Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

17.1.17

Το ναζιστικό μόρφωμα που αποκαλείται Ενωμένη Ευρώπη απαλλάσσει μια και καλή τον κάθε είδους εγκληματία από τις πράξεις του προχωρώντας σε απίθανες ενέργειες που αποκλειστικό σκοπό έχουν την πλήρη υποδούλωση των λαών. 
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρόκειται να κληθεί να ψηφίσει μια πρόταση να δοθεί νομική ισχύς στα ρομπότ, τα οποία θα αναγνωρίζονται ως «ηλεκτρονικά πρόσωπα». 
Στόχος είναι να μπορούν να αποδίδονται μελλοντικά ευθύνες στα ρομπότ για τις πράξεις και τα λάθη τους. 
Το προσχέδιο, το οποίο παρουσίασε η σοσιαλίστρια Ευρωβουλευτής από το Λουξεμβούργο Mady Delvaux-Stehres τονίζει ότι οι ισχύοντες νόμοι είναι «ανεπαρκής» και δεν ανταποκρίνονται στην εποχή της «τεχνολογικής επανάστασης» και προτείνει την θέσπιση ηθικών αρχών για την αποφυγή μελλοντικών αδιεξόδων. 
Η πρόταση πέρασε από το την επιτροπή νομικών ζητημάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αναμένεται να ψηφιστεί τον Φεβρουάριο. «Όσο πιο αυτόνομα είναι τα ρομπότ, τόσο λιγότερο θα θεωρούνται απλώς ως εργαλεία στα χέρια άλλων παραγόντων (όπως είναι ο ιδιοκτήτης, ο κατασκευαστής ο χειριστής κλπ)», σημειώνεται στο προσχέδιο. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τον Independent, οι πωλήσεις των ρομπότ αυξήθηκαν κατά 29% το 2014, ενώ η παραγωγή εξαρτημάτων για την κατασκευή τους τριπλασιάστηκε την τελευταία δεκαετία. 
Η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι συνέπειές της έχουν αποτελέσει το θέμα της υπόθεσης αρκετών ταινιών επιστημονικής φαντασίας, ωστόσο κανείς δεν περίμενε ότι η παραγωγή και η χρήση τους θα γινόταν τόσο σύντομα. Ανάμεσα στις συνέπειες μιας «αποκάλυψης των μηχανών» είναι η αύξηση της ανεργίας, λόγω των αναθέσεων εργασιών σε ρομπότ. 
Ακόμα, τίθεται το ηθικό ζήτημα της εργασιακής ή και σεξουαλικής εκμετάλλευσης των ανθρωπόμορφων ρομπότ, αλλά και το ερώτημα του τι θα συμβεί εάν μια μηχανή διαπράξει ένα έγκλημα. 
Υπενθυμίζουμε τέλος ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν την μαζική παραγωγή ρομπότ-δολοφόνων, τα οποία θα χρησιμοποιούνται στο πεδίο της μάχης, αλλάζοντας τους κανόνες του πολέμου όπως τους γνωρίζαμε. 
Τα σχέδια έχουν ήδη βρεθεί στο στόχαστρο των πασιφιστών αλλά και όσων ανησυχούν για τις συνέπειες της τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό που τους ανησυχεί περισσότερο είναι το γεγονός ότι τις βάσεις για το κατά πόσο θα δοθεί η άδεια σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα χτιστούν από τον αμφιλεγόμενο εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
Οι πόλεμοι όπως τους ξέραμε αλλάζουν γρήγορα μορφή. Στην υπηρεσία των δολοφόνων θα είναι όλα  όλα τα μέσα που κατόρθωσε να αναπτύξει η ανθρωπότητα και μέσω της τεχνολογίας. 
Σημαντικές αποφάσεις γύρω από την χρήση όπλων με τεχνητή νοημοσύνη αναμένεται να λάβει ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ. 
Όπως επισημαίνει το Politico, ο μεγιστάνας θα κληθεί να αποφασίσει που και πότε θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα ημιαυτόματα στρατιωτικά όπλα. Μπορεί πριν από ορισμένα χρόνια η ιδέα μιας στρατιάς αθάνατων και άσπλαχνων ρομπότ που σκοτώνουν ανθρώπους να θύμιζε ταινία επιστημονικής φαντασίας, όμως το Πεντάγωνο έχει αρχίσει ήδη να δοκιμάζει όπλα που θα μπορούν να εντοπίζουν και να πυροβολούν στόχους. 
Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που φοβούνται ότι αυτή η αλλαγή θα άλλαζε σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο το οπλοστάσιο, αλλά και την ίδια την δομή των πολέμων. 
«Στρατιές οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών που έχουν προγραμματιστεί να “πυροβολούν και να ξεχνούν”. Πλήρως αυτοματοποιημένες αντιπυραυλικές ασπίδες. Ρομπότ δολοφόνοι που έχουν σχεδιαστεί να εντοπίζουν και να εξολοθρεύουν τους ύποπτους τρομοκράτες στον διάβα τους», γράφει το Politico σε άρθρο του με τίτλο «Τα ρομπότ-δολοφόνοι περιμένουν την ετυμηγορία του Τραμπ», θέλοντας να περιγράψει το ζοφερό μέλλον που μας περιμένει εάν επιτραπεί η χρήση και η ανάπτυξη τέτοιων όπλων. 
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι βάσεις για ένα μέλλον με ή χωρίς αυτοματοποιημένα όπλα πρόκειται να τεθούν στο προσεχές μέλλον, όσο πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. 
«Πλησιάζει η στιγμή που θα δούμε πως θα είναι οι πόλεμοι τον 21ο αιώνα», εξηγεί ο Αύγουστος Κόουλ, ειδικός σε θέματα ασφαλείας και μέλος της δεξαμενής σκέψης «Atlantic Council». 
Για τους στρατιωτικούς, οι μηχανές θανάτου που επιλέγουν και επιτίθενται μόνες τους είναι η αναμενόμενη (και πολυπόθητη) εξέλιξη της στρατιωτικής τεχνολογίας, όμως δεν είναι όλοι σύμφωνοι με αυτή την ιδέα. 
«Τα ρομπότ-δολοφόνοι δεν θα αποτελούν ένα ακόμα όπλο στο οπλοστάσιό μας, αλλά θα αλλάξουν τον τρόπο διεξαγωγής πολέμων», έγραψαν σε επιστολή τους εννέα Δημοκρατικοί σε επιστολή τους στον Τζον Κέρι και τον Ας Κάρτερ, ζητώντας την άμεση απαγόρευση ανάπτυξης τέτοιων όπλων. 
Εάν η κυβέρνηση Ομπάμα δεν προβεί σε κάποια άμεση ενέργεια για την προστασία του πλανήτη από μια τέτοια απειλή, την απόφαση θα κληθεί να λάβει ο Ντόναλντ Τραμπ. 
Ο Στήβεν Γκρόουβς, εκπρόσωπος του Ιδρύματος «Heritage Foundation» και μέλος του υπουργείου Αμύνης της μεταβατικής κυβέρνησης εξήγησε ότι μια τέτοια απόφαση είναι αδύνατο να ληφθεί τώρα, αν και ανησυχεί ότι ο Μπάρακ Ομπάμα ίσως βρει την στήριξη των οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την απαγόρευση της ανάπτυξης αυτοματοποιημένων όπλων. 
Για τον ίδιο, αυτά τα όπλα θα αποτελούν το «ατού» των ΗΠΑ στο γεωστρατηγικό παιχνίδι. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ότι παλαιότερη οδηγία του Πενταγώνου απαγορεύει την χρήση τέτοιου είδους όπλων, όμως επιτρέπει την μελέτη και ανάπτυξή τους. 
Ήδη η Lockheed Martin έχει κατασκευάσει πύραυλο που μπορεί να πετάξει επί εκατοντάδες μίλια αποφεύγοντας μόνος του τα ραντάρ ξένων χωρών. Ωστόσο, μένει να ληφθεί η απόφαση για το εάν θα χρησιμοποιηθούν. 
Ένα σημαντικό ζήτημα που προκύπτει με την χρήση αυτών των όπλων είναι το ποιος θα θεωρείται υπεύθυνος για τους θανάτους αμάχων, ενώ ακόμα και οι ίδιοι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί εκφράζουν ανησυχίες για το κατά πόσο θα μπορούσαν αυτά να λειτουργήσουν χωρίς να πλήξουν κατά λάθος τους στρατιώτες που θα πολεμάνε στο πλευρό τους. 
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι, παρά την ανησυχία που προκαλεί η ιδέα ότι μια τόσο σημαντική απόφαση θα πρέπει να ληφθεί από τον Τραμπ, αναλυτές επισημαίνουν ότι, εφόσον ο νέος πρόεδρος θα επιδιώξει να συμφιλιώσει τις ΗΠΑ με την Ρωσία, θα αποφύγει να λάβει άμεσα κάποια μέτρα που θα κάνουν άτρωτο το αμερικανικό οπλοστάσιο.    

15.1.17

Οι μηχανισμοί που ξεπηδούν από τις σημερινές σχέσεις παραγωγής και αντιστοιχούν σε αυτές - κράτος, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, Παιδεία, Εκκλησία, Δημόσια Διοίκηση, οικογένεια κ.λ.π. - είναι μορφές οργάνωσης που έχουν σαν σκοπό τη διατήρηση και αναπαραγωγή τόσο της οικονομικής βάσης του καθεστώτος, όσο και της απαραίτητης και αντιστοιχούσας σε αυτό ιδεολογίας. Είναι απαραίτητη για το σύστημα η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, δηλαδή η διαμόρφωση της συνείδησης σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού στην κατεύθυνση που το εξυπηρετεί.
Σήμερα η κυρίαρχη μερίδα στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας είναι το χρηματικό (τοκοφόρο) κεφάλαιο – σε διάκριση από το “χρηματιστικό κεφάλαιο” - και ένας ελάχιστος αριθμός γιγαντωμένων παραγωγικών και εμπορικών επιχειρήσεων που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την χρηματοπιστωτικό μπλοκ. Αυτή η κυριαρχία έχει πάρει παγκόσμιο (κοσμοπολίτικο) χαρακτήρα. Αναπόφευκτα, η κυριαρχία του χρηματικού κεφαλαίου στην οικονομική βάση του σημερινού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού έχει ανακλαστεί σε εθνικούς και διεθνείς μηχανισμούς, στο κράτος, τα πολιτικά κόμματα, τον συνδικαλισμό, τα ΜΜΕ κ.λ.π., αλλά και στην συνείδηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Σήμερα, στην Ελλάδα, η επικράτηση του κοσμοπολίτικου κεφαλαίου είναι πλήρης. Η υπογραφή των μνημονίων από τις κυβερνήσεις-όργανά του και η υποταγή του πληθυσμού στις επιταγές του είναι ολοκληρωτική. Η απομύζηση του ανθρώπινου κεφαλαίου της από τις ισχυρές χώρες, η καταστροφή της παραγωγικής βάσης, η φτωχοποίηση, εξαθλίωση και καταστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού είναι φανερές, ακόμα και στα πιο “αθώα” μάτια.
Σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχουν συνειδήσεις οι οποίες συνηγορούν είτε επειδή ωφελούνται είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Δίπλα τους υπάρχουν συνειδήσεις οι οποίες διαφωνούν και θα ήθελαν “κάτι άλλο”, αλλά δεν βρίσκουν τι θα μπορούσε να είναι αυτό και συνειδήσεις οι οποίες αντιδρούν πρακτικά.

Οι αντιδράσεις στην σημερινή κατάσταση που εκφράστηκαν κυρίως με τις, “ξεχασμένες πια”(!), συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων και με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015. Σήμερα εκφράζονται με κινήματα του είδους “Ενάντια στους Πλειστηριασμούς”, “Δεν Πληρώνω” και με άλλες, παρόμοιες ενέργειες. Όμως τέτοιου είδους κινητοποιήσεις, οι οποίες αφήνουν, βέβαια, μια σημαντική παρακαταθήκη και, η ύπαρξή τους, είναι πολύ θετική, έχουν αυθόρμητο χαρακτήρα. Αμύνονται στην συγκυρία της κάθε στιγμής, προσπαθούν να αμβλύνουν, απλώς, τις επιπτώσεις από τις κατοχικές πολιτικές, αλλά δεν μπορούν να ακολουθήσουν επιθετική πολιτική και να δώσουν συνολική λύση, εκτός αν είναι ενταγμένες σε συγκεκριμένη στρατηγική. Tην ίδια στιγμή αποτελούν τα έμβρυα της συνειδητής, οργανωμένης δράσης και τους προπομπούς ευρύτερων αγώνων.

Διάφορες μορφές οργάνωσης όπως πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, σωματεία, σύλλογοι, “μέτωπα” κ.λπ έχουν διαβρωθεί – στην πλειοψηφία τους - από τις μνημονιακές πολιτικές. Μερικοί από αυτούς τους φορείς προπαγανδίζουν συνεχώς, δημόσια και ανερυθρίαστα υπέρ της σημερινής κατάστασης και οι υπόλοιποι στηρίζουν τις κατοχικές πολιτικές στην πράξη, έστω κι αν φαίνεται να διαφωνούν στα λόγια.
Όμως, όταν οι λάτρεις των μνημονίων και το αφεντικό τους, η παγκοσμιοποίηση, είναι οργανωμένοι σε όλα τα επίπεδα, οριζόντια και κάθετα, μην αφήνοντας τίποτα στην τύχη, θα ήταν καθαρή τρέλα να απορρίψει κάποιος την αναγκαιότητα της οργάνωσης του ενάντιου στρατοπέδου, επειδή κάποιοι ξεπουλήθηκαν. Η πάλη ενάντια στην κρατούσα κατάσταση απαιτεί αγώνα σε πολλούς τομείς, όπως στην διάδοση των απόψεων σε ατομικό και μαζικό επίπεδο, την προσέλκυση του κόσμου, την φροντίδα των οικονομικών, την οργάνωση κινητοποιήσεων, την περιφρούρηση και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία μόνο μια οργανωμένη δύναμη μπορεί να πραγματοποιήσει.

Ποτέ, κανένας λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν αποτίναξε δεσμά και δεν κατάκτησε στόχους, αν δεν ήταν οργανωμένος. Η ύπαρξη της δυστυχίας δεν είναι ικανός όρος για οποιαδήποτε ανατροπή. 
Η απόρριψη του αναγκαίου της οργάνωσης οδηγεί το άτομο σε αποσύνδεση από την κοινωνική πραγματικότητα, το αποσπά από την συνολική θεώρηση των πραγμάτων, το αποκλείει από τους κοινωνικούς αγώνες, το αφήνει εκτεθειμένο στην θέληση των κυριάρχων δυνάμεων και το περιορίζει στην προσπάθεια εξεύρεσης ατομικών λύσεων, οι οποίες το οδηγούν μόνο στην αποτυχία και την υποταγή.

Στην σημερινή συγκυρία η μόνη λύση είναι – κι αυτό πρέπει να λέγεται και να ξαναλέγεται μέχρι να λιώσουν τα στόματα – η δημιουργία ενός πλατιού, οργανωμένου μετώπου για την κατάργηση των μνημονίων με ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ επιστροφή της χώρας σε εθνικό νόμισμα, εφαρμογής στάσης πληρωμών στους διεθνείς τοκογλύφους, πλήρους σεισάχθειας των ιδιωτικών χρεών, εθνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος κ.λπ, και στο οποίο πρέπει να συμμετέχουν όλοι οι φορείς και τα άτομα που έχουν την θέληση να αγωνιστούν ενάντια στο “επαχθές και επονείδιστο”, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε ιδεολογικές ιδιαιτερότητές τους.

11.1.17

Ο όρος "ανθρωπιστική κρίση" είναι ένα τέχνασμα που δημιούργησε η ανώτατη κάστα όλων των χωρών όταν αποφασίζει να μην κηρύξει πόλεμο με όπλα διότι στις χώρες που επιβάλλουν "ανθρωπιστική κρίση" παράλληλα αναπτύσσουν κεφάλαια με το όνομα "επενδύσεις" και "ανάπτυξη". Ταυτόχρονα, το λόμπι του ΟΗΕ εδώ και δεκαετίες δημιούργησε μία άλλη επιχείρηση κέρδους αλλά και ξεπλύματος μαύρου χρήματος εξαιτίας της "ανθρωπιστικής κρίσης" που είναι οι ανθρωπιστικές οργανώσεις οι οποίες χρηματοδοτούνται μέσω των πόρων των ταμείων των Ηνωμένων Εθνών. 
Με τον τρόπο αυτό η ανώτατη κάστα, που διαχειρίζεται όλο τον κόσμο, καταφέρνει να είναι τυπική όσον αφορά τις παγκόσμιες Συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφού τα θύματα της "ανθρωπιστικής κρίσης" δεν είναι θύματα εγκλημάτων πολέμου αλλά αναμενόμενες παράπλευρες απώλειες διότι η αιτία "είναι πολιτικές που έχουν σημαντικές καταστροφικές και αποδομητικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής", όπως ο ίδιος ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει την αιτία του ειρηνικού κακού. 
Έτσι, σε μία χρηματοτραπεζική αναταραχή που οι ίδιοι προκαλούν με σκοπό το κέρδος έχει ως συνέπεια να τραντάξει από τα θεμέλια όλο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που στηρίζεται στο τραπεζικό και από εκεί και πέρα σειρά να πάρουν οι κανόνες προσαρμογής του κράτους, μνημόνια, συμβόλαια συμβιβασμού μεταξύ Κράτους και ΔΤΝ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΕΚΤ κ.λπ. 
Η ρίζα του κακού για τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία συνθέτουν τους κανόνες της "ανθρωπιστικής κρίσης", είναι τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά αυτό δεν το λέει ποτέ κανείς. Με αυτό τον τρόπο τηρούν τους κανόνες (που τα ίδια ψήφισαν) και έκαναν κανόνα για την σωτηρία των χωρών, που πλήττονται από την "ανθρωπιστική κρίση", την διαχείριση να την έχουν εξ' ολοκλήρου ΜΚΟ και γι' αυτό βλέπουμε να φυτρώνουν τουλάχιστον στην Ελλάδα και όπου πέσει "ανθρωπιστική κρίση" σαν μανιτάρια. Από "Σπίτια Φιλοξενίας Αστέγων" μέχρι συσσίτια γκοφρέτας και χυλού από εφοπλιστές και πολυεθνικές που καταφέρνουν πέρα από το πακέτο χρημάτων που παίρνουν από τους πόρους των Ταμείων του ΟΗΕ να κάνουν "δωρεές" σε ιδρύματα ή ΜΚΟ που έχουν ως αντικείμενο την "ανθρωπιστική κρίση" και έτσι να μειώνουν την φορολογία τους όσο τους συμφέρει. 
Σε μία χώρα που επίσημα έχει χαρακτηριστεί ως χώρα με "ανθρωπιστική κρίση" είναι βολικότατο να ρίχνουν και τους "περιττούς" που στην παρούσα στιγμή είναι πρόσφυγες και μετανάστες. Αν η Ελλάδα δεν ήταν υπό "ανθρωπιστική κρίση" τότε για τον βασανισμό προσφύγων στα κέντρα κράτησής τους σε θερμοκρασίες Σιβηρίας αλλά και σε θερμοκρασίες Σαχάρας θα σερνόταν κανονικότατα στο Δικαστήριο Ανθρωπινών Δικαιωμάτων για έκθεση σε κίνδυνο ζωής κατά συρροή. Όμως από την στιγμή που αιτία είναι "πολιτικές" και η Ε.Ε, όπως και ο ΟΗΕ, αποφάσισαν ότι είναι φυσική συνέπεια η ελληνική πολιτεία να υπολειτουργεί και έτσι δεν διαπράττεται κανένα απολύτως αδίκημα. Η χώρα είναι υπό διάλυση, οι εταίροι βοηθούν όσο μπορούν και είναι δικαιολογημένες τέτοιου είδους "παράπλευρες απώλειες". 
Καθόλου τυχαίο δεν είναι, ότι οι σκηνές που είδαμε να μετατρέπονται σε ιγκλού στα κέντρα κράτησης προσφύγων έχουν στάμπα πάνω τους τον ίδιο τον ΟΗΕ. Αυτός σύμφωνα με τους Κανόνες έκανε το καθήκον του, η ελληνική πολιτεία είναι υπό επίσημη "κρίση" και ό,τι μπορεί να προσφέρει το προσφέρει και αν πεθάνουν κάποιοι λόγω των συνθηκών είναι απόλυτα καλυμμένοι οι αληθινοί υπεύθυνοι διότι "ανθρωπιστική κρίση" έχουμε, όλα είναι πιθανά.
Ουσιαστικά και όχι τυπικά, χώρα που είναι χαρακτηρισμένη σε "ανθρωπιστική κρίση" είναι μία χώρα σε πόλεμο. Απλά δεν σκοτώνεσαι από σφαίρες ή βομβαρδισμό αλλά εξαιτίας την κακιάς ώρας που το χρηματοτραπεζικό σύστημα ταρακουνήθηκε και έσκασε σαν χειροβομβίδα στα χέρια μόνο των περιττών πολιτών. Το ότι υπάρχουν κτίρια με την ονομασία "Νοσοκομεία" και δεν είναι ερείπια από βομβαρδισμούς δεν σημαίνει ότι θα είναι πραγματικά νοσοκομεία εφόσον έχεις ανθρωπιστική κρίση. 
Γι' αυτό το λόγο δεν ενοχλήθηκε ούτε τυπικά το σύστημα όταν το νοσοκομείο "Σωτηρία" χτύπησε συναγερμό άμεσου κινδύνου όταν έμειναν χωρίς οξυγόνο ασθενείς. Για τον ίδιο λόγο υπουργοί των κυβερνήσεων χαρακτηρίζουν τις αυτοκτονίες πολιτών ως "παράπλευρες απώλειες" αλλά και ότι "οι πρόσφυγες λιάζονται στον ήλιο". Για τον ίδιο λόγο είναι απολύτως φυσικό εργαζόμενοι να υπογράφουν συμβάσεις με τις οποίες ένα μέρος του μισθού τους θα το παίρνουν με κουπόνια καταναλωτικών προϊόντων (κυρίως τρόφιμα) από τις ίδιες επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται. Για τον ίδιο λόγο ακούς "φάτε γεμιστά για τρεις ημέρες" ή το καθολικό πλέον σε όλη την χώρα "επίδομα αλληλεγγύης".
Καθόλου τυχαίο επίσης, ότι η Ε.Ε εκτελεί εδώ και δύο χρόνια τα γνωστά πακέτα "ανθρωπιστικής κρίσης" και "προσφυγικής κρίσης" εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Το μεν πρώτο είναι διαχειρίσιμο από την εκάστοτε κυβέρνηση της χώρας που τελεί "υπό ανθρωπιστική κρίση" και το δεύτερο αποκλειστικά από ΜΚΟ που έχουν την έγκριση του ίδιου του ΟΗΕ. Τυπικά λοιπόν η κάστα που ελέγχει τον κόσμο έκανε αυτό που ορίζουν οι παγκόσμιες Συνθήκες και βέβαια ανακυκλώνει μαύρο χρήμα υπό την ταμπέλα "βοήθεια".
Το κέρδος όσων "σώζουν" και "διαχειρίζονται" χώρες με "ανθρωπιστική κρίση" είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχουν όταν κηρύττουν πολέμους. Πρώτα σε οικονομικό επίπεδο και δεύτερο σε κοινωνικό επίπεδο. Ο πόλεμος σε βάζει ως αμυνόμενο σε μία κατάσταση να γίνεις αστάθμητος παράγοντας για τα σχέδια αυτών που στον κήρυξαν. Η "ανθρωπιστική κρίση" σε βάζει στην θέση του αναξιοπαθούντα που βοηθιέται από τον "φίλο" και την κυβέρνηση να την βγάλει ακόμη μια μέρα και βέβαια από πολίτης να γίνει ένα αντικείμενο που μόνο σκοπό έχει την ατομική του επιβίωση. Κάτι που στον πόλεμο δεν γίνεται να συμβεί γιατί πάντα πρέπει να υπάρχει αυτός που θα σου φυλάει τα νώτα, θα σου γεμίζει το όπλο και βέβαια θα υπάρχει κοινός σκοπός: Η Ελευθερία. 
Στην ανθρωπιστική κρίση είσαι ελεύθερος τυπικά. Μιλάς, γράφεις, κινείσαι όλες τις ώρες, δεν έχεις περιορισμούς μόνο που είσαι σε πλήρη εξαθλίωση αλλά υπάρχουν λύσεις που σου τις δίνει και πάλι το ίδιο σύστημα που σε έφτασε σε αυτό το σημείο: Εργασία με μισθό "ανθρωπιστικής κρίσης", "επιδοτούμενο πρόγραμμα" για να ενταχθείς στους κανόνες του νέου οικονομοπολιτικού σκηνικού που στήνεται, "επιδότηση ενοικίου" για να μην παραπονιέσαι ότι είσαι άστεγος όταν σου κατάσχουν το σπίτι, "κοινωνικό ιατρείο" για να μην παραπονιέσαι ότι δεν έχεις ασπιρίνη για τον καρκίνο και πάει λέγοντας. 
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία πρωτόγνωρη ιστορικά κατάσταση για όλο τον πλανήτη. Είναι μεν μία χώρα μέλος μιας παντοδυναμίας που λέγεται Ε.Ε, δίνει μισθούς-συντάξεις προσαρμοσμένες βέβαια στην "ανθρωπιστική κρίση", δίνει ευκαιρίες να σηκωθείς στα πόδια σου μέσω "επιδοτούμενων επιχειρήσεων" (αλλά μόνο με τραπεζική συναλλαγή για να ενταχθείς στο ΕΣΠΑ), φιλοξενεί πρόσφυγες ως φιλάνθρωπη χώρα (αλλά δεν φταίει αυτή αν βασανίζονται διότι η "ανθρωπιστική κρίση" φταίει), παγώνεις στο σπίτι ή δεν έχεις ρεύμα και νερό λόγω παράλογων αυξήσεων των τιμολογίων (για χώρα που είναι σε κρίση) αλλά η χώρα παράλληλα είναι σε "επανίδρυση" και όλοι πρέπει να κάνουν θυσίες. 
Από την άλλη δε, είναι μία χώρα σε κατάσταση πολέμου. Με πολίτες που αποδέχθηκαν μέσω της "δημοκρατίας" να μην έχουν κανένα ανθρώπινο δικαίωμα από την στιγμή που υπογράφηκε το πρώτο μνημόνιο (7 χρόνια δηλαδή χωρίς ίσα δικαιώματα με κανέναν πολίτης της "μητέρας Ε.Ε") και με πολίτες που αποδέχθηκαν μέσω της κυβέρνησης που εξέλεξαν τον Ιανουάριο του 2015 ότι δεν θα έχουν "οικονομική κρίση" αλλά "ανθρωπιστική κρίση".  Αποδέχθηκαν, δηλαδή, ότι θα είναι εθελοντικά θύματα πολέμου όσοι πατάνε το πόδι τους στον γεωγραφικό χώρο Ελλάδα όχι εξαιτίας των απάνθρωπων σχεδιασμών ενός εισβολέα αλλά εξαιτίας των "φιλάνθρωπων" ειρηνιστών εταίρων,  φίλων, συμμάχων τους. 
Γι' αυτό τον λόγο όποιος τολμήσει να πράξει ο,τιδήποτε ενάντια σε αυτό το "φιλάνθρωπο" δημοκρατικά επιλεγμένο σύστημα εξόντωσης χαρακτηρίζεται αυτόματα ως αντιδημοκράτης, τρομοκράτης, και βέβαια εχθρός της "πανανθρώπινης ειρήνης". 

8.1.17

του Simple Man 
Αγαπητέ παραλήπτη, 
όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. 
Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου. 
Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά. 
Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη. Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή. Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις. 
Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα. Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν. 
Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10,000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά; Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά πατρίδα να σταθώ δεν έχω» τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου. 
Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μάς έφερε εδώ που μάς έφερε. Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜΕ καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια. 
Πάρτους έναν- έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο. Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό. Θα πάω στα σπίτια τους. Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα. 
Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβαντζή. Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω. 
Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα. Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το γράμμα. 
Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα. 
Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου. Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα. Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας. 

Με εκτίμηση 
Simple Man

γράφτηκε Ιανουάριο του 2012

31.12.16

Λέγεται ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη συνήθως να πουν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται, όχι τόσο για να πείσουν τους ακροατές τους ως προς την ορθότητα της άποψής τους, όσο για να νιώσουν οι ίδιοι την ικανοποίηση ότι είπαν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται. Σε αυτό βασίστηκε το απαραίτητο της ύπαρξης ενός φίλου ή συντρόφου, για να του λέμε αυτό που νιώθουμε, βάσει αυτού εδραιώθηκαν οι παπάδες χθες [εξομολόγηση] και οι ψυχολόγοι σήμερα [συνεδρία], επ’ αυτού στηρίχτηκε ο αρχαίος [σοφότατος] μύθος του κουρέα του Μίδα, που έτρεξε στο βουνό για να φωνάξει για τα γαϊδουρινά αυτιά του Βασιλιά για τα οποία απαγορευόταν ρητά να μιλήσει. 

Μερικοί, κυνικοί όντες, θεωρούν ότι ο βαθμός αδυναμίας του ανθρώπου καθορίζει τον βαθμό της εν λόγω ανάγκης και πράγματι, εάν αναλυθεί αυτό πατώντας στην κοινωνική εμπειρία, τότε φαντάζει και ότι είναι και αληθές: τα μικρά παιδιά, καθοδηγούμενα από την αδυναμία του πνεύματός τους πάντοτε λένε την αλήθεια, κι ας «μην πρέπει». 
Οι γυναίκες, επηρεασμένες από την αδυναμία τη σωματική, αισθάνονται πιο συχνά την ανάγκη να πουν αυτό που νιώθουν, κι ας «μην πρέπει». Οι κυνικοί δε, πετυχημένοι άλλωστε [επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημόσια πρόσωπα και δημοφιλείς γνωστοί ή συγγενείς της παρακάτω γειτονιάς], λένε πάντοτε αυτό που «πρέπει», δεν εκφράζουν ποτέ την πραγματική τους άποψη, δημιουργούν φιλίες με βάση το συμφέρον, την ασφάλεια, την ιδιοτέλεια, χτίζουν μια κατάσταση που στο τέλος οι πάντες θεωρούν πετυχημένη. 

Πράγματι, εάν είχα 400-500 λέξεις να θυσιάσω, ή καλύτερα, να «επενδύσω», θα ήταν πιο συνετό να τις έγραφα όχι στο Exit Area αλλά σε κάποια μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα, ή σε κάποια μεγάλη ιστοσελίδα όπου, εκμεταλλευόμενος την ικανότητα του λόγου και τις αδυναμίες των πολλών, θα ξεδίπλωνα το κουβάρι της λεκτικής αρμονίας που γλυκαίνει τα αυτιά με τον ρυθμό της - και πετυχαίνει τον σκοπό της. 
Η αυλή του Βασιλιά όμως, μπορεί να μυρίζει όμορφα και να φαίνεται εντυπωσιακή και πολλά υποσχόμενη, είναι το μπαλκόνι όμως που βρωμάει και είναι ο κόσμος από κάτω που σου προκαλεί αηδία και δεν μπορείς να ανασάνεις παρ' όλο το ύψος, και αυτό το μάθημα μια φορά άμα το μάθεις δεν χρειάζεται δεύτερη. Μπορεί λοιπόν ο κυνικός να καυχιέται ότι δεν νιώθει τίποτα και να αισθάνεται άριστα στο πλάι του Βασιλιά – οποιοδήποτε Βασιλιά – και να σου μιλάει και να λέει ότι τα αληθινά συναισθήματα είναι για τους αδύναμους άρα κι εσύ είσαι αδύναμος άρα λάθος και αποτυχημένος, και είναι και η παρακάτω ιστορία που δεν μπορεί να αφήσει περιθώρια: «...κάποτε, κάποιος, έριξε ένα μπουκάλι στην θάλασσα, με ένα μήνυμα μέσα ίσως σπουδαίο, ίσως όχι, γραμμένο σε ένα χαρτί και καλά κλεισμένο για να μην βραχεί. 
Αυτός ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να πει αυτό που πραγματικά ένιωθε, και δεν ήξερε καν, εάν αυτό που έγραψε ήταν κάτι το άξιο, εάν το μπουκάλι θα έφτανε σε κάποιον προορισμό και εάν αυτός που το λάμβανε, το καταλάβαινε. Κανένας δεν ξέρει ποιος ήταν, πότε το έριξε στην θάλασσα, ποιος το έλαβε [εάν το έλαβε] και τι έγραφε αυτό το μήνυμα...» 

Ο κυνικός χαίρεται για αυτό, και θεωρεί ανόητο τον άνθρωπο αυτό και αποτυχημένο και τον βάζει δίπλα στους αδύναμους και τα μωρά παιδιά και τις αδύναμες γυναίκες ΑΛΛΑ... 

ΔΕΝ είναι που τα παιδιά λένε την αλήθεια από βλακεία - λένε την αλήθεια διότι ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ. 
ΔΕΝ είναι που οι γυναίκες λένε αυτό που νιώθουν από αδυναμία, ούτε για να καταλάβουν οι άλλοι - λένε αυτό που νιώθουν ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. 
ΔΕΝ είναι ότι δεν ξέρω ποιος έγραψε το μήνυμα στο μπουκάλι και τι έγραψε ακριβώς, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. 
Αιώνες τώρα και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μπορεί και χθες. Σίγουρα και αύριο. Και ξέρω ότι εννοούσε αυτό: 

«...Δεν με νοιάζει ποιος θα διαβάσει αυτό το κείμενο και εάν αυτό ή αυτός αξίζει και τι θα καταλάβει, με νοιάζει που τώρα χορεύει στην θάλασσα και στον χρόνο, στο απέραντο του «τίποτα» και των «πάντων», ΕΛΕΥΘΕΡΟ να καθοριστεί από την μοίρα του, ελεύθερο να βυθιστεί από την μοίρα του και [κυρίως] ποτέ μα ποτέ, κανένας από τους «ηγεμόνες» αυτού του κόσμου, δεν θα νιώσει ασφαλής διότι ποτέ δεν θα μάθει που βρίσκεται το μπουκάλι, τι γράφει το χαρτί, και ποιος είναι εκείνος που θα το λάβει, και τι θα αλλάξει με αυτό, τι θα φτιάξει και τι θα γκρεμίσει...». 

Γεμίστε λοιπόν την «θάλασσα» των συνειδήσεων με χιλιάδες τέτοια μπουκάλια που φέρουν τόσα «μυστικά» μηνύματα. Δεν με νοιάζει έαν διαβάσει κάποιος αυτό το κείμενο και εάν αυτό αξίζει ή αυτός αξίζει. Με νοιάζει που χορεύει ελεύθερο, στην σκέψη και τον χρόνο. 

[μονάδα]/[υποσύνολο]


ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO