Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

12.12.17

Τι θέλουμε? 
Να μας αγαπήσετε? 
…όχι, δεν θέλουμε να μας αγαπήσετε
Άλλωστε, δεν μπορεί να συμβεί τέτοιο πράγμα. 
Η αγάπη, για σας, είναι ένα καλειδοσκόπιο, 
που το ψωνίσατε σε προσφορά από κάποιο πολυκατάστημα 
και δείχνει εικόνες ξεπατικωμένες από ρομαντικά αναγνώσματα 
και τηλεοπτικές κομεντί, 
ανακατεμένες σε τυχαία σειρά. 
Δεν θέλουμε να μας αγαπήσετε. 
Δεν μπορείτε να μας αγαπήσετε. 
Το πολύ πολύ, να σας προσφέρουμε μια στιγμιαία καύλα. 
Κάτι να συλλογίζεστε τις νύχτες, και να σας τρώει, πριν σας πάρει ο ύπνος. 

Τι θέλουμε? 
Να μας μισήσετε? 
Ίσως αυτό θα ήταν πιο πρέπον. 
Να μας μισήσετε. 
Αλλά δεν μπορείτε να μας μισήσετε. 
Δεν χωράει μέσα σας ένα πράγμα τόσο μεγάλο 
και τρομερό 
όπως το μίσος. 
Το πολύ πολύ, 
να μας αντιπαθείτε. 
Στιγμιαία, 
πάντα.  

Τι θέλουμε όμως? 
Να μας ακούσετε? 
Όχι, δεν μπορείτε να μας ακούσετε. Ούτε να μας δείτε, άλλωστε. 
Χρησιμοποιούμε, ένα ολότελα διαφορετικό λεξιλόγιο 
και επιπλέον 
είμαστε αόρατοι. 
Μπορείτε όμως 
να καταγράφετε τις συνομιλίες 
και τις κινήσεις μας
Αλλά να μας ακούσετε… όχι, δεν μπορείτε να μας ακούσετε. 
Δεν θέλουμε να μας ακούσετε. 

Να μας φοβάστε? Να μας φοβάστε. 
Ωραία θα ήταν, να μας φοβόσασταν λίγο. 
Να μας βλέπετε στους εφιάλτες σας, να σας παραφυλάμε 
στις γωνίες των δρόμων, κάτω απ’ τα κρεβάτια σας, πίσω απ’ τις κουρτίνες 
στα πιο ασφαλή σας καταφύγια. 
Αλλά όχι, δεν μπορείτε να μας φοβάστε. 
Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε 
τόσο σκληροί 
και τρομαχτικοί 
όσο εσείς. 

Τι θέλουμε όμως? 
Να μας πείσετε? 
Όχι, ευχαριστούμε. 
Εκτιμούμε πραγματικά 
τη φιλότιμη προσπάθεια σας, τον χρόνο που δαπανήσατε 
δια την συμμόρφωση μας, 
για να κατασκευάσετε όλα τα απαραίτητα στοιχεία, 
τα επιχειρήματα, τα δεδομένα 
και τους πίνακες ταξινόμησης, 
αλλά δυστυχώς, 
δεν θέλουμε να γίνουμε σαν εσάς.  

Να μας εξαγοράσετε? 
Ωραία θα ήταν να μας εξαγοράζατε. 
Θέλω πολύ να με εξαγοράσει κάποιος. 
Λοιπόν, εγώ συγκεκριμένα θέλω ένα σπίτι με στριφογυριστή σκάλα στο κέντρο του, 
ένα ημίψηλο καπέλο, ένα τυρκουάζ φόρεμα, 
ένα γραμμόφωνο, 
μια κατοικίδια κουκουβάγια και μια αταξική κοινωνία. 
(Τι? 
Αφού αυτό θέλω). 
Αν δεν μπορείτε να μου το δώσετε, 
σημαίνει πως δεν μπορείτε να μας εξαγοράσετε. 
Λυπόμαστε πολύ.  

Τι θέλουμε, στην τελική? 
Λίγα πράγματα. 
Να παραμερίσετε, θέλουμε 
να περάσουμε ανάμεσα σας 
επιδεικτικά 
και να πετάξουμε ένα μισοσβησμένο τσιγάρο 
στον κόσμο σας 
να πάρει φωτιά 
να τελειώνουμε.  

Και μετά να αράξουμε στον λόφο
να κοιτάμε το θέαμα 
πίνοντας μοχίτο.

Flaneur

9.12.17

Η Μοναχική Μάχη του Τόμας Ρέιντ (The Lonely Battle of Thomas Reid, 2017, Ireland) από τον Ιρλανδό σκηνοθέτη Feargal Ward είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αρνείται να πουλήσει την ιδιοκτησία του που αποτελείται από μία φάρμα και το πατρικό του σπίτι από το 18ο αιώνα για 10 εκατομμύρια στον γείτονά του, τον κολοσσό Intel που σκοπεύει να χτίσει εκεί το νέο του εργοστάσιο. 

Ο Τόμας Ρέιντ είναι ένας 55χρονος κτηνοτρόφος που ζει και εργάζεται μόνος του στο 30 εκταρίων αγρόκτημά του λίγο έξω από την πόλη Blakestown της Ιρλανδίας. Τα ξεφτισμένα ρούχα του, τα ατημέλητα μαλλιά του και τα σκληρά ροζιασμένα του χέρια προδίδουν μια σκληρή και λιτή αγροτική ζωή. 

Ο γείτονάς του μια αμερικάνικη πολυεθνική: η Intel, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μικροεπεξεργαστών Η/Υ στον κόσμο. Η οικονομική κρίση έφερε την έλευση του ΔΝΤ η οποία με τη σειρά της μετά την καταστροφή έφερε τη «σωτηρία»: την ανάπτυξη και τις νέες θέσεις εργασίας. Με πρόσχημα τις παραπάνω «ιερές αγελάδες» δημιουργήθηκαν φορολογικοί παράδεισοι που προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές. Τα εργασιακά δικαιώματα μειώθηκαν ή και καταργήθηκαν και φυσικά οι στημένες κυβερνήσεις των γλοιωδών ανδρείκελων που μπρος στο κέρδος δεν λογαριάζουν τίποτα, πρόσφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν κάθε είδους διευκολύνσεις. Αυτή η εταιρεία λοιπόν έβαλε στο μάτι της το αγρόκτημα του Τόμας για την επέκταση της και την δημιουργία εργοστασίου που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας δίνοντας οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή.
Η δύναμη της εταιρείας σε χρήμα και εξουσία από τη μια, ενώ από την άλλη ο μοναχικός μεσήλικας με το λίγο θολό βλέμμα, τις παραξενιές του, απόρροια της μοναξιάς του, και τη λιτή και δύσκολη ζωή του συνηγορούν στην εύκολη πώληση της ιδιοκτησίας. Αλλά ο Τόμας δεν έχει την παραμικρή όρεξη να εγκαταλείψει το 300 χρόνων παλιό σπίτι, τη ζωή και τις συνήθειες του. Αφού αρνηθεί την προσφορά της πολυεθνικής θα έρθει μια επιτροπή «ανάπτυξης και αξιοποίησης» για να τον ενοχλήσει προσπαθώντας να εξηγήσει - εν μέσω των αρνήσεων του να πουλήσει - τις ωφέλειες μιας τέτοιας συναλλαγής. Ο ανένδοτος Τόμας νομίζοντας ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όταν η κυβέρνηση του στέλνει μια πρωτοφανή εντολή υποχρεωτικής απαλλοτρίωσης εξ’ ονόματος του «ευρύτερου συμφέροντος της περιοχής» το 2012. Ο αρχικός φόβος του για επιθέσεις στο κτήμα του ή και στον ίδιο και η λογική επιφυλακτικότητά του απέναντι σε κάθε άγνωστο – γεγονός που δυσκόλεψε και το σκηνοθέτη στο να κερδίσει την εμπιστοσύνη του - θα μετατραπεί σε τρόμο του να χάσει τη γη και τη ζωή του. Αντί όμως αυτό το νέο ανυπέρβλητο εμπόδιο να τον οδηγήσει στην απελπισία και την αποδοχή της κατάστασης, γίνεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι κάνοντάς τον να μην μπορεί πλέον να ανεχτεί αυτήν την αδικία. 

Ο ξεροκέφαλος κτηνοτρόφος θα πάει στο δικαστήριο όπου αρχικά θα χάσει. Λήψεις από τους δικαστικούς αγώνες δεν υπάρχουν όμως ο σκηνοθέτης βασισμένος στα πρακτικά θα αναπαράγει τα απίστευτα σκεπτικά δικαστών και αρχών με μια σουρεαλιστική εικόνα δικαστών που δικάζουν μέσα στο αγρόκτημα του Τόμας πάνω σε μεγάλες μπάλες σανό ή δίπλα από αγελάδες. Στην έφεση όμως στο ανώτατο δικαστήριο το 2015 τελικά θα αναγνωριστεί το δίκιο του αφήνοντας βέβαια κατά πολύ εκτεθειμένες, ηθικά αλλά και νομικά, τις πρακτικές της εταιρείας αλλά και αυτές του κράτους και των επιτροπών του. Ή πιο απλά με τα λόγια του ίδιου του Ρέιντ: «το κράτος έδρασε σαν Δούρειος ίππος της πολυεθνικής.» 

Ο πεισματάρης, εκκεντρικός και απλοϊκός Τόμας αποδείχθηκε άξιος αντίπαλος του συστήματος. Και όλα αυτά γιατί απλά αρνήθηκε να ανεχθεί το αδίκως επιβαλλόμενο. Σε ένα ντοκιμαντέρ με πολύ καλή μουσική επένδυση, σωστά θα επιλέξει ο σκηνοθέτης να κλείσει με τον Τόμας να παίζει στο παλιό του κασετόφωνο το τραγούδι των Twisted Sister, We’ re not gonna take it (μτφ. Δεν θα το ανεχθούμε). Ακόμα όμως πιο σωστό μέσα στην απλοϊκότητά του, το σχόλιο του ίδιου του Τόμας όταν του έδειξαν για πρώτη φορά την ταινία, πριν αυτή προβληθεί, όπως μας το εξομολογήθηκε ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Γιατί έβαλες 20 διαφορετικά τραγούδια; Έπρεπε να βάλεις το τελευταίο 20 φορές…».
Όσο περνά ο καιρός, μας χαρακτηρίζει όλο και περισσότερο η απληστία, η ζήλια για τα αποκτήματα του γείτονα, η μισαλλοδοξία. Όλες οι αρετές των πολιτισμών που κληροδότησαν οι παλαιότερες γενιές πάνε στράφι, την ίδια στιγμή που ακόμα και ο πόλεμος γίνεται για ένα μάτσο ιδιοκτησίες. Στη φτωχή Ελλάδα, το φάντασμα της ευμάρειας άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στην ψυχή του καταπιεσμένου πολίτη. Αυτό το κενό προσπάθησε, χρόνια τώρα, να αναπληρώσει με ψυχαναγκασμούς και υποκουλτούρα. Οι συνέπειες του ηθικού μας ξεπεσμού ως τα σήμερα, είναι κάθε άλλο παρά τυχαίες. Μόνο που προτιμάμε να μην τις βλέπουμε.

Είναι σύνηθες να βλέπουμε την ελεημοσύνη καιροσκοπικά. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και ενώ φρεσκάρει την μπουρζουά γκαρνταρόμπα των σουέτ παλτών -η γκαρνταρόμπα του ιδεοψυχαναγκασμού είναι κλειδαμπαρωμένη για χρόνια- ο νοικοκυραίος τσεκάρει τί του περισσεύει, «να το δώσουμε σε κάποιο παιδί μωρέ…». Ενώ η κοινωνία δείχνει να έχει χάσει κάθε ηθική αφετηρία, ο κύρης του σπιτιού φέρνει στον ουρανίσκο τη γνωστή καραμέλα, όχι όμως απροσκάλεστος. Επιδίδεται στους γνωστούς αφορισμούς από τον καναπέ, γιατί έτσι τον κουρδίζει το σαπιοκάναλο που βλέπει. Και ξάφνου, το ίδιο παρωχημένο τηλεκανάλι αλλάζει ρότα: «Πλήθος επωνύμων έδωσε το παρόν στο φιλανθρωπικό γκαλά της κας Μ. Β., υπό την αιγίδα της εκκλησίας της Ελλάδος. Τα χρήματα θα διατεθούν στο πρόγραμμα της αρχιεπισκοπής “Εκκλησία στο σπίτι”…»

-Καλή ιδέα! Γυναίκα να δώσουμε κι εμείς χρήματα!

Τόσο κοινότυπα, τόσο πρόστυχα. Από την ακραία απάθεια στην επίκαιρη ελεημοσύνη, ένα τηλεσκουπιδορεπορτάζ δρόμος. Λες και η βοήθεια στον πεινασμένο, η προσφορά στο ορφανό είναι συγχωροχάρτι. Μόνο που δε ζούμε στο 1400 να αγοράσουμε ιντουλγκέντσιες έναντι χρημάτων, να σχωρεθούμε, να κλείσουμε μια θεσούλα στον παράδεισο. ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΑ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ!

 ~~

Θυμόμαστε να είμαστε φιλάνθρωποι μόνο όταν υπάρχει περίσσευμα. Όμως η χορηγία δεν είναι φιλανθρωπία. Η ΧΟΡΗΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, καλέ μου άνθρωπε. Και αυτοί που σου λήστεψαν τον παρά ουρλιάζοντας στις οθόνες ότι φταις, προβάλλουν το φιλάνθρωπο έργο των αφεντικών τους με δόλο, σφάζοντάς σε. Εν ψυχρώ και στο ψαχνό.

Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια. Εκεί έξω υπάρχουν αγγελικές φιγούρες με αδειανές τσέπες κι αδάμαστη ψυχή, που περπατούν δρόμο το δρόμο αξημέρωτα, να παράσχουν ιατρική φροντίδα στους άστεγους της πόλης. Συλλογικότητες που χωρίς διαφημιστική δαπάνη σώζουν ζωές. Γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας, που με μόνο εφόδιο την αποφασιστικότητα δίνουν λίγο ψωμί και ένα ποτήρι ζεστό τσάι στους άπορους των γεφυρών, στους ανήμπορους κάθε στενού. Εθελοντές κάθε γενιάς που μαγειρεύουν για τον αναξιοπαθούντα της γειτονιάς, χωρίς να διατυμπανίζουν «όλοι μαζί μπορούμε». 

Κι αν στη δίνη της η ζωή σε πάτησε αφήνοντάς σε πίσω, μην ξεχνάς μόνο τούτο. Η ελεημοσύνη του ενός έναντι της ελεημοσύνης των πολλών, διαφέρει σε ένα πράγμα. Όσοι περισσότεροι απλώνουν το χέρι να βοηθήσουν, τόσο λιγότερο αβάσταχτος γίνεται ο πόνος κι η ανημποριά του διπλανού μας. 

Ποτέ δεν είναι αργά. 
Πάντα θα υπάρχει ανάγκη. 
Ειδικά όταν περάσουν τα Χριστούγεννα.

8.12.17

Ακούω μια άσχετη ιστορία και μου μένει μόνο μια εικόνα. Μια γυναίκα καπνίζει στον απορροφητήρα. Είναι όρθια, φυσάει τον καπνό προς το σημείο που κάνει θόρυβο και ρουφάει τον αέρα. Ακούει ας πούμε Ronettes ή κάτι αντίστοιχο, παλιό και γλυκό. 
Η μπαλκονόπορτα είναι ελάχιστα ανοιχτή, ένα σωρό κρύο όμως μπαίνει μέσα. Τη στιγμή που θα μπορούσε να είναι ακριβή, χαλάει ο ήχος από μέσα. 
Η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, ο σύντροφος ενημερώνεται, όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το κοινωνικό μέρισμα. Στήνει αυτί, να κάνουμε Χριστούγεννα, βήμα 1, βήμα 2 και πάει λέγοντας. Κάπου στο βήμα 5 ή βήμα 6 το χάνει. Το έντυπο Α21 με έχασε. 
Ξέρω ένα σωρό άλλα, Ε1, Ε3, Ε9, ΦΠΑ – βιες, αλλά το αυτό το Α21 απλά παραείναι, είναι το όριο, το ξεπέρασμα του οποίου για μένα σημαίνει παραίτηση. 
Δε γαμιέται και το koinwnikomerisma.gr , λέει σχεδόν δυνατά και πως στο διάολο γίνεται και ο σύντροφος την ακούει ανάμεσα στον Αντ1 και τις Ronettes και κάτι ψελλίζει, έτσι κάνεις και μετά δεν παίζει φράγκο. 
Δεν παίζει τίποτα και ενώ αυτή συνεχίζει να καπνίζει το ένα τσιγάρο καπάκι στ’ άλλο, τρία πρεζάκια σήμερα το πρωί στην οδό Καποδιστρίου κοιτάζουν ένα χαρτί κάποιας δημόσιας υπηρεσίας, είναι κάτι που πρέπει να καταλάβουν, αλλά είναι και οι τρεις χάλια, είναι εμφανές ότι κάτι δεν μπορούν να καταλάβουν και είναι εμφανές ότι προσπαθούν, αλλά κανείς δε σταματάει να ρωτήσει τι έγινε ρε παιδιά να βοηθήσω, κανείς δε σταματά κι είναι λογικό γιατί είναι τρία πρεζάκια, είναι τρεις άνδρες απόλυτα υπεύθυνοι για την κατάστασή τους, υπεύθυνοι και πιθανώς επικίνδυνοι. 

Εντωμεταξύ έχει δίκιο ο ζητιάνος στην Σταδίου όταν λέει μη με εγκαταλείπετε, αυτή είναι η σωστή φράση, όχι βοηθείστε, όχι ό,τι έχετε ευχαρίστηση, όχι σας παρακαλώ, η σωστή φράση είναι αυτή. Μη με εγκαταλείπετε. 
Τον είχαμε, τον είχατε, τον είχαν κάποιοι τέλος πάντων, τον κρατούσαν, ήταν εκεί κοντά και τώρα ζητάει απλά λίγη γαμημένη επιμονή και να παραμείνουν αυτοί οι κάποιοι στην αρχική τους θέση, εκεί που τους τοποθέτησε της ζωής και της κοινωνίας η αίσθηση καθήκοντος, για να μη μιλήσω για αγάπη. Με με εγκαταλείπετε. 
Ξεκινάει ένα παιχνίδι, γέρνω προς το γκρεμό και κάποιος, εσείς, με κρατάτε απ’ το γιακά και ξαφνικά αυτό το χέρι βαρέθηκε, κουράστηκε, εξαφανίστηκε τέλος πάντων και τώρα που αιωρούμαι όλο και πιο κοντά στην άβυσσο, λέω απλά ε, που είναι αυτό το χέρι, μη με εγκαταλείπετε. 
Αλλά εγώ ο ζητιάνος κάνω προφανώς λάθος, αφού ειδικά στις περιπτώσεις των αποτυχημένων, των εντελώς χαμένων είναι που πριμοδοτείται στην ερμηνεία και στην νομιμοποίηση της καταδίκης, η χρήση της απόλυτης προσωπικής ευθύνης. Φταις, πέσε. 

Και η γυναίκα συνεχίζει να καπνίζει, ελαφρά απογοητευμένη, αλλά όχι ιδιαίτερα, έτσι πάνε αυτά τα πράγματα, καλύτερα να μην περιμένεις πολλά κι ας είσαι τόσο όμορφη, τόσο ελαφροπάτητη, τόσο ταιριαστή στο κάδρο του κόσμου. Σκέφτεται να κάνει ένα διάλειμμα απ’ το πάφα πούφα, αλλά και τι να κάνει; Ειδήσεις; καλύτερα να πηδήξει απ’ τον τέταρτο όροφο με το κεφάλι. Λίγο φέισμπουκ; 
Αλλά δεν αντέχει, δεν αντέχω να δω ξανά τη φάση πόσο καλοί οι μετανάστες που βοηθάνε τους Έλληνες πλημμυροπαθείς, πόσο συγκλονιστικοί οι παλιοί Έλληνες αριστεροί που μες στη βροχή και το χαλασμό υψώνουν τη γροθιά, και δε φταίνε φυσικά ο μετανάστες ούτε οι παλιοί αριστεροί, αλλά όλοι εμείς που το παρόν εξαντλείται στους συμβολισμούς και τις επετείους και τις προσπάθειες να αποδειχθεί με ένα φωτογραφικό ενασταντανέ ότι οι ξένοι είναι καλοί άνθρωποι, όπως κι εμείς. 
Αλλά δε χρειάζεται οι ξένοι να είναι καλοί άνθρωποι, πόσο μάλλον που δεν είμαστε κι εμείς καθόλου τέτοιοι, κάτι αρχίδια είμαστε, καλό θα ήταν κάποια στιγμή να το παραδεχτούμε. Δεν έχει νόημα η ηλίθια επιμονή στην απονομή του τροπαίου του καλού ανθρώπου, ό,τι μπορούμε κάνουμε, ό,τι μας έμαθαν από παλιά, να μισούμε κανά ξένο, να παρελαύνουμε με τη γαλανόλευκη κι αν κανένας απ’ αυτούς μας αποδείξει πόσο φιλότιμος (και φτηνός) είναι, ε ας πάει και το παλιάμπελο, εμείς τις εξαιρέσεις είμαστε έτοιμοι να τις επισημάνουμε σε πολλά συνεχόμενα οικογενειακά τραπέζια. 

Ξανά τσιγάρο στον απορροφητήρα, ο σύντροφος κάνει ζάπινγκ πριν βάλουμε σειρά, στα ριάλιτι και στα σπορ έχουμε την βασιλική επιστροφή του θεού. Σαν πελώριο τανκ, εισβάλει στο σαλόνι μας, στ’ αυτιά μας, η επίκληση στη βοήθειά του, είναι φοβερό αυτό, να το λες δημόσια, να το λες μπροστά στην κάμερα χωρίς ίχνος αστεϊσμού ή σεμνότητας, να ζητάς τη βοήθεια του θεού. 
Να δώσει ο μεγαλοδύναμος να ανοίξουν οι άλλοι χριστιανοί 15 μπουκάλια τσόνι μπλακ στα μπουζούκια που τραγουδάς και να βάλεις εκείνο το κρίσιμο τρίποντο και να δίνει γενικώς, να σε αγαπάνε τα παιδιά σου και μάλιστα εσύ να τους το ανταποδίδεις και να συγκινείσαι ενθυμούμενος το πρώτο πολυβόλο που τους πήρες απ’ τα τζάμπο. 
To the first of many guys. Φέρνε τσιγάρα, βάλε τον απορροφητήρα στο 4, κι ας πάει μέχρι το 3. Βάλε κάτι να ακούμε, κάτι ειλικρινές, κάτι που να μη θυμίζει τίποτα, κάτι που να μη βασίζεται στο άλλοθι του παλιού αριστερού ηθικού μεγαλείου ή στην κακομοιριά της δεξιάς ηθικολογίας. 

Η γυναίκα αγνοεί τις φωνές του συντρόφου απ’ το σαλόνι, χέσε μας κι εσύ ρε μαλάκα, δε βλέπεις τι γίνεται εδώ πέρα;. Στέκεται στο ένα πόδι, πελαργός, που μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο συνειδητοποίησε όση πραγματικότητα μπορεί να χωρέσει στο μικρό του κεφάλι. 
Και τώρα απομένει δίπλα στον απορροφητήρα – όρθια στο ένα πόδι – και καπνίζει κοιτώντας το στενό άπειρο της κουζίνας, την άκρη του χαρτιού κουζίνας που πάλλεται απαλά κρεμασμένο στον λευκό τοίχο. 


1.12.17

Ο Φίλος, άραγε στα δύσκολα φαίνεται; Αυτή είναι η σύγχρονη πεποίθηση που επικρατεί στις μέρες μας. Κατ' αυτό τον τρόπο έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις μας πλέον η έννοια της φιλίας. Πόσες φορές έχει τύχει να αναρωτηθείτε, πόσοι και ποιοι φίλοι σας ήταν παρόντες όταν πραγματικά χρειάστηκε και στάθηκαν στο ύψος της Φιλίας πέρα από θετικές στιγμές, στιγμές προσωπικής ''νίκης'' και χαράς; Συνηθίζουμε να μετρούμε τους φίλους μας με τον πήχυ στην εμφανώς πιο δύσκολη στιγμή που περάσαμε. 

Οι άνθρωποι επινοούν και δημιουργούν χίλια δυο κατασκευάσματα - φτιάχνουν πλοία, κατασκευάζουν πόλεις, κάνουν πολέμους, καθιερώνουν αθλητικούς και πολιτιστικούς αγώνες. Και όλα αυτά πάντοτε με κάποια πρόθεση, ποτέ ανιδιοτελώς, μα για κάποιο σκοπό. Τίποτε, για την πλειοψηφία γύρω μας, στη ζωή μας, δεν είναι άσκοπο. Το κάθε τι παραπέμπει σε κάτι άλλο, το κάθε τι γίνεται για κάποιο απώτερο σκοπό. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις φιλίες... Μια φιλία έχει διαφορετική ''βάση''. 
Μια φιλία δεν είναι μόνο μια κοινωνική σχέση. Χαρακτηρίζεται από συναίσθημα, το οποίο βασίζεται στη σταθερότητα και στην εμπιστοσύνη. Στοιχεία απαραίτητα στη ζωή του ανθρώπου και αυτό γιατί στη ζωή, πέρα από τον εαυτό μας, έχουμε ανάγκη από συνοδοιπόρους και συνακροατές για να ανταλλάζουμε τις απόψεις μας, να μοιραζόμαστε συναισθήματα αλλα και να διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας, δίπλα σε ανθρώπους που τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται. 

Αναμφίβολα ο φίλος στην ανάγκη και στις δυσκολίες φαίνεται. Όμως όχι μόνο τότε. Όταν κάτι άσχημο συμβεί, πολύ πιθανόν να δεις κάποιους να στέκονται στο πλάι σου. Θα σου συμπαρασταθούν είτε σε κάποια ανάγκη, είτε σε κάποια απώλεια. Αρκετοί θα λυπηθούν και θα στεναχωρηθούν. Θα μετρήσεις και τους λίγους, εκείνους που θα συνεχίσουν να σου στέκονται και η αλληλοεκτίμηση αυτή θα είναι βάση για την οικοδόμηση μακράς και διαρκούς εμπιστοσύνης. 
Ας περάσουμε όμως σε κάτι άλλο, στις στιγμές που κάποιος διακρίνεται για κάτι μεγάλο ή πετυχαίνει στη ζωή του κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά όταν γνωρίζει πόσο έχει παλέψει για να το κατακτήσει. Στις μέρες μας, με τα τόσα προβλήματα και τη δεδομένη συμπόνοια για τα ζητήματα που κάποιος αντιμετωπίζει, κάποιες φορές το να πεις ένα "λυπάμαι που σου συνέβη αυτό", ακόμα και αν πραγματικά το εννοείς, είναι πιο εύκολο από το "μπράβο, χαίρομαι πολύ για σένα" και να το εννοείς. Και αυτό, γιατί απλά πολλοί δεν έχουν την απαιτούμενη δύναμη για να δουν τον πλησίον τους χαρούμενο, η ανασφάλεια και η ζήλια τότε εκδηλώνονται, ακριβώς διότι όλα στις μέρες μας τείνουν να γίνονται μετρήσιμα και συγκρίσιμα. Υπάρχουν λοιπόν χαρακτηριστικά του ανθρώπου που τότε εκδηλώνονται. 

Και εδώ είναι ένα σημείο, πέρα από αυτό των δυσκολιών που αντιμετωπίζει κανείς, στο οποίο θα ήθελα να σταθώ. Εδώ είναι που διακρίνεται επίσης η αληθινή και άφθαρτη φιλία. Στη δύναμη και στην προσπάθεια που θα δείξουμε με σκοπό να υπερνικήσουμε τον εκ φύσεως εγωισμό μας. Πέρα από ηλικίες, χρώμα, καταγωγή ή φύλο ανθρώπων, η αληθινή φιλία βρίσκεται μέσα μας, καλλιεργείται και υπάρχει για να δομήσει ανιδιοτελείς δεσμούς και συνείδηση. Πού όμως; 
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η εκμετάλλευση και ο φθόνος. Ο σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων χαρακτηρίζονται από ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον και ο εγωισμός του καθενός αποτελούν σημεία αναφοράς. Μπορεί κάποιος όμως, να αναφέρεται στη φιλία, όταν μπορεί ακόμα και να μην την έχει νιώσει; 
Το μόνο σίγουρο είναι οτι εάν κάποιος νιώθει την ανάγκη να διαφοροποιήσει την κόσμο του ''σήμερα'', όπως τόσοι πολλοί ευαγγελίζονται, καλό θα ήταν να αρχίσει με κάτι το οποίο έχει καταντήσει στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από μια "τυπικότητα" και φθείρεται με την πάροδο του χρόνου. Την ανιδιοτελή και αληθινή φιλία, γιατί ''αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου'' (Doug Larson). 

30.11.17

Είναι στιγμές που λες ότι αυτά που ζούμε δεν γίνεται να συμβαίνουν. Σε ένα παράλληλο σύμπαν κάποιος σου φέρνει το χαρτί κατάσχεσης, βλέπεις το όνομά σου στην ηλεκτρονική λίστα εξευτελισμού ως "κλέφτης του κράτους", μετράς τα ψιλά για να συμπληρώσεις την συμμετοχή στα φάρμακά σου, μένεις χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς ασφάλεια...
Κι όμως συμβαίνουν. Σήμερα. Τώρα. Αυτή την στιγμή. 

Το να ακούς τον επικεφαλής του ESM την επόμενη ημέρα του άγριου ξυλοδαρμού πολιτών από τα ΜΑΤ  στα ειρηνοδικεία που προσπαθούσαν να σώσουν σπίτια από πλειστηριασμούς, να λέει "χωρίς τα ευρωπαϊκά δάνεια η Ελλάδα θα είχε βγει από το ευρώ", είναι σαν να είσαι θεατής σε μια ταινία παραλόγου. Χάνεις το σπίτι σου για να μείνεις στο ευρώ. Τρως ξύλο για να μείνεις στο ευρώ. Μένεις άστεγος για να μείνεις στο ευρώ...
Ας το πάρουμε χαμπάρι όλοι μας: Μας σκοτώσουν για να μείνουμε στο ευρώ. 

Τα χρόνια τρέχουν, είμαστε ήδη στον 10ο χρόνο κρίσης και στον 7ο χρόνο μνημονίων και δεν έγινε καμία απολύτως αλλαγή προς το καλύτερο για την εθνική οικονομία παρόλο που Ευρωπαίοι διοικούν την χώρα και τα "λαμόγια Έλληνες" έχουν αποδεκατιστεί. Το σχέδιο τους δηλαδή, πήγε καλύτερα απ' ό,τι ήλπιζαν διότι το σχέδιο ήταν από την αρχή το ξεκάρφωμα του μοναδικού λαού της Ευρώπης που είχε στο πλειοψηφικό του αριθμό ιδιωτική περιουσία. Μικρή, μεσαία ή μεγάλη την είχε και αυτό για την Ευρώπη είναι απαράδεκτο. Ειδικά όταν σε παγκόσμια κλίμακα έχουμε φύγει από τον καπιταλισμό όπως τον ξέραμε και μπήκαμε εκ νέου στην φεουδαρχία. 

Δεν σουλατσάρουν στα καλά καθούμενα στα βουνά και στις πεδιάδες εταιρείες ως νέοι φεουδάρχες αρπάζοντας από αέρα μέχρι νερό και πετρέλαιο. Το θεωρούν έγκλημα το βουνό να είναι κοινό, το νερό να είναι κοινό, ο αέρας να είναι κοινός. Στις φεουδαρχίες αν τολμούσες να πάρεις νερό από το ρυάκι του φεουδάρχη ή να μαζέψεις ξερά ξύλα για να ζεσταθείς σε πυροβολούσαν. Θα πυροβολήσουν και τώρα. Άλλωστε σε πολλά σημεία του πλανήτη σε σκοτώνουν για μία χούφτα νερό ή γιατί πάτησες σε βουνό εταιρίας.

Το πρόβλημά τους σε όλο αυτό το πλιάτσικο δημόσιας γης, ήταν οι ατομικές ιδιοκτησίες εκατομμυρίων Ελλήνων από την Θράκη μέχρι την Κρήτη. Μην νομίζετε ότι το χωράφι δεν είναι σπίτι για τον Έλληνα. Όταν ο Έλληνας έχει ένα κομμάτι γη μέσα σε μία εβδομάδα φτιάχνει σπίτι. Γι' αυτό πριν ξεκινήσουν να ρίχνουν άνευ ελέους τον πέλεκυ των κατασχέσεων ακίνητης περιουσίας έβαλαν μπροστά τον φόρο ακίνητης περιουσίας. Ακόμα δηλαδή κι αν καταφέρεις να κρατήσεις το πατρικό σου και το χωράφι σου εφόσον δεν έχεις μπει σε τράπεζα να πάρεις ούτε ένα σεντ δανείου, δεν θα καταφέρεις να είσαι τυπικός στον παράνομο φόρο ΕΝΦΙΑ. Χωρίς έσοδα, λοιπόν δεν έχεις δικαίωμα στέγης. Δηλαδή απαγορεύεται να είσαι ελεύθερος. Αυτά είναι τα ευρωπαϊκά πρότυπα γι' αυτό μπορούν να διατάζουν να τρως ξύλο μέχρι θανάτου γιατί σήκωσες το κεφάλι στους Ευρωπαίους και έχεις σπίτι. Γιατί ήσουν ελεύθερος. Τόσο απλά.

Σε λίγο θα τρώμε ξύλο γιατί δεν έχουμε δουλειά. Στο αμέσως επόμενο στάδιο γιατί αρρωσταίνουμε και στοιχίζουμε στο σύστημα υγείας, ξύλο γιατί τόλμησες να κάνεις παιδιά ενώ έχεις χαμηλό εισόδημα και εκτέλεση με πολιτισμένα μέσα όταν φτάσεις στα 70 και η σύνταξή σου είναι πολυτέλεια να την πάρεις αλλά καλό προπληρωμένο έσοδο για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανάπτυξης.

Ζούμε μια εποχή σκέτη τρέλα με κανένα απολύτως κόμμα, πολιτικό ή κοινωνικό κίνημα να έχει τις βάσεις και τα επιχειρήματα, σχέδιο σοβαρό για την επόμενη ημέρα μιας υποτιθέμενης αντίστασης για να του δείξουν εμπιστοσύνη οι πολίτες ακολουθώντας το. Η εποχή προσπέρασε τις ιδεολογίες και δυστυχώς, αν και δεν ηττηθήκαμε ακόμα, αν και οι πραγματικές αντιστάσεις τώρα παίρνουν μπροστά, στην προσωπική μας μοναξιά και απόγνωση νιώθουμε νικημένοι.

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO