Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

16.10.18

Κατερίνα Γκαράνη 
Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις. 
Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από αυτούς θα σε βγάλει από το τέλμα. Είναι φυσικό να θέλεις να πιστέψεις κάπου γιατί το ξέρουμε όλοι μας πια ότι οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες και εσύ δεν θέλεις να δεις που φθάνουν οι δικές σου. Δεν θέλεις να δεις τι μπορεί να αντέξουν ακόμα τα μάτια σου και η καρδιά σου. Ζήσε λοιπόν και την διορισμένη ελπίδα. Είναι και αυτό κομμάτι του παζλ. Είναι και αυτό ένα μέρος του σήριαλ που πρέπει να δούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Αλλά να μην ξεχνάς ότι ζεις το χειρότερο. Και το ζεις μόνο εσύ και κανένας σωτήρας σου. Κάθε μέρα που ξυπνάς να γνωρίζεις ότι ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου. Η πολιτική ποτέ δεν είχε ανήφορο. Μόνο ευθείες και όταν ξεπηδούσε κάποια λακκούβα αμέσως έφτιαχνε παράδρομους για να συνεχίσει την πορεία της. Έτσι κάνει και τώρα που εσύ είσαι η λακκούβα της. Δεν θα σκοντάψει πάνω σου, θα σε προσπεράσει αδιαφορώντας αν εσύ έζησες το χειρότερο. 
Αύριο λοιπόν, που θα ξυπνήσεις και πάλι μέσα στο χειρότερο να μην ξεχάσεις αυτά που έζησες μέχρι σήμερα. Να μην ξεχάσεις τους Έλληνες που δεν άντεξαν να δουν το παρακάτω, τους μελλοθάνατους που τους κόβουν μέρες από τις ήδη κομμένες μέρες τους, τους ασθενείς που μετράνε τα φάρμακα αγωνιώντας τι θα γίνει όταν τελειώσει και αυτή η καρτέλα, τα παιδιά που τα συμβουλεύουμε να μην κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί εμείς σταθήκαμε πολύ μικροί για τα δικά μας, να μην ξεχάσεις τον εαυτό σου όταν γονάτισες από απελπισία, να μην ξεχάσεις τα ουρλιαχτά απόγνωσης συμπατριωτών σου, να μην ξεχάσεις ότι η εκ γενετής περηφάνια σου έγινε με μιας προσβολή, να μην ξεχάσεις ότι έζησες το αδιανόητο. Να μην ξεχάσεις ότι επέζησες μέσα σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους, χωρίς υποστήριξη. Να μην ξεχάσεις ότι σε ξέχασαν όλοι. Και στο χειρότερο που θα ζήσεις το νου σου μη και ξεχάσεις ότι είσαι Έλληνας. 


γράφτηκε Ιούνιο του 2012

6.10.18

Κατερίνα Γκαράνη 
Τελικά είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι που φοβόταν να τους βγάζουν φωτογραφίες λέγοντας ότι τους κλέβουν κομμάτια από την ψυχή. 
Μετρήστε τώρα πόσα κομμάτια ψυχής έχουν κρυφτεί μέχρι εξαφανίσεως σε κάθε selfie, που βγάζετε και πόσο ακόμα θα χωνόμαστε κάτω από τραπέζια για να αποφεύγουμε την γαμημένη κάμερά σας που φασιστικά μάς βάζει στο κάδρο, για να αποδείξετε ότι ζείτε μια ζωή που θέλετε likes για να την αντέξετε. 
Το έχετε καταλάβει ότι κινείστε μέχρι και μέσα στο σπίτι σας λες και σας ακολουθεί μία κάμερα συνεχώς που πρέπει να σας αποθανατίσει με πόζα; Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο σημαντική νομίζετε ότι είναι η ζωή σας που πρέπει να την κάνετε δημόσια. 
Αν ανακαλύψατε το εμβόλιο για τον καρκίνο ή έχετε γράψει μία κοινωνικο-οικονομική θεωρία που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο τότε μάλιστα δημοσίως να μάθουμε και τι τρώγατε όταν σάς ήρθε η επιφοίτηση για να φτιάξετε έναν καλύτερο κόσμο. 
Έχετε καταλάβει ότι βλέπετε φωτογραφία με έντερα και μυαλά χυμένα, κάνετε τα "likes" σας λες και είδατε κάτι συνηθισμένο και πάτε για το επόμενο, που θα βάλετε "hahaha". Έχετε καταλάβει ότι μέσα σε 5 λεπτά έχετε ποστάρει βυζιά, μία είδηση για καμένα δάση, το σκυλάκι σας που με το ζόρι το κρατάτε ακίνητο για ένα κλικ, μία σκηνή από ξεκοιλιασμένο παιδί στην Παλαιστίνη, τα γεμιστά που ΔΕΝ θα φάτε στημένα στο τραπέζι λες και κάνετε φωτογράφιση για περιοδικό εστιατορίων, ένα βίντεο που δείχνει μία γάτα με επιθανάτιους σπασμούς από φόλα και στο καπάκι ένα από αυτά τα έτοιμα εικονογραφημένα ή μη χαζοανεκδοτάκια ή μιμίδια ή όπως στο διάολο τα λένε με σεξουαλικά υπονοούμενα χαμηλότερου επιπέδου από το Ταρατατά. 
Πραγματικά μέσα σε 5 λεπτά πώς καταφέρνετε να μεταβάλετε την διάθεσή σας λες και η ψυχή σας είναι μία τηλεόραση που απλά κάνετε ζάπινγκ; 
Είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι, μόνο που δεν υπολόγιζαν ότι οι βάρβαροι θα πήγαιναν την φωτογραφία στα εικονικά επίπεδα των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης (το Κοινωνικής ξεχάστε το. Το χάσατε πριν ακόμα το κατανοήσετε). 
Οι ανθρώπινες κοινωνίες πάντα ήταν ανάλογες των ατόμων που τις απάρτιζαν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι υπήρχε και ένας άγραφος κανόνας ηθικής που οι κουτσομπόλες έλεγαν ό,τι έλεγαν κρυμμένες και όχι σε δημόσια θέα κομπάζοντας κιόλας για αυτό που κάνουν. 
Και βασανιστές ζώων υπήρχαν πάντα αλλά δεν έκαναν σε δημόσια θέα τα εγκλήματά τους. Και βιαστές επίσης. Τώρα φτάσαμε στο καμαρώστε πόσο ανήθικοι, πόσο βλάκες, πόσο άψυχοι, πόσο δήθεν είμαστε. Δεν γινόταν στον κόσμο γνωστός ο Μήτσος που κατούραγε όρθιος στην στρούγκα αλλά ο Φλέμινγκ, ο Γκαγκάριν, ο Τσε. 
Και τώρα ποιος; Και το καλύτερο; Και τώρα ποιος και γιατί; Για να σώσει ποιους ακριβώς; Να αλλάξει ποιον ακριβώς κόσμο; Ούτως ή άλλως η δημοσιότητα των σημαντικών έχει τον ίδιο χρόνο με την δημοσιότητα των ασήμαντων. Δεν είχαμε ποτέ δισεκατομμύρια Μαρίες Κιουρί αλλά πάντα είχαμε και έχουμε δισεκατομμύρια Κιμ Καρντάσιαν. 
Στον κόσμο των ποσοτήτων και της δύναμης της πλειοψηφίας όταν η εικόνα μπει ως μέσο τότε η ποιότητα χάνει τον πόλεμο της αλλαγής του κόσμου. Γι' αυτό βάζω τον Γκεβάρα σε μια φωτό να φανώ "επαναστάτης" και σε 10 λεπτά βάζω τον εαυτό μου φωτογραφία κάτω από τον Τσε να πίνω μοχίτο ή τσίπουρο και στο επόμενο λεπτό βάζω πάλι τον εαυτό μου σε πορεία αντιπολεμική κάτω από μία φωτογραφία του Γκεβάρα. Το να χρησιμοποιείς την εικόνα ενός συμβόλου για το 5λεπτο παλαμάκι διαδικτυακώς δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ξέπλυμα της δικιάς σου ανικανότητας να μιμηθείς διά της πράξεώς σου το σύμβολο που χρησιμοποιείς ως εικονική κολυμβήθρα. 
Η πλειοψηφία των χρηστών βολεύονται με το να πετάνε το "παλιομοδίτικη ηθική" όταν τολμάει κάποιος να τους πει ότι "κάτι πάει στραβά". Ακριβώς πάνω στην "παλιομοδίτικη ηθική", που πρέπει να παταχθεί, πάτησαν οι εφευρέτες των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης προωθώντας ότι η άνευ λόγου και αιτίας προσωπικών δεδομένων οικειοθελώς ή εν ερήμην του "αντικειμένου" που προβάλλουν είναι προοδευτικότητα. 
Είναι να μην μένει τίποτε κρυφό λες και τώρα που είναι φανερό έχει αλλάξει κάτι. Το αντίθετο, γίνεται εσκεμμένα πολλές φορές αυτό που "καταδικάζουμε" γιατί η ματαιοδοξία της αυτοπροβολής είναι δικαίωμα πλέον και του ηλίθιου-κτήνους όσο και του μη ηλίθιου. 
Εκεί έχασαν το τρένο άνευ επιστροφής όσοι η ηθική δεν τους βόλευε γιατί αλλιώς θα ήταν στην αφάνεια της ανηθικότητας. Εκεί που έπρεπε να είναι πάντα εφόσον για να αλλάξουν ως χαρακτήρες θα έπρεπε να τους γίνει μεταμόσχευση καταρχάς ψυχής και μετά εγκεφάλου. 
Ήδη είναι γεγονός ότι οι χρήστες του διαδικτύου στην πλειοψηφία τους δεν διαβάζουν. Δεν είναι τυχαίο που οι αναρτήσεις τους δεν είναι πάνω από δύο σειρές και τις περισσότερες φορές είναι τόσο ανούσιες λέξεις, που μόνο με μία κλεμμένη φωτογραφία επαγγελματία φωτογράφου διακοσμούν το ανούσιο του λόγου τους για να πάρουν την πολυπόθητη επιβράβευση του "like". Έχουμε φτάσει στο σημείο, λοιπόν, να "κλέβουμε" από τον κόπο, την τέχνη και το έργο άλλου για να υπάρχουμε στον εικονικό κόσμο αφού στον πραγματικό δεν καταφέραμε να κάνουμε τίποτε άλλο πέρα από το να σκεφτόμαστε με 18 λέξεις και έχουμε και την τόλμη να τις γράφουμε δημοσίως! 
Αν κάποιος ευφυής κατάφερνε να δημιουργήσει ένα Μέσο Μαζικής Δικτύωσης και να το μεταβάλλει σε Κοινωνικής Δικτύωσης τότε θα έπρεπε να αφαιρέσει τα εικονίδια επιβράβευσης, να μην είχε δικαίωμα ανάρτησης φωτογραφιών και βίντεο άλλων και να είχε υποχρεωτικό τον σχολιασμό στην κάθε ανάρτηση επί της ανάρτησης. Εκεί θα βλέπαμε το άδειο του όλου πράγματος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, την τραγικότητα του φασισμού με το να βρίζεις χωρίς να μπορείς επιχειρηματολογώντας να αντικρούσεις αυτό που διαβάζεις. 
Άλλωστε δεν σημαίνει ότι όσοι λένε πολλά είναι καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν. Υπάρχουν και οι ηλίθιοι κολλημένοι σε μια "ιδεολογία" που έχουν παπαγαλίσει θεωρητικούς και φιλοσόφους και απλά λένε τα σοφίσματά τους δογματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι το δόγμα πετυχαίνει πάντα σε ηλίθιους. 
Επίσης, φανταστείτε ότι υπάρχουν χρήστες που νομίζουν ότι με το να μπλοκάρουν έναν άλλον χρήστη αυτός "εξαφανίζεται" από την ζωή. Νομίζουν ότι τον σκοτώνουν. Τον ψοφάνε. Ότι αυτός δεν θα είναι κολλητά μαζί τους στο λεωφορείο που θα τους πηγαίνει στον προορισμό τους. Στρουθοκαμηλισμός και τάση υπεκφυγής της πραγματικότητας. Δεν τον βλέπω, άρα δεν υπάρχει. 
Η προώθηση του Εγώ και τίποτε παραπάνω δόθηκε "δωρεάν" από τους εφευρέτες απογόνους των εφευρετών της τηλεόρασης. Αυτοί, που ορίζουν την Εικόνα, ορίζουν και την Μάζα. Και ως γνωστό, όποιος πόνταρε στην ματαιοδοξία και στον ναρκισσισμό του κάθε ατόμου, που αποτελεί την Μάζα, την καθοδηγεί ως Ένα και όχι ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα αστεία τα βρίσκουν έτοιμα και τα κοινοποιούν; Κάποιος είχε πει ότι ο βλάκας δεν μπορεί να γεννήσει χιούμορ. 
Πόσο δίκιο είχε, και αυτός και οι Ινδιάνοι. 

5.10.18

Σίγουρα δεν γνωρίζει την παγκόσμια ημέρα των ζώων και τον λόγο για τον οποίο καθιερώθηκε. Γνωρίζει όμως τι θα πει καθημερινός αγώνας για την σωτηρία παρατημένων ζωών.
Στο Κατμαντού όταν οι αγελάδες δεν είναι παραγωγικές απλά τις εγκαταλείπουν στην τύχη τους. Τότε ένας άνθρωπος φροντίζει να τις σώσει. Θέλει να είναι ευτυχισμένες όπως και αυτός για κάθε ζωή που δεν αφήνει να ταλαιπωρηθεί πεταμένη. 
Ο δημοσιογράφος Rajneesh Bhandari κατέγραψε την προσπάθεια. 
Παρακολουθείστε την: 

4.10.18

«Βρίσκομαι σε κατ΄οίκον περιορισμό λόγω αδικήματος ανθρωπιάς», δήλωσε ο δήμαρχος του Ριάτσε της Καλαβρίας, Ντομένικο Λουκάνο, ο οποίος κατηγορείται από την ιταλική δικαιοσύνη ότι ευνόησε την παράτυπη μετανάστευση. 

 Πιο συγκεκριμένα, οι κατηγορίες αφορούν την απευθείας ανάθεση (χωρίς διαγωνισμό) του καθαρισμού της παραλίας σε συνεταιρισμό μεταναστών και την τέλεση «εικονικών πολιτικών γάμων», για να μπορέσουν ορισμένοι μετανάστες να λάβουν άδεια παραμονής. 
Στους εικονικούς γάμους που είχαν προγραμματισθεί, φέρεται να συμπεριλαμβάνεται και εκείνος του αδελφού της συντρόφου του δημάρχου. 

 Όπως υπογραμμίζει ο ιταλικός τύπος, όμως, ο Λουκάνο (βάσει των αποφάσεων του δικαστικού αρμόδιου για τις προκαταρκτικές έρευνες) δεν κατηγορείται, τελικά, για κανένα οικονομικό αδίκημα, όπως υπεξαίρεση ή διαφθορά. Η όλη έρευνα αφορά τη χρήση οικονομικών πόρων που από το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών, καταλήγουν στην περιφέρεια της Καλαβρίας και στους δήμους της, για τη φιλοξενία και στήριξη των μεταναστών. 

 Ο Λουκάνο έχει ταχθεί ανοικτά υπέρ της πλήρους ένταξης των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες. Η ιταλική τηλεόραση Rai ετοίμασε τηλεταινία (η οποία ακόμη δεν προβλήθηκε) στην οποία παρουσιάζεται η δράση του, και τη δράση του έχουν παρουσιάσει τα μεγαλύτερα διεθνή μέσα ενημέρωσης. 

 Μετά τις εξελίξεις των τελευταίων δυο ημερών, η ιταλική κοινωνία είναι, σε μεγάλο βαθμό, διχασμένη: «Τώρα πηγαίνετε να ζητήσετε την άποψη των πρωταθλητών της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών και αρχηγός της Λέγκα, Ματτέο Σαλβίνι. 

 «Ο Ντομένικο είναι πολύ πικραμένος. Δίνει την ψυχή του εδώ και είκοσι χρόνια, από τότε που έφτασαν στην Ιταλία οι πρώτοι Κούρδοι, το 1998. Συνδύασε την υποδοχή με την οικονομική ανάπτυξη και τώρα τον πληρώνουν με αυτό το νόμισμα», τόνισε ο αδελφός του δημάρχου. 

 Ο διεθνούς φήμης συγγραφέας και δημοσιογράφος, Ρομπέρτο Σαβιάνο, τέλος, τάχθηκε ανεπιφύλακτα στο πλευρό του Λουκάνο. Τόνισε ότι «η σύλληψη αυτή είναι το πρώτο βήμα προς ένα αυταρχικό κράτος, με τη συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας» και πως «στις πράξεις του δημάρχου της Καλαβρίας δεν εντοπίζεται κανένα προσωπικό όφελος, αλλά μόνον κοινωνική ανυπακοή». 


26.9.18

Η αυξημένη θνησιμότητα των αποικιών μελισσών παγκοσμίως έχει αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες, αλλά ακόμη δεν έχει αποδειχτεί από που προέρχεται συγκεκριμένα. 
Το ζιζανιοκτόνο glyphosate, όπως ισχυρίζεται η εταιρεία είναι αβλαβές για τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των μελισσών, επειδή στοχεύει και καταπολεμά ένα ένζυμο που απαντάται μόνο σε φυτά και μικροοργανισμούς. 
Ωστόσο, οι μέλισσες βασίζονται σε μια εξειδικευμένη λειτουργία μικροοργανισμών του εντέρου που ωφελεί την ανάπτυξή τους και παρέχει άμυνα κατά των παθογόνων παραγόντων. Τα περισσότερα βακτήρια εντέρων των μελισσών περιέχουν το ένζυμο το οποίο σκοτώνει το glyphosate, αλλά αυτά ποικίλλουν ανάλογα με το εάν ευαίσθητα και, αντίστοιχα, αν έχουν αντοχή απέναντι στο glyphosate. 

Η έκθεση των μελισσών στο glyphosate διαταράσσει την φυσιολογική ζωή τους και αυξάνει την ευαισθησία τους σε λοιμώξεις από παθογόνα περιστατικά. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το glyphosate έχει αντίκτυπο στις αποικίες των μελισσών και στην υγεία τους θα βοηθήσει να διασαφηνιστεί ο πιθανός ρόλος αυτού του χημικού στην μείωση των πληθυσμών. 

Δεν πέρασαν πολλές ημέρες που ένα αμερικανικό δικαστήριο επιδίκασε 289 εκατομμύρια δολάρια σε αντίδικο της Bayer AG Monsanto για το glyphosate που περιέχεται στο Roundup, προκαλώντας του θανατηφόρο  καρκίνο. Τώρα, μια νέα έκθεση από την PNAS και υποστηρίζει ότι το glyphosate μπορεί να σκοτώνει έμμεσα και τις μέλισσες σε όλο τον κόσμο, μια απειλή που θα μπορούσε ενδεχομένως να επιφέρει θανάσιμο χτύπημα στην παγκόσμια οικονομία, εκτός από την οικολογική καταστροφή. 

Η έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν δείχνει ότι οι μέλισσες που εκτίθενται σε glyphosate, το δραστικό συστατικό του Roundup, χάνουν κρίσιμα βακτήρια στο έντερο τους και είναι πιο επιρρεπής σε μόλυνση και θάνατο από επιβλαβή βακτήρια. 
Η έκθεση με τίτλο "Η γλυφοσάτη διαταράσσει τον μικροβιακό ιστό των μελισσών" δημοσιεύθηκε στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών (PNAS) στις 24 Σεπτεμβρίου. 
Παρέχει αρκετές αποδείξεις ότι η γλυφοσάτη μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντικός παράγοντας στην ταχεία μείωση των μελισσών σε όλο τον κόσμο, γνωστή και ως Διαταραχή κατάρρευσης αποικιών (CCD), φαινόμενο που συμβαίνει όταν η πλειοψηφία των εργαζόμενων μελισσών σε μια αποικία εξαφανιστεί και αφήσει πίσω της τη βασίλισσα. 

"Χρειαζόμαστε καλύτερες οδηγίες για τη χρήση glyphosate, ειδικά όσον αφορά την έκθεση σε μέλισσες, διότι τώρα οι οδηγίες δεν μας λένε καθαρά ότι οι μέλισσες δεν βλάπτονται από το ζιζανιοκτόνο", δήλωσε ο Erick Motta, ο μεταπτυχιακός φοιτητής που διεξήγαγε την έρευνα μαζί με την καθηγήτρια Nancy Moran. 
"Η μελέτη μας δείχνει ότι δεν είναι αλήθεια πως οι μέλισσες δεν επηρεάζονται." Το UT News του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν απέδειξε ότι η glyphosate παρεμποδίζει ένα σημαντικό ένζυμο που απαντάται στα φυτά και τους μικροοργανισμούς, αλλά όχι στα ζώα. Από καιρό θεωρείται ότι είναι μη τοξικό στα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων και των μελισσών. Ωστόσο, η τελευταία μελέτη αποκαλύπτει ότι μεταβάλλοντας το μικροβιοκτόνο του εντέρου - το οικοσύστημα των βακτηριδίων που ζουν στην πεπτική οδό της μέλισσας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που την προστατεύουν από τα επιβλαβή βακτήρια - το glyphosate θέτει σε κίνδυνο την ικανότητά του βακτηρίου να καταπολεμά τις λοιμώξεις. 
Για τη μελέτη αυτή, οι επιστήμονες εξέθεσαν μέλισσες σε  glyphosate αλλά σε φυσιολογικά επίπεδα  σε αγροκτήματα. Ζωγράφιζαν τις πλάτες των μελισσών με χρωματιστές κουκκίδες, ώστε να μπορούν να εντοπιστούν και αργότερα να ανακτηθούν. 
Τρεις μέρες αργότερα, είδαν ότι οι μέλισσες που εκτέθηκαν σε glyphosate υπέστησαν σημαντική απώλεια βακτηρίων στα έντερά τους και ήταν πιο ευαίσθητες σε μόλυνση και θάνατο από επιβλαβή βακτήρια. 

Τον τελευταίο καιρό, οι μελισσοκόμοι των ανέφεραν τεράστια απώλεια μελισσών. Εκατομμύρια μέλισσες εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς, αφήνοντας τα αγροκτήματα με λιγότερους επικονιαστές για καλλιέργειες. Οι υπάλληλοι έχουν μπερδευτεί, και τα μέσα ενημέρωσης έχουν σχετικά με την κατάρρευση του πληθυσμού των μελισσών. 
Οι εξηγήσεις για το φαινόμενο περιλάμβαναν έκθεση σε φυτοφάρμακα ή αντιβιοτικά, απώλεια ενδιαιτημάτων και βακτηριακές λοιμώξεις. Η τελευταία μελέτη προσθέτει τώρα ζιζανιοκτόνα στον κατάλογο ως πιθανό παράγοντα που συμβάλλει στη μείωση. 
"Δεν είναι το μόνο πράγμα που προκαλεί όλους αυτούς τους θανάτους μελισσών, αλλά είναι σίγουρα κάτι που πρέπει να ανησυχούν οι άνθρωποι γιατί το glyphosate χρησιμοποιείται παντού", δήλωσε ο Motta. Και αυτό, πιστεύουν οι ερευνητές, αποδεικνύει ότι το glyphosate μπορεί να συμβάλλει στην εξαφάνιση των μελισσών σε όλο τον κόσμο. 
Η μέλισσα της δύσης είναι το κορυφαίο είδος επικονιαστών στον κόσμο, έχει μεγάλη ζήτηση για τις υπηρεσίες της στον τομέα των φρούτων, καρπών με κέλυφος και λαχανικών Μεταξύ των ξηρών καρπών, οι καλλιεργητές αμυγδάλων έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για επικονίαση μελισσών. 
Η μόλυνση μελισσών ανέρχεται σε ζημιές 15 δισεκατομμύρια δολάρια για την αμερικανική γεωργία. Οποιαδήποτε απότομη μεταβολή των παγκόσμιων πληθυσμών μελισσών θα μπορούσε να επηρεάσει τη βιομηχανία βοείου κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. 
Οι μέλισσες επικονιάζουν τριφύλλι, σανό και άλλες καλλιέργειες ζωοτροφών. Καθώς ο πληθυσμός των μελισσών μειώνεται, αυξάνει το κόστος των πρώτων υλών. Αυτό επιβάλλει αύξηση στις τιμές του βοείου κρέατος και του γάλακτος στις αγορές και τελικά βλάπτει τον αμερικανό καταναλωτή. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στη συνέχεια σε αυξημένες εισαγωγές προϊόντων από ξένες χώρες όπου οι πληθυσμοί των μελισσών είναι υγιείς, αυξάνοντας περαιτέρω το εμπορικό έλλειμμα

23.9.18

συνέντευξη στην Κατερίνα Γκαράνη 
Πίνεις τσίπουρο και συζητάς μαζί του για ώρες για την κοινωνία, για τον πλανήτη, για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την πολιτική έχοντας πει ο ένας στον άλλον μόνο τα μικρά ονόματα. Η συζήτηση γίνεται έντονη, διαλογικές συγκρούσεις με τις φωνές να ξυπνούν το μισό χωριό βραδιάτικα. Και όταν φτάνει η ώρα να αποχαιρετιστείτε παίρνοντας ο ένας τον άλλο αγκαλιά, τον ρωτάς με τι ασχολείται και σου απαντά με μία φυσικότητα: "Είμαι ζωγράφος". Τον κοιτάς καχύποπτα και αυτός ξεκαρδίζεται στα γέλια. Ναι, ο Ozgur είναι τελικά, ο Ozgur Korkmazgil. 
Ο καλλιτέχνης, που πέρα από απίστευτο ταλέντο, δεν πτοήθηκε από εκφοβισμούς της κυβερνητικής και θρησκευτικής αυστηρότητας της χώρας του και πάντα έκανε και έλεγε αυτό που θεωρούσε ότι έπρεπε να γίνει και να λεχθεί. 
Άλλωστε και το όνομά του που επέλεξε ο πατέρας του γι' αυτόν είναι έννοια και όχι όνομα. Ozgur σημαίνει ελευθερία. 

Κατερίνα Γκαράνη: Τι κάνει ένας Τούρκος καλλιτέχνης σε ένα χωριό της Ηπείρου στην εποχή της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης; 
Όζγκιουρ Κορκμαζγκίλ: Καταρχάς γι' αυτό που είναι η Ήπειρος. Ως εραστής της γεωγραφίας βρήκα την Ήπειρο μαγευτική. Τα βουνά και τα δάση της, επίσης έχει από τα ωραιότερα φαράγγια. Η  θάλασσα της Αδριατικής και του Ιουνίου, τα ποτάμια και οι λίμνες της. Ένα μοναδικό κομμάτι της γεωγραφίας της Μεσογείου. 
Τα δάση σας είναι πολύ μεγάλα ενώ τα ποτάμια και οι θάλασσες σας διατηρούνται καθαρά. Νομίζω ότι γνωρίζεις την αξία της Ηπείρου. 
Ως άνθρωπος που έζησε για περισσότερα από 30 χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ήμουν κουρασμένος. Νομίζω ότι η ηρεμία και οι αργοί ρυθμοί αυτού του τόπου μου ταιριάζουν πια.
Εδώ θα σκεφτώ καλύτερα την Τέχνη αλλά και την τέχνη μου. Θέλω όμως να είμαι και χρήσιμος για αυτόν τον τόπο. Θεωρώ ότι κάποια από τα έργα μου σχετίζονται με αυτό. Όσον αφορά στην κρίση γνωρίζω τι σημαίνει διότι και η πατρίδα μου αντιμετωπίζει οικονομική και πολιτική κρίση  από τότε που αποφοίτησα. Ξέρω πώς επηρεάζει τις σχέσεις αλλά συγχρόνως επιδρά στην ψυχολογία του χιούμορ. 

Κ.Γ: Είναι η πολιτική του Ερντογάν που σε έσπρωξε να αφήσεις την χώρα σου ή γενικά η Τουρκία είναι ένας τόπος δύσκολος για τα ελεύθερα πνεύματα; 
Ο.Κ: Ναι, η Τουρκία δεν είναι πλέον ένας εύκολος τόπος δημιουργίας ιδεών και Τέχνης. Ειδικά τα τελευταία χρόνια μπορούμε να μιλήσουμε για τον ελεγχόμενο Τύπο και την λογοκρισία της τέχνης. Όλος ο κόσμος παρατηρεί ότι η δοσολογία αυτή της καταπίεσης αυξάνεται μέρα με τη μέρα. 

Κ.Γ: Τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε αν δημιουργούσες ένα έργο τέχνης που θα «χτυπούσε» την κυβέρνηση ή το κοινό αίσθημα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα; 
Ο.Κ: Προσπαθώ να κάνω περισσότερο εννοιολογική τέχνη. Οι άνθρωποι ως θέμα είναι πολύ σημαντικοί για μένα. Δεν ενδιαφέρομαι για τα κράτη και τα περιφερειακά τους προβλήματα. 
Οι άνθρωποι και τα προβλήματα που δημιουργούνται από τον άνθρωπο είναι περισσότερο ανησυχητικά για μένα διότι εγώ, δηλαδή  το είδος homo sapiens, δεν θα βρίσκεται για πολύ καιρό ακόμα εδώ. Συνεπώς η εξέλιξη συνεχίζεται και οι άνθρωποι ή θα αλλάξουν ή θα καταστραφούν στο εγγύς μέλλον για να προκύψουν νέα είδη. 

Κ.Γ: Όσον αφορά στην τεχνική σου; Μόνο πινέλα και χρώματα; 
Ο.Κ: Μου αρέσει να χρησιμοποιώ και "νέα μέσα". Προσπαθώ να δημιουργήσω έργα με μικτή τεχνική. Εγκαθιστώ βίντεο στις εκθέσεις μου. Όσον αφορά αποκλειστικά στην ζωγραφική,  ζωγραφίζω μεγάλα θέματα σε μεγάλες επιφάνειες με διάφορες τεχνικές σε καμβά. 
Μερικές φορές δοκιμάζω νέες τεχνικές την ώρα που ένα έργο είναι στην εξέλιξή του. Μερικές φορές γίνονται συμπτώσεις ή εκπλήξεις και μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα του έργου με ευχαριστεί περισσότερο από αυτό που είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου πριν το ξεκινήσω. 
Κ.Γ: Δεν αυτοσχεδιάζεις αλλά όλα γίνονται με μία σειρά τουλάχιστον όταν ξεκινάς ένα έργο. 
Ο.Κ: Παρατηρώ, ζω και σκέφτομαι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι homo-sapiens και τα μελετώ. Κάνω διάφορες σημειώσεις. Μετά κάνω σκίτσα. Θα ζωγραφίσω το μέγεθος του καμβά σύμφωνα με το θέμα και στη συνέχεια θα συνδυάσω πάνω του τα σκίτσα. Προετοιμάζω τα χρώματα σε μεγάλες επιφάνειες εκ των προτέρων και στη συνέχεια τα τοποθετώ στον καμβά. 
Είναι σημαντικό για μένα να φτιάχνω τα χρώματα πριν τα χρησιμοποιήσω στον καμβά.
Δίνω σημασία στο να «απλώνω» το θέμα στον καμβά με τη σωστή διανομή ποσοτήτων χρωμάτων. Πάντα βλέπω την κατανομή των πεδίων εκ των προτέρων, έτσι ώστε ο καμβάς να βρίσκεται πάντα υπό τον έλεγχό μου. Δίνω σημασία να δημιουργώ πρώτα τους «πλαστικούς λεκέδες» όπως λέμε στην ζωγραφική.
Οι «πλαστικοί λεκέδες» που είναι τοποθετημένοι πάνω στον καμβά είναι πολύ σημαντικοί για μένα. Οι ελεγχόμενες σχέσεις μεταξύ τους αυξάνουν την τάση που θα μετατραπεί ο καμβάς σε ένα ολοκληρωμένο έργο αλλά αυτή η σχέση πρέπει να ενισχυθεί με την ένταση των χρωμάτων. Η "δόνηση" είναι αυτή που αυξάνει την δύναμη των χρωμάτων. 
Σημαντικό, αν και δεν υπάρχει κενό στην πραγματικότητα ανάμεσα σε δύο φόρμες-αντικείμενα πάνω στον καμβά, να δημιουργώ το κενό. Την ανάσα ανάμεσά τους. Να τους δίνω ζωή. 

K.Γ: Η αλήθεια είναι ότι δεν σε χαρακτηρίζουν τα μουντά χρώματα στην ζωγραφική σου. 
Ο.Κ: Είμαι Μεσογειακός και μου αρέσει να δημιουργώ χρώματα που είναι όσο πιο κοντά θα ήταν αν ο μεσογειακός ήλιος τα έλουζε. Γι’ αυτό τα χρώματα που βάζω στον καμβά είναι φωτεινά και έντονα. Δίνω προσοχή στα χρώματα που δεν κουράζουν αλλά και δεν «κουράζονται» και τα ίδια μεταξύ τους. 

Κ.Γ: Πότε ξεκίνησαν τα προβλήματα με αφορμή την τέχνη σου στην Τουρκία; 
Ο.Κ: Στην πραγματικότητα μπορούμε να αναφερθούμε σε μια λογοκρισία που είχε ασκηθεί για πολύ καιρό αλλά έγινε χειρότερη πριν από 4 χρόνια, όταν μου επιτέθηκαν οι ισλαμικές ομάδες. 
Εκτός από το θέμα που σχετίζεται με μένα, υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση που γίνεται αισθητή καθημερινά. Πολλοί καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, μορφωμένοι άνθρωποι και άτομα που σκέφτονται έχουν αναγκαστεί να ζήσουν εκτός Τουρκίας. 

Κ.Γ: Υπάρχει ένας πίνακας σου από την συλλογή σου «18+» στον οποίο χρησιμοποίησες για καμβά ένα γιγάντιο χαρτονόμισμα των 500 ευρώ που πάνω του «διαδραματίζεται» ένα ματωμένο σεξουαλικό όργιο. Νομίζεις ότι εμείς οι πολίτες της Ε.Ε το διασκεδάζουμε ή ότι μόνο λίγοι το διασκεδάζουν αντίθετα με την πλειοψηφία; 
Ο.Κ: Επιτρέψτε μου πρώτα να πω ότι αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση. Θα μιλήσουμε ρεαλιστικά. Νομίζω ότι το ευρώ είναι το νόμισμα της αιμομιξίας για την «οικογένεια» της Ε.Ε. Δηλαδή ήταν ένα νέο παιχνίδι που δημιούργησε ένα καπιταλιστικό μυαλό. 
Μετά το ευρώ βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι για τις μικρές χώρες, ειδικά εκείνες που δεν μπορούν να είναι δυνατές οικονομικά. Ωστόσο, με το ευρώ θα προστατεύονταν όλες οι χώρες. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Επίσης η κατάσταση δεν βελτιώνεται. 
Οι χώρες, που δεν μπόρεσαν να δουν το παιχνίδι «ευρώ», αντιμετωπίζουν τώρα την οικονομική κρίση.Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να φύγουν. Ειδικά το ευρώ, νομίζω ότι οι χώρες της Μεσογείου δεν του ταιριάζουν. 
Ο μεσογειακός χαρακτήρας είναι αέρινος αλλά και καυτός. Ο μεσογειακός θέλει να ξοδεύει το χρήμα, να το χρησιμοποιεί και όχι να το αποταμιεύει. Αυτή είναι μία συνήθεια και κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών λαών. Υπάρχει ένα ενεργητικό και ένα παθητικό μυαλό μέσα στο ευρώ. Δεν είναι κατάλληλο για τις μεσογειακές κοινωνίες στις οποίες πιστεύω ότι ο νους θα πρέπει να είναι πιο ελεύθερος. Το ευρώ είναι ένα πολύ ματωμένο νόμισμα. 
Κ.Γ: Ζεις σχεδόν έναν χρόνο στην Ελλάδα που σημαίνει ότι έχεις άποψη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στην χώρα. Νομίζεις ότι ο πίνακάς σου "Το όργιο" με θέμα το χαρτονόμισμα των 500 ευρώ ήταν στην φαντασία σου ή είναι πιο ήπιος συγκριτικά με την πραγματικότητα; 
Ο.Κ: Ο καπιταλισμός δεν είναι ποτέ ήπιος. Έχει μια πολύ ευέλικτη δομή. Είναι η πιο τρομερή δομή που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος αλλάζοντας πολύ γρήγορα ανάλογα με τις περιστάσεις και την εποχή. Διότι πιστεύω ότι ο καπιταλισμός είναι μία από τις χαρακτηριστικές δομές του ανθρώπου. 
Αν ένας homo-sapiens κερδίζει ενάντια στον καπιταλισμό σημαίνει ότι ξεπερνά τον εαυτό του. Αυτό όμως είναι ουτοπικό διότι σήμερα ο άνθρωπος είναι "χαμένος". Η αλήθεια είναι ότι έχασε πολύ καιρό πριν. Ο homo-sapiens είναι ένας "ιός" που φαίνεται ρεαλιστικός. Το ευρώ είναι μια από τις ασθένειες που προκάλεσε αλλά και προκάλεσε αυτόν τον «ιό». Τουτέστιν ο homo sapiens θα ξοφλήσει. Αυτό το έργο δεν είναι φαντασία μου, είναι πραγματικότητα. Δεν έκανα αυτό το έργο μόνος μου, το κάναμε όλοι μαζί. 

Κ.Γ: Ανάμεσα σε τόσους πίνακες αφιερωμένους σε μέρη του γυναικείου σώματος στην λογοκριμένη στην Τουρκία έκθεσή σου «18+» υπάρχει και ένας πίνακας με ένα γιγάντιο τανκ. 
Ο.Κ: Οι σημερινοί πόλεμοι είναι πορνογραφικοί. Πολλά έχουν αλλάξει από τον πρώτο «πόλεμο του Ιράκ». Όλος ο κόσμος έβλεπε σε απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση στο σπίτι του. Το κανόνι του τανκ μας υπενθυμίζει το φαλλό ως μορφή. Στην πραγματικότητα ο φαλλός είναι αισθητικός. Το κανόνι του τανκ όμως δεν είναι αισθητική, διότι είναι θανατηφόρο. Θα μπορούσε η δολοφονία να έχει κάτι το αισθητικό; 
Δεν μπορώ να είμαι φυσιολογικά λογικός αλλά, υπάρχει πολύ περίπλοκος χώρος όσον αφορά στις τεχνικές ζωγραφικής. Και το κανόνι του είναι πολύ πλαστική φόρμα. Επίσης, η πλαστικότητα αυτή γίνεται ισχυρότερη όταν είναι καλά τοποθετημένη στην επιφάνεια του καμβά. Ως εννοιολογικός καλλιτέχνης, όλα πρέπει να τα κάνω κατανοητά από την άποψη της αισθητικής, της πλαστικής και των κοινωνιολογικών πτυχών.

Κ.Γ: Για την κοινή γνώμη και για το είθισται, λοιπόν, ο πόλεμος είναι κατάλληλος για όλες τις ηλικίες ακόμα και για τα νεογέννητα παιδιά, αλλά το γυναικείο σώμα για άνω των 18 ετών. Δεν ξέρω αν το τανκ έχει γυναικείο κόλπο ή ο γυναικείος κόλπος ακόμα και στον 21ο αιώνα είναι πιο επικίνδυνος από ένα τανκ. 
Ο.Κ: Οι γυναίκες είναι πιο επικίνδυνες σήμερα από οτιδήποτε άλλο (γελάει). Νομίζω ότι η "Γυναίκα" έχει εγκαταλείψει την ταυτότητά της και δεν βρίσκεται στη θέση όπου θα έπρεπε να είναι. Όλες οι γυναίκες έχουν μεταλλαχτεί σε «ανθρώπινο παιχνίδι» για τον καπιταλισμό. Αλλά ο καπιταλισμός είναι το παιχνίδι του homo-sapiens. Και κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Έτσι, όλοι είναι πολύ κουρασμένοι... Ο καπιταλισμός είναι σαν μια γυναίκα. Ανακαινίζεται μετά από την γέννηση της. Προσαρμόζεται στην «εξέλιξη». 
Είμαι πεπεισμένος ότι για τους homo-sapiens έρχονται πιο επικίνδυνες και δύσκολες μέρες. Έτσι και οι άνδρες και οι γυναίκες θα χάσουν μαζί πολλά από τα κέρδη που απέκτησαν μέσω του καπιταλισμού.  

Κ.Γ: Οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν ό,τι θέλουν ή ό,τι μπορούν, αλλά δεν αντέχουν να δουν τα αποτελέσματα των πράξεών τους ή των αποφάσεών τους οπτικοποιημένα ακόμα και σε ένα έργο τέχνης. Είναι ο καμβάς ένας καθρέπτης της αλήθειας ή είναι ένας παραμορφωτικός καθρέπτης που ο καλλιτέχνης δημιουργεί; 
Ο.Κ: Ως εννοιολογικός καλλιτέχνης, δεν παραπονιέμαι για κάποιον ούτε για τον εαυτό μου σε άλλους. Εκτίθεμαι και άρα ξέρω τους κανόνες. Εγώ αυτό που κάνω είναι να ακολουθώ αυτό που μαρτυρά η πραγματικότητα. Και ως όραμα για το μέλλον χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ τον καμβά ως μέσο. 
Νομίζω ότι η απάντηση του Πικάσο στον Γερμανό πρώην Ναζί αξιωματικό που τον ρώτησε για τον πίνακα Γκερνίκα «εσείς τον κάνατε» και πήρε την απάντηση του Πικάσο «όχι. Εσείς το κάνατε», πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν για την σχέση του καλλιτέχνη με την πραγματικότητα. Είναι λίγο ουτοπικό, αλλά νομίζω ότι κανένας στρατηγός δεν θα μιλήσει με έναν καλλιτέχνη για έναν ανάλογο πόλεμο σήμερα. Και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από κάθε πράξη του homo sapiens αλλά τον κατηγορώ ως Νεάντερταλ (γελάει). 
 
Κ.Γ: Δύση ή Ανατολή; Ανήκεις σε κάποιο από τα δύο μέρη αυτού του κόσμου; 
Ο.Κ: Όχι, ανήκω στη γη. Και ο κόσμος είναι η χώρα μου. Φανταστείτε, έχω επιλέξει να ζήσω μια χώρα με την οποία πριν από 100 χρόνια ήμαστε εχθροί 

Κ.Γ: Έχεις κάποια νέα δουλειά να παρουσιάσεις στο κοινό; Υπάρχουν γκαλερί που να ενδιαφέρονται να σε στηρίξουν δίνοντας βήμα στο έργο σου; 
Ο.Κ: Έχω προετοιμάσει ένα σύνολο έργων, αλλά ακόμα δεν το έχω εκθέσει. Έχω παρακολουθήσει εκθέσεις και γκαλερί στην Αθήνα για περίπου ένα χρόνο. Νομίζω ότι σήμερα η Αθήνα και η Ελλάδα είναι ανοικτός τόπος για την παγκόσμια τέχνη. Υπάρχουν πολύ καλές γκαλερί στην Αθήνα. 
Γκαλερί που παρουσιάζουν εννοιολογικούς και σύγχρονους καλλιτέχνες που δεν ζωγραφίζουν μόνο καμβά. Tο τελευταίο μου έργο δεν περιέχει μόνο την ζωγραφική αλλά ένα πλέξιμο με βίντεο και φωτογραφίες. Σήμερα οι καλλιτέχνες έχουν την ευκαιρία και την ευκολία να μπορούν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Είμαι σε επαφή με τις γκαλερί που μπορούν να παρουσιάσουν αυτό το είδος δουλειάς και ελπίζω να υπάρξει συνεργασία σύντομα. 

Κ.Γ: Είμαι σίγουρη ότι θα είναι πολλοί αυτοί που θα αναρωτηθούν και αναρωτιούνται πώς και με τι χρήματα ένας Τούρκος ζει στην Ελλάδα. Αλλά θέλω να μου απαντήσεις αν φοβάσαι ότι μπορεί να έρθει η ώρα που εσύ και οι 4 γάτες σου, που οδικώς έφερες από την Τουρκία για να ζήσουν μαζί σου, μείνετε χωρίς σπίτι και χωρίς φαγητό στη μέση του πουθενά σε μια χώρα με τεράστιο ποσοστό ανεργίας. Είσαι 50 χρονών. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ένα «γέρικο άλογο» για την ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα. 
Ο.Κ: Αυτή η ερώτηση είναι πραγματικά συναισθηματική και ρεαλιστική. Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, η "ελπίδα" είναι μια σημαντική έννοια που αναπτύσσουν οι άνθρωποι. Ανθρώπινες ζωές με ελπίδα. 
Επιδιώκω με τον εαυτό μου για τα όνειρά μου. Ναι, μερικοί άνθρωποι εδώ μπορεί να θέλουν να είμαι ο «απελπισμένος Τούρκος στην Ελλάδα». Το ξέρω αυτό, αλλά δεν με νοιάζει. Προέρχομαι από μια σκληρότερη χώρα απ’ ό,τι είναι η Ελλάδα. 
Επίσης, μέχρι σήμερα, έχω δει ότι υπάρχουν ψεύτικα συναισθήματα στους ανθρώπους και στην Ελλάδα. Αυτό επιβεβαιώνει ότι οι άνθρωποι είναι το ίδιο παντού. Πρέπει να είναι προσεκτικοί πώς αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο αλλά αυτό κάνει και μένα προσεκτικό απέναντί τους. Δεν τους κατηγορώ, έτσι έμαθαν. 
Μην νομίζεις, καταλαβαίνω ότι μερικοί άνθρωποι δεν με θέλουν. Επειδή είναι η άγνοια περισσότερο που δεν μπορείς να κατανοήσεις έναν καλλιτέχνη και όχι τόσο επειδή είμαι Τούρκος. Ενεργούν σαν να με βοηθούν, αλλά συνεχώς δημιουργούν μία φήμη που επιστρέφει σε μένα με αρνητικά αποτελέσματα. Και πάλι όμως δεν με νοιάζει. 
Ναι, έχω ξοδέψει πολλά δουλεμένα χρήματα στην Ελλάδα για την επιβίωσή μου αλλά την ίδια στιγμή έχω διευρύνει με αυτόν τον τρόπο τους ορίζοντες του κόσμου που έχει χτιστεί από χρήματα και αυτός ο κόσμος είναι το αντικείμενο της ζωγραφικής μου. Και δεν νομίζω ότι είμαι γέρικο άλογο…(ξαναγελάει). 

Κ.Γ: Τι σου λείπει από την πατρίδα σου; 
Ο.Κ: Τίποτα, γιατί δεν τρέχω μακριά από κάτι. Ήταν μια επιλογή η αλλαγή ρότας στην ζωή μου. Από την άλλη η Τουρκία δεν είναι και τόσο μακριά. 

Κ.Γ: Μου είπες ότι θέλεις να πεθάνεις εδώ. Ξέρεις είναι λίγο ειρωνικό ως Ελληνίδα, να ακούω μια τόσο δυνατή φράση από έναν «εχθρό μου ιστορικά». Από έναν Τούρκο. Οι χώρες φτιάχνουν τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι τις χώρες; 
Ο.Κ: Αυτή είναι μια ειρωνεία φυσικά. Αλλά η ιστορία είναι πολύ πιο ισχυρή ειρωνεία. Οι γονείς μου έζησαν στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) αλλά δεν πέθαναν εδώ. Και, κοιτάξτε, αυτό είναι και πάλι ειρωνικό. 
Ξέρω ότι τους λείπει αυτό το μέρος, η γενέτειρά τους. Αλλά στην Ελλάδα αναγκάστηκαν να ζήσουν και άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Τουρκία και η Τουρκία τους λείπει. Αυτό που δεν είναι διαφορετικό είναι ότι δεν ήταν ούτε των μεν ούτε των δε, δική τους απόφαση. 
Οι άνθρωποι δεν γίνονται πλέον εχθροί μεταξύ τους επειδή τα κράτη θέλουν να είναι εχθρικά μεταξύ τους. Ο φθόνος μεταξύ των λαών εξαιτίας πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων είναι πολυετής, αλλά για μένα είναι πραγματικά ανόητος. 
 
Κ.Γ: Το Πέτα, το μέρος που αποφάσισες να ζήσεις σου θυμίζει καθόλου τα πάτρια εδάφη; 
Ο.Κ: Ναι, μου θυμίζει τον τόπο που γεννήθηκα, τη Silifke, κάποιοι θυμούνται το παλιό όνομα Σελεύκεια, νότια της Τουρκίας. Και στην Ήπειρο έχετε χωριό που έχει το όνομα Νέα Σελεύκεια. 

Κ.Γ: Οι μισοί προγονοί σου κατάγονται από την Θεσσαλονίκη. Πόλη καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ αλλά και του Χασάν Ταχσίν Πασά. Αν σου έλεγα να διαλέξεις ως προσωπικότητα έναν από τους δύο ποιον θα διάλεγες; 
Ο.Κ: Μεταξύ δύο στρατιωτικών μυαλών, δεν διαλέγω κανένα. 

Κ.Γ: Είσαι ανιψιός ενός από τους σημαντικότερους Τούρκους ποιητές των σκληρών πολιτικών χρόνων της Τουρκίας. Του Hasan Husein Korkmazgil. Η πολιτική πλευρά που αποφάσισε η οικογένεια σου να επιλέξει ήταν περισσότερο ή λιγότερο πατριωτική για την πατρίδα σου; 
Ο.Κ: Προέρχομαι από μια παλιά και μεγάλη οικογένεια και ο θείος μου είναι ένας σημαντικός ποιητής. Οι γονείς μου ήταν πάντα δημοκράτες. Η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι μη πατριωτική. Ιδιαίτερα ο θείος μου ήταν μια δημοκρατική προσωπικότητα όπως ήταν ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Αλλά ο θείος μου ήταν ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου και μοντέλο προσωπικότητας για αυτό που θα εξελισσόμουν. Σε πολύ νεαρή ηλικία έγραψα τα πρώτα μου τα γράμματα προς εκείνον. 
Θυμάμαι να περιμένω με ανυπομονησία τις επιστολές του. Ο Hasan Huseyın Korkmazgıl είναι ένας σημαντικός χαρακτήρας στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας και πέρα από θείος μου, συζητούσε μαζί μου από παιδί για θέματα που πρέπει κάθε άνθρωπος να νοιάζεται. 

Κ.Γ: Θα ζωγράφιζες ποτέ κάποιο έργο με θέμα τον ελληνικό και τον τουρκικό λαό; 
Ο.Κ: Ξέρω ότι αυτοί οι λαοί επί αιώνες είχαν δημιουργήσει μια εξαιρετική φιλία μεταξύ τους. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να χωριστούν οριστικά. Αυτό το καταλαβαίνουμε από τα τραγούδια αλλά και από τις ιστορίες που ακούμε αλλά και από τους συγγραφείς που διαβάζουμε. 
Δεν με αφορούν όμως ούτε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ακόμα και ως λαοί. Αυτό που με αφορά είναι το φαινόμενο homo sapiens και έτσι αντιμετώπιζα και αντιμετωπίζω και τους δύο λαούς των δύο πλευρών του Αιγαίου. 

Στο παρακάτω βίντεο παίρνουμε μία γεύση για το πώς δουλεύει ο Όζγκιουρ Κορκμαζγκίλ στο studio του. 
   
Δήλωση του καλλιτέχνη 
"In history, no other society was exposed to the attack of so many and successive images. The Artist may sometimes be located by side of this attack, or sometimes in its target. Now, inevitably, the flow has changed. There is no doubt that the time concept that the human created has fastened. This speed also reflects itself in today’s art. Art and the artist are affected by speed as if it is a natural process. The issue of art making also transforms with the changing process since the great discourses are left in the previous century. 
21st century now strengthens the possibility of art making of the artist over the concepts that are created. While my art-making action strengthens my aesthetical path, it cannot ignore the fast unsteadiness of today. In fact, speed becomes one of the most important arguments of the art that I make. The other disciplines of the plastic arts, the different mediums and suggestions used, make my art to be rethought and reconstructed. All the processes that triggers and affects the fact of evolution are unconditional supporters for the formation of my art’s iconography. With no doubt, the great loneliness of the artist is going to fetish the images in the rapid change of the century. Plastics serve to this process". 

Ozgur Korkmazgil

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO