Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

28.2.17

Ο "Υπέροχος" (Marvellous, 2014, UK) είναι μια ταινία που έγινε για την αγγλική τηλεόραση και ο τίτλος της δεν είναι αρκετός για να την περιγράψει. Είναι μια ταινία που θα σας κάνει να γελάσετε, να κλάψετε και μάλιστα πολλές φορές ταυτόχρονα. Δεν πρόκειται να λαθέψετε σε όποιον και αν την προτείνετε.
Είναι η πραγματική ιστορία - βιογραφία του Neil Baldwin, ενός αθώου, αφελή, μικρόσωμου τύπου με δυσκολίες μάθησης, που όμως είναι οπλισμένος με άλλα χαρίσματα: θετικισμό, μια ασυνήθιστη αγάπη για τη ζωή και τις ανεξάντλητες δυνατότητες που αυτή μπορεί να προσφέρει, μια δυνατότητα να τελειώνει τη συζήτηση με φαινομενικώς ανακολουθίες, αλλά πάντα λογικές, αφήνοντας τους συνομιλητές του άφωνους, μια ατρόμητη προσωπικότητα και ένα αδάμαστο πνεύμα. Ζει την ημέρα χωρίς να σκέφτεται το αύριο, αφού το πιο σημαντικό γι’ αυτόν είναι να είσαι ευτυχισμένος («πάντα ήθελα να είμαι ευτυχισμένος, έτσι αποφάσισα να είμαι»), παίρνοντας πάντα αυτό που θέλει, απλά ζητώντας το: «Θα με πας ως εκεί; Μα δεν είναι ο δρόμος μου! Είναι, αν πας από εκεί για να μ’ αφήσεις». Δεν αφήνει τις αρνητικές κριτικές των άλλων ή τους περιορισμούς που του έχει θέσει η φύση να του χαλάσουν τις επιθυμίες και τα όνειρά του ή να μην αξιοποιήσει την όποια ευκαιρία του παρουσιάζεται. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο ταξίδι μέσα σε μια πιο γεμάτη, πιο ενδιαφέρουσα και πιο ολοκληρωμένη ζωή από αυτήν που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς.
Κλόουν για να κάνει τους άλλους να γελάνε, αυτοδιορισμένος για την υποδοχή των νέων φοιτητών στο πανεπιστήμιο γιατί «είναι καλό να είσαι ευγενικός με τους ανθρώπους», υπεύθυνος ατομικών ειδών των ποδοσφαιριστών της αγαπημένης του ποδοσφαιρικής ομάδας, διευθυντής της δικιάς του ποδοσφαιρικής ομάδας, γνωστός και φίλος με διασημότητες μεταξύ άλλων, με μέλη του κοινοβουλίου, προπονητές, ποδοσφαιριστές, διαιτητές και αρχιεπισκόπους.
Ο ηθοποιός (Toby Jones) που τον προσωποποιεί είναι εκπληκτικός όπως και οι υπόλοιποι ηθοποιοί. Η ιδέα του σκηνοθέτη να παρουσιάζει τον πραγματικό Neil, όπως και άλλες γνωστές προσωπικότητες σε διάφορες στιγμές του έργου είναι μοναδική αλλά και απαραίτητη γιατί οι ιστορίες είναι τόσο απίστευτες που πρέπει να υπενθυμίζεται με μικρά ιντερλούδια και στιγμιότυπα ότι είναι και πραγματικές. Μπορείτε να την δείτε εδώ.
Πρόκειται για μια ταινία όπου υμνείται η ατομικότητα του ανθρώπου. Ο σκοπός του ανθρώπου πρέπει να είναι η μεγαλύτερη δυνατή και πιο αρμονική ανάπτυξη σε ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σύνολο. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται προσπάθεια ενώ προϋποθέτει ελευθερία αλλά και ποικιλία καταστάσεων. Μέσα από τις δικές του αποφάσεις και πράξεις θα αναπτυχθεί. Αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει σε αυτό που αποκαλούμε «αυθεντικότητα της προσωπικότητας». Η αντίληψη, η κρίση, η διάκριση, η πνευματική λειτουργία και η ηθική προτίμηση είναι ικανότητες που αναπτύσσονται με την επιλογή. Μια επιλογή ελεύθερη και όχι βασισμένη σε έθιμα και συνήθειες ακόμα κι αν αυτές είναι σωστές. Το ηθικό και το πνευματικό είναι όπως οι μυείς: γυμνάζονται όταν χρησιμοποιούνται.
Όποιος επαφίεται στην υποταγή και στην καθοδήγηση από αυθεντίες ή οι γνώμες και οι συνήθειες των πολλών δεν χρειάζεται να έχει άλλη ικανότητα από αυτήν του πιθήκου, δηλαδή τη μίμηση.
Δυστυχώς οι άνθρωποι πια δε ρωτάνε: «τι προτιμώ;» ή «τι ταιριάζει στη φύση μου;» ή «τι θα επιτρέψει το καλό και το υψηλό μέσα μου να μεγαλώσει και να ευδοκιμήσει;». Συνήθως ρωτάνε: «τι ταιριάζει στη θέση μου;» ή «τι θα έκαναν συνήθως οι άνθρωποι στη θέση μου;» ή ακόμα χειρότερα, «τι θα έκαναν άνθρωποι με θέση ανώτερη από τη δική μου;». Ούτε που τους περνά από το μυαλό να έχουν κάποια δικιά τους κλίση εκτός από αυτό που είναι συνηθισμένο. Έτσι το πνεύμα δαμάζεται και μπαίνει μόνο του κάτω από το ζυγό. Ακόμα και στις απολαύσεις τους απλά ακολουθούν ότι γίνεται από τους πολλούς. Περιορίζουν την εξάσκηση της επιλογής τους στα συνηθισμένα. Η ιδιαιτερότητα στο γούστο και η εκκεντρικότητα στη συμπεριφορά λοιδορούνται για να μην πω ότι αποφεύγονται σαν εγκλήματα: γιατί υπάρχει ηθική μομφή σε προτάσεις όπως: «κάνει αυτό που κανείς δεν κάνει» ή «δεν κάνει αυτό που κάνουν όλοι». Και αν βρεθεί κάποιος άμοιρος πολύ εκκεντρικός τότε από γραφικός γίνεται τρελός. Και όμως, υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ανθρώπων στις πηγές ευχαρίστησης, στην ευαισθησία του πόνου, στις φυσικές και ηθικές δράσεις που αν δεν υπάρχει μια ανάλογη διαφορά στους τρόπους ζωής τότε το άτομο δεν θα μπορέσει ούτε να ευτυχήσει, ούτε να αναπτύξει το πνευματικό, ηθικό και αισθητικό επίπεδο για το οποίο είναι ικανή η φύση του.
Ο ατομικός αυθορμητισμός δε θεωρείται ιδανικό, αντιθέτως οι πολλοί τον βλέπουν σαν προβληματικό ή ακόμη και ως κάτι το επαναστατικό. Μπορεί ο κόσμος να παραδέχεται ότι η κατανόηση πρέπει να έρχεται από εμάς αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τις επιθυμίες μας και τις παρορμήσεις μας. Ο μέσος όρος της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο μέτριος στη διάνοια είναι και στις παρορμήσεις: δεν έχουν γούστα και επιθυμίες να κάνουν κάτι ασυνήθιστο. Πολλοί δε, νομίζουν ότι οι δυνατές επιθυμίες και παρορμήσεις μπορεί να κάνουν κακό αλλά πλανούνται: μόνο οι αδύναμες συνειδήσεις κάνουν κακό. Οι επιθυμίες και οι παρορμήσεις είναι ενέργεια και ναι μεν είναι δυνατόν να τις κατευθύνουμε με κακό σκοπό αλλά περισσότερο καλό θα γίνει από μια ενεργητική φύση απ’ ότι από μια νωθρή και παθητική. Αυτοί που έχουν τις δικές τους επιθυμίες και παρορμήσεις είναι οι μόνοι που έχουν αυτό που ονομάζουμε χαρακτήρα. Αν συνδυάζονται και με ισχυρή θέληση έχουμε την ολοκληρωμένη προσωπικότητα: «Υπάρχει μόνο ένας Neil Baldwin».
Τώρα ίσως να φαίνεται καλύτερα η αξία της ατομικότητας. Μόνο με την καλλιέργεια και την επίκλησή της μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν ευγενείς (δηλ. να δείχνουν ποιότητα και υψηλές ηθικές αρχές και ιδανικά) ώστε να αποτελέσουν όμορφα αντικείμενα στοχασμού από τους υπόλοιπους. Έτσι ενισχύει το δεσμό που ενώνει το άτομο με την κοινωνία. Οι άλλοι μπορούν να μάθουν κάτι καινούργιο από αυτούς (είτε πρόκειται για μια καινούργια αλήθεια, είτε για το γκρέμισμα κάποιας παλιάς). Η αυθεντικότητα ανοίγει τα μάτια των άλλων: τους δίνουν το παράδειγμα καλύτερων πρακτικών και συμπεριφορών με τα διαφορετικά πειράματα των ζωών τους και τις διαφορετικές προσωπικότητες τους, και ταυτόχρονα καλύτερο νόημα και γεύση στη ζωή: είναι το αλάτι της γης. Ναι μεν γίνεται το ίδιο το άτομο πιο ευτυχισμένο αλλά κάνοντας τη ζωή πιο πλούσια, κάνει και τους άλλους πιο ευτυχισμένους. . Εξάλλου το άτομο με το να γίνεται πιο χρήσιμο για τον εαυτό του γίνεται παράλληλα και για τους άλλους. Ο διάσημος προπονητής της ομάδας που δούλευε ο Neil του είπε: «Κάποτε με ρώτησες ποια είναι η καλύτερη μεταγραφή που έκανα. Λοιπόν, εσύ ήσουν… με μεγάλη διαφορά.»
Οι μάζες και οι κυβερνήσεις είναι μια συλλογική μετριότητα. Η εισαγωγή όλων των σοφών και άξιων πραγμάτων γίνεται μόνο από τα άτομα. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε ειδικά σε μια εποχή που υπάρχει μια γενικευμένη τάση για αύξηση της ρύθμισης συμπεριφοράς και αποθάρρυνση ακροτήτων. Σε αυτό μπορούμε να προσθέσουμε και ένα ρεύμα «φιλανθρωπίας» για μια «ηθική και σεμνότυφη καλυτέρευση» των συνανθρώπων μας. Όλα αυτά οδηγούν τους ανθρώπους στο να μην επιθυμούν τίποτα ισχυρά. Το ιδανικό του χαρακτήρα έχει ήδη γίνει: «να είσαι χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα». Η τυραννία της άποψης που κυριαρχεί, συνθλίβει – σαν τυλιγμένο γυναικείο κινέζικο πόδι – κάθε μέρος της ανθρώπινης φύσης που εξέχει κάνοντας κάθε άτομο παρόμοιο με το άλλο, σύμφωνα με ένα κοινό αποδεκτό πρότυπο. Ο δεσποτισμός του συνηθισμένου έχει γίνει το κύριο εμπόδιο της ανθρώπινης εξέλιξης αφού το δίκαιο και το σωστό έφτασαν να σημαίνουν συμμόρφωση στη συνήθεια. Πλέον το παράδειγμα της μη συμμόρφωσης, η απλή άρνηση υποταγής στο σύνηθες είναι από μόνο του πολύτιμο. Μόνο η αγάπη για την ελευθερία είναι ανταγωνιστική στο συνηθισμένο.
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την εκπαίδευση που φέρνει τους ανθρώπους κάτω από τις ίδιες επιρροές – αλήθειες (δεν είναι τυχαίο για την ανάπτυξη του Neil ότι την απέφυγε) , την πρόοδο της επικοινωνίας που δίνει πρόσβαση στα ίδια συναισθήματα, το εμπόριο και την τεχνολογία που βοηθούν στο να έχουν όλοι τα ίδια αντικείμενα φιλοδοξίας και το κατεστημένο που ενισχύει την μετριότητα της κοινής γνώμης για καθαρά πρακτικούς – ψηφοθηρικούς λόγους, κατανοούμε την εχθρότητα των μαζών προς την ατομικότητα. Μολαταύτα, αν είναι να σωθούμε, από αυτούς τους λίγους «γραφικούς» θα σωθούμε.
Σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια μειωμένη ακουστική ικανότητα θα έχουν πάνω από 700 εκατομμύρια άνθρωποι! Σήμερα, πάνω από 275 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν σοβαρό προβλήματα ακοής ή είναι κωφοί, κι ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς είναι νέοι. 

Στην Ευρώπη εκτιμάται ότι 73 εκατομμύρια άνθρωποι εμφανίζουν μείωση ακοής μεγαλύτερη του επιπέδου 25bd, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρόβλημα βαρηκοΐας έχουν 55 εκατομμύρια. Στην Ελλάδα οι βαρήκοοι υπολογίζονται στις 900.000 και τα παιδιά μέχρι 18 χρόνων στις 65.000. 
«Η απώλεια της ακοής οφείλεται σε πολλές αιτίες, αλλά κυρίως στους νέους που ζουν στις ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες η βασική αιτία είναι ο θόρυβος» αναφέρει ο χειρουργός- ωτορινολαρυγγολόγος Μηνάς Αρτόπουλος. 
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, με αφορμή την διεθνή Ημέρα για το Αυτί και την Ακοή, την 3η Μαρτίου, ζητά την ευαισθητοποίηση των πολιτών, καθώς η απώλεια της ακοής είναι μία από τις διαδεδομένες αναπηρίες των αισθήσεων παγκοσμίως. 

 Αιτίες 
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, μία από τις σημαντικότερες αιτίες, από τις οποίες χάνει κάποιος την ακοή του είναι ο Θόρυβος στην εργασία ή στη διασκέδαση. Ένας στους οκτώ νέους στα αστικά κέντρα του δυτικού κόσμου έχει απώλεια ακοής εξαιτίας της δυνατής μουσικής. ‘Αλλες αιτίες είναι, οι χρόνιες μολύνσεις του αυτιού, ασθένειες όπως η Ερυθρά, η Ιλαρά, η Μηνιγγίτιδα, και η Παρωτίτιδα. Την ακοή επίσης επηρεάζουν διάφορα φάρμακα, οι καρκινικοί όγκοι, τραυματισμοί του αυτιού κ.α. 

Η απώλεια της ακοής, σύμφωνα με τους επιστήμονες έχει άμεση αρνητική επίπτωση στην ποιότητα της ζωής του ατόμου καθώς προκαλεί άγχος, νευρικότητα και κατάθλιψη, δυσκολία στην επικοινωνία με μέλη της οικογένειας και φίλους, απομόνωση και απόσυρση, εργασιακά προβλήματα, αλλά και αλλά οργανικά προβλήματα, όπως πονοκέφαλο και αυξημένη αρτηριακή πίεση. 

«Η σωστή αντιμετώπιση της απώλειας ακοής είναι η έγκυρη διάγνωση κι ανάλογα με την αιτία η αποκατάσταση γίνεται με φαρμακευτική αγωγή, εγχείρηση ή μέσω εφαρμογής ακουστικών βοηθημάτων. Σήμερα η εξέλιξη της τεχνολογίας μας δίνει την δυνατότητα οι χειρουργικές επεμβάσεις να γίνονται αμιγώς ενδοσκοπικά και ελάχιστα επεμβατικά με άριστα αποτελέσματα» επισημαίνει ο κος Αρτόπουλος. 
Από την πλευρά της η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας αναφέρει ότι τα προβλήματα ακοής μπορούν να αντιμετωπισθούν επαρκώς με μέτρα δημόσιας υγείας, όπως η ανοσοποίηση, η βελτίωση της μητρικής και παιδικής υγείας και οι ασφαλείς συνθήκες στους χώρους εργασίας. 

Ποσοστά 
Εκτιμάται ότι 2 έως 3 στα 1000 παιδιά γέννιουνται με ανιχνεύσιμη βαρηκοΐα στο ένα ή και στα δύο αυτιά και περισσότερο από το 90% των βαρήκοων παιδιών προέρχονται από φυσιολογικούς γονείς. 
Περίπου το 15% των ενηλίκων (άνω των 18 ετών) θα παρουσιάσει βαρηκοΐα κάποια στιγμή της ζωής τους, ενώ στους ενήλικες (18-69 ετών), οι άνδρες έχουν τις διπλάσιες πιθανότητες για βαρηκοΐα σε σχέση με τις γυναίκες. 
Ο ένας στους οκτώ (13%), από 12 ετών και πάνω, θα αποκτήσει βαρηκοΐα και στα δύο αυτιά, το 10% των ενηλίκων θα βιώσει εμβοές (θόρυβο στα αυτιά που θα κρατήσει τουλάχιστον 5 λεπτά) τον τελευταίο χρόνο και περίπου το 12% των ενηλίκων θα επωφεληθούν από τη χρήση του ακουστικού βαρηκοΐας τον τελευταίο χρόνο.

27.2.17

“Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά και για σήμερα και για αύριο και για πάντα”.
("Τι είναι και τι θέλει το Ε.Α.Μ." - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ)

Το ευρώ είναι Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας (fiat money). Το Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας δεν έχει “εσωτερική αξία”, δηλαδή δεν αντιστοιχεί σε χρυσό ή κάποιο άλλο πολύτιμο μέταλλο. Το Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας τίθεται σε κίνηση ύστερα από απόφαση μιας κυβέρνησης και, για να έχει αξία, πρέπει να διατίθεται ελεύθερα από την κεντρική τράπεζα του κράτους που το εκδίδει.

Το ευρώ “έχει” αξία, όχι με απόφαση κάποιας κυβέρνησης, αλλά με απόφαση της Ε.Ε, η οποία δεν είναι θεσμός, ή Αρχή. Διατίθεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όχι με όρους και κανόνες που θέτει μια κυβέρνηση της χώρας που το χρησιμοποιεί, αλλά σύμφωνα με την θέληση αυτής της τράπεζας. Σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, ο βασικότερος όρος για την λειτουργία του Παραστατικού Χρήματος είναι η σταθερή χορήγηση χρήματος από την κεντρική τράπεζα του κράτους. Ένας άλλος όρος είναι, η ποσότητα του χρήματος που διατίθεται στην κυκλοφορία πρέπει να είναι σύμφωνη με την οικονομική ανάπτυξη και να συνυπολογίζονται και άλλα οικονομικά μεγέθη όπως, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός. Η Ε.Κ.Τ. δεν είναι πραγματική Κεντρική Τράπεζα. Και τούτο όχι μόνο γιατί δεν ανήκει σε κάποια κρατική συγκρότηση, αλλά και επειδή αδυνατεί να παρέχει την αναγκαία ρευστότητα, σύμφωνα με τις ανάγκες των περιστάσεων, αφού καθοδηγείται από το πρότυπο της Bundesbank. Υπ’ όψιν δε ότι λειτουργεί περισσότερο ως συμφωνία αμετάκλητων ισοτιμιών, παρά ως πολιτική ενιαίου νομίσματος.
Το ευρώ είναι ένα νόμισμα που αντίκειται σε κάθε οικονομικό όρο έκδοσης και λειτουργίας του χρήματος.

Το χρήμα είναι το γενικό ισοδύναμο των εμπορευμάτων και αντικατοπτρίζει την αξία τους. Π.χ. εκατό δραχμές αντιστοιχούσαν σε κάτι. Όμως το ευρώ αντικατοπτρίζει και δημιουργεί μόνο χρέος, αφού παράγεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και διανέμεται στις τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης σαν δάνειο με επιτόκιο. Αυτές με τη σειρά τους το δανείζουν στα κράτη με μεγαλύτερο επιτόκιο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή που το παίρνει κάποιος στα χέρια του είτε πρόκειται για τράπεζα είτε για κράτος είτε για άτομο είναι χρεωμένος και, μάλιστα, έχει αποδεχθεί το χρέος του, ακριβώς όπως όταν δανείζεται από ένα τοκογλύφο. Έτσι, όταν η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώσει τόκους και τοκοχρεολύσια, φορτώνεται ακόμα μεγαλύτερο χρέος.
Τα διάφορα κουρέματα εντός ευρωζώνης είναι απάτες και αποσκοπούν μόνο στο να μην κηρύξει ολική αδυναμία πληρωμών η Ελλάδα, αλλά να βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ώστε να συνεχίσουν να την απομυζούν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Δεν αφήνουν να ψοφήσει η αγελάδα που παράγει γάλα.
Εκτός από την δημιουργία και την ραγδαία αύξηση του χρέους, η χρήση του ευρώ εντείνει δραματικά τον - έτσι κι αλλιώς υπαρκτό και αυτόματο - νόμο της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης, αφού οι αδύναμες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να ασκήσουν κανένα είδος νομισματικής πολιτικής για τον έλεγχο του πληθωρισμού ή τον αντιπληθωρισμού, της πορείας των εξαγωγών τους, της ενίσχυσης ή όχι κλάδων της παραγωγής, των δημοσιονομικών τους προβλημάτων κ.λ.π. Έτσι παραμένουν έρμαιο στα «καπρίτσια» της Ε.Κ.Τ, των θελήσεων των ισχυροτέρων, ανταγωνιστικοτέρων χωρών, του παρασιτικού τραπεζικού συστήματος και των πτωματοφάγων «οίκων» και «ινστιτούτων». Μέσω του ευρώ τα ελλείμματα των πιο αδύναμων χωρών γίνονται πλεονάσματα των ισχυροτέρων.
Σύμφωνα με στοιχεία της γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το γερμανικό κράτος καταγράφει πλεόνασμα (δημοσιονομικό) εδώ και τρία χρόνια, το οποίο αυξήθηκε στα 23,7 δισεκ. ευρώ το 2016, το υψηλότερο επίπεδο από την επανένωση της χώρας το 1990. Το 2016 το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας συνέχισε την ανοδική πορεία του καταγράφοντας πλεόνασμα 278 δις ευρώ. “Αυτά τα πλεονάσματα της Γερμανίας άρχισαν να δημιουργούνται μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη, όπου άρχισε να απομυζά μεθοδικά όλους τους εταίρους της, ενώ έπαψε να ανατιμάται το νόμισμά της (όπως προηγουμένως το μάρκο).” Analyst 30/9/2016 

Το ευρώ, μέσω της αποστέρησης της δυνατότητας άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής, είναι μέσον οικονομικού πολέμου και καταστροφής των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών από τις ισχυρότερες και, κατά συνέπεια, είναι μέσον πολιτικού ελέγχου και πλήρους καθυπόταξης, αφού όταν μια χώρα χάνει την νομισματική της κυριαρχία, χάνει την εθνική της κυριαρχία και οι εργαζόμενες μάζες κάθε τους δημοκρατική κατάκτηση. Η εθνική κυριαρχία είναι κατάκτηση των εργαζομένων μαζών, αφού επετεύχθη με τους δικούς τους αγώνες και όχι με τους αγώνες της αστικής τάξης. Αυτή, απλά και μόνο, εκμεταλλεύτηκε τους αγώνες τους για το δικό της όφελος.
Επειδή, όμως, αυτός ο πόλεμος δεν γίνεται με στρατιωτικά μέσα ακόμα, αλλά με οικονομικά και πολιτικά, απαιτείται η ανάδειξη δουλικών κυβερνήσεων.
Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, για να επικρατήσουν οι απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας που συνεπάγεται το ευρώ απαιτούνται αυταρχικοί τρόποι διακυβέρνησης, αφού καταδικάζουν έναν ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση και καταλύουν τα δημοκρατικά δικαιώματα που κατέκτησαν οι εργαζόμενοι σε μια μακριά πορεία αγώνων. Εκτός από τον κυβερνητικό αυταρχισμό επιστρατεύονται οι σκοτεινότερες, ανοιχτά εγκληματικές ομάδες του συγκαλυμμένου ή απροκάλυπτου φασισμού, έχοντας σκοπό να χτυπήσουν κάθε παρόν ή μελλοντικό δημοκρατικό αίτημα του χειμαζόμενου ελληνικού λαού.

Κάτω από αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες οι αφυπνιζόμενοι λαοί θα μπορούσαν να κινηθούν σε προοδευτική, δημοκρατική κατεύθυνση. Αντί γι αυτό, η καθολική και χρόνια αποτυχία του συνόλου της αριστεράς, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια, να ενδιαφερθεί για τα προβλήματα των εργαζομένων και, γενικότερα, για τις λαϊκές μάζες, να προτείνει πολιτικές ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης και να λειτουργήσει σαν επαναστατικό υποκείμενο για την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, έχει ευνοήσει καθοριστικά την ανάδειξη συντηρητικών, εθνικιστικών κυβερνήσεων. Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες, εδώ και πολλά χρόνια. Το επαναστατικό υποκείμενο λείπει, εδώ και πολλά χρόνια.
Η καθιέρωση εθνικού νομίσματος δεν είναι, απλά, μια αλλαγή “χαρτιών και νομισμάτων” ή ένα “στάδιο” στην πορεία της ταξικής πάλης, όπως το παρουσιάζουν μερικοί επαγγελματίες απατεώνες της πολιτικής, αλλά σημαίνει ανάκτηση της χαμένης εθνικής κυριαρχίας(1). Η ανάκτησή της αποτελεί πρωτεύουσα και κύρια δημοκρατική απαίτηση. Αντικειμενικά.

Το επιχείρημα ότι η αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ και η θέσπιση εθνικού νομίσματος είναι υπόθεση της άρχουσας τάξης και ότι η εργατική τάξη δεν έχει ρόλο σ’ αυτήν είναι φαύλο και ύπουλο, αρνείται την πάλη για την δημοκρατία(2) και παραδίδει το εθνικό – ταξικό ζήτημα στα χέρια του Αστικού Συνασπισμού Εξουσίας, ο οποίος θα το εκμεταλλευτεί σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα.(3). Αυτή η άποψη, παρά την “επαναστατική” φαφλατολογία είναι αντιϊστορική, αρνείται τον ρόλο του επαναστατικού υποκειμένου, αρνείται την πολιτική αξιοποίησης οποιουδήποτε ρήγματος στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας προς όφελος της εργατικής τάξης και της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού(4), αρνείται την δυνατότητα της πολιτικής ενοποίησης της εργατικής τάξης και την ηγεμονική-διευθυντική συμμαχία της με πλειονοψηφικά τμήματα των ενδιάμεσων διαστρωματώσεων του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αρνείται την αναγκαιότητα συμμαχιών προς όφελος των μισθοσυντήρητων(5), ευνοεί την ανάπτυξη εθνικιστικών και φασιστικών κινημάτων και υπηρετεί την κυριαρχία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ο αγώνας για την δημοκρατία, της οποίας η εθνική κυριαρχία είναι το βασικό συστατικό είναι καθήκον κάθε αντιφασίστα, κάθε δημοκράτη και κάθε επαναστάτη. Στη σημερινή συγκυρία, δεδομένης της οικονομικής, ιδεολογικής και πολιτικής αδυναμίας της εργατικής τάξης, ο επαναστατικός αγώνας συμπυκνώνεται στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας: στην κατάργηση των μνημονίων, την δημιουργία εθνικού νομίσματος, την μονομερή, χωρίς καμία διαπραγμάτευση, διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, την παροχή σεισάχθειας των χρεών, την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας, την αποχώρηση από την ΕΕ.
Μόνο η δημιουργία ενός πλατιού, δημοκρατικού, ριζοσπαστικού μετώπου και η υλοποίηση αυτών των στόχων, θα δώσει την δυνατότητα για παραπέρα βήματα. Αν θα γίνουν ή όχι, αφορά στην επαναστατική πολιτική πρακτική, την γνώση της επαναστατικής θεωρίας, της θέλησης και των ικανοτήτων. Οι κίνδυνοι παραμονεύουν και θα παραμονεύουν πάντοτε. Όμως, οποιοσδήποτε κίνδυνος είναι μικρότερος από την κόλαση που ζει, σήμερα, ο ελληνικός λαός.
Η πιθανότητα ύπαρξης λαθών, δυσκολιών και κινδύνων δεν πρέπει να αποθαρρύνει. Το μεγαλύτερο λάθος είναι η αδράνεια.
ΟΙ ΛΑΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ

Σημειώσεις
1.α. "...ότι τίποτα, ούτε καν τα καλά πράγματα που χορηγούνται ή επιβάλλονται, δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας" Καρλ Μαρξ Νέα Εφημερίδα του Ρήνου Αύγουστος του 1848.

β. "Δεν μπορεί να υπάρξει καμία πραγματική μεταρρύθμιση όσο η κυριαρχία δεν ανήκει εξ ολοκλήρου στο έθνος και δεν μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία εφ 'όσον οι αρχές του συντάγματος του 1793 δεν γίνουν πραγματικότητα" Φρίντριχ Ένγκελς.

2.α. "Σε κάθε αστικό εθνισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους". Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 61.

β. "Πρώτα -πρώτα, ποια είναι η πιο σπουδαία, η πιο βασική ιδέα των θέσεών μας; Είναι η διάκριση ανάμεσα στα καταπιεζόμενα και τα καταπιέζοντα έθνη. Εμείς υπογραμμίζουμε αυτή τη διάκριση σε αντίθεση με την Β' Διεθνή και την αστική δημοκρατία..." Λένιν : «Έκθεση στην Επιτροπή για το Εθνικό  και Αποικιακό Ζήτημα». Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1921.

γ. "Η απόφαση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Συνεδρίου του Λονδίνου, το 1896, που αναγνωρίζει την αυτοδιάθεση των εθνών, πρέπει να συμπληρωθεί σύμφωνα με τις θέσεις που εκθέσαμε πιο πάνω και να τονιστεί
α) ότι στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η διεκδίκηση αυτή έχει εξαιρετικά επιτακτικό χαρακτήρα,
β) ότι όλες οι διεκδικήσεις της πολιτικής δημοκρατίας, μαζί και η διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, είναι πολιτικά σχετικές κι έχουν ταξικό περιεχόμενο..." Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση  και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών»,  σελ. 120.

3. "...η αστική τάξη των καταπιεζόμενων εθνών μόνο φλυαρεί για εθνική εξέγερση, ενώ στην πράξη έρχεται σε αντιδραστικές συναλλαγές με την αστική τάξη του καταπιεστικού έθνους, πίσω από την πλάτη και ενάντια στο λαό της. Στις περιπτώσεις αυτές η κριτική των επαναστατών μαρξιστών πρέπει να στρέφεται όχι ενάντια στο εθνικό κίνημα, αλλά ενάντια στον εκφυλισμό, στον εκχυδαϊσμό, στη μετατροπή του σε μικροκαβγά".
Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον "Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό"» Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916. 

4. "Η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι μια μόνη πράξη, δεν είναι μια μόνη μάχη σ' ένα μόνο μέτωπο, αλλά ολόκληρη εποχή οξυμένων ταξικών συγκρούσεων, μακριά σειρά από μάχες σε όλα τα μέτωπα, δηλαδή σε όλα τα ζητήματα της οικονομίας και της πολιτικής, από μάχες που μπορούν να τελειώσουν μόνο με την απαλλοτρίωση της αστικής τάξης. Θα ήταν βασικό λάθος να νομιστεί ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία μπορεί να αποσπάσει το προλεταριάτο από τη σοσιαλιστική επανάσταση ή να τη συγκαλύψει, να την επισκιάσει κ.τ.λ. Αντίθετα, όπως δεν είναι δυνατό να υπάρξει νικηφόρος σοσιαλισμός που δεν πραγματοποιεί την πλήρη δημοκρατία, έτσι δεν μπορεί να προετοιμαστεί για τη νίκη ενάντια στην αστική τάξη ένα προλεταριάτο που δεν διεξάγει ολόπλευρο, συνεπή κι επαναστατικό αγώνα για τη δημοκρατία. Δεν θα ήταν μικρότερο το λάθος αν αφαιρούσαμε ένα από τα άρθρα του δημοκρατικού προγράμματος, λ.χ. το άρθρο για την αυτοδιάθεση των εθνών, με τη δικαιολογία ότι δήθεν "είναι απραγματοποίητη" ή ότι αποτελεί "αυταπάτη" μέσα στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού". Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 107 

5. Η ιστορία του μπολσεβικισμού και πριν και μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση είναι γεμάτη από περιπτώσεις ελιγμών, συμφωνιών, συμβιβασμών με άλλα κόμματα, χωρίς να εξαιρούνται και τα αστικά κόμματα! Η υπογραφή της συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ και η φράση "θα συμμαχήσω και με τον διάβολο" είναι χαρακτηριστικά και μόνο ενδεικτικά. 
"Υπάρχουν στιγμές, που πρέπει να διευρύνουμε τα μέτωπα της πάλης ακόμα και με συμμάχους που μας φαίνονται ασταθείς, ταλαντευόμενοι, όχι αρκετά δυνατοί και αποφασισμένοι για να αντέξουν την πορεία μέχρι το τέλος. Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο, μόνο εντείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, «ρωγμή» ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας –όπως και κάθε, έστω και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και συμβατικό. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο, σοσιαλισμό γενικά". Β.Ι. Λένιν
Διακόσια ενενήντα χιλιόμετρα τείχους, από τα συνολικά 511 που έχουν προγραμματισθεί, ανήγειρε η Τουρκία κατά μήκος των συνόρων της με τη Συρία, σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου που αναδημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της Deutsche Welle. 
Το τείχος, που σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές κατασκευάσθηκε για λόγους ασφαλείας, αποτελείται από τσιμεντένια μπλοκ πάχους δυο μέτρων, είναι ύψους τριών μέτρων και στην κορυφή υπάρχουν συρματοπλέγματα με ξυράφια. 
Σύμφωνα με τον Εργκίν Τουράν, επικεφαλής της κρατικής κατασκευαστικής εταιρείας ΤΟΚΙ που υλοποιεί το έργο σε συνεργασία με τα τουρκικά υπουργεία Άμυνας και Οικονομικών, το τείχος εκτείνεται κατά μήκος των συνόρων στις επαρχίες Χατάι, Κιλίς, Σανλιούρφα, Μαρντίν, Σιρνάκ και Γκαζιαντέπ. 
Στο μέλλον δε, είπε, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, ο τρόπος κατασκευής του τείχους θα επιτρέψει τη μεταφορά του σε άλλο μέρος εφόσον κάτι τέτοιο χρειασθεί. 
Η Τουρκία έχει σύνορα σχεδόν 900 χιλιομέτρων με τη Συρία. Η κατασκευή του τείχους που ξεκίνησε το 2014 καταγγέλλεται από διεθνείς οργανισμούς, όπως το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch). 
Ενώ όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στα ρεπορτάζ, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή για τις επιπτώσεις του τείχους για τη ζωή των προσφύγων, αφού θεωρείται ότι με αυτό θα περιοριστεί ακόμα περισσότερο η ροή μεταναστών και προσφύγων προς την Ευρώπη.

25.2.17

                       
Όταν η υστερία της βλακείας βαράει κόκκινο όλα γίνονται. Ο Μοχάμεντ Άλι Τζούνιορ, γιος του θρυλικού πυγμάχου επέστρεφε στις ΗΠΑ από ταξίδι στην Τζαμάικα με την μητέρα του. Στο αεροδρόμιο της Φλόριντα συνελήφθη απλώς και μόνο επειδή θεωρήθηκε μουσουλμάνος, αν και είναι αμερικανός πολίτης. 
"Γιατί το κάνετε αυτό, ο πατέρας μου είναι ο Μοχάμεντ Άλι" διαμαρτυρήθηκε, αλλά οι σερίφηδες επέμεναν. «Πώς λέγεσαι, πώς απέκτησες το όνομα αυτό και ποιο είναι το θρήσκευμά σου». 
Η μητέρα την γλύτωσε γιατί είχε μαζί της μια φωτογραφία με τον πρωτοπυγμάχο. Ο τζούνιορ κρατήθηκε άλλες δυο ώρες απλά επειδή ήταν μαύρος και τον έλεγαν Μοχάμεντ Άλι. 



24.2.17

Η Μαλλού είναι ένα κατσικάκι που βρέθηκε μέσα σε κάδο σκουπιδιών, στο Ναύπλιο, όταν ήταν μόλις 15 ημερών καθώς έχει μια μόνιμη αναπηρία στα δύο πίσω πόδια της. 
Μόλις ξεπέρασε τον άμεσο κίνδυνο, την υιοθέτησε η ηχοθεραπεύτρια Βασιλική Κωστοπούλου, η οποία διαθέτει μια φάρμα στην Αργολίδα και έκτοτε προσπαθεί να την βοηθήσει να ξαναπερπατήσει. "Από τον περασμένο Δεκέμβριο, προσπαθώ να βοηθήσω την Μαλλού με φυσικοθεραπείες, υδροθεραπείες, ηχοθεραπείες και μασάζ τα οποία γνωρίζω λόγω σπουδών. 
Ο Βασίλης Τζίγκουρας μου έκανε δώρο ένα καροτσάκι για να περπατάει, το οποίο αν και ήταν πτυσσόμενο, δεν της κάνει πλέον αφού μεγαλώνει ραγδαία", αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Κωστοπούλου, η οποία σχεδίασε τώρα νάρθηκες για το κατσικάκι και ευελπιστεί σύντομα να μπορέσει να τους περάσει στο ζώο. 
"Εάν το κόστος είναι μεγάλο όμως, απλώς θα καταλήξω να της φτιάξω ένα άλλο καρότσι με πτυσσόμενα μέρη για να μπορεί να κινείται", λέει η κ. Κωστοπούλου, η οποία ονειρεύεται να δημιουργήσει μια "Φάρμα Αγάπης" με ζώα που έχουν διασωθεί από σφαγή. 
Σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί ο αγώνας για την αποκατάσταση της Μαλλού, οι δομές αλληλεγγύης του κοινωνικού χώρου Οικόπολις, θα διαθέσουν μέρος των εσόδων από την Vegan κουζίνα που διοργανώνουν κάθε Παρασκευή, από τις 18:00 - 20:30.

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO