Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

16.11.17

Αθυρόστομος ή επικίνδυνος; Αγανακτισμένος οπαδός ή επιστρατευμένος υποκινητής με σχέδιο; Πού άραγε να γείρει η πλάστιγγα, όταν ένας δημόσιος λειτουργός επιδίδεται -δεκαετίες τώρα- σε έναν οργασμό έκνομων πράξεων και λόγων; Με αφορμή τη δίκη του Αμβρόσιου Καλαβρύτων στις 15 Μαρτίου 2018, μία σύντομη ματιά στη ζωή του νεοναζί κήρυκα τα ξεδιαλύνει όλα.

Ο Θανάσης Λενής γεννήθηκε στην Πάτρα το 1938. Από νωρίς σύχναζε στο ναό του Παντοκράτορα Πατρών. Η προνοητική (!) βία του τσαγκάρη πατέρα του, άφησε στίγμα στην παιδική του ψυχή, ευθύνεται δε για τον έπειτα σαδισμό του ως ταγματάρχη της βασιλικής χωροφυλακής, τον καιρό της χούντας. Γράφει ο ίδιος σε αυτάρεσκη τριτοπρόσωπη αφήγηση: «Ο υποσημειούμενος έζησε και μεγάλωσε σε δύσκολα χρόνια. Άν καί καλό παιδί, παιδί της Εκκλησίας, έφαγε το ξύλο της ζωής του από τον αείμνηστο Πατέρα του, ο οποίος, ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής, ὀπως άλλωστε ὀλοι οι γονεῖς τότε, έδερναν τα παιδιά τους προκαταβολικά, για να προλάβουν μια υποτιθέμενη ζημιά. Ὅταν π.χ. πήγαιναν με τη στάμνα στη βρύση της γειτονιάς για να κουβαλήσουν νερό, καθ’όσον εἀν γύριζαν με σπασμένη τη στάμνα το ξύλο δεν θα είχε νόημα ἠ και χρηστική σημασία! Το πνεύμα της εποχής τότε ήταν τό «προνοείν!». «Σε δέρνω προκαταβολικά, ώστε -προσέχοντας- να μη σπάσεις τή στάμνα», μας ἐλεγαν με αποφασιστικότητα! Ας είναι ελαφρύ τό χώμα που τούς σκεπάζει

Από τα χρόνια της Πάτρας συνδέεται με τον κατηχητή του Κωνσταντίνο Καρούζο, μετέπειτα μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο. Οι δυο τους, μαζί με τον ζωηρό της παρέας Χρήστο Παρασκευαΐδη, μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, εγκαθίστανται και συγκατοικούν σε διαμέρισμα στο Παγκράτι. Όταν το 1961 ο Καλλίνικος ορίζεται ηγούμενος της μονής Βαρλαάμ στα Μετέωρα, η παρέα των τριών δε χωρίζει. Και δε χάνει την ευκαιρία. Λύνει και δένει. Ώσπου αναγκάζονται να φύγουν, λόγω διενέξεων με τον εκεί μητροπολίτη Τρίκκης, Διονύσιο. H περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα σκοτεινή. Τότε είναι που οι τρεις σκληροπυρηνικοί ιεράρχες μεγαλουργούν. Αναφέρεται σε αυτό η Μαρία Αντωνιάδου*: «Το 1973 με βασιλικό διάταγμα και με υπογραφή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου Κοτσώνη ιδρύεται στο Καπανδρίτι το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής. Ηγούμενός της είναι ο αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Καρούσος και τα χρήματα για την ανέγερσή του τα προσφέρει κυρίως ο αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, ο οποίος δίνει τις 10.000 λίρες που κληρονομεί.» Έκτοτε η εξέλιξή του Αμβρόσιου και των δυο φίλων του στην εκκλησιαστική ιεραρχία ήταν ταχύτατη. Αντίστοιχη και η ως σήμερα εξέλιξη υπόλοιπων μελών της αδελφότητας, όπως ο σημερινός -νεότερος- μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος, ο καλούμενος και «επόμενος αρχιεπίσκοπος»...

Σαράντα ένα χρόνια μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, ο Αμβρόσιος Λενής παράγει έναν διαρκή οχετό ύβρεων και προσβολών. Υψώνει τη σημαία του φαλλοκρατισμού προσβάλλοντας τις γυναίκες, ωθεί οπαδούς του σε βίαια πογκρόμ κατά προσφύγων και μεταναστών, ενώ στοχοποιεί πολλάκις την Lgbtq+ κοινότητα. Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η δημόσια λατρεία του αιρετικού παπά στους ναζί της X.A. παύουν να είναι αντικείμενο αστειότητας και χιούμορ. Η Ποινική Δικαιοσύνη κινητοποιείται για πρώτη φορά και αυτό χάρη σε εννέα συμπολίτες μας. Οι Λύο Καλοβυρνάς, Αλκιβιάδης Δελαντώνης, Μενέλας Σιαφάκας, Άλκης Ιωαννίδης, Michael Huber, Πέτρος Σαπουντζάκης, Γιάννης Παπαγιαννόπουλος, Νίκος Σοφιανός και Βασίλης Θανόπουλος κατέθεσαν μήνυση για: 
Δημόσια υποκίνηση βίας και μίσους (Άρθρο 1 του νόμου 4285/2014 για την καταπολέμηση του ρατσισμού). 
Κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος. Κατά το Άρθρο 196 του Ποινικού Κώδικα, ο θρησκευτικός λειτουργός που κατά την ενάσκηση των έργων του, δημόσια και με την ιδιότητά του προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε εχθροπάθεια κατά της πολιτειακής εξουσίας ή άλλων πολιτών τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών.

Πώς θα του φαινόταν, αν νουθετούσαμε τους κατοίκους της περιοχής του να τον λιντσάρουν, χρησιμοποιώντας ακριβώς τα λεγόμενά του;

Ε λοιπόν φίλοι της Αιγιαλείας «…μην τον πλησιάζετε. Μην τον ακούτε. Μην τον εμπιστεύεστε. Είναι ο κολασμένος της κοινωνίας. Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι σαν αυτόν, να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους! Ε λοιπόν αυτόν τον ξεφτιλισμένο φτύστε τον! Αποδοκιμάστε τον! Είναι έκτρωμα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχει! Είναι άτομο με διανοητική διαταραχή! Δυστυχώς αυτός είναι τρις-χειρότερος και πολύ πιο επικίνδυνος από κάποιους που ζουν στα τρελλοκομεία!»

Ο εισαγγελέας έκανε δεκτή τη μήνυση και παρέπεμψε τον μητροπολίτη σε δίκη, η οποία είναι προγραμματισμένη για τις 15 Μαρτίου 2018 στο Αίγιο. Είναι η πρώτη φορά που ανοίγει η συζήτηση για αυτόν τον μητροπολίτη, όχι εξαιτίας ακόμα ενός βρώμικου ξεπλύματος εγκληματιών από του άμβωνος, όχι εξαιτίας ακόμα ενός σχιζοφρενούς κηρύγματος ενώπιον εκστασιασμένων προσηλυτισμένων του. Μα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εξαιτίας εννέα αποφασισμένων συνανθρώπων μας, που αρνούμενοι να υποκύψουν μπρος σε ουρλιαχτά και απειλές σηκώνουν τη σημαία της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ. Φωνάζουν ΩΣ ΕΔΩ, δίνοντας το παράδειγμα με την καθάρια τους στάση. Γιατί η λεβεντιά δε κρύβεται στον καβάλο ενός παντελονιού. Γιατί η λεβεντιά ζυγίζει πολύ περισσότερο από τα χρυσά κρεμαστάρια των μουσάτων μαφιόζων.

* Το Βήμα, 2005.

9.11.17

«Μάνα: η πιο όμορφη λέξη στα χείλη της ανθρωπότητας…» 
Kahlil Gibran

Υπάρχουν κάθε λογής μάνες σε τούτο τον κόσμο. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά γύρω μας, θα το δούμε καθαρά. Βρίσκονται ανάμεσά μας. Μάνες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε δύσκολες συνθήκες. Ετοιμάζουν το γάλα στα κρυφά, στη βάρδια, ενώ βάζουν το μικρό τους να κοιμάται στον καναπέ του 2ου ορόφου. Μάνες που τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο, να ταΐσουν το μωρό. Και άλλες που βγάζουν το ψωμί απ’ το στόμα, να τραφεί το βρέφος τους. Ηρωίδες που, σε αντίθεση με όσες γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά χωρίς άλλη απασχόληση, αντιμετωπίζουν καθημερινά το σεξισμό στο γραφείο, το ρατσισμό της κοινωνίας, τη σύγκρουση των ρόλων. Έχουμε ρίξει όμως, έστω κλεφτές ματιές σε διπλανές γειτονιές του χάρτη; Κάθε είδους διλήμματα παύουν να απασχολούν το «πρωτεύον» θηλαστικό που ακούει στο όνομα άνθρωπος, όταν απομακρυνθούμε από την ασφαλή ορμήνια, από τη φιλτραρισμένη σκοπιά. Το οφείλουμε, αν θέλουμε να έχουμε τιμή μέσα μας.

Η Αρζού Χιματιάν είναι μία από τις εκατοντάδες μάνες, που σε περίοδο παγκόσμιας αστάθειας παράτησαν τα πάντα κι έφυγαν μακριά, έχοντας στην αγκαλιά ό,τι πολυτιμότερο είχαν: τα παιδιά της. Έβαλαν το σώμα τους ανάχωμα, να σώσουν ό,τι ζωντανό σώζεται από τις βόμβες, τις σφαίρες, το πλιάτσικο, την πείνα και άλλα δεινά, που οι γραφή δεν απεικονίζει με λέξεις. Γιατί η κρίση ορμά στις κοινωνίες αδυσώπητα, χωρίς να γνωρίζει σύνορα. Χτυπά κάθε νοικοκυριό, πλούσιο ή φτωχό. Δεν κάνει διακρίσεις. Και είναι τυφλή, διάολε.

Περνώντας από τα camp, η Αρζού και η οικογένειά της ήρθαν αντιμέτωποι με τις γνωστές τραγικές συνθήκες. Στοιβαγμένοι σαν σακιά, άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας να αναγκάζονται να φάνε, να πλυθούν, να προσευχηθούν, να κοιμηθούν (!) όλοι μαζί. Για να έρθει με τη σειρά του ο Έλληνας νοικοκυραίος, να ονομάσει «πρόβλημα» το προσφυγικό. Πρόβλημα, που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Λες κι εκείνος έχασε το σπίτι του από βόμβες. Λες κι εκείνου πέθαναν τα παιδιά του από σφαίρες. Λες και έδωσε το κρεβάτι του, να κοιμίσει κάποιον από αυτούς τους παρίες της μοίρας.

Μόνιμο συνήθειο στα χείλη των αδιάφορων είναι να πετούν το μπαλάκι. Κατηγορούν τους θεσμούς, τις αρχές, τις κρατικές δομές, τα μέσα ενημέρωσης. Εν μέρει δικαίως τις περισσότερες φορές, καθώς το σάπιο σύστημα εκπαραθυρώνει στο πι και φι τις μειονότητες και τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, χρόνια τώρα. Όταν όμως οι θεωρητικούρες και οι κατηγόριες γίνονται από τον καναπέ και ξεστομίζονται από χείλη πολιτών που δεν έχουν συγκινηθεί, ανασκουμπωθεί και εν τέλει δεν έχουν σταθεί αλληλέγγυοι έστω στον πλησιέστερο καταφρονεμένο, τότε το μπλα-μπλα αυτό, γίνεται καραμέλα, μυρίζει και ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΗΔΙΑ. Πάντα θα φταίει το κράτος, πάντα οι δομές δε θα κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Όμως εμείς τι κάνουμε στη γειτονιά μας; Πώς δίνουμε το διαφορετικό παράδειγμα; ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΖΑΜΙΑ ΚΑΙ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΜΙΣΟΥΣ στο ανήλικο προσφυγόπουλο; Ουρλιάζοντας και φτύνοντας αδυσώπητο ρατσισμό;

Το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να σκύψουμε στον πόνο των ανθρώπων αυτών. Να τους δώσουμε ψωμί από το ψωμί μας, ρούχα από τα ρούχα μας, Παιδεία από την Παιδεία μας. Και όχι βία από τη βία μας. Η μάνα μας δε μας τάισε ποτέ μίσος και αίμα. Έτσι κι εμείς, η κοινωνία-μάνα που γαλουχήθηκε μέσα από ξεριζωμούς επί ξεριζωμών, οφείλουμε να νοιαστούμε για τον καθένα τους ξεχωριστά. Σαν μάνες, για όλα τα παιδιά του διπλανού πολέμου.

Σε έναν κόσμο γεμάτο από αδιάφορους, θα κάνεις τη διαφορά μόνο αν νοιαστείς. Ας μην το ξεχνάμε. Τόσο γρήγορα το ξεχάσαμε. Αλίμονο, πολύ γρήγορα θα αναγκαστούμε να το θυμηθούμε. Μία δυο βόμβες να κάνουν την αρχή και όλα θα μοιάσουν μπαρουτοκαπνισμένα Βαλκάνια περασμένης δεκαετίας. Κι εμείς, χωρίς σπίτι.

To Eλληνικό Φόρουμ Προσφύγων έδωσε στη δημοσιότητα το γράμμα της Αρζού Χιματιάν, μητέρας του Αμίρ. Δεν κατάφερε ποτέ να το διαβάσει δυνατά ως το τέλος, όταν εκείνη και ο ανήλικος γιος της συναντήθηκαν με τον Αλέξη Τσίπρα, το περασμένο Σάββατο 4 Νοεμβρίου…

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,
Πρώτα σας ευχαριστώ θερμά. Επιτρέψτε μου ως αιτούσα άσυλο, ως μητέρα και ως Αφγανή γυναίκα να σας αναφέρω κάποια ζητήματα. Το περιστατικό που συνέβη σε μένα και τα παιδιά μου ήταν τρομακτικό αλλά είναι πιο τρομακτικό και θλιβερό για σας, για την Ελλάδα. Δυσφημεί την Ελλάδα κι εσάς. Να προσέχετε.
Είμαι μια γυναίκα με τρία ανήλικα παιδιά που δεν έχουμε κάποιον να μας προστατεύσει. Ο αδελφός μου εδώ και σχεδόν δύο χρόνια διαμένει στο Hot Spot της Μυτιλήνης σε πολύ άσχημη κατάσταση.  Χρειάζομαι τον αδελφό μου δίπλα μου. Βοηθήστε με να τον έχω δίπλα μου. 
Ο σύζυγος μου είναι αιτών άσυλο στη Γερμανία. Βοηθήστε με να επανενωθούμε με τον άντρα μου. Τα παιδιά μου χρειάζονται τον πατέρα τους. 
Δεν είμαι η μόνη που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα. Χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες στα νησιά και χιλιάδες άλλοι περιμένουν να επανενωθούν με τις οικογένειές τους σε άλλες χώρες.

Ευχαριστώ

Με εκτίμηση
Αρζού Χιματιάν

8.11.17

Νίκος Γκάτσος
Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως. Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως. Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία του λεγομένου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.

Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελασγικά φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου, εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού.

Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως, αλλ’ αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης, αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν δι’ ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα
μάνα καμιά φορά;

Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζωσας αιωνιότητας, ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους. Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή και οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου, εκ των Ηπειρωτικών ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας.

Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ’ ιδίαν εκάγχασαν ακριβώς όπως αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισιαριανή
νά `ρθουν απόψε οι Διστομίτες ,νά `ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.

Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω; Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί.

Οι αρχαίοι Θεοί δεν υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον η βράδυον, αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.


Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα `ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;


*Μελοποιήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι το 1976 για τον δίσκο "Παράλογα" και ερμηνεύτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.

31.10.17

Με απόφαση Χουλιαράκη ο οίκος αξιολόγησης μπορεί να πάρει μέχρι και 20 εκατ. ευρώ σε έναν χρόνο που διαρκεί η σύμβαση «για την ανανέωση της παροχής υπηρεσιών αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας για το χρονικό διάστημα 1-11-2017 έως 31-10-2018». 

Τον καλύτερο σύμμαχο για να βγει η Ελλάδα στις αγορές, τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poor's (S&P) η οποία με τις ανακοινώσεις της δίνει το μήνυμα «αγοράστε» ή «πουλήστε» στους διεθνείς επενδυτές, προσεταιρίζεται η κυβέρνηση, προσφέροντάς του ένα ιδιαίτερα δελεαστικό κίνητρο προκειμένου να αξιολογήσει θετικά την πρόοδο της χώρας: όσα περισσότερα ομόλογα θα εκδώσει η Ελλάδα μέχρι τον Οκτώβριο του 2018 που εκπνέει το 3ο Μνημόνιο, τόσο θα μεγαλώνει και η αμοιβή που θα λάβει η S&P’s από το ελληνικό δημόσιο. 

Με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, Γιώργου Χουλιαράκη, οι συνολικές απολαβές του οίκου αξιολόγησης μπορεί να φτάσουν και ​τα ​10 ή και 20 εκατομμύρια ευρώ ​στον ένα χρόνο που διαρκεί η σύμβαση (από 1.11.2017 έως 31.10.2018). 
Μόνον για την επόμενη συναλλαγή που, όπως κυκλοφορεί ήδη στις αγορές, θα γίνει με swap μέσα στον Νοέμβριο και θα φτάσει στα 30 δισ. ευρώ, ο οίκος S&P θα εισπράξει πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ. 

Σύμφωνα με την απόφαση Χουλιαράκη, που εκδόθηκε στις 23 Οκτωβρίου, το Ελληνικό Δημόσιο θα καταβάλει καταρχάς στη Standard & Poor's το ποσό των 42.500 ευρώ «ως βασική αμοιβή για την ανανέωση της παροχής υπηρεσιών αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας για το χρονικό διάστημα 1-11-2017 έως 31-10-2018». 

Αλλά αυτά είναι μόνον η αρχή αφού, αν οι συνθήκες το επιστρέψουν, μέσα σε ένα χρόνο θα έχουν επακολουθήσει πολλές εκδόσεις ακόμα. Η απόφαση περιλαμβάνει και τον «τιμοκατάλογο» των αμοιβών για τις εκδόσεις που θα ακολουθήσουν: «Επιπλέον, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, για όλες τις νέες εκδόσεις ελληνικών ομολόγων θα καταβάλλεται σωρευτική αμοιβή επί της ονομαστικής αξίας των εκδιδόμενων τίτλων, η οποία θα υπολογίζεται κλιμακωτά, σύμφωνα με τον ακόλουθο πίνακα: 
Ύψος έκδοσης                Αμοιβή   Συνολική Αμοιβή 
 έως 200.000.000ευρώ    0,0615%  123.000 ευρώ 
 200 εκατ. - 1 δισ. ευρώ  0,0375%  423.000 ευρώ 
1 δισ. - 2 δισ. ευρώ        0,0375%   798.000 ευρώ 
2 δισ. - 3 δισ. ευρώ        0,0350%   1.148.000 ευρώ 
3 δισ. - 4 δισ. ευρώ        0,0300%   1.448.000 ευρώ 
4 δισ. - 5 δισ. ευρώ        0,0300%   1.748.000 ευρώ 
5 δισ. - 10 δισ. ευρώ      0,0200%   2.748.000 ευρώ 
10 δισ. - 15 δισ. ευρώ    0,0200%   3.748.000 ευρώ 
15 δισ. - 20 δισ. ευρώ    0,0100%   4.248.000 ευρώ 
20 δισ. - 25 δισ. ευρώ    0,0100%   4.748.000 ευρώ 
25 δισ. - 30 δισ. ευρώ    0,0100%   5.248.000 ευρώ ​​ 
Από 30 δισ. ευρώ και πάνω 0,0100%». 

Με τα δεδομένα αυτά, η S&P’s αναμένεται να λάβει σύντομα και άλλα 5.248.000 ευρώ , εφόσον η επικείμενη ανταλλαγή των 30 δισ. στεφθεί με επιτυχία –πέραν των 42.000 της αρχικής αμοιβής. Υπενθυμίζεται ότι ο οίκος διατηρεί τη χώρα μας στην πιστοληπτική βαθμίδα Β-, αλλά με θετικές προοπτικές, δίνοντας τουλάχιστον μία στις τρεις πιθανότητες αναβάθμισης της Ελλάδας μέχρι τον Ιούλιο του 2018. 
Τα ποσά αυτά είναι ανεξάρτητα από τις αμοιβές που λαμβάνουν κάθε φορά οι τράπεζες-αναδόχοι των νέων ομολόγων. Ενδεικτικά, οι έξι τράπεζες-αναδόχοι του 5ετούς ομολόγου ύψους 3 δισ. ευρώ του περασμένου Ιουλίου έλαβαν 1.500.000 ευρώ.

29.10.17

 
Όλοι χρωστάνε, όλοι δανείζονται, όλοι τελικά ζουν με δανεικά. Σε ποιον χρωστάνε κι από ποιον δανείζονται; Τι τα κάνει όλα αυτά τα χρήματα αυτός που δανείζει; Δεν υπάρχει περίπτωση έστω και ενός κράτους παγκόσμια που να ζει χωρίς δανεικά. Οι εθνικές κυβερνήσεις όλων των κρατών χρωστάνε όλες μαζί 63 τρισ. δολάρια. 
Οι κυβερνήσεις απλώς δανείζονται χρήματα για να καλύψουν βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά ελλείμματα ή για να χρηματοδοτήσουν έργα που υποτίθεται πως θα κινήσουν την οικονομία τους. 
Όπως σημειώνει ο Jeff Desjardins από την Visual Capitalist, σε ολόκληρη την υφήλιο, οι χώρες έχουν υιοθετήσει την ιδέα της ύπαρξης σταθερών ελλειμμάτων ως κανονική οικονομία και η υπερβολική συσσώρευση χρέους δεν είναι υγιής για τις ίδιες αλλά και για την παγκόσμια οικονομία στο σύνολό της. 
Οι ΗΠΑ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα «παρακμιακού χρέους», η χώρα δεν έχει δημοσιεύσει ετήσιο πλεόνασμα προϋπολογισμού από το 2001, όταν το ομοσπονδιακό χρέος ήταν μόνο 6,9 τρισεκατομμύρια δολάρια (54% του ΑΕΠ). Πολύ γρήγορα μέχρι σήμερα, το χρέος έχει διογκωθεί σε περίπου 20 τρισεκατομμύρια δολάρια (107% του ΑΕΠ), που ισοδυναμεί με το 31,8% του παγκόσμιου κρατικού χρέους ονομαστικά. 

Το χρέος τελικά εμφανίζεται ως ο παγκόσμιος σωτήρας όλων των χωρών οι οποίες συνεχίζουν να δανείζονται. Σε δύο πίνακες φαίνεται η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Στον πρώτο πίνακα το ποσοστό που αναλογεί στην κάθε χώρα απέναντι στο παγκόσμιο χρέος και στον δεύτερο το ποσοστό απέναντι στο ΑΕΠ κάθε χώρας. 
Οι πέντε «πρωταθλητές» σε κάθε κατηγορία, ξεκινώντας από το μερίδιο του παγκόσμιου χρέους:

Αυτές οι πέντε χώρες κατέχουν το 66% του χρέους του κόσμου σε ονομαστικές τιμές, συνολικά 41,6 τρισεκατομμύρια δολάρια. 

Οι πέντε «πρωταθλήτριες» στην σχέση χρέους - ΑΕΠ είναι: 
Η Ιταλία και η Ιαπωνία  θεωρούνται σημαντικές οικονομίες σε παγκόσμια κλίμακα, τα υψηλά επίπεδα χρέους χωρών όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία είναι επίσης σημαντικά για την παρακολούθηση αυτής της τρέλας, διότι πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπ' όψιν πως τα νούμερα δίδονται και υπολογίζονται από αυτούς που δημιουργούν το χρέος. Το πρόσφατο παράδειγμα είναι η Ελλάδα στην οποία σύμφωνα με σενάριο του ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος θα φτάσει το 275% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, όταν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της θα αντιπροσωπεύουν το 62% του ΑΕΠ. 
Εκείνο που δείχνουν αυτά τα στοιχεία είναι ένα και μοναδικό. Δεν είναι τυχαία η άνοδος «ηγετών» τύπου Τσίπρα, παγκοσμίως.

23.10.17

Θα ήταν πιο εύκολο να τραφούν οι υποσιτισμένοι άνθρωποι του πλανήτη αν έκαναν ένα καθημερινό ταξιδάκι στην Αμερική και ειδικά στη Νέα Υόρκη. Φυσικά είναι ανέφικτο για πολλούς λόγους αλλά ειδικά για λόγους εισοδήματος. Είναι καταδικασμένοι λοιπόν, αφού η παγκόσμια κυριαρχία και στα τρόφιμα εξαρτάται από το χρήμα, αφαιρώντας τους το δικαίωμα να καλλιεργούν ή να παράγουν ακόμη και το καθημερινό πιάτο της τροφής τους.  
Το United Nations World Food Programme (Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα  Ηνωμένων Εθνών) δημοσίευσε πρόσφατα μια έκθεση σχετικά με το κόστος, σε σχέση με το μέσο εισόδημα, ενός βασικού γεύματος όπως το ρύζι με φασόλια σε 33 χώρες. 
Κάποιος που ζει στη Νέα Υόρκη μπορεί να ξοδέψει λιγότερο από το 1% του ημερήσιου εισοδήματός του για το συγκεκριμένο πιάτο. Κάποιος που ζει στην Υεμένη θα χρειαστεί να ξοδέψει 22% του ημερήσιου εισοδήματός τους, ενώ το κόστος ανεβαίνει στο 30% στη Μοζαμβίκη και 35% στην Αϊτή. 
Σε σύγκριση με το εισόδημα ενός κατοίκου της Νέας Υόρκης, το πραγματικό κόστος του γεύματος θα ήταν 1,20 δολάρια στη Νέα Υόρκη, περίπου 46 δολάρια στην Υεμένη, 62 δολάρια στη Μοζαμβίκη και 73 δολάρια στην Αϊτή. 
Η American Farm Bureau Federation (Ομοσπονδία Αμερικανικών Γεωργικών Ενώσεων) και άλλα μεγάλα συμφέροντα της Big Ag (Ένωση μεγαλοκαλλιεργητών) υποστηρίζουν ότι η αμερικανική γεωργία έχει το βάρος να τροφοδοτεί όλον κόσμο κανονικά. Ωστόσο, η ανάλυση του Feeding the World από την EWG δείχνει ότι οι περισσότερες από τις γεωργικές εξαγωγές της Αμερικής πηγαίνουν σε πλούσιες, ανεπτυγμένες χώρες που μπορούν να τους πληρώσουν. 
Το 2015, λιγότερο από το 1% των γεωργικών εξαγωγών πήγαν σε υποσιτισμένες, όπως η Αϊτή. 
Εν τω μεταξύ, μετά από δεκαετίες που η πείνα άρχισε να μειώνεται σε μεγάλο μέρος του κόσμου, τα ποσοστά πείνας δείχνουν να επιστρέφουν σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική. 
Έκθεση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι τρανταχτή απόδειξη ότι η εξάπλωση της καλλιέργειας και της κτηνοτροφίας, με οποιοδήποτε κόστος για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, δεν είναι η λύση. Η ρητορική για τη διατροφή του κόσμου δεν βάζει φαγητό στα τραπέζια των υποσιτισμένων. Φαγητό υπάρχει για όλον τον κόσμο, αρκεί να του επιτρέπουν να το αγοράσει ή να το παράγει μόνος του. 

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO