Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

26.3.20

Κατερίνα Γκαράνη 
Πολλές οι αναλύσεις για το πώς θα εκμεταλλευτούν τα κράτη την πανδημία, όχι βέβαια από πρόσκαιρους αναλυτές του διαδικτύου που δεν έχουν διαβάσει το "1984" (καλά για την ταινία ούτε λόγος) και το έχουν κάνει ψωμοτύρι, αλλά από γνώστες όπως ο ισραηλινός Γιουβάλ Νόα Χαράρι. 
Στο ρεζουμέ όλα καταλήγουν στο ίδιο σενάριο. Έλεγχος των μαζών μέσω διαδικτύου, μέσω κινητών τηλεφώνων, απομόνωση του ατόμου και αντικοινωνικότητα, έλεγχος υγείας του ατόμου με βιομετρικό βραχιόλι, αποκλειστικά χρήση πλαστικού χρήματος, κάμερες παντού, drone, τα social media ως όπλα του παγκόσμιου συστήματος ελέγχου και όλα αυτά για να προστατεύεται η εξουσία από "επικίνδυνα στοιχεία" που μπορούν να ταράξουν την τάξη και ασφάλεια του παγκόσμιου συστήματος. 
Δηλαδή μέχρι τώρα τι συνέβαινε; Αυτό που περιγράφουν ακόμα και σοβαροί διανοητές ως το σχέδιο του μέλλοντος ήδη το ζούμε. Από πολέμους με drone μέχρι χρήση πλαστικού χρήματος και κάρτας πολίτη με βιομετρικά στοιχεία μέχρι αγορές μέσω διαδικτύου, τσιπ σε εργαζομένους για έλεγχο εργασίας, cyber sex, παιχνίδια Virtual Reality, επικοινωνία μέσω διαδικτύου, εργασία μέσω διαδικτύου, κινητά τηλέφωνα με ενσωματωμένο gps σε κάθε όνομα χρήστη για έλεγχο κίνησης του ανά πάσα στιγμή, gps αυτοκινήτων για κίνηση μεγαλύτερων αποστάσεων. Aν θέλεις να τρομάξεις ένα άτομο των σύγχρονων κοινωνιών πες του: "Δεν έχει wifi". Μπορεί να φτάσει σε σημείο κατάθλιψης μέχρι αυτοκτονίας. 
Ποιες ήταν την τελευταία 20ετία οι κοινωνικές επαναστάσεις στον δρόμο που άλλαξε κάτι; Καταλύθηκαν όλες τους με φυσιολογικό τρόπο και όχι με την χρήση ρομποτοειδών, όπως τελευταία στην Γαλλία αλλά και στην Χιλή. Άλλωστε το κάλεσμα για κινητοποίηση γινόταν ήδη με το αυτοφακέλωμα του συμμετέχοντα μέσω social media ή κινητού ή ακόμα και email Αυτοβούλως. Δεν χρειάστηκαν οι χώρες ούτε καν δικτατορικό πολίτευμα για να καθυποτάξουν τα πάντα αλλά μέσω δημοκρατίας και ελευθερίας κινήσεων και έκφρασης έγινε η πιο αποτελεσματική δουλειά. Ακόμα και ο όρος "δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση" που τρομάζει πολλούς ήδη είναι καθεστώς. Γιατί να το αλλάξουν; Μέχρι τώρα τους έφερε άψογα αποτελέσματα και δεν θα διακινδύνευαν μια δικτατορία. Είναι πιο εύκολο να πηδάς εθελοντικά στον γκρεμό παρά να πληρώνουν άλλους τρεις για να σε μεταφέρουν στον γκρεμό για να σε πετάξουν. 
Οι δικτατορίες κοστίζουν, οι δημοκρατίες είναι πάμφθηνες. Ακόμα το άτομο της Μάζας θεωρεί ότι το ίδιο είναι επικίνδυνο για το σύστημα. Ένας επαναστάτης ο καθένας που θα ρίξει την Αυτοκρατορία! Μία Αυτοκρατορία που ο ίδιος την επέλεξε, την ασπάστηκε, την στηρίζει με νύχια και με δόντια. Ένα παράδειγμα είναι το e banking. Πριν την Πανδημία ήταν ούτως ή άλλως σε χρήση. Δηλαδή "ευκολία και χαρά". 
Το μόνο σενάριο που μπορεί να έχει μια πραγματική εξέλιξη μετά την πανδημία είναι οι "καθαροί τόποι" με ανθρώπους υγιείς και ένας υπόλοιπος πλανήτης με ανθρώπους μολυσματικούς. Αλλά και σε αυτό το σενάριο υπάρχει ένα τεράστιο ερωτηματικό: Ποιος θα καταναλώνει τα υλικά που θα παράγει το σύστημα για να αντέχει, αν οι μολυσματικοί ξεπεράσουν τον μισό πληθυσμό της γης; Πώς είναι σίγουροι ότι οι φορείς στον πλανήτη δεν είμαστε σχεδόν όλοι μας; Διότι όλα τα σενάρια που μιλάνε για ένα τέτοιο μέλλον έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό την δύναμη του χρήματος. 
Μόνο μία βιομηχανία της εξουσίας θα μπορούσε δηλαδή να είναι επικερδής: Η βιομηχανία του εμβολίου. Το να κρατάνε δηλαδή την υγεία σου στο χέρι. Να μπορείς να πας στην υγιή πλευρά με το να κάνεις τα πάντα για το αποκτήσεις. Να δουλεύεις σαν ρομποτάκι για ένα τσίμπημα βελόνας. Από την άλλη, την υγεία την κρατάνε ήδη στο χέρι τόσο στις κοινωνίες των χωρών όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο διότι αν το δούμε παγκόσμια και όχι εθνικά σε κάτοψη, άλλο δικαίωμα στην νοσηλεία και στα φάρμακα έχει ένας Έλληνας κι άλλο δικαίωμα ένας Σουδανός. 
Δεν χρειαζόταν δηλαδή ένας ιός για να χωρίσει τους ανθρώπους σε Μελλοζώντανους και Μελλοθάνατους. Σε προνομιούχους και είλωτες. Οι ίδιοι οι άνθρωποι με πλήρη συνείδηση και επιλογή σήκωσαν το Τείχος ανάμεσα τους για το συμφέρον της ατομικότητάς τους. 
Το να ζεις ήδη σε ένα "1984" και να νομίζεις ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα που έρχεται δείχνει πόσο καλά το παγκόσμιο σύστημα έχει καθυποτάξει τις μάζες. 
Το ερώτημα λοιπόν, είναι αν θα αντέξει το παγκόσμιο σύστημα να συνεχίσει το "1984" και όχι αν θα το δημιουργήσει τώρα. Και αυτό φυσικά χωρίς να έχουν ρωτήσει για άλλη μια φορά τι γνώμη έχει ο μοναδικός και ισχυρότερος ηγέτης από πάντα και για πάντα: Η Φύση.
Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης είναι αυτοί που αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή. 
Αυτές οι φωτογραφίες που πρόκειται να δείτε είναι η πραγματικότητα του τι συμβαίνει πίσω από αυτές τις πόρτες έκτακτης ανάγκης όλων αυτών των νοσοκομείων που γεμίζουν με τους μολυσμένους ασθενείς. 
Από τις ατελείωτες βάρδιες που αφήνουν τα κουρασμένα πρόσωπά τους γεμάτα με μώλωπες, να δουλεύουν χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό και να διακινδυνεύουν όχι μόνο τη δική τους ζωή αλλά και των οικογένειών τους. 
Η θυσία που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά συγκλονιστική και από καρδιάς. 













Ο Μάης δεν αργεί νάρθει. Και τότε, ο κοροναϊός θα μοιάζει με συνάχι μπροστά την επιδημία των πλειστηριασμών. 

Οι τράπεζες και όλος ο μηχανισμός διεκπεραίωσης και διενέργειας των πλειστηριασμών δουλεύει εντατικά, προετοιμάζοντας τη μεγάλη αρπαχτή. Πιο συγκεκριμένα: Δικηγόροι, Δικαστικοί Επιμελητές, Συμβολαιογράφοι μέσα στην αναμπουμπούλα δεν σταμάτησαν ούτε μια στιγμή να κοινοποιούν πλειστηριασμούς και να προετοιμάζουν τη διενέργειά τους, δίνοντας τη χαριστική βολή στα θύματα της τραπεζικής κερδοσκοπίας. 

Φαντάσου να ζείς μέσα στον ζόφο και τον τρόμο των ημερών, να απειλείται η υγεία και η εργασία σου, να μη βρίσκεις ούτε καν μια μάσκα να προστατευτείς και να σούρχεται ο δικαστικός επιμελητής να σου θυροκολλάει τη διακοίνωση του πλειστηριασμού. 

Οι τράπεζες με ενθάρρυνση της κυβέρνησης υπόσχονται λαγούς με μονόπετρα. Υπόσχονται δήθεν ευνοϊκούς διακανονισμούς. Όλοι γνωρίζουμε και όλοι έχουμε πάρει μια γεύση από τη "γενναιοδωρία" των τραπεζών. Κι ας μην αντιτείνει κάποιος ότι κινδυνολογούμε. 

Οι δύο επόμενες εικόνες-αποτυπώματα της απάνθρωπης πολιτικής των τραπεζών αλλά και της κυβέρνησης, που αρνείται να προστατεύσει τουλάχιστον την πρώτη κατοικία όσων επλήγησαν και εξακολουθούν να πλήττονται από την κρίση χωρίς σταματημό. Το επίδικο από μεριάς τους και από μεριάς της κυβέρνησης είναι να ενισχυθούν και πάλι οι τράπεζες με οποιοδήποτε τρόπο. 

Η επερχόμενη οικονομική λαίλαπα θα πάρει μόνο τα κεφάλια των θυμάτων τους. Αυτό επιδιώκουν και αυτό μεθοδεύουν. Όταν κάποια στιγμή ο κουρνιαχτός της πανδημίας κατακάτσει, οι συνέπειες για μια μεγάλη μερίδα της κοινωνικής πλειοψηφίας θα είναι τραγικές. 

Η πραγματικότητα με αριθμούς

Αναρτήσεις ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην ιστοσελίδα του Ταμείου Νομικών (ΕΦΚΑ) κατά ημερομηνία ανάρτησης. Βλέπουμε ότι ακόμη και σήμερα αλλά και όλες αυτές τις κρίσιμες ημέρες δικηγόροι και δικαστικοί επιμελητές παρά τους όποιους περιορισμούς και τον ζόφο των ημερών έτρεχαν στα γραφεία του αρμόδιου φορέα (Ταμείο Νομικών) να "προλάβουν" να καταθέουν προς δημοσίευση πλειστηριασμούς, μην και χάσουν καιρό. Ταυτόχρονα την οι πλειστηριασμοί αυτοί θυροκολλούνταν τις πόρτες των οφειλετών. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 10 Μάρτη, μέρα που ουσιαστικά αρχίσαμε να μπαίνουμε στην καραντίνα, αναρτήθηκαν 560 πλειστηριασμοί εις βάρος ισάριθμων οφειλετών, αριθμός που αντιστοιχεί σε πολύ περισσότερα ακίνητα, καθότι για κάθε οφειλέτη ενδέχεται να εκπλειστηριάζονται περισσότερα του ενός ακίνητα.
Αναρτήσεις ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην ιστοσελίδα του Συμβολαιογραφικού συλλόγου κατά ημερομηνία εκτέλεσης. Πάλι από τις 10 Μάρτη και έως την 30η Απρίλη έχουν προγραμματισθεί προς εκτέλεση 1772 πλειστηριασμοί. 


DiKAExarchion

23.3.20

Είχα απομακρυνθή μόνος εις ένα δάσος του Gabon, άοπλος. Και προχωρούσα εις την τύχην ανάμεσα εις ωραίαν έκτασιν, γεμάτην χλόη και άνθη. 
Έξαφνα, δύο βήματα μπροστά μου είδα ξαπλωμένο κοντά εις το δένδρο έναν θεώρατο γορύλλα… 
Ετρόμαξα… ήθελα να φύγω, αλλ’ ο φόβος μ’ εκάρφωσε στο έδαφος… Δεν ημπορούσα να κάμω βήμα… τα δόντια μου έτριζαν από τον φόβο. Εν τούτοις παρά την τρομακτικήν όψιν του, καμμία εχθρότητα ή άγριον ένστικτον, ούτε οργήν μου έδειχνε το τεράστιον ζώον. Ήτο εις γέρων γορύλλας ήσυχος και δυνατός και ο οποίος τουλάχιστον προς στιγμήν είχεν έκφρασιν ειρηνικήν. Όταν μου πέρασεν ο φόβος μου εφάνη ότι το φοβερόν ζώον με παρετήρει με πατρικήν περιέργειαν. 
- Πλησίασε, μου είπε. Μη φοβείσε καθόλου. 
Έκαμα κάποιο βήμα προς αυτόν και οι δυο μας εκαθήσαμεν εις τα πόδια του δένδρου επάνω εις μίαν ρίζαν του. Ο γορύλλας μ’ εκύτταξε κάμποσιν ώρα χωρίς να ομιλήση. Έπειτα μ’ εψηλάφησε τα χέρια, τα πόδια, τον θώρακα… και με τόνο ευσπλαγχνικό, ανάμικτο με ζηλοτυπία, ίσως περιφρονητικώς, με ηρώτησε: 
- Λοιπόν, συ είσαι ο άνθρωπος;
- Ναι, απήντησα εγώ, ολίγον εντροπαλός. 
-Δεν είσαι ώμορφος, μου είπε. 
Έπειτα από ολίγη σιωπή εξηκολούθησε. 
- Πώς είσαι μικρός! οι μυς σου είναι μαλακοί, τα κόκκαλά σου εύθραυστα, τα μπράτσα σου κοντά… Και τι πράγμα είνε αυτό το λείο δέρμα το οποίον φλογώνει και με το παραμικρότερο τσίμπημα της σκνίπας; Και πώς ημπορείς ν’ αναπνεύσης τον αέρα γεμάτον από δηλητήρια, τα οποία εξέρχονται από αυτό το δάσος, με ένα στήθος τόσο δα στενό; 
Εκούνησε το κεφάλι του και επανέλαβε πάλιν με τόνον απείρου λύπης: 
- Λοιπόν, συ είσαι ο άνθρωπος; 
Και προσέθεσε: 
- Δεν είμαι υπερήφανος δια σε. 
Εγώ δεν εγνώριζον τι να ειπώ, αλλ’ ο γορύλλας μ’ έβγαλε απ’ αυτήν την στενοχώρια και με ευγένεια με διέκοψε: 
- Ας ιδούμεν, μου είπε, τι έκαμες από την ημέραν… 
- Ποια ημέρα;
- Από την ημέρα όπου εις μίαν στιγμή τρέλλας έκαμα να εξέλθη από μένα η κατηραμένη αυτή ανθρωπίνη φυλή.
- Αλλοίμονον, απήντησα εγώ, έκαμα πολλά πράγματα. 
- Πολλά πράγματα κακά, δεν είνε αλήθεια; 
- Δεν υπερηφανεύομαι πολύ. 
- Ειπέ μου τίποτε απ’ όσα έκαμες. 
- Τι, θέλεις να γελάσης μαζή μου, του είπα, συ ο οποίος φαίνεσαι ότι έχεις θαυμάσιαν σοφίαν; 
- Ίσως, διότι δεν είμαι υποχρεωμένος να κλαίω… Εμπρός, ομίλει… 
- Ε, λοιπόν, αφού το θέλεις, άκουσε. Αφ’ ότου ήρχισα να φυτρώνω εις τη γην… είχα την ιδέαν να δημιουργήσω θρησκείας και πατρίδας… ανεκάλυψα παππάδες και στρατιώταις δια να υπηρετήσω τους πρώτους και διατηρήσω τους δεύτερους.
- Ναι, ο πόλεμος!.. Συ ανεκάλυψες τον πόλεμον… ενώ ηδύνασαι να ζης τόσον ελεύθερα όπως κι εγώ ζω εις τα ωραία δάση, εις τας όχθας των λιμνών, ανάμεσα εις την φύσιν, όπου πανταχού ευρίσκονται καρποί εύχυμοι, το καθαρόν ύδωρ των πηγών και οι μαλακοί τάπητες των ανθέων δια να αναπαύησαι και να κοιμάσαι. Οποία κτηνωδία!.. 
- Αλλοίμονον! επίστευσα ότι θα είχεν ανάγκη να μείνη ο άνθρωπος εις το ψεύδος και τον φόβο, δια να τον εκμεταλλεύομαι… 
- Α, βλάκα… έκαμες ένα ωραίο παιχνίδι έτσι… Δεν γνωρίζω ακριβώς εκείνα, τα οποία ονομάζεις συ πατρίδας και θρησκείας, αν και αυταί άφησαν μέχρις αυτού του εδάφους τα αιματηρά ίχνη των διαβάσεών των φονικότερα της πανούκλας και του κιτρίνου πυρετού… Όσον αφορά τους ιερείς σου και τους στρατιώτας σου εγώ τους γνωρίζω. Έρχονται κι εδώ καμιά φορά. Οι μεν προτείνουν περίεργα ξύλινα, τα οποία ονομάζουσι σταυρούς, οι δε ξεκοιλιάζονται με ξίφη… Φονεύουν παν ό,τι συναντούν, ανθρώπους, ζώα, φυτά… Δεν είδα ποτέ μου τίποτε τόσο βδελυρόν. Φαίνονται ό,τι σύρονται δεν ηξεύρω κι εγώ από τι τρέλλαν καταστροφής και σφαγής… 
Εγώ κατέβασα το κεφάλι. 
- Είναι αλήθεια, είπα… δεν είχα καλό ποδαρικό… επειδή κατά συνέπειαν των δύο αυτών θεομηνιών, τας οποίας ανεκάλυψα και έρριψα εις τη γην, η ανθρωπότης -η οποία εξήλθε από σε- δεν υπήρξε άλλο παρά μια μακρά και παρατεταμένη φωνή λύπης… 
Ο Γορύλλας είχαν εξαγριωθή πολύ. Εστέκετο και με κυτούσε στα μάτια, κάμνων κάποτε μεταξύ των τρομερών οδόντων του καμμίαν κωμικήν μιμικήν κίνησιν ανάμικτον μετ΄ οίκτου: 
- Α! βλάκα: βλάκα! 
Και μετ’ ολίγον: 
- Ας ίδωμεν μου είπε. Θέλεις λοιπόν να εξακολουθής να ζης έτσι εις την τρέλλαν, εις το έγκλημα, εις τα βάσανα! 
- Τι θέλεις να κάμω; 
- Χάλασε μια φορά ακόμη, ανόητε άνθρωπε ό,τι κατασκεύασες… 
- Είνε πολλά τώρα.. είνε αδύνατο… Από τη μία άκρη έως την άλλη η ανθρωπότης έχει δηλητηριασθή από τα ψεύδη και τας προλήψεις, είνε δεμένη με διπλή άλυσο, την οποίαν εγώ ο ίδιος κατασκεύασα με τα χέρια μου.. Είνε πολύ αργά… 
Ο γορύλλας εσήκωσε τους πλατείς ώμους του και με φωνήν τραχείαν είπε: 
- Διατί δεν θέλεις; διότι δεν έχεις ούτε θάρρος, ούτε ενέργειαν. Διότι η καρδία σου είνε τόσον δειλή όσον το σώμα σου ασθενές… τέκνον έκφυλλον. Εγώ δεν είμαι παρά ένας γορύλλας… ένας πτωχός διάβολος του γορύλλα και ηξεύρω ολίγα πράγματα περί της ιστορίας σου και της ηθικής σου… Αλλ’ η φύσις μ’ εδίδαξε να εννοώ τα πράγματα… Οι ιερείς σου και οι στρατιώται σου δεν είναι παρά φαντάσματα -εγώ σου το λέγω- και συγχωρημένοι να είνε. Ρίψε εις τας σκοτεινάς όψεις των μίαν μόνην ακτίνα της θαυμασίας αυτής αληθείας η οποία υπάρχει πανταχού εις τους δρόμους, η οποία περιτρέχει ελευθέρως εις την φύσιν και η οποία φαίνεται από τα κατώτερα ζώα… και τα φαντάσματα θα λείψουν! 
- Θα χρειασθή πολύς, πολύς καιρός και εγώ είμαι κουρασμένος. 
- Βάλε το χρόνο που χρειάζεται. Δεν ηθέλησα να μένω εις την ελεεινήν εντύπωσιν, την οποίαν μου επροξένησαν αι εκμυστηρεύσεις του γορύλλα. Ησθανόμην την ανάγκην να υπερηφανευθώ δια το πνεύμα μου. Και με ευγενή χειρονομία επανήρχισα. 
- Έκαμα πράγματα θαυμάσια… 
Αλλ’ ο γορύλλας με διέκοψε και με όλον το επιβλητικόν ύφος του προσώπου του μ’ εσταμάτησε γρήγορα τας νευρικάς χερονομίας. 
- Σιώπα, είπε. Δεν θέλω να μάθω τα θαυμάσια πράγματα τα οποία έκαμες. Επειδή, εν όσω δεν ηλευθερώθης από τας θρησκείας σου και τας πατρίδας σου και από παν ό,τι συνδέεται με αυτάς, δεν έκαμες τίποτε… 
Σιώπα… και φάγε. 
Τότε ο γορύλλας επήρε από πίσω από το δένδρο τους χαριτωμένους και μυρωδάτους καρπούς του, τους οποίους είχε κόψη από το πρωί μέσα εις το δάσος και μου τους προσέφερε. 
Εγώ τους κατεβρόχθισα χωρίς λέξι. 

 (Εκ του γαλλικού) Λάρισα
 _______________________________________ 

*Δημοσιεύτηκε στην εργατική-σοσιαλιστική εφημερίδα του Βόλου “Εργάτης-Γεωργός” τεύχος 73, 9 Ιούνη 1911. Ο μεταφραστής φέρεται ότι ήταν από τη Λάρισα, αλλά μας είναι άγνωστος. Μεταφέρεται εδώ στην αρχική καθαρεύουσα αλλά χωρίς το πολυτονικό σύστημα. 

**Ο Octave Mirbeau (1848-1917) ήταν Γάλλος αναρχικός συγγραφέας, κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Γνωστός περισσότερο για το μυθιστόρημά του “Ημερολόγιο μιας καμαριέρας” που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουί Μπουνιουέλ. (Μεταφράστηκε στα ελληνικά το 1924 από τον Σπυριώτη, το 1966 από τον Όθωνα Αργυρόπουλο και το 1995 από τον Μπάμπη Λυκούδη). Περιφρονούσε λογοτεχνικές σχολές και θεωρίες και αποστρεφόταν με ριζικό τρόπο κάθε τι το θεσμικό Στην ελληνική γλώσσα έχει κυκλοφορήσει το κείμενό του “Η απεργία των ψηφοφόρων” (εκδόσεις Άγρα, 2014) σε μετάφραση Ανδρέα Στάικου. 


21.3.20

Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι το πόσοι θα πεθάνουν από τον κορωνοϊό ή το πόσοι δεν θα αρρωστήσουν. Το μεγάλο ερώτημα είναι το αν θα μάθει η ανθρωπότητα κάτι και τι θα είναι αυτό/ά μετά το τέλος της πανδημίας. 

Για παράδειγμα θα μπορούσε να μάθει πως τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Πως είμαστε όλοι μας αναλώσιμοι και πως ένας μικροσκοπικός και αόρατος ζωντανός οργανισμός είναι ικανός να διαλύσει ένα γιγάντιο και πολύπλοκο μηχανισμό συσσώρευσης πλούτου, όπως ακριβώς είναι δηλαδή ένα μέρος του παγκόσμιου συστήματος που εξουσιάζει τους πάντες και τα πάντα. Το άλλο μέρος αυτού είναι ο μηχανισμός ελέγχου που ασκεί ανηλεώς καθημερινά, για να μπορεί απρόσκοπτα να συσσωρεύει τον πλούτο της Γης και των ανθρώπων.Αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν οι κυβερνήσεις και τα κράτη τώρα. Να ελέγξουν τα πλήθη με στρατιωτικούς νόμους και καραντίνες. Τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών όμως δεν είναι για τους ανθρώπους. Είναι για το σύστημά τους που τώρα κλυδωνίζεται. Τρέμουν την κατάρρευση των χρηματιστηρίων και του υγειονομικού συστήματος. Τρέμουν τον πανικό των μαζών μήπως στραφεί ενάντια στην κανονικότητα που καταρρέει μέρα με τη μέρα. 

Πόσο πραγματικά νοιάζονται όμως όλοι αυτοί που δεκαετίες ευαγγελίζονται τα πάντα με γνώμονα το χρηματικό κέρδος; Αυτοί που τώρα παρακαλούν και απαιτούν από τον κόσμο να μείνει σπίτι του και να σκεφτεί τον συνάνθρωπο είναι οι ίδιοι που καλλιέργησαν με τέχνη τον ανθρωπότυπο του σήμερα. 
Τον άνθρωπο που νοιάζεται μόνο για το τώρα και μόνο για τον εαυτό του. Τον άνθρωπο που εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να ικανοποιεί το εγώ του και τις ιδιοτελείς επιθυμίες του. Τον άνθρωπο που καταναλώνει ολημερίς όλη τη σαβούρα που προπαγανδίζεται από τα ΜΜΕ και τους εντεταλμένους κανιβάλους. 

Θα μάθουμε ποτέ άραγε πως η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια, δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες για να αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες τους κινδύνους δεν είναι ποτέ στην ατζέντα του κρατικού προϋπολογισμού; 
Αυτοί που με περίσσια υποκρισία χειροκροτούν σήμερα τους γιατρούς και τους νοσηλευτές είναι οι ίδιοι που μέχρι τώρα τους απέλυαν και υποβάθμιζαν την δημόσια υγεία για να αναδείξουν την ιδιωτική πρωτοβουλία ως το φωτεινό μονοπάτι του μελλοντικού συστήματος υγείας. Ένα σύστημα για λίγους κι εκλεκτούς. Το ίδιο έκαναν πάντα και το ίδιο θα κάνουν και όταν περάσει η μπόρα. 

Δημόσια υγεία και οτιδήποτε δημόσιο, στην πραγματικότητα δεν είναι το κρατικό αλλά εκείνες οι υπηρεσίες που ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους. Και στον κόσμο που ζούμε τίποτε δεν ανήκει σε όλους, τα πάντα ανήκουν σε λίγους. Το θέμα είναι πώς θα αντιστρέψουμε την κατάσταση. Αυτό πρέπει να μάθουμε. 

Δεν μπορώ να ξέρω πως θα είναι η επόμενη μέρα, αλλά γνωρίζω και θυμάμαι όλες τις προηγούμενες. Κοιτάζω πίσω στην ανθρώπινη ιστορία και μαθαίνω ακόμη για τον πόνο, την πείνα και τον θάνατο που βρήκε την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Και όλο αυτό το κακό δεν προήλθε από κάποιον ιό, αλλά από ανθρώπους. Από ανθρώπους που πάντα έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για τα δισεκατομμύρια των φτωχών του κόσμου και χειροκροτούσαν περήφανοι τους στρατούς και τα οπλικά συστήματα. 

Οι υπηρέτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τα κράτη τους εξοντώνουν ολόκληρους πληθυσμούς και τους καθιστούν ευάλωτους σε κάθε κίνδυνο, διαλύοντας τις χώρες τους και τις υποδομές τους. Και ίσως είναι μία ευκαιρία να καταλάβουν οι γηγενείς αυτού του τόπου πως είναι να φεύγεις όταν διαισθάνεσαι οτι κινδυνεύεις. Ίσως είναι μια ευκαιρία να μάθουν οι άνθρωποι πως δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους. Όλοι μας, τη ζωή και την υγειά μας θέλουμε. 

Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό είναι το ρέκβιεμ της ανθρωπότητας. Δεν μπορούμε να ρωτήσουμε τον πλανήτη τι επιθυμεί για εμάς. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε περάσει και στο παρελθόν από επιδημίες και καταστροφές. Και επιζήσαμε. Οπότε προς το παρόν ας παραμείνουμε ψύχραιμοι μπροστά σε αυτή την πρωτόγνωρη για τους περισσότερους κατάσταση και για όσο παραμένουμε έγκλειστοι ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, τα λάθη μας και το πώς πραγματικά θα κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο, ώστε στο μέλλον να αντιμετωπίσουμε καλύτερα τον επερχόμενο κίνδυνο. 
Να σκεφτούν κάποιοι καλά το τι αντιπροσωπεύουν τα κράτη και οι «ηγέτες» τους. 

Η πραγματικότητα που μας περιβάλλει μεταβάλλεται διαρκώς και κάποιες φορές όπως τώρα, από απρόβλεπτους παράγοντες. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως το αόρατο χέρι της Αγοράς και οι κάθε λογής θεοί των ανθρώπων δεν είναι αρκετά για να μας προστατέψουν. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουμε να συμφιλιωνόμαστε με το θάνατο όχι για να αποδεχθούμε την καταδίκη μας αλλά αντίθετα για να κατανοήσουμε την μηδαμινότητά μας μέσα στο σύμπαν, να επανεκτιμήσουμε την ανθρώπινη ζωή και να καταργήσουμε εκείνα τα πρόσωπα και τα πράγματα τα οποία ευθύνονται για την αυτοκαταστροφή μας. 

Ναι είμαστε σε πόλεμο! Όμως ο εχθρός δεν είναι αόρατος. Πανούργος είναι και είναι υπεύθυνος για τα δεινά της ανθρωπότητας. Κι όταν με το καλό τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, εκείνοι θα συνεχίσουν το έργο τους σαν να μη πέρασε μια μέρα. Γιατί ποντάρουν στο φόβο και στην λήθη. 


17.3.20

Επιμέλεια: Τρύφων Λιώτας 

Το Ανθρώπινο Αφηρημένο 

Ευσπλαχνία δε θα υπήρχε πια 
Αν δεν κάναμε κάποιον Φτωχό 
Και Οίκτος δε θα μπορούσε να υπάρξει 
Αν όλοι ήταν ευτυχισμένοι όπως εμείς. 

Και ο αμοιβαίος φόβος φέρνει ειρήνη, 
Μέχρι να αυξηθούν οι ιδιοτελείς αγάπες: 
Τότε πλέκει η Σκληρότητα μια παγίδα 
Και απλώνει τα δολώματά της με φροντίδα. 

Κάθεται κατάχαμα με ιερούς φόβους 
Και ποτίζει το χώμα με δάκρυα: 
Τότε αρχίζει η Ταπεινότητα να ριζώνει 
Κάτω από τα πόδια του. 

Σύντομα σκεπάζει η ζοφερή σκιά 
Του Μυστηρίου το κεφάλι του, 
Και η Κάμπια και η Μύγα 
Τρέφονται απ’ το Μυστήριο. 

Και γεννά τον καρπό της Απάτης, 
Ρόδινο και γλυκό για φάγωμα, 
Και το Κοράκι φώλιασε 
Στην πιο παχιά σκιά του. 

Οι Θεοί της γης και της θαλάσσης 
Έψαξαν όλη τη Φύση για να βρουν αυτό το Δέντρο, 
Αλλά η έρευνα αποδείχτηκε άκαρπη: 
Φυτρώνει ένα στο Ανθρώπινο Μυαλό.  

Ουίλιαμ Μπλέικ (από τα Τραγούδια της Εμπειρίας) 


Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake,1757-12-1827) 
Ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ποιητές και παράλληλα ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος, μυστικιστής και οραματιστής. Χαρακτηρίζεται συχνά «προφήτης» της αγγλικής λογοτεχνίας και υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους πλέον εκκεντρικούς και πολύπλευρους καλλιτέχνες. 
Αν και στην εποχή του χλευάστηκε ως παράφρων, σήμερα αναγνωρίζεται ως ο αυθεντικότερος και πιο εκλεκτός από τους ρομαντικούς ποιητές και θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. 
Είναι κοινή διαπίστωση των μελετητών του πως η αξία του Μπλέικ δεν περιορίζεται μόνο στο γεγονός πως αποτέλεσε έναν αξιόλογο ρομαντικό ποιητή αλλά κυρίως στο ότι κατόρθωσε παράλληλα να δημιουργήσει και να απεικονίσει ένα εξαιρετικά πολύπλοκο προσωπικό μυθολογικό σύστημα. 
Στο τέλος της ζωής του καταπιάστηκε με την εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ιταλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας αρχίζει να εικονογραφείται με τρόπο αληθινά μαγικό. 
Ο Μπλέικ πέθανε πριν καταφέρει να ολοκληρώσει την εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας. Παρ' όλα αυτά, η δουλειά που έκανε, είτε πρόκειται για ολοκληρωμένα έργα που αφορούν κεφάλαια του βιβλίου είτε σκίτσα ή ημιτελείς σημειώσεις, αποτελούν ίσως μία από τις σημαντικότερες και πιο ατμοσφαιρικές εικονογραφήσεις που έγιναν ποτέ για κάποιο λογοτεχνικό έργο. 

 

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO