Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

20.11.18

 
Ζούμε στην επικράτεια του εφήμερου, στη δικτατορία της φυλής των “εφήμερων ανθρώπων”, για να θυμηθούμε τον Ιούλιο Έβολα. Τα πάντα γύρω μας έχουν την αίσθηση του “καθημερινού”, του πεπερασμένου, του αναλώσιμου, όπως η ανάγνωση της εφημερίδας που πρέπει να προλάβουμε να την τελειώσουμε “σήμερα”, διότι πολύ απλά, αύριο δε θα είναι χρηστική... 
Όλοι ζούμε εντός αυτής της “επικράτειας”, όλοι κατά καιρούς έχουμε υπάρξει ή υπάρχουμε ως “εφήμεροι”, γι αυτό, πέρα από την όποια κριτική, απαραίτητη (όσο κι επώδυνη) προσωπική άσκηση, η αυτοκριτική... 

 Εφήμερο είναι η αποθέωση της “στιγμής”, του παρόντος, της καθημερινότητας, είναι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες κουλτούρα της σύμβασης και της συναλλαγής, της χρηστικότητας, του λογικού υπολογισμού, της χυδαίας αντίληψης ότι “ο χρόνος είναι χρήμα” και “όπου γης, πατρίς”. Είναι το “αυτονόητο” του ωφελιμισμού που πέρα από τη “δουλειά” και τη “διασκέδαση” κατακλύζει και τις ανθρώπινες “σχέσεις”. 
Απουσιάζουν η χαρά της άδολης συνεύρεσης, η βιωματική εμπειρία της σύναξης, η ανιδιοτέλεια της δωρεάς, η πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνον “σημερινοί”, ότι είναι “παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας”. 
Το Εφήμερο φοβάται τις όχι κατασκευασμένες Αξίες, εκείνες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η Διαχρονία είναι η μοναδική αναγνωρίσιμη απειλή. Όλοι οι διαχειριστές του (πολιτικοί, εκδότες, “ιντελιγκέντσια”) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτε δε διαρκεί, διότι, πολύ απλά, τίποτε δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει. 
Τα πάντα είναι “σχετικά και γι αυτό ανεκτά”, τα πάντα υπάρχουν “σήμερα” για να αντικατασταθούν “αύριο”, όπως οι διανοούμενοι του συρμού και τα βιβλία τους που γίνονται “best sellers” για να πεταχτούν την επομένη μαζί με τις εφημερίδες και τα “life style” περιοδικά. Στην Ελλάδα του Εφήμερου που δεν είναι καν δυτική, αλλά εκδυτισμένη (κάτι πολύ χειρότερο, κάτι πρόστυχο, υβριδικό), όχι μόνον η “δουλειά”, η “διασκέδαση”, “οι σχέσεις”, αλλά όπως πολύ όμορφα έγραψε κάποιος, “ακόμα και η απόγνωση δεν κοινωνείται”. 

 Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, (λαών που δεν είναι καν ομοιογενείς), εξεγέρσεις αληθινές, παλλαϊκές, στις οποίες οι Εθνικές Σημαίες ενσάρκωναν την υπαρκτή διάθεση ατομικής αυτουπέρβασης και συλλογικότητας, την ετοιμότητα της θυσίας,- στη δική μας περίπτωση η συλλογική αγανάκτηση και απόγνωση ανέδειξαν μόνο την ξεκομμένη ατομικότητα. 
Ένα τυχαίο ανθρωπομάζωμα, ένα άθροισμα ατόμων, που με δίκαιη οργή και αληθινά αιτήματα βρέθηκαν “όλοι μαζί εκεί”, αλλά “ο καθένας μόνος του”, ο καθένας για τους δικούς του και μόνον ιδιαίτερους λόγους, ένα ποσοτικό άθροισμα απελπισμένων, όχι ένα ποιοτικό οργανικό σύνολο, που επειδή απειλούνταν του καθενός η ατομική ασφάλεια, (αλλά και οι μέχρι τότε χρήσιμες αυταπάτες) κινήθηκαν με το ένστικτο της απελπισμένης ατομικότητας. 

 Το Εφήμερο οικοδομεί το δικό του “χώρο”, τη δική του “πολιτεία”, τη μεγαλόπολη. Ένα χαοτικό συγκρότημα απρόσωπων κτιρίων, διαδρόμων, διαύλων και δικτύων, όπου καθημερινά “ρέει” ένας αηδιαστικός ανθρώπινος πολτός. Εκεί όπου η μεγέθυνση (ανύπαρκτων ποιοτικά μεγεθών) και η υπερβολή υποκαθιστούν την ανάγκη της ταυτότητας (είναι άραγε τυχαίο που οι ουρανοξύστες είναι το σήμα κατατεθέν των δυστοπικών αμερικανικών μεγαλουπόλεων;). 
Σ' έναν τέτοιο χώρο το Εφήμερο δεν αισθάνεται απλώς ασφαλές, αλλά και παντοδύναμο, εκεί βασιλεύει ο Μαζάνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του τα περιέγραψε ο Ίων Δραγούμης ήδη στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα! Όπως αναφέρει στο “Όσοι Ζωντανοί”, μαζάνθρωποι είναι εκείνοι “που δεν έχουν ορμές, παρά μόνον γούστα”, “που δεν έχουν εχθρούς”, παρά μόνον ανταγωνιστές, που δεν έχουν φίλους παρά μόνον συναδέλφους, που δεν έχουν ήθος, αλλά περισσεύει η διάθεσή τους στην ηθικολογία. 

 Σε λίγο καιρό όλοι, εκόντες άκοντες, θα ζούμε σε μεγαλοπόλεις, και μεγαλόπολη πέραν της χαοτικότητας, πέραν της ανθρωπόμορφης ποντικοδρομίας των δικτύων, σημαίνει πολυπολιτισμικότητα - το νέο “political correct” ιδεολόγημα των εξουσιαστών και των “χρήσιμων ηλιθίων” που περισσεύουν. “Συνύπαρξη” πολλών παράλληλων, εφήμερων κοινωνιών που δεν θα συγκροτούν κοινότητα Αξιών και Πεπρωμένου. 
Αναγκαστική συγκατοίκηση ανθρωπομαζωμάτων που θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά είτε ως “lobby” στο “Κυβερνείο”, είτε ως δυστοπικά γκέτο, όπου οι “διαχειριστές” τους θα επιβάλλουν “δυναμικά” την παρουσία και προστασία τους (“Αφροέλληνες” εναντίον “ελληνοΑσιατών”). Πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο της πολιτισμένης κοινωνίας, είναι η επιβεβαίωση της άριζης ατομικότητας. Μεγαλόπολη σημαίνει “δυστοπία”, δηλαδή βίωση της ασχήμιας ως μοναδικής πραγματικότητας, το “δύσμορφο τόπο” ως μοναδικό υπαρκτό χώρο. 
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι ένας όρος απόλυτα πολιτικός, δηλαδή υπαρκτός, παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η δυστοπία θα είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας, “όλοι ώριμα οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε”, να αποδεχόμαστε τα όποια “τετελεσμένα” ως δεδομένα. Η δυστοπία θα σηματοδοτεί το αιώνιο “σήμερα”, εν απουσία του “αύριο”. 

 Και η αντίδραση; Α, ναι. Η “αντίδραση” έρχεται σχεδόν μηχανικά. Μηχανικά και προβλέψιμα. Η δυστοπική μεγαλόπολη είναι ο κατάλληλος χώρος για να φωλιάσουν οι “όποιες ουτοπίες”, ως εναλλακτικότητα (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά και ως φυγή, ως ατομικό ή μικρο-ομαδικό καταφύγιο, ως οπιούχα συνήθεια σε χασισοποτείο. Μήπως ως “ουτοπικές αντιδράσεις” δεν λειτουργούν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις και οι πολιτικές σέχτες που φαντασιώνονται ότι συνιστούν πολιτικά κινήματα; 
Να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στην έννοια “ουτοπία”, πολλές φορές προσφέρεται αφειδώς ως ανώδυνη εκτόνωση. Επαναλαμβάνω: να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην “ουτοπία” και όταν δεν λειτουργεί ευνουχιστικά, δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην επανεύρεση του απωλεσθέντος παραδείσου, αντιθέτως πολλές φορές στρώνει το δρόμο προς την κόλαση. Μήπως η Καμπότζη δεν μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο, από τον κομμουνιστή χασάπη Πολ Ποτ και τους “Ερυθρούς Χμερ” του στο κυνήγι της ουτοπίας της αγροτικής κολλεκτίβας; Η ουτοπία είναι απαραίτητη, ναι! Αλλά ως διεγερτικό, ως δείκτης για την ευτοπία, όχι ως νεφελοκοκκυγία. Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία. 

 Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. 
Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποιά πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. 
Να προτείνουμε τον κοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. 
Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς; 


7.11.18

Jeffrey Ludwig 
Στη δεκαετία του 1960, ήμουν ένας ενημερωμένος, αλλά αφελής προπτυχιακός φοιτητής, και θυμάμαι ότι ήμουν στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και συζητούσα με τον πρόεδρο του Τμήματος Χημείας, καθηγητή Charles C. Price. Μου είπε ότι ήταν πρόεδρος των United World Federalists και ρώτησε αν ήξερα τι είναι αυτή η οργάνωση. Όταν είπα όχι, απάντησε ότι πίστευαν σε μια παγκόσμια κυβέρνηση που θα έβγαινε μέσα από τον ΟΗΕ

Δεν είχα ποτέ ακούσει κανείς να προτείνει αυτή την ιδέα πριν. Για μένα, τα Ηνωμένα Έθνη ήταν ένας φιλανθρωπικός οργανισμός αφιερωμένος στην άσκηση πιέσεων προς την παγκόσμια κοινότητα προς την κατεύθυνση της ειρήνης και στη λειτουργία φιλανθρωπικών προγραμμάτων που θα βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους φτωχούς λαούς του κόσμου. Φανταζόμουνα τον ΟΗΕ ως ένα είδος φιλανθρωπικής ΜΚΟ σε παγκόσμια κλίμακα. 

 Πώς θα προέκυπτε το όραμα της καθηγητή Price για μια νέα παγκόσμια κυβέρνηση; Αν και υπήρχε ένα σοσιαλιστικό νήμα στο ιδρυτικό τους έγγραφο, τα Ηνωμένα Έθνη σχηματίστηκαν με βάση το όραμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρουσιάστηκε στην «Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (UDHR), η οποία καθόρισε ότι τα δικαιώματα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την πρόοδο της παγκόσμια κοινότητας και αποτελούν το στυλοβάτη για την ανύψωση της ανθρώπινης ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ατόμου. 

Το έγγραφο UDHR ακολούθησαν πολλά καταπληκτικά έγγραφα που παρουσίαζαν τα δικαιώματα ως κεντρική ιδέα του μετα-φεουδαρχικού κόσμου: τη Δήλωση (ή νόμο) των Δικαιωμάτων του 1689, την Αμερικανική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας με τη σημαντική και ισχυρή επιβεβαίωση των αναφαίρετων φυσικών δικαιωμάτων, τον ισχυρό Αμερικανικό Νόμο για τα Δικαιώματα που θεσπίστηκε το 1791, και τη Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789). 

 Η λέξη "δικαιώματα" ("rights") εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε πρόταση του συνολικά 1869 λέξεων εγγράφου του ΟΗΕ. Το έγγραφο έχει κυριολεκτικά εμμονή με τα δικαιώματα. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες αποκλίσεις από τη χρήση των δικαιωμάτων που όλοι γνωρίζουμε. 
Στο άρθρο 3, αντί των αναφαίρετων δικαιωμάτων της «ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυχίας» που βρίσκονται στην Αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ο ΟΗΕ δηλώνει το δικαίωμα όλων σε "ζωή, ελευθερία και ασφάλεια του ατόμου". Υπονοούν ότι η ασφάλεια θα φέρει την ευτυχία; Ή μήπως υπονοούν ότι η ευτυχία είναι πάρα πολύ εφήμερη αξία και πολύ «δυτική»; 

Ίσως περισσότεροι παγκόσμιοι στόχοι επιβίωσης χρειάζονται περισσότερο. Βλέπουμε μια επανάληψη στοιχείων που βρίσκονται στο αμερικάνικο Bill of Rights, όπως η καταδίκη της σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας (άρθρο 5), η δέουσα διαδικασία (άρθρα 6,7,8,9,10,11,14,17), η παράνομη αναζήτηση και η κατάσχεση (Άρθρο 12) και η ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι (άρθρα 19, 20). 
Υπάρχουν όμως νέα δικαιώματα τα οποία, ήδη από το 1945, δείχνουν το δρόμο προς την παρέμβαση του ΟΗΕ στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε όλο το έγγραφο, διακηρύσσουν το δικαίωμα σε τρόφιμα, ρουχισμό, ιατρική περίθαλψη, κοινωνικές υπηρεσίες, παροχές ανεργίας και αναπηρίας, παιδική φροντίδα και δωρεάν εκπαίδευση, καθώς και το δικαίωμα στην «πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας» και το δικαίωμα της ελεύθερης συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή της κοινότητας ... και της απόλαυσης στις τέχνες".Το 2015, εβδομήντα χρόνια μετά το αρχικό έγγραφό τους, τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα τεράστιο βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση, που μνημονεύθηκε μόνο στο πρώτο οργανωτικό τους έγγραφο. 
 
Εξέδωσαν ένα έγγραφο με τίτλο "Η Μεταμόρφωση του Κόσμου μας: η Ατζέντα για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του 2030" ("Transforming Our World: the 2030 Agenda for Sustainable Development"). 
Το έγγραφο αυτό αριθμεί 91 αριθμημένα τμήματα του προγράμματος του ΟΗΕ για την παγκόσμια κυβέρνηση. Το UDHR αναφέρεται μόνο μία φορά σε ολόκληρο το έγγραφο στο άρθρο 19. 
Σε αντίθεση με το αρχικό "μητρικό έγγραφο" που είχε λιγότερες από 1900 λέξεις, το έγγραφο αυτό έχει 14.883 λέξεις. Τα 91 θέματα ασχολούνται με θέματα που εμπίπτουν στα πέντε κεφάλαια των Ανθρώπων, του Πλανήτη, της Ευημερίας, της Ειρήνης και της Συνεργασίας. Επιπλέον, το έγγραφο παρέχει 17 “Sustainable Development Goals” (στόχους βιώσιμης ανάπτυξης ή SDGs) για τη βελτίωση της ζωής στον πλανήτη. Τι σημαίνει ο όρος "βιώσιμος"; 

Ο πιο συχνά αναφερόμενος ορισμός προέρχεται από την Παγκόσμια Επιτροπή του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη: «η αειφόρος ανάπτυξη είναι μια ανάπτυξη που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παρόντος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες». 
Οι προηγούμενες ιδέες και τα ιδεώδη των δικαιωμάτων, της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης εντάσσονται στην κάλυψη των "αναγκών" και του ρητού περιβαλλοντισμού που τονίζει την αποτροπή της εξάντλησης των σπάνιων πλανητικών πόρων. Φυσικά, εδώ έχουμε το μαρξιστικό αξίωμα ότι η κοινωνία πρέπει να οργανωθεί γύρω από την ιδέα του "από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του", αλλά προσαρμοσμένη με μια αίσθηση σύγχρονης προόδου. 

 Ολόκληρο το "Transforming Our World" έγγραφο εκτυλίσσεται σε ένα ρεύμα ευσεβών πόθων για ένα ουτοπικό μέλλον. Πρόκειται για ένα ουτοπικό όνειρο. Πέντε από τα 17 αντικείμενα αφορούν το περιβάλλον. Υπάρχουν στόχοι για τις πόλεις, για τις γυναίκες, για τους φτωχούς, ακόμη και για τη ζωή κάτω από το νερό. Καμία απολύτως σφαίρα ανθρώπινης δραστηριότητας δεν εξαιρείται από τον έλεγχο από τον ΟΗΕ. 
Η λέξη-κλειδί φυσικά δεν είναι πλέον τα "δικαιώματα" εκτός από μια λοξή αναφορά στο άρθρο 19. Στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας τους εδώ δεν είδε την λέξη δικαιώματα ούτε μία φορά σε αυτό το έγγραφο, παρόλο που η λέξη αυτή εμφανίστηκε σχεδόν σε κάθε πρόταση του αρχικού εγγράφου του ΟΗΕ. 
 
Οι οραματιστές της παγκόσμιας κυβέρνησης (the “one-worlders”) της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960 βρίσκονται τώρα στην έδρα του οδηγού του ΟΗΕ και έχουν κάνει τη δική τους κίνηση. 
Η επικάλυψη της μαρξιστικής ρητορικής σχετικά με το "meeting needs" ("ικανοποίηση αναγκών") έχει μεταφερθεί στην κεντρική σκηνή. Ο ΟΗΕ έχει αναθέσει ένα χρονοδιάγραμμα για να προχωρήσει στο σχέδιο της πλανητικής ηγεμονίας του. Αυτός ο προβαλλόμενος «μετασχηματισμός του κόσμου» που υποδηλώνει (χωρίς όμως περαιτέρω λεπτομέρειες) μια νέα παγκόσμια τάξη περιβαλλοντικής ευθύνης και μια σημαντική μείωση της φτώχειας και της πείνας, δεν αναφέρεται ποτέ στην πρακτική διάσταση της τεράστιας χειραγώγησης ανθρώπων από τους κυνικούς ηγέτες και τους αμαθείς γραφειοκράτες που κρατούν τις θέσεις τους μέσω της τρομοκρατίας και της δωροδοκίας. 

Ποτέ δεν αναφέρονται στην ανικανότητα και τη διαφθορά, τους δίδυμους αδελφούς της οικογένειας της δωροδοκίας και της μίζας. Το έγγραφο απεικονίζει έναν ειλικρινή κόσμο όπου όλοι όσοι βρίσκονται στην εξουσία θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα παρά τα καθημερινά παραδείγματα εγωισμού, διαφθοράς, δολοφονικών προθέσεων, διαβολικών χειρισμών, κλοπών, προσωπικής ανηθικότητας, μίσους και απόλυτης διαφθοράς πολλών κυβερνητικών ηγετών σε κάθε χώρα στον κόσμο και στις κεφαλές των επιχειρήσεων. 

Δεν είναι η ίδια η ατζέντα για την αειφόρο ανάπτυξη μια από αυτές τις διαβολικές χειραγωγήσεις; Το ιδανικό της βιωσιμότητας δεν συνδέεται με την χριστιανική κοσμοθεωρία. Αντίθετα, η ατομική ελευθερία βυθίζεται σε μια επιστημονικά καθορισμένη κολεκτιβιστική νοοτροπία που οι τελικές αποφάσεις βρίσκονται στα χέρια των διαβολικών και γνωστών σε όλους μας Big Brothers. 

Η σημασία του κάθε ατόμου υποβαθμίζεται. Προωθείται από έναν ΟΗΕ που δεν είναι πλέον φιλο-δυτικός, ένα πολύ μεγαλύτερο σώμα από ό, τι υπήρχε το 1945. Θα το δεχτούμε ή μήπως είναι καιρός περισσότερο από ποτέ να αρχίσουμε να επανεξετάζουμε τη συμμετοχή μας σε αυτό το μη βιώσιμο σώμα; 


28.10.18

Πάνος Σείκιλος 
Είναι αλήθεια. Χωμένοι βαθιά στη σαπίλα του βιομηχανοποιημένου αστισμού μας εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ξεχνάμε τα βασικά. Κι όμως. Μπορείς να γκρινιάζεις για το απέραντο σκοτάδι γύρω σου, ή απλά να ανάψεις ένα κερί. Ένα κερί που θα φωτίσει εσένα και τον διπλανό σου.  
Η ιστορία ξεκίνησε με την έκκληση που έκαναν οι άνθρωποι, που ζούσαν και εργάζονταν στην ευρύτερη περιοχή του Ασπρόπυργου. Οι άθλιες συνθήκες ζωής των ζώων, σε συνδυασμό με τις αρρώστιες και τα βάναυσα βιώματά τους κινητοποίησαν τους πρώτους ενσυνείδητους εθελοντές να συναντιούνται, ώστε να δίνουν τροφή και νερό σε καθημερινή βάση, σε τούτες τις αμέτρητες αδέσποτες ψυχές. Οι τεράστιες ανάγκες που προέκυψαν στην πορεία του αγώνα τους, θέτουν σοβαρά εμπόδια στα μέλη-εθελοντές των Φαντασμάτων του Ασπρόπυργου. Από αυτό το σημείο και έπειτα, οι γυναίκες και οι άνδρες της ομάδας πασχίζουν καθημερινά για την σίτιση αλλά και την ανακούφιση των ταλαίπωρων αυτών ζώων, για έναν σοβαρό λόγο: ΔΕΝ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΕΚΕΙ. Κάποιος τα πέταξε νοικοκυραίε μου. 

 Τα Φαντάσματα του Ασπρόπυργου κάνουν πράξη την εθελοντική φιλοζωΐα, την ίδια στιγμή που άλλοι το κάνουν... επάγγελμα. Ξεκινώντας απρογραμμάτιστα, ο ένας φίλος έφερε τον άλλο, η παρέα μεγάλωσε και όμως! Οι ανάγκες των ανυπεράσπιστων πλασμάτων είναι τόσες, που ο υπεράνθρωπος αγώνας των ανώνυμων εθελοντών της ομάδας φαντάζει ανεπαρκής, παρά τους σκοπούς του. Η μεγαλομανία και η βαναυσότητα του ανθρώπου, δηλητηριάζουν καθημερινά την ασφαλή και ήρεμη ζωή των κάθε λογής αδέσποτων ζώων της περιοχής. Να που η αδιαφορία σου, πρέπει να λάβει το τέλος που της πρέπει... 

 ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ! 
ΥΙΟΘΕΤΗΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ! 

 Πιο κάτω θα δεις τρεις από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες ψυχών, που ακόμα ψάχνουν μόνιμο σπιτικό και αγκαλιά, όπως τις περιγράφουν ιδίοις όμμασι οι εθελοντές της ομάδας... 

 ▪Όταν βρήκαμε το Μάριο στην εξόρμηση της 18/01/2014, αρχικά νομίζαμε ότι ήταν νεκρός. Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως έδινε ακόμα τη μάχη του για τη ζωή και δεν είχε φύγει για τη γειτονιά των αγγέλων! Έτσι ημιθανής όπως ήταν, τον πήραμε και τον μεταφέραμε άμεσα στο Κτηνιατρικό Κέντρο Γέρακα, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουμε να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Το σοκ που περάσαμε όταν τον πρωτοαντικρίσαμε δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που ανακαλύψαμε για την κατάστασή του στην κλινική... Αυτό που κυριολεκτικά μας σόκαρε, δεν ήταν η μολυσμένη πληγή στο ένα μάτι που του έλειπε, ούτε τα δερματικά προβλήματα, οι πληγές, η αδυναμία, η φανερή ασιτία και οι διάρροιες, ΑΛΛΑ το γεγονός ότι στην προσπάθεια του να επιβιώσει, κατάπινε πέτρες και τεράστια κόκκαλα, τα οποία δεν μπορούσε να αφομοιώσει και παρέμεναν στο στομάχι του βάζοντάς τον σε μεγάλο κίνδυνο. Επειδή δεν μπορούσε να σηκωθεί λόγω της αδυναμίας στη λεκάνη και στο λαιμό είχε κάνει πυοδερματίτιδα, οι πληγές αυτές ήταν μολυσμένες και γεμάτες σκουλήκια, που τον έτρωγαν ζωντανό. 
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ο ακτινολογικός έλεγχος έδειξε ότι στο πίσω πόδι είχε ένα παλιό συντριπτικό κάταγμα στην κνήμη. Τα πρώτα καλά νέα τα πήραμε από τα αποτελέσματα της γενικής εξέτασης αίματος, η οποία ήταν αρκετά καλή δεδομένης της κλινικής του εικόνας. Ακόμα πιο ευχάριστα ήταν τα νέα από τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων, αφού ο Μάριος ήταν αρνητικός σε Λεισμάνια, τα βιοχημικά του ήταν άψογα και το μόνο που είχε ήταν Ερλίχια 1/800. Στο μεταξύ μετά από την μεγάλη παραμονή του στην κλινική και την φροντίδα που του παρείχαν ο Μάριος δυνάμωσε, έβαλε βάρος και οι πληγές του εξαφανίστηκαν. Μέσω της σωστής πλέον λειτουργίας του εντέρου, βγήκαν οι πέτρες από το στομάχι και τα κόκκαλα άρχισαν σιγά σιγά να διαλύονται σε μικρότερα κομμάτια και να αφομοιώνονται. 
Ο Μάριος όσο περνούσε ο καιρός και δυνάμωνε, άρχισε να εκδηλώνει το φόβο και την ανασφάλεια του και να αγριεύει, συμπεριφορά η οποία μας φανερώνει ποσό κακοποιημένος ήταν. Μεγάλη ανασφάλεια παρουσίαζε κυρίως με την τροφή και το νερό του, φοβούμενος διαρκώς ότι κάποιος θα του το πάρει, έβγαζε επιθετικότητα όταν κάποιος τα πλησίαζε. Χρειάζεται χρόνο και έναν άνθρωπο δίπλα του να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, έτσι ώστε να αποβάλει την ανασφάλεια του και να κοινωνικοποιηθεί. Μέχρι τον Απρίλιο του 2014 δεν ενδιαφέρθηκε κανένας να υιοθετήσει το Μάριο, οπότε και μεταφέρθηκε σε πανσιόν (στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα) πράγμα που μας λυπεί ιδιαίτερα καθώς αυτό που χρειάζεται είναι σταθερότητα και αγάπη... 
 Ο Μάριος είναι μαχητής και το απέδειξε, κέρδισε τη δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε στη ζωή, αλλά θα είναι άδικο και κρίμα αν τον καταδικάσουμε να την περάσει κλεισμένος μέσα σε ένα κλουβί πανσιόν! Δώστε και εσύ την ευκαιρία να ζήσει πραγματικά! 
 Υπολογίζουμε ότι είναι γεννημένος περίπου το 2010, έχει γίνει ένα σωστός σκύλαρος και ζυγίζει πλέον γύρω στα 35 με 37 κιλά. Είναι εμβολιασμένος, στειρωμένος και αποπαρασιτωμένος, ένας ιδιαίτερος κούκλος που ψάχνει επιτέλους για μόνιμο σπίτι, αγάπη και σιγουριά. Θα δοθεί με συμβόλαιο υιοθεσίας. 


 ▪Ο Βικ με τη μητέρα του και τα αδέρφια του βρέθηκαν όταν ήταν ακόμα κουτάβι, παρατημένος σε μια κλειστή εταιρεία στον Ασπρόπυργο. Από κατοίκους της περιοχής μάθαμε ότι η εταιρεία είχε κλείσει τουλάχιστον δυο εβδομάδες και τα ζώα είχαν παρατηθεί στην τύχη τους. Φανερά υποσιτισμένα, γεμάτα τσιμπούρια και άλλα παράσιτα, με τις λυπημένες φατσούλες τους μας κοιτούσαν αδυνατώντας να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Από εκείνη τη μέρα ξεκινήσαμε τη φροντίδα τους και για μεγάλο χρονικό διάστημα τα συντηρούσαμε στον ίδιο χώρο που τα βρήκαμε. 
Όμως ο χώρος της εταιρείας νοικιάστηκε και τα σκυλιά ήταν ανεπιθύμητα εκεί. Αν δεν τα παίρναμε εμείς, θα τα απομάκρυναν εκείνοι. Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να τα μεταφέρουμε όλα εκτάκτως σε χώρο φιλοξενίας (πανσιόν) επί πληρωμή, για να μην βγουν στο δρόμο και να παραμείνουν ασφαλή! Ο Βικ υπολογίζουμε πως είναι γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 2015, περίπου 20 κιλά, εμβολιασμένος και αποπαρασιτωμένος εσωτερικά και εξωτερικά. Οι επαναληπτικές του εξετάσεις στις 16/1/2018 έδειξαν ερλίχια με τίτλο 1/200. Το αγόρι μας λατρεύει να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους και προσπαθεί να τραβήξει πάντα την προσοχή ανεβαίνοντας με τα ποδαράκια του πάνω σου για να σε πάρει αγκαλιά! Τα πάει καλά με τα υπόλοιπα σκυλάκια και το μόνο που περιμένει, είναι έναν άνθρωπο να του δώσει αγάπη και ασφάλεια. 


 ▪ Ο Τζέλο με τη μητέρα του και τα αδέρφια του βρέθηκαν στην ίδια, κλειστή εταιρία! Είναι γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 2015, περίπου 20 κιλά, εμβολιασμένος, στειρωμένος και αποπαρασιτωμένος εσωτερικά και εξωτερικά. 
Οι επαναληπτικές αιματολογικές εξετάσεις του στις 16/1/2018 έδειξαν ερλίχια με τίτλο 1/80. Είναι ένα πλάσμα αξιαγάπητο, που αναζητάει πολύ έντονα την επαφή με τους ανθρώπους. Τα πάει καλά με τα υπόλοιπα σκυλάκια και το μόνο που περιμένει, είναι έναν άνθρωπο να του δώσει τη φροντίδα που του λείπει. 

 • Στήριξε και εσύ το έργο των Φαντασμάτων του Ασπρόπυργου! 
 Τράπεζα Πειραιώς, Αριθμός Λογαριασμού: 5068 - 076485 - 871 IBAN: GR50 0172 0680 0050 6807 6485 871 

 PAYPAL: GhostsOfAspropirgos@yahoo.com 

 Επικοινωνία: FantasmataAspropyrgou@yahoo.gr 

24.10.18

 
"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" έλεγαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Πόση σχέση άραγε έχει ο σημερινός νεοέλληνας με τους αρχαίους προγόνους του; Ο χαρακτήρας είναι ένα πεδίο που πρέπει να κάνει την διαφορά μεταξύ των νεοελλήνων και ημών, που αγωνιζόμαστε για έναν άλλο ελληνικό πολιτισμό. Με τη νεοελληνική κοινωνία έχουμε πολιτισμική διαφορά. Αν δεν έχουμε... ή οι ιδέες μας είναι λάθος ή εμείς. 

 Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα των νεοελλήνων (με την χειρότερη έννοια του όρου) είναι η ματαιοδοξία, η προσπάθεια αυτοπροβολής και η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Η αλαζονεία προσπαθεί να καλύψει μία κενή πνευματική και ψυχική οντότητα, φανερώνοντας ανασφάλεια. Μία παλιά παροιμία βγαλμένη από την λαϊκή σοφία, λέει "ο άδειος ντενεκές κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο". 
Πόσο δίκιο είχαν αυτές οι παλιές γενιές ανθρώπων που αν και δεν πήγαν ποτέ σχολείο, διέθεταν όμως παιδεία. Η παιδεία, δεν αποκτάται μέσα από το σημερινό σχολείο και το πανεπιστήμιο. Αντιθέτως σήμερα είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο μιας ολόκληρης γενιάς με άνεση απόκτησης πτυχίων και τραγική έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη παιδείας λοιπόν έχει γεμίσει το κοινωνικό τοπίο με τέτοιους "ντενεκέδες" που μάλιστα έχουν και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πνευματικά όμως βρίσκονται στο μηδέν. Τους καταλαβαίνει κανείς και από την γλωσσική έκφραση, που είναι καθρέπτης της ψυχής. 

 Αυτό που καταφέρνει ένα μηδενικό που προσπαθεί πάντα να μειώσει όλους τους άλλους και να αυτοκολακεύεται, είναι... να γίνει "νούμερο". Και χωρίς να έχει συναίσθηση του επιπέδου του, αισθάνεται πράγματι ανωτερότητα ως νούμερο. Αν ανάγουμε αυτή την κατάσταση από ατομικό σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, έχουμε γύρω μας μία οικτρή νεοελληνική πραγματικότητα. Ένα ολόκληρο έθνος νεοβαρβάρων, διακατέχεται από μία γελοία νεοελληνική "μαγκιά" χωρίς να έχει καμία συναίσθηση της ουσιαστικής του κενότητας και ψάχνοντας πάντα να μειώσει όλους τους άλλους για να καλύψει την δική του κατάντια και τις δικές του ευθύνες. 
Οι άνθρωποι που έχουν το γνώθι σ’ αυτόν ή που τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν αυτογνωσία, διακατέχονται και από μετριοφροσύνη. Δεν έχουν καμία ανάγκη αυτοπροβολής. Μα όσοι έχουν αισθήματα κατωτερότητας μέσα τους, όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους, διακατέχονται από το σύνδρομο ανεπάρκειας και συνεχούς ανάγκης αλαζονικής συμπεριφοράς. 

 Ζούμε σε μια εποχή έντονης καυχησιάρικης προβολής. Είναι ένα νεοελληνικό χαρακτηριστικό που βρίσκεται εντελώς απέναντι από τις ιδέες μας και τη φυσιογνωμία μας. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, το πρώτο βήμα είναι η αυτοκριτική και η αυτογνωσία. Η μετριοφροσύνη. Και ας μας απαντούν πολλές φορές με αστεία αναίδεια ότι "η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους". 
Οφείλουμε να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι το παράδειγμα του ανθρώπου που επιθυμούμε για την κοινωνία του αύριο. Αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε την κοινωνία και να διαπλάσουμε νέους συντρόφους. Αντιθέτως αν δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε την νοοτροπία μας ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο της Αρετής, τότε θα παραμείνουμε ένα ακόμη προϊόν του κοινωνικού σκουπιδότοπου. Και τα σκουπίδια προσελκύουν μόνο μύγες και σκουλήκια. 
Ο πόλεμος ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό για να διαπλάθουμε παράλληλα ένα κίνημα διαφορετικών ανθρώπων που θα διαμορφώσουν με τη σειρά τους και μια νέα πραγματικότητα. 


17.10.18

Κορίτσια από τους πρόσφυγες Ροχίνγκια πωλούνται και υποχρεώνονται σε καταναγκαστική εργασία προκειμένου οι απελπισμένες οικογένειές τους να έχουν χρήματα στους υπερπλήρεις καταυλισμούς στο Μπαγκλαντές, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) των Ηνωμένων Εθνών. 

 Ο ΔΟΜ ανακοίνωσε ότι έχει ταυτοποιήσει 99 περιπτώσεις εμπορίας ανθρώπων μέσα σε ένα χρόνο από τον Σεπτέμβριο του 2017, αν και επισήμανε ότι ο πραγματικός αριθμός ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερος. Μεταξύ των θυμάτων, τα 35 είναι κορίτσια και οι 31 γυναίκες, ανέφερε ο ΔΟΜ σε έκθεση που δημοσιοποίησε αυτή την εβδομάδα. 

Τριάντα ένα από τα κορίτσια κατέληξαν σε καταναγκαστική εργασία, όπως και 26 από τις γυναίκες. «Οι ιστορίες που ακούμε συχνά είναι ευάλωτων ανθρώπων που προσεγγίζονται από διακινητές με ψεύτικες υποσχέσεις για εργασία και μια καλύτερη ζωή», δήλωσε η εκπρόσωπος του ΔΟΜ Ντίνα Πάρμερ, προσθέτοντας ότι κάποιοι αγνοούν αυτούς τους κινδύνους. 
«Άλλοι μπορεί να γνωρίζουν ότι είναι επικίνδυνο, αλλά να νιώθουν ότι είναι σε τέτοια απόγνωση που είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ακραία μέτρα, θυσιάζοντας ίσως ένα μέλος της οικογένειας για χάρη των υπόλοιπων», ανέφερε η Πάρμερ σε ανακοίνωση. 

Τα υπόλοιπα ταυτοποιημένα θύματα εμπορίας ανθρώπων περιλαμβάνουν 25 ενήλικες άνδρες και 8 αγόρια, που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Πέντε γυναίκες και τέσσερα κορίτσια έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. 

Η ανθρωπιστική οργάνωση του Μπαγκλαντές Young Power in Social Action (YPSA) προσπαθεί να ενημερώσει τους πρόσφυγες για τους κινδύνους της εμπορίας ανθρώπων και συγκεντρώνει αναφορές από τους ηγέτες της κοινότητας των Ροχίνγκια καθώς και τοπικών και διεθνών οργανώσεων. 

«Πάνω από 1.000 έχουν ταυτοποιηθεί ως θύματα εμπορίας ανθρώπων», δήλωσε ο Τζίσου Μπαρούα από την YPSA. Πάνω από 900.000 Ροχίνγκια, μια εθνική και θρησκευτική μειονότητα μουσουλμάνων στη Μιανμάρ, ζουν στην επαρχία Κοξ Μπαζάρ του Μπαγκλαντές, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων σε καταυλισμούς σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. 

Το Μπαγκλαντές απαγορεύει στους πρόσφυγες να φύγουν από τους καταυλισμούς, ή να εργαστούν εκτός από το να συμμετέχουν σε μικρά προγράμματα ανθρωπιστικών οργανώσεων, ανέφερε ο ΔΟΜ. «Είναι απελπισμένοι να βγουν από τους καταυλισμούς και να βγάλουν κάποια χρήματα», δήλωσε ο Μπαρούα στο Thomson Reuters Foundation μέσω τηλεφώνου από το Κοξ Μπαζάρ. 
Οι διακινητές εκμεταλλεύονται αυτή την απόγνωση, προσφέροντας μετακίνηση και ευκαιρίες για εργασία, σύμφωνα με τον ΔΟΜ. 


ΑΠΕ

16.10.18

Κατερίνα Γκαράνη 
Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις. 
Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από αυτούς θα σε βγάλει από το τέλμα. Είναι φυσικό να θέλεις να πιστέψεις κάπου γιατί το ξέρουμε όλοι μας πια ότι οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες και εσύ δεν θέλεις να δεις που φθάνουν οι δικές σου. Δεν θέλεις να δεις τι μπορεί να αντέξουν ακόμα τα μάτια σου και η καρδιά σου. Ζήσε λοιπόν και την διορισμένη ελπίδα. Είναι και αυτό κομμάτι του παζλ. Είναι και αυτό ένα μέρος του σήριαλ που πρέπει να δούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Αλλά να μην ξεχνάς ότι ζεις το χειρότερο. Και το ζεις μόνο εσύ και κανένας σωτήρας σου. Κάθε μέρα που ξυπνάς να γνωρίζεις ότι ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου. Η πολιτική ποτέ δεν είχε ανήφορο. Μόνο ευθείες και όταν ξεπηδούσε κάποια λακκούβα αμέσως έφτιαχνε παράδρομους για να συνεχίσει την πορεία της. Έτσι κάνει και τώρα που εσύ είσαι η λακκούβα της. Δεν θα σκοντάψει πάνω σου, θα σε προσπεράσει αδιαφορώντας αν εσύ έζησες το χειρότερο. 
Αύριο λοιπόν, που θα ξυπνήσεις και πάλι μέσα στο χειρότερο να μην ξεχάσεις αυτά που έζησες μέχρι σήμερα. Να μην ξεχάσεις τους Έλληνες που δεν άντεξαν να δουν το παρακάτω, τους μελλοθάνατους που τους κόβουν μέρες από τις ήδη κομμένες μέρες τους, τους ασθενείς που μετράνε τα φάρμακα αγωνιώντας τι θα γίνει όταν τελειώσει και αυτή η καρτέλα, τα παιδιά που τα συμβουλεύουμε να μην κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί εμείς σταθήκαμε πολύ μικροί για τα δικά μας, να μην ξεχάσεις τον εαυτό σου όταν γονάτισες από απελπισία, να μην ξεχάσεις τα ουρλιαχτά απόγνωσης συμπατριωτών σου, να μην ξεχάσεις ότι η εκ γενετής περηφάνια σου έγινε με μιας προσβολή, να μην ξεχάσεις ότι έζησες το αδιανόητο. Να μην ξεχάσεις ότι επέζησες μέσα σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους, χωρίς υποστήριξη. Να μην ξεχάσεις ότι σε ξέχασαν όλοι. Και στο χειρότερο που θα ζήσεις το νου σου μη και ξεχάσεις ότι είσαι Έλληνας. 


γράφτηκε Ιούνιο του 2012

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO