώρας να αναπτυχθεί, στερώντας την από τις λειτουργίες εθνικού νομίσματος, το όργανο νομισματικής, συναλλαγματικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

...Το ευρώ λειτούργησε ως μία πανευρωπαϊκή εκδοχή του μάρκου, καθιστώντας αδύνατο για τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας να εξισορροπήσουν με άλλους τρόπους την αδυναμία τους να φθάσουν τη γερμανική ανταγωνιστικότητα. Τα ελλείμματα των υπολοίπων τροφοδότησαν τα γερμανικά πλεονάσματα, λόγω και της ανυπαρξίας οικονομικού και παραγωγικού σχεδιασμού από πολιτικές ηγεσίες όπως η ελληνική, οδηγώντας στη σημερινή κατάσταση. («Ζωτικός χώρος ολόκληρη η Ευρώπη για το 4ο Ράιχ». Λ. Καλαρρύτης).

Όμως, οι λαοί της ευρωζώνης δεν θα δέχονταν τόσο εύκολα το ευρώ, αν δεν είχε ενδυθεί με ιδιότητες που το καθιστούν φετίχ. Σκόπιμη προπαγάνδα το έχει «καταστήσει» φορέα ασφάλειας, ανάπτυξης, ευημερίας και φιλίας μεταξύ των λαών, πράγματα που αποτελούν ιδεολογήματα, όπως εκείνο της παγκοσμιοποίησης [1], που έχει άμεση σχέση με το ευρώ στην περιοχή της Ευρώπης. Το ευρώ είναι δημιούργημα σκόπιμης προπαγάνδας. Δεν ενσωματώνει μόνο τις αλλοτριωτικές ιδιότητες του φετίχ «νομίσματος-χρήματος», αλλά ιδέες και πολιτικές, που καθιστούν τη χρήση του, σαν μέσο ανταλλαγής και κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σε χώρες όπως η Ελλάδα, μέσον οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας.
Το ευρώ δεν είναι αξιόγραφο, δηλαδή δεν είναι αποδεικτικό αξίας όπως ήταν η δραχμή, αλλά είναι χρεώγραφο, δηλαδή από την στιγμή της έκδοσής του είναι αποδεικτικό χρέους μιας χώρας απέναντι στην ΕΚΤ που το εκδίδει. Π.χ. το παλιό κατοστάρικο εμπεριείχε την αξία των εμπορευμάτων που μπορούσαν να αγορασθούν με αυτό. Όμως το ευρώ είναι χρέος από την φύση του. Όταν η ΕΚΤ δίνει 100 ευρώ σε μια χώρα, αυτόματα απαιτεί την επιστροφή τους μαζί με τον τόκο. Είναι ένας συνεχής, αναγκαστικός δανεισμός χωρίς να υπάρχει τρόπος να σταματήσει κάποτε.
Το ευρώ δεν είναι απλώς ένα τσίγκινο νόμισμα. Είναι ο φορέας των αρχών του νεοφιλελευθερισμού και της νεοσυντηρητικής ιδεολογίας. Επίσης, είναι φορέας ενός συστήματος αρχών, κανόνων και συμπεριφορών που μετατρέπουν τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες των χωρών της ευρωζώνης σε κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό.
Στην ουσία της, η φετιχοποιημένη νεοσυντηρητική ιδεολογία του ευρώ, δεν συσσωματώνει μόνον τις αρχές του Νεοφιλελευθερισμού και της οικονομίας της αγοράς, αλλά και ένα σύστημα αρχών, κανόνων και συμπεριφορών που μετατρέπουν τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες των χωρών της ζώνης του ευρώ σε κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό-βοναπαρτισμό και τις διεθνείς σχέσεις των χωρών της ευρωζώνης σε νεοδαρβινικές, νεομαλθουσιανές ζούγκλες.
Το ευρώ, ανάμεσα στα άλλα, στερεί από τις λιγότερο ισχυρές χώρες βασικές παραμέτρους της γεωπολιτικής τους αξίας, αφού, μέσω της μείωσης της οικονομικής τους ισχύος, φαλκιδεύει την πολιτική τους κυριαρχία στο εσωτερικό και το εξωτερικό και υπονομεύει την εθνική τους ανεξαρτησία, άρα και το ειδικό τους βάρος στη διεθνή κονίστρα και, μεταλλασσόμενο το αποτέλεσμα σε αίτιο, μειώνει ακόμα περισσότερο την οικονομική τους ισχύ και τις μετατρέπει σε rogue states.

…Εκ των σημείων αυτών θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η πολιτική κυριαρχία νοούμενη όχι ως εσωτερική κυριαρχία σ’ όλο το έδαφος της χώρας, αλλά ως (dominant) δεσπόζουσα περισσότερο από άλλες στη διεθνή κονίστρα και η στρατιωτική ισχύς καθορίζουν τους διεθνείς ρυθμιστικούς κανόνες μέσω των οποίων λειτουργεί απρόσκοπτα η οικονομία. Η οικονομική ισχύς αποτελεί «εκ των ων ουκ άνευ» της δημιουργίας του ισχυρού νομίσματος. Το νόμισμα υποτίθεται ότι σημασιολογεί τον χαρακτήρα, την «ισχύ» της οικονομίας, την οποία αυτό συντονίζει ως γενικό μέσο οικονομικής ή/και χρηματιστικής ανταλλαγής. Συνεπώς οι «επιδόσεις» του οικονομικού συστήματος μοιραία επιδρούν στην αγοραστική αξία του νομίσματος. Πίσω από τον ανταγωνισμό των νομισμάτων διαγράφεται ο άνισος δυναμισμός των αντίστοιχων οικονομιών.  (Κώστας Μελάς-Ελλάδα και γεωστρατηγικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο).

Σήμερα, όλο και περισσότεροι είναι οι λαοί που έχουν αντιληφθεί την καταστρεπτική επίδραση του ευρώ στην χώρα τους και την καθημερινότητά τους και απαιτούν έξοδο από την ζώνη του ευρώ και επιστροφή σε εθνικά νομίσματα. Η αποτυχία της παγκοσμιοποίησης που επετεύχθη πρόσκαιρα μέσω του ευρώ είναι πια έκδηλη. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση και ολόκληρη η αντιπολίτευση είναι γαντζωμένοι στη λατρεία του ευρώ και της ευρωζώνης.
Δυστυχώς η πλειοψηφία των πολεμικών «μέσα ή έξω από το ευρώ και την ΟΝΕ» γίνονται στη βάση μανιχαϊστικών διαχωρισμών ή μιας «λακανικού» τύπου ψυχολογικοποίησης και διχαστικής άρνησης, και δεν έχουν καμμιά σχέση με την διαλεκτική ανάλυση του Είναι και του Γίγνεσθαι του ελληνικού καπιταλισμού.
Η άμεση επιστροφή σε εθνικό νόμισμα είναι ο μοναδικός τρόπος για την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού.


[1] Η ιδέα της «παγκοσμιοποίησης» δεν είναι καινούργια ούτε σηματοδοτεί μια δήθεν νέα εποχή όπως προπαγανδίζουν κάποιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» κι όπως πιστεύουν όσοι ζουν σε ένα Αιώνιο Παρόν. Είχε αρχίσει να προωθείται με συγκεκριμένα πολιτικά μέτρα και δημιουργία πολιτικών οργανισμών από τα τέλη του 19ου - αρχές του 20ου αιώνα (σε συνθήκες ήδη παγκοσμιοποιημένης οικονομίας) από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Το σχήμα θα ονομαζόταν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. O Β. Ι. Λένιν το είχε χαρακτηρίσει σαν ultra-imperialism και είχε πει: «οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές». 
Εκείνη η ούλτρα-ανοησία είχε σαν σκοπό τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης για μοίρασμα των αποικιών με αποκλεισμό των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας από την μοιρασιά και, ταυτόχρονα, την καταστολή του εργατικού κινήματος που φούντωνε παντού. Το σχέδιο κατέρρευσε με το ξέσπασμα του 1ου παγκοσμίου πολέμου και την είσοδο σε αυτόν ακριβώς των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας(!), καθώς και με την επικράτηση της οκτωβριανής επανάστασης στη Ρωσία. Κάτω από τον αδυσώπητο Νόμο της Αξίας και την ανισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των καπιταλιστικών χωρών, καθώς και των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων που προκαλούνται από αυτά, έχει αρχίσει να καταρρέει και σήμερα, πριν προλάβουν να χαρούν την ολοκλήρωσή της οι κατά καιρούς και τόπους οπαδοί της.
Τα δυο σκουλήκια ... και άλλα τέρατα

Κάποτε ήσουνα αριστερός ... με την ιδεολογία σου, την δράση σου, τα σέα σου, τα μέα σου ... μα και τις αμφιβολίες σου. 
Σκεφτόσουνα, μιλούσες, αντιδρούσες ... σε υπολογίζανε. 
Είχες πρόσωπο ... με κούτελο. Απεχθανόσουνα τον γλύφτη, το τσιράκι, τον παρατρεχάμενο της εξουσίας ... το παράσιτο ... όχι γιατί δεν μπορούσες να γίνεις τοιούτος, αλλά επειδή κατάφερες να μην γίνεις. 
Και αν η ανάγκη σε ανάγκασε ... όλο και κάτι θα είχε μείνει μέσα σου ... για να σου ενοχλεί την ηρεμία σου. Ένα μικρό σκουλήκι ... που τα άφηνες να ζει, που ήθελες να υπάρχει ... έτσι για τα μάτια της συνείδησης. 
Ε ... τι διάολο ... αριστερός άνθρωπος. 

Και με τη ζωή σου καλά τα κατάφερνες. Το σπιτάκι, το αμαξάκι, η δουλίτσα, η παρεούλα, η οικογένεια ... το ένιωθες και το άλλο, το μεγάλο σκουλήκι που κατοικοεδρεύει μέσα σου. Εγώ με την αξία μου κι΄όχι με ξένες πλάτες ... όλα θα τ΄αβγατίσω και θα γενώ μεγάλος. Δύσκολο σκουλήκι αυτό. 
Αλλά ... πίστευες στις πλάτες σου ... παρότι κάποιοι σου λέγαν πως δεν πρόκειται να γενείς μεγάλος αν δεν ξεζουμίσεις άλλους. 
Δεν ήθελες όμως να τους πιστέψεις. Όμως αριστεροί ήταν και αυτοί. 
Κάποτε ήρθε η καταστροφή ... και άρχισες να καταλαβαίνεις και να ζεις στο πετσί σου την έννοια του αναλώσιμου ανθρώπου. 
Σκιάχτηκες ... θέλησες να κρυφτείς. Να σωθείς. Από κάπου να πιαστείς. 
Να σου δώσω μιά να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε και να φτιάξω μια καινούρια κοινωνία άλληνε. Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς. 
Δεν μπορεί ... σου περάσαν απ΄το μυαλό όλα αυτά. 
Τότε τρομοκρατήθηκες ... μήπως χάσεις, όχι εκείνα που είχες ... μα εκείνα που θα' θελες να' χεις. Σε σκιάξαν τα όνειρά σου τα παλιά. Τα ψεύτικα. Κοπήκαν τα ποδάρια σου. 

Αριστερέ ... έκανες πίσω. Κόλωσες. Το ξέρεις πως άφησες το μεγάλο σκουλήκι να σε σιγοτρώει. Το μικρό ... το τσαλαπάτησες ... το μίσησες. 
Αριστεροί ... δίχως το μικρό σκουλήκι !!! Το καταλαβαίνετε ... κατά βάθος δεν γουστάρετε τον εαυτό σας κι΄αυτό σας κάνει παράξενους, στρυφνούς, κακότροπους. Αποστρέφεστε αυτό που δεν καταφέρατε να είστε ... τον άλλο σας εαυτό ... και ότι του μοιάζει. 
Αριστερέ πιάστηκες τελικά από κάπου. Μαζί με άλλους, πολλούς. Ναι μάλιστα ... αριστερό φωνάζατε (κι΄ ακόμα φωνάζετε) ο ένας τον άλλον ... για να νοιώθετε καλύτερα. 
Δεν το πήρες το πράμα στα χέρια σου. Ανάθεσες την δουλειά σε άλλους. Σε εκείνους που σου' ταξαν ... τα ψεύτικα όνειρά σου ... και πάλι και εύκολα και απλά. Ο εύκολος ο δρόμος ... που δεν είχε ποτέ καμμία ιστορία. 
Όταν ο εργολάβος των ονείρων σου άρχισε να πετσοκόβει τα ταξίματα ... σάστισες ... έκανες ένα βήμα πίσω, ακόμα. Έτσι είναι η ζωή ... είπες. Ας είναι και λιγότερα. 
Το μεγάλο σκουλήκι ... χόντραινε μέσα σου. Σε τύφλωνε. 

Όταν ο εργολάβος των ονείρων ... σου εμφάνισε στην θέση αυτών που σου έταξε ... ένα τέρας, το δέχτηκες. Έκανες κι΄άλλο βήμα πίσω γιατί σου' δειξε κι άλλο αγριώτερο που σε απειλεί. Και όπως έλεγε ένας Μάνος ... όταν συνηθίζεις το τέρας ... αρχίζεις να του μοιάζεις. 
Έτσι είναι η ζωή. Δεν τελειώνουν τα τέρατα. Έχει κι άλλα. 
Αριστερέ ... άφησες ένα σκουλήκι να σε ρίξει στο στόμα ενός τέρατος. 
Αριστερέ ... τσαλαπάτησες το λάθος σκουλήκι. Έτσι είναι η ζωή. 
Και όπως έλεγε ένας Μίκης που έχει φάει την ζωή με την κουτάλα ... κάποιος πηγαίνει πίσω, πίσω, πίσω… κι όταν θα ακουμπήσει τον τοίχο ... ... γίνεται ή προδότης ή ήρωας. 
Εκεί ακριβώς βρίσκεσαι τώρα αριστερέ. 

23-7-2015 

Αριστερέ ... οι ηγέτες σου το' χουν διαβεί οριστικά το όριο και κανένας δεν βλέπει πουθενά ... τους ήρωες. 
Μόνο βλέπει τους ηγέτες σου ... να δηλώνουν πως "δεν πιστεύουν" σε αυτό που θα σου κάνουν ... αλλά την έχουν υπογράψει την θυσία σου, για το "καλό" της "πατρίδας" !!!  
Μιας "πατρίδας" ... με σακάτη λαό ... της "πατρίδας" των άλλων !!! 
Μόνο βλέπει κάποιους άλλους απ΄τους ηγέτες σου ... να δηλώνουν πως "διαφωνούν" με αυτούς που σε θυσιάζουν ... αλλά τους στηρίζουν για το καλό της ίδιας "πατρίδας" ... των άλλων !!! Μόνο βλέπει ηγέτες ... που θα σε σώσουν ή θα σ΄έσωζαν ... με τα σχέδια των εχθρών σου !!! Μόνο βλέπει ηγέτες ... ταμπουρωμένους στ' οχυρό τους ... να πυροβολούν μόνο τον λαό και να κοκορεύονται πως κανείς δεν είναι πιο αριστερός από αυτούς !!! Μόνο βλέπει τους ηγέτες που σε κορόιδεψαν αισχρά ... να τολμούν ακόμα να σου δίνουν "εγγυήσεις" πως θα παλέψουν για το συμφέρον σου !!! Μόνο βλέπει ηγέτες ... να ξευτελίζουν μπροστά στα μάτια σου ... την αριστερή σου ύπαρξη. 

Μόνο βλέπει τους ηγέτες ... να "μετανοιώνουν" που συνυπογράφουν την σφαγή σου με τους εκβιαστές, με τους πραξικοπηματίες !!! 
Δεν μετανοιώνουν αριστερέ ... την λεία μοιράζουν !!! 
Μόνο βλέπει ηγέτες ακόμα και την ύστατη ώρα να σε τρομάζουν ... πως αν αυτοί αποτύχουν ... σειρά θα έχουν τα άλλα τέρατα της ιστορίας ... τα μαύρα τα φοβερά !!! Και το κάνουν την ίδια στιγμή ... που συνυπογράφουν συμβόλαια με τους εκτροφείς αυτών των τεράτων. 
Αριστερέ οι ηγέτες σου ... τα έχουν "βρει" με τους θηριοδαμαστές των μαύρων τεράτων. Όταν τα ξαμολήσουν θα είναι συνυπεύθυνοι !!! Η ιστορία αυτό μας δείχνει !!! 
Δεν θέλουν μόνο να σε φοβίσουν !!! Δεν θέλουν μόνο να συνηθίσεις άλλο ένα τέρας !!! Να σε τυφλώσουν θέλουν !!! Να μην δεις το δικό σου δρόμο. Να σε κάνουν συνένοχο θέλουν !!! 
Μόνο ένα πράμα τους τρομάζει. Να δεις τον πραγματικό στόχο. Τώρα ... όσο είναι νωρίς ... πριν προλάβουν να σε γονατίσουν, να σε εξαθλιώσουν. Το έχουν μάθει καλά το κόλπο. Αν σε καταφέρουν να σκύψεις ... ξέρουν πως το έχουν κερδίσει το παιχνίδι. 

Ξέρουν πως τότε θα έχουν να κάνουν ... ή με ένα λαό παραλυμένο ... ή με ένα λαό που θα αντιδράσει "αρρωστημένα" !!! Αριστερέ οι ηγέτες σου ... έχουν κάνει τα πάντα ... και για τα δυο σενάρια. Να και το plan A ... να και το plan B !!! Όλα τα σχέδια έτοιμα ... σε περιμένουν. 

23-7-2016 

Αριστερέ πέρασε ένας χρόνος ακόμα της αριστερής κυβέρνησης, της δικιά σου κυβέρνησης, εκείνης που ένα από τα εκατό που έλεγε ... να έκανε, πάλι θα ήσουν ευχαριστημένος. Κι΄όμως αυτό το ένα από τα εκατό ... δεν υπάρχει πουθενά αριστερέ. 

Αντί γι΄αυτό ... σου φόρτωσαν στο κεφάλι καμιά κατοστή ακόμα ξυράφια που σκίζουν τη ζωή σου αδιάκοπα. Προχτές μάλιστα, στη Βαρσοβία, σχεδόν υπέγραψαν την θανατική πλην ένδοξη καταδίκη του παιδιού σου και ας το έκρυψαν τα κανάλια της διαπλοκής παρεούλα με τους ηγέτες σου ... ... και συ ακόμα περιμένεις το ένα από τα εκατό !!! 

Το ξέρουν ότι το περιμένεις ... σε ξέρουν καλά επειδή καθοδηγούν το μυαλό σου ... και φρόντισαν να στο προσφέρουν, να το κατασκευάσουν ... ειδικά για σένα. Απλή αναλογική το βάφτισαν και ας ξέρουμε όλοι πως δεν είναι. 

Παρόλα αυτά εσύ ... τσιμπάς και πάλι ... "έστω κάτι είναι κι΄αυτό" μας λες ... χωρίς να βλέπεις πως από τον παλιό αγωνιστή έχεις μεταμορφωθεί σε ένα άβουλο άνθρωπο μειωμένων απαιτήσεων. Απ΄τον παλιό σου καλό εαυτό έχει μείνει μόνο ... ένας ηλίθιος εγωισμός που σε κρατάει καθηλωμένο ... στην καταστροφή σου. 

Αριστερέ, τρίβουν τα χέρια τους με την περίπτωσή σου. Πέτυχαν ... αυτό που επιδίωκαν. Να σε κάνουν να αντιδράς αρρωστημένα. Δεν τους φτάνει να μην τους ενοχλείς και να μην τους εμποδίζεις, τώρα πια δεν τους αρκεί να σε παραλύσουν ... σε έχουν κάνει ήδη συνένοχο. Συνένοχο στον κατήφορο με τα μαύρα τέρατα !!! Εκεί ακριβώς βρίσκεσαι τώρα "ένδοξε αντιφασίστα". 

Ξύπνα ... πριν σε καταπιεί ο εφιάλτης.


23.7.16

1. Προχθές, όταν η τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης είχε ήδη παραταθεί σε εξάμηνη, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Βαλς δήλωσε ότι οι Γάλλοι πρέπει να μάθουν να ζουν με τον φόβο των εξοντωτικών τρομοκρατικών χτυπημάτων και ότι αναμένονται κι άλλα παρόμοια στο μέλλον. 

2. Πότε θα επιβληθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες; Δεν θα αργήσει και τόσο πολύ. 

3. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι μια μορφή λειτουργικής ακινητοποίησης μέσω του εκφοβισμού. Διευκρινίζω τον χαρακτηρισμό ‘λειτουργικής’ : θα πας στη δουλειά σου και θα γυρίσεις πίσω – τίποτα άλλο! Διευκρινίζω ότι ο όρος ‘δουλειά’ περιλαμβάνει και την κατανάλωση και την διασκέδαση – δουλεύουμε όταν αγοράζουμε ή διασκεδάζουμε ή βλέπουμε τηλεόραση. Και όλα αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα του στρατού και της αστυνομίας. 

4. Λόγω της συντριπτικής οπλικής υπεροχής του στρατού η κατάσταση της έκτακτης κατάστασης δεν αντιμετωπίζεται εξ ορισμού με διαμαρτυρίες και με διαδηλώσεις ή με ένοπλη επαναστατική βία. 

5. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αντιμετωπίζεται μόνο όταν τραβήξουμε στα άκρα τη λογική της λειτουργικής ακινητοποίησης μέσω του εκφοβισμού και την μετατρέψουμε σε δυσλειτουργική ακινητοποίηση λόγω φόβου: ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΩ. 

6. Φοβάμαι να περπατήσω στην πλατεία, να διασχίσω δρόμους, να ανέβω στο μετρό, να διασκεδάσω στο μπαρ, να πάω στο σχολείο, να πάω στο εμπορικό κέντρο. 

6 β). Αντιμετωπίζεται όταν η ελεγχόμενη και επιτηρούμενη παρουσία μετατραπεί σε μη ελεγχόμενη και μη καταστάλσιμη απουσία. 

7. Θα κάτσω σπίτι, που λέει και το γνωστό τραγούδι. 

8. Αυτή την απουσία αποκαλώ Πανταχού Απουσία. 

9. Η Πανταχού Απουσία θα είναι η σπονδυλική στήλη της εν εξελίξει Παγκόσμιας Πνευματικής Επανάστασης στο πεδίο της Πολιτικής. 

10. Εσείς έχετε τα Πυρηνικά, εμείς την Πανταχού Απουσία. Από αυτά τα δύο όπλα, ποιο είναι το πιο ισχυρό ;



ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO