Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

22.9.20

 
Φρίκη προκαλούν οι καταγγελίες νοσηλεύτριας για επικίνδυνες ιατρικές πρακτικές σε εγκαταστάσεις της υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακών Αρχών των ΗΠΑ. 
 
Μαζικές υστερεκτομές σε κρατούμενους καταγγέλλει πως διενεργεί η υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακών Αρχών των ΗΠΑ, η νοσηλεύτρια – πληροφοριοδότης Dawn Wooten, που εργάστηκε στο Κέντρο Κρατήσεων της Κομητείας Irwin (ICDC) — που λειτουργεί από το LaSalle Corrections. 
 
Η Wooten, νοσηλεύτρια σε ιδιωτικό κέντρο κράτησης μεταναστών στη Γεωργία, υπέβαλε επίσημη αναφορά στο Γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή για το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Σε αυτήν, επισημαίνει ότι η μονάδα πραγματοποιεί υστερεκτομή σε άτομα που ανέφεραν ότι έχουν μεγάλους κύκλους εμμήνου ρύσης ή άλλο πιο σοβαρό πόνο. 
 
Μάλιστα, τονίζει ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της άρνησης της εταιρείας να κάνει τεστ στους κρατουμένους για COVID-19, καθώς και να μιλήσει σε αρκετά άτομα, στα οποία η μήτρα τους αφαιρέθηκε στο πλαίσιο αδικαιολόγητης διαδικασίας υστερεκτομής. 
 
«Είχα αρκετούς κρατούμενους οι οποίοι μου είπαν ότι είχαν πάει να δουν το γιατρό και είχαν υστερεκτομή και δεν ξέρουν γιατί πήγαν ή γιατί πηγαίνουν», ανέφερε η Wooten στην έκθεση. Επεσήμανε επίσης ότι το ICDC χρησιμοποιεί σταθερά έναν γιατρό εκτός εγκατάστασής του, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις υστερεκτομές εκτός από την κατά λάθος αφαίρεση της λάθος ωοθήκης σε έναν ασθενή. 
«Είναι ο συλλέκτης μήτρας», λέει και συγκλονίζει. «Όλοι όσοι βλέπεις έχουν υστερεκτομή, σχεδόν όλοι. Έχει βγάλει ακόμα και λάθος ωοθήκη από μια νεαρή κυρία [κρατούμενη μετανάστρια]», είπε η Wooten. 
«Υποτίθεται ότι θα της αφαιρούσαν την αριστερή ωοθήκη επειδή είχε κύστη. Της έβγαλαν τη δεξιά». 
 
Η καταγγελία υποβλήθηκε εκ μέρους της Wooten από τις ομάδες υπεράσπισης Project South, Georgia Guard Watch, Georgia Latino Alliance for Human Rights και South Georgia Migration Support Network. 
Στην έκθεσή τους, η Wooten αναφέρει λεπτομερώς άλλες παρατυπίες στις εγκαταστάσεις, όπως έλλειψη ελέγχου COVID- 19 για συμπτωματικούς ασθενείς, καθώς επίσης και γενική έλλειψη αναφορών για κρούσματα. 
 
Η καταγγελία εξηγεί επίσης γιατί αποφάσισε να παρουσιαστεί δημόσια: Η Wooten δέχθηκε επίπληξη και υποβιβασμό από το ICDC όταν μίλησε για τις κακές πρακτικές στο κέντρο κράτησης. «Είναι και για τα δύο», είπε. 
«Ζητώ αυτά τα πράγματα και μιλώ για τους κρατούμενους. Είμαι πρόβλημα. Με βλέπουν και δεν πρέπει να με δουν ή να με ακούσουν. Σε κάνει να φαίνεσαι σαν να μην κάνεις τη δουλειά σου». 
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναγκάσει ανθρώπους και ιδιαιτέρως μαύρους σε ανεπιθύμητη στείρωση, η οποία αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μορφή ευγονικής, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. 
 
Για περισσότερα από 70 χρόνια, η Καλιφόρνια ηγείτο σε στειρώσεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, περίπου 20.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους σε κρατικούς θεσμούς. Στο Νότο, οι μαύρες γυναίκες αντιμετωπίστηκαν ως «προϊόν πρακτικής» για εισερχόμενους φοιτητές ιατρικής και στειρώθηκαν χωρίς να το γνωρίζουν κατά τη διάρκεια καισαρικών. Άλλες φορές, εξαναγκάστηκαν σε στείρωση για να διατηρήσουν τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. 
 
Η στείρωση ήταν τόσο εκτεταμένη στη Βόρεια Καρολίνα που ψηφίστηκε το 2015 νομοσχέδιο για την οικονομική αποζημίωση των θυμάτων. Φυσικά, όταν πρόκειται για μετανάστες χωρίς χαρτιά, οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως «ανεπιθύμητοι ξένοι» από τον σημερινό πρόεδρο, δεν είναι τόσο περίεργο που αυτές οι πρακτικές δεν αναφέρθηκαν για τόσο πολύ καιρό. Ένας μετανάστης στην καταγγελία το έθεσε καλύτερα: «Αυτό το μέρος δεν είναι εξοπλισμένο για ανθρώπους». 

 

 

trueactivist


 

21.9.20

 
Ξημερώματα Σαββάτου 17 Ιουνίου 1944 η Υπάτη βρέθηκε περικυκλωμένη από τα Ες Ες. Τα γερμανικά στρατεύματα είχαν φτάσει στη ιστορική πόλη της Φθιώτιδας με εντολή να την καταστρέψουν ολοσχερώς. 
 
Η Υπάτη βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λαμίας. Από την αρχή της κατοχής οι αντάρτες της Ρούμελης χρησιμοποιούσαν την περιοχή για ανεφοδιασμό και είχαν πολλούς συνδέσμους, λόγω της στρατηγικής θέσης της. 
 
Αντίποινα για την «επιχείρηση Γοργοπόταμος» 
Μετά το ιστορικό σαμποτάζ του Γοργοποτάμου το Νοέμβριο του 1942, που γκρέμισε την σιδηροδρομική γέφυρα, οι κατοχικές δυνάμεις αντέδρασαν με αντίποινα. 
 
Το χτύπημα έγινε από εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα ειδικά εκπαιδευμένους άνδρες της SOE, των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. 
 
Οι Γερμανοί διάλεξαν δέκα χωριανούς από την Υπάτη και έξι από τη διπλανή Καστέλια και αφού τους βασάνισαν επί βδομάδες, τους οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. 
Ανάμεσα σε αυτούς βρισκόταν και ο γενναίος συνταγματάρχης Θανάσης Παπακυριαζής, ο οποίος απαίτησε να εκτελεστεί χωρίς το μαύρο μαντήλι στα μάτια. Κοιτώντας τους δολοφόνους του κατάματα, τα τελευταία του λόγια πριν σωριαστεί ήταν «Ζήτω η Ελλάς». 
 
Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι Γερμανοί μετά το φονικό, παράτησαν τα πτώματα στο σημείο. Οι συγγενείς των θυμάτων αναγκάστηκαν να πάνε με κάρα και να τα κουβαλήσουν στην Υπάτη. Εν μέσω θρήνων και σπαραγμών, θάφτηκαν όλοι μαζί στον ομαδικό αυτοσχέδιο τάφο. 
 
 
Ο Έλληνας καταδότης 
Για τη σύλληψη και την εκτέλεση των πατριωτών, οι συγγενείς των θυμάτων κατήγγειλαν ότι ευθυνόταν ένας καταδότης. 
Ήταν ένας γιατρός από τη Ρόδο, που είχε παντρευτεί γυναίκα από την Υπάτη. Επειδή γνώριζε Ιταλικά έγινε αμέσως συνεργάτης της ιταλικής διοίκησης στη Λαμία. 
Σύμφωνα με μία μαρτυρία επιζώντα, ο καταδότης παριστάνοντας τον φωτογράφο, περιφερόταν από σπίτι σε σπίτι ζητώντας από τους ιδιοκτήτες να τους βγάλει μια αναμνηστική φωτογραφία. Παράλληλα, τους έλεγε με ύφος συνωμοτικό «μου είπαν ότι πουλάς ένα όπλο», θέλοντας να προκαλέσει την απάντηση «το όπλο δεν το πουλάω, το έχω κειμήλιο». 
Με αυτήν την τακτική, σημείωνε τους οπλισμένους, τους οποίους και θα κατέδιδε αργότερα. Με αυτόν τον τρόπο παρέδωσε στους Ιταλούς μία κατάσταση με εξήντα περίπου ονόματα φερόμενων ανταρτών. 
Από αυτούς, ύστερα από ανακρίσεις, οι κατακτητές διάλεξαν δεκαέξι. 
 
Μετά τις εκτελέσεις, οι αντάρτικες δυνάμεις ανέλαβαν δράση. Βρήκαν τον καταδότη, που προσπάθησε να το σκάσει, τον οδήγησαν στο βουνό και τον σκότωσαν. 
 
Το ολοκαύτωμα του ’44 
Η δυναμική παρουσία των ανταρτών στη Ρούμελη είχε εξοργίσει τους Γερμανούς, οι οποίοι την περίοδο εκείνη ήταν ήδη αρκετά αποδυναμωμένοι και καθόλου ψύχραιμοι. 
 
Μπροστά στην απειλή των αντιστασιακών, άρχισαν να χτυπούν τα χωριά που θεωρούσαν ύποπτα και να σκοτώνουν τους ανυπεράσπιστους κατοίκους ως αντίποινα. Στις 17 Ιουνίου του 1944 τα Ες Ες με επικεφαλής τον διοικητή Καρλ Σύμερς (Karl Schümers) κατέλαβαν τις ανατολικές, βόρειες και δυτικές προσβάσεις που οδηγούσαν στην πόλη, εξασφαλίζοντας ότι δεν υπήρχε δίοδος διαφυγής. 
 
Μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, ο Σύμερς είχε ηγηθεί του ολοκαυτώματος στο Δίστομο, ενώ ο ίδιος ευθυνόταν για τις τραγωδίες στην Κλεισούρα και στη Σπερχειάδα. 
 
Οι κάτοικοι της Υπάτης ανυποψίαστοι ξεκίνησαν τη μέρα τους κανονικά. Άλλοι κίνησαν για τα χωράφια, άλλοι για την αγορά και κάποιοι παρέμειναν στα σπίτια τους απολαμβάνοντας το σαββατιάτικο πρωινό με τις οικογένειές τους. Τότε άρχισε το μακελειό. 
 
Μπαίνοντας οι Γερμανοί μέσα στο χωριό, εκτελούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Δεν περιορίστηκαν στους περαστικούς. Εισέβαλαν σε καφενεία και καταστήματα εξαπολύοντας πυρά εναντίον των θαμώνων. 
Έκαιγαν τα σπίτια με τους ιδιοκτήτες μέσα. Άντρες, γυναικόπαιδα και γέροι είχαν όλοι την ίδια μοίρα. 
 
Λίγοι ήταν αυτοί που κατάφεραν να κρυφτούν και να γλιτώσουν. Τα γερμανικά στρατεύματα ανατίναξαν βυζαντινές εκκλησίες και σχολεία, ισοπέδωσαν ιστορικά αρχοντικά και διενέργησαν ομαδικές εκτελέσεις. 
 
Σε ένα πρόχειρο σημείωμα ο γραμματέας της Κοινότητας γράφει: «Επυρπολύθησαν άπασαι αι οικίαι, τα καταστήματα… Απέμειναν όρθια περί τα 25 σπίτια. Ανετινάχθη η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Επί το ερείπιον εστάθη η Ελευθερία». 
 
Το σούρουπο βρήκε την Υπάτη «νεκρή πολιτεία», μέσα σε χαλάσματα που έβγαζαν καπνούς. Από τα 400 σπίτια έμειναν τα 25. 
Σε όλους τους δρόμους υπήρχαν σωριασμένα πτώματα, ερείπια και οβίδες. Οι νεκροί επίσημα ανήλθαν σε 63. Θα ήταν πολλοί περισσότεροι εάν την τελευταία στιγμή δεν είχε φτάσει μία εντολή από τα κεντρικά που ανέστειλε τη μαζική εκτέλεση γυναικόπαιδων και γέρων στην πλατεία του χωριού. 
Τα πυροβόλα ήταν μάλιστα στημένα και οι άνθρωποι αυτοί σώθηκαν από θαύμα. Μόλις οι Γερμανοί αποχώρησαν, ξεκίνησε η περισυλλογή των νεκρών και των τραυματιών. Σε αυτοσχέδια φορεία μάζευαν τους τραυματίες, ενώ τους σκοτωμένους τους έθαβαν πρόχειρα. Το έργο αυτό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο καθώς οι σώοι ήταν λίγοι και τα πτώματα πολλά. Δεν υπήρχε κόσμος να σκάψει λάκκους και να μεταφέρει τους σορούς. 
 Τους περισσότερους τους έριξαν βιαστικά σε ασβεστόλακκους στις αυλές των ανατιναγμένων εκκλησιών. 
 
Η Υπάτη κατάφερε να «αναγεννηθεί από τις στάχτες της». Το χωριό ξαναχτίστηκε πάνω από τα χαλάσματα και οι νέοι κάτοικοι μνημονεύουν και τιμούν τους παλιούς ως ήρωες πεσόντες του ολοκαυτώματος. 



Μηχανή του χρόνου

Κατά τον περασμένο αιώνα υπήρξαν αρκετές απόπειρες να περιγραφεί μια μελλοντική δυστοπική πραγματικότητα, είτε κάτι τέτοιο αφορούσε τη λογοτεχνία, είτε τον κινηματογράφο, τη μουσική και γενικότερα τις τέχνες και τα γράμματα. 
Φυσικά μας είναι πιο γνωστά τα έργα των Huxley και Orwell, τα οποία, με τις ομοιότητες αλλά και τις διακριτές διαφορές τους, άρχισαν να σκιαγραφούν μια προφητική νέα πραγματικότητα στη βάση του ελέγχου του νου, ως απόρροια της έκρηξης της τεχνολογικής προόδου και της τάσης για κυριαρχία και επιβολή επί των μαζών. Σίγουρα δεν ήταν τα μόνα έργα, όμως αυτά αποτέλεσαν τις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις ενός - όχι και τόσο όπως μετέπειτα αποδείχτηκε - φανταστικού μέλλοντος. 
 
Το αποτέλεσμα και το ζητούμενο, σύμφωνα με τον κόσμο του Orwell, είναι "ένα έθνος μαχητών και φανατικών, παρελαύνοντας σε πλήρη ενότητα και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, φωνάζοντας συνθήματα και έχοντας ακριβώς τον ίδιο τρόπο σκέψης, όλοι με την ίδια έκφραση και το ίδιο πρόσωπο". 
 
Τα ερεθίσματα ήταν αρκετά, με πρώτα και πιο βαθιά εκείνα που προέρχονταν από τη Σοβιετική Ένωση και τη Γερμανία του μεσοπολέμου και μεταπολέμου. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που επιβλήθηκαν στις χώρες αυτές αλλά και από τις χώρες αυτές προς τον υπόλοιπο κόσμο υπήρξαν πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς αυτούς. 
Την ίδια στιγμή η τεχνολογική έκρηξη και η πρόοδος της Επιστήμης σε Αμερική και Ευρώπη δημιουργούσαν περισσότερο φόβο παρά αίσθημα ασφάλειας και αυτό το συναίσθημα είναι που ακόνισε το μυαλό και την πένα των θεωρητικών της εποχής, δημιουργώντας στη φαντασία τους μελλοντικές δυστοπίες και κόσμους στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Εκτός των θεωρητικών αυτών, η εποχή παρήγαγε και έναν ακόμα, λιγότερο γνωστό, μα εξίσου αινιγματικό και προφητικό, τον Ernst Junger. 
 
O Junger μας είναι γνωστός περισσότερο για τα πολεμικά ημερολόγια που έγραψε, όμως έχει αφήσει επίσης πολύ χαρακτηριστικά δυστοπικά έργα, όπως τα "Heliopolis" (1949), "The Glass Bees" (1957) και "Eumeswil" (1977). Σε αυτά κάνει λόγο για την έννοια της δυστοπίας, ακολουθώντας την προσέγγιση που θέτει ως κέντρο αυτής την έννοια του ατόμου και αυτή του ατομικισμού. Για τη λογική της μηχανής και των αριθμών, η φυσικότητα, ο ανθρώπινους νους, η ψυχή, τα συναισθήματα, οι ανθρώπινες σχέσεις και η επαφή δεν παίζουν κανένα ρόλο. 
Ο Junger επισημαίνει ότι "όλα χαρακτηρίζονται από μια κενότητα και μια προσαρμοστικότητα". "Ο Εργάτης", όπως ο Junger τον ονομάζει στο ομώνυμο έργο του, το οποίο κυκλοφόρησε το 1932, λίγο πριν την πτώση της Βαϊμάρης, πρέπει να επιλέξει ποια θα είναι η υπόστασή του στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργείται, μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από ένα νέο τύπο ανθρώπου, κομματιού της βιομηχανοποιημένης και εν πολλοίς αυτοματοποιημένης ζωής. 
 
Διακριτό ρόλο σε αυτή τη νέα εποχή έχει σύμφωνα με τον Junger, η χρήση της μάσκας. Η μάσκα, η οποία "χρησιμοποιείται με διάφορους τρόπους και για διαφορετικούς λόγους στη δημόσια ζωή. Πότε ως αντιασφυξιογόνα μάσκα, με την οποία εφοδιάζουν ολόκληρους πληθυσμούς, άλλοτε με μάσκα προσώπου για κάποια αθλήματα, ή μάσκα προστασίας από περιβάλλοντα ραδιενέργειας, εκρήξεων κλπ." 
Ο Junger διαπιστώνει έναν αιώνα πριν ότι με βάση την πολλαπλότητα της χρήσης της μάσκας, "η μάσκα πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ευρύτατα και ίσως για λειτουργίες που δεν τις είχαμε ποτέ φανταστεί. Η χρήση της μάσκας θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινωνική ζωή". 
 
Πρόκειται αναμφίβολα για μια εξέλιξη που σήμερα είναι πραγματικότητα. Η ετοιμότητά μας να καλύψουμε και να κρύψουμε το πρόσωπό μας και τα χαρακτηριστικά του, έχει κοινωνικές προεκτάσεις και αποκαλύπτει τάσεις που εδράζονται στο μοντέρνο κόσμο στον οποίο ζούμε. 
Ο τρόπος με τον οποίο οι κυβερνήσεις "σπρώχνουν" προς αυτή την κατεύθυνση, όσο και προς την κατεύθυνση της απομόνωσης και της "ατομικής ευθύνης", πρέπει να μας δημιουργήσει προβληματισμό. Δείχνει το αναλώσιμο του ανθρώπου και την υποβάθμιση του ατόμου, το ότι οδηγούμαστε προς μια κοινωνία αποξενωμένων όντων, μειώνοντας τον άνθρωπο και καθιστώντας τον ένα αντικείμενο, απορρίπτοντας θεμελιώδεις ανάγκες, όπως αυτή της επαφής. 
Ο συμβολισμός του προσώπου, και των λειτουργιών που επιτελεί, είναι τεράστιος. Η ομηρία του προσώπου μέσω της μάσκας, έχει επίσης συγκεκριμένο συμβολισμό και η ερμηνεία αυτή είναι σημείο μεγάλου προβληματισμού από πολλούς συμπολίτες μας. 
 
Το ερώτημα για εμάς είναι πόσο κοντά στο δυστοπικό όραμα βρίσκεται η σημερινή κατάσταση. Είμαστε άραγε ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι που εξορθολογίζουμε τις αλλαγές που συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή μας ή μας ανησυχεί βαθύτατα η εγγύτητα του σημερινού κόσμου με τα δυστοπικά αυτά σενάρια; 
Διότι η έκκληση για κοινωνική απομόνωση στο όνομα της προστασίας από τον ιό μέσω της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας προσώπου ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους μοιάζει πιο πολύ ως επίθεση στο θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας. Αποδεχόμαστε με αυτό τον τρόπο μια κοινωνία στο σύνολό της που διέπεται μόνιμα από το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου κατά της ζωής από την κοινωνία της ανθρωπιάς και της φυσιολογικότητας που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. 
 
Αξίζει και είναι σημαντικό να αναλογιστούμε σε ποιο σημείο αυτού του απρόβλεπτου "ταξιδιού" βρισκόμαστε. Διότι στη ζωή ίσως υπάρχει κάτι περισσότερο και πιο σημαντικό από την απλή συνέχισή της. Ίσως το ζητούμενο να μην είναι να μείνει κανείς πάση θυσία ζωντανός, αλλά να παραμείνει Άνθρωπος. 
 
 

19.9.20

Ήταν αρχές Μαΐου του 1941, όταν η Λέλα Καραγιάννη ίδρυσε μια μυστική ομάδα που θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην Εθνική Αντίσταση. 
 
Η «Σιωπηλή Στρατιά», όπως την ονόμασε, αποτελείτο από τα έξι μεγαλύτερα παιδιά της, τον σύζυγό της, τρεις οικογενειακούς γιατρούς και ορισμένους φίλους απόλυτης εμπιστοσύνης. 
 
Ο χώρος όπου συναντιόταν η ομάδα και κατέστρωνε τα σχέδιά της ήταν το σπίτι της οικογένειας Καραγιάννη στην οδό Λήμνου 1. Ένα μήνα μετά, η «Σιωπηλή Στρατιά» εξελίχθηκε σε αντιστασιακή οργάνωση και μετονομάστηκε σε «Μπουμπουλίνα», προς τιμήν της ηρωίδας του ’21 και προγόνου της Λέλας. 
Τα μέλη της ανέρχονταν πλέον στα 100, συμπεριλαμβανομένων ανδρών και γυναικών όλων των κοινωνικών στρωμάτων 
 
Οι πρώτες ενέργειες της οργάνωσης 
Η Λέλα Καραγιάννη, ως επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», ήταν εκείνη που έθεσε τους κανόνες για τη δράση και την ασφάλεια των μελών. 
 
Από την πρώτη στιγμή συγκάλεσε τους συνεργάτες της, προκειμένου να τους δώσει κατευθυντήριες γραμμές. Για λόγους ασφαλείας, απέφευγε να τους συναντήσει όλους μαζεμένους και έτσι τους χώρισε σε μικρές ομάδες των δύο ή τριών ατόμων. 
 
Τα λόγια της ήταν ενθαρρυντικά και είχαν ως στόχο να ξεσηκώσουν τα μέλη της οργάνωσης. «Ο αγώνας μας δεν έχει μέτωπο, μόνο στόχους. Για να πετύχουμε τους στόχους μας χρειάζεται πειθαρχία, απόλυτη μυστικότητα και σύνεση. Πρέπει να χτυπήσουμε τον εχθρό με τα δικά του όπλα, εκ των έσω. Θα φτιάξουμε τον δικό μας Δούρειο Ίππο», έλεγε η Λέλα. 
 
Η πρώτη τους ενέργεια ήταν η ανεύρεση και περίθαλψη αξιωματικών και οπλιτών των συμμαχικών δυνάμεων, που είχαν αποκοπεί από τις μονάδες τους και αναζητούσαν τρόπους επιβίωσης και διαφυγής. 
Πολλούς από αυτούς τους έστειλαν να μείνουν σε σπίτια ντόπιων, οι οποίοι δέχτηκαν να τους βοηθήσουν και να τους κρύψουν. 
 
Ωστόσο, η Καραγιάννη δήλωσε εξαρχής πως θα ήταν εκείνη υπεύθυνη για τα έξοδα της διατροφής τους, τον ρουχισμό και την ιατρική τους περίθαλψη. Μία ακόμη ανάγκη που έπρεπε να καλυφθεί όμως, ήταν τα τσιγάρα τους. 
Η επικεφαλής της οργάνωσης έλεγε χαρακτηριστικά: «Αυτά τα εγγλεζάκια δεν τα προφταίνω. Καπνίζουν σαν φουγάρα». 
Η λύση δόθηκε με ένα τηλεφώνημα του συζύγου της, Νίκου Καραγιάννη, στον καλό του φίλο και καπνοβιομήχανο, Τάσο Παπαστράτο. Εκείνος δέχτηκε να συνεισφέρει, εξασφαλίζοντάς τους αρκετές κούτες με τσιγάρα. 
 
Η μεταμφίεση των Βρετανών και ο ασύρματος 
Σημαντικό ρόλο στην οργάνωση έπαιξαν και πρόσωπα γνωστά στο ευρύ κοινό για το κοινωνικό ή πολιτιστικό τους έργο. 
Ανάμεσα σε αυτά ήταν ο Αλέξανδρος Πάλλης, μετέπειτα πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο και ο Γεώργιος Αβέρωφ, γόνος της μεγάλης οικογένειας των ευεργετών του έθνους. Εκείνοι μαζί με τον καπνοβιομήχανο Τάσο Παπαστράτο, ορίστηκαν ως «έκτακτοι συνεργάται». Ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Δαμασκηνός και η συγγραφέας Ιωάννα Τσάτσου βοήθησαν στις αποκρύψεις των συμμάχων, ενώ παράλληλα οργάνωσαν συσσίτια για τον λαό της Αθήνας και τα μικρά παιδιά που πέθαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους από ασιτία. 
 
Σύντομα οι Άγγλοι που έκρυβαν σε σπίτια, θέλησαν να επιστρέψουν στον αγώνα. Επειδή τα κοκκινόξανθα μαλλιά και τα γαλανά μάτια τους θα αποτελούσαν αμέσως στόχο, η Λέλα επιστράτευσε δύο φίλους κομμωτές της εμπιστοσύνης της προκειμένου να αναλάβουν τη μεταμόρφωσή τους. 
Έτσι, τα ξανθά τους μαλλιά και τα μουστάκια τους έγιναν σκούρα καστανά, ενώ προμηθεύτηκαν γυαλιά ηλίου προκειμένου να καλύψουν τα μάτια τους κατά τις μετακινήσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς μεταφέρθηκαν σε δύο μεγάλες μονοκατοικίες των οδών Ρόδου και Φυλής τις οποίες νοίκιασε η οργάνωση αποκλειστικά για εκείνους. 
 
Αμέσως ζήτησαν ασύρματο ώστε να επικοινωνήσουν με το συμμαχικό στρατηγείο στη Μέση Ανατολή και να πάρουν εντολές. Τότε η Λέλα Καραγιάννη ήρθε σε επαφή με τον Γεώργιο Ιβάνωφ, τον Ελληνοπολωνό σαμποτέρ, ο οποίος έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό του. 
Οδήγησε μια νεκροφόρα, μεταφέροντας μέσα σε φέρετρο τη συνεργάτιδά του Γαβριέλα Μυλονοπούλου, στα πόδια της οποίας έκρυβε τον ασύρματο που θα παρέδιδε. Η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία και οι Βρετανοί κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με το στρατηγείο τους. 
 
«Ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει» 
Η αντιστασιακή δράση της Λέλας έγινε αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις τον Σεπτέμβριο του 1941. Τότε το ζεύγος Καραγιάννη συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. 
Η Λέλα για να απαλλάξει τον σύζυγό της από τις ευθύνες, δήλωσε το πατρικό της όνομα, Μινοπούλου και ισχυρίστηκε πως είναι σε διάσταση με τον άντρα της τα δύο τελευταία χρόνια. Ο Νίκος Καραγιάννης αφέθηκε ελεύθερος δύο μήνες μετά τη σύλληψή του, ενώ η Λέλα παρέμεινε στη φυλακή, πέρασε από ιταλικό στρατοδικείο και τελικά απαλλάχθηκε τον Μάρτιο του 1942, λόγω έλλειψης στοιχείων. 
 
Κατά την εξάμηνη παραμονή της στη φυλακή, καλλιέργησε διασυνδέσεις που τη βοήθησαν να διοικήσει την οργάνωσή της και να κρατήσει άμεση επαφή με τα παιδιά και τους συνεργάτες της. Κατάφερε να χρησιμοποιήσει τους ίδιους τους δεσμοφύλακες, οι οποίοι αποδείχθηκαν καλοί πατριώτες και πρόθυμοι να μεταφέρουν τα μηνύματά της στα παιδιά και τους συνεργάτες της. 
 
Παράλληλα, της έδιναν πληροφορίες για όσα άκουγαν από τους άλλους φυλακισμένους και την ενημέρωναν για τις εξελίξεις μέσα στις φυλακές. Όλα αυτά της φάνηκαν χρήσιμα μετά την αποφυλάκισή της. «Αν νομίζουν τα ναζιστικά θηρία πως οι Έλληνες έχουμε υποκύψει και ο πόλεμος έχει τελειώσει, θα τους δώσουμε να καταλάβουν πως για μας ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει». Αυτά ήταν τα λόγια της Λέλας Καραγιάννη όταν ανέλαβε και πάλι τα ηνία της οργάνωσης. 
 
Η μετάδοση των πληροφοριών και το τέλος 
Δικοί της άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά, έκλεψαν σχέδια και πληροφορίες για τις μετακινήσεις του εχθρού. Έτσι, τα μυστικά των γερμανικών και ιταλικών ναυαρχείων και φρουραρχείων έφτασαν στα χέρια της αρχηγού. Αμέσως, οι πολύτιμες πληροφορίες μεταδόθηκαν στο συμμαχικό στρατηγείο, με αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικές ζημιές κατά του Γ’ Ράιχ. 
 
Το δίκτυο πληροφοριών της Καραγιάννη ήταν υπεύθυνο για τις ανατινάξεις αεροδρομίων, αλλά και για τις καταβυθίσεις υποβρυχίων και νηοπομπών που μετέφεραν πυρομαχικά, καύσιμα και τρόφιμα στους κατακτητές. 
Τον Ιούλιο του ’44, η λεγόμενη «Μπουμπουλίνα της Κατοχής» συνελήφθη ως αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και μετάδοση πληροφοριών στους Εγγλέζους και τους συμμάχους τους και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. 
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, η Λέλα Καραγιάννη εκτελέστηκε μαζί με άλλα 70 άτομα στο Χαϊδάρι. Ξεψύχησε με τη φράση «Ζήτω η Πατρίδα! Ζήτω η Λευτεριά!» 

 
Αντλήθηκαν πληροφορίες από το βιβλίο: «Λέλα Καραγιάννη, η θρυλική γιαγιά μου» της Λέλας Βυρ. Καραγιάννη, εκδόσεις Πελασγός.

17.9.20

Την εντονότατη αντίδραση της UNICEF έχει προκαλέσει η καταδίκη ενός 13χρονου αγοριού στη Νιγηρία, σε φυλάκιση δέκα ετών με καταναγκαστική εργασία, επειδή βρέθηκε ένοχο για «βλασφημία». 
 
Όπως μεταδίδει το CNN, ο Ομάρ Φαρούκ καταδικάστηκε από δικαστήριο της βορειοδυτικής Νιγηρίας, με βάση τον ισλαμικό νόμο της Σαρία, επειδή μίλησε άσχημα για τον Αλλάχ κατά την διάρκεια διαφωνίας του με έναν φίλο του. 
 
Η καταδίκη του ανηλίκου αποφασίστηκε στις 10 Αυγούστου από το ίδιο δικαστήριο που καταδίκασε την ίδια ημέρα σε θάνατο έναν βοηθό στούντιο, τον Γιαχάγια Σαρίφ Αμινού, που βρέθηκε επίσης ένοχος για βλασφημία «σε βάρος του προφήτη Μωάμεθ». 
 
Το παράδοξο είναι πως η ποινή που επιβλήθηκε από το ισλαμικό δικαστήριο καταπατά την Αφρικανική Χάρτα Δικαιωμάτων των Παιδιών και το σύνταγμα της Νιγηρίας, όπως υπογραμμίζει ο δικηγόρος του παιδιού, Κόλα Αλαπίνι, που ανακοίνωσε ότι κατατέθηκε αίτημα για έφεση στις 7 Σεπτεμβρίου. 
 
Ο Αλαπίνι καταγγέλλει πως μετά την καταδίκη, δεν του έχουν επιτρέψει να μιλήσει με τον ανήλικο πελάτη του - όπως δεν έχουν αφήσει και κανέναν άλλον από την δικηγορική ομάδα να επικοινωνήσει με το παιδί. 
 
Ο ίδιος δικαστής που καταδίκασε σε θάνατο τον Γιαχάγια Σαρίφ Αμινού, καταδίκασε την ίδια μέρα και τον 13χρονο Ομάρ. Το δικαστήριο έκρινε ένοχο το παιδί παρότι η βλασφημία δεν αναγνωρίζεται καν ως έγκλημα από τον νιγηριανό νόμο. «Είναι ανακόλουθο με το σύνταγμα», επιμένει ο Αλαπίνι. 
 Όμως «όλοι εδώ φοβούνται να μιλήσουν και ζουν με τον τρόμο των εκδικητικών επιθέσεων» από φανατικούς. 
 
Σήμερα, η UNICEF εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εκφράζει τον «βαθύτατο προβληματισμό» της για την αντισυνταγματική ετυμηγορία. «Η καταδίκη αυτού του 13χρονου, του Ομάρ Φαρούκ, σε δεκαετή κάθειρξη με καταναγκαστική εργασία είναι λανθασμένη», τονίζει ο εκπρόσωπος της UNICEF στη Νιγηρία, Πίτερ Χόκινς. 
 
Η απόφαση «ακυρώνει όλες τις θεμελιώδεις αρχές των δικαιωμάτων των παιδιών», προσθέτει, επιρρίπτοντας ευθύνες και στην πολιτεία του Κανό που με την στάση της πρακτικά συναινεί. 
 
Η πολιτεία Κάνο, όπως και οι περισσότερες πολιτείες της Νιγηρίας που επικρατεί η μουσουλμανική θρησκεία, εφαρμόζει τον νόμο της Σαρία παράλληλα με τους νόμους του κράτους. 
Οι αρχές προς το παρόν τηρούν σιγή ιχθύος, αποφεύγοντας να απαντήσουν στα αλλεπάλληλα ερωτήματα δημοσιογράφων για την τύχη του παιδιού. Από την πλευρά της η UNICEF καλεί την κυβέρνηση να επανεξετάσει την υπόθεση και να ακυρώσει την άμεσα ποινή.  
 
 
CNN

Χιλιάδες άτομα στη βορειοδυτική Κίνα βγήκαν θετικά σε ασθένεια που προκαλείται από βακτηριακή μόλυνση, όπως ανακοίνωσαν οι αρχές την Τετάρτη. Το ξέσπασμα της ασθένειας οφείλεται σε διαρροή σε βιοφαρμακευτική εταιρεία τη χρονιά που μας πέρασε. 
 
Η επιτροπή υγείας της Λανζού, της πρωτεύουσας της επαρχίας Γκανσού, επιβεβαίωσε ότι 3.245 άτομα έχουν προσβληθεί από την ασθένεια βρουκέλλωση, η οποία συχνά προκαλείται από την επαφή με ζώα που φέρουν το βακτήριο brucella. 
Άλλοι 1.401 βγήκαν θετικοί σε προκαταρκτικό έλεγχο, όμως δεν έχει καταγραφεί κανένας θάνατος, ανακοίνωσε η επιτροπή υγείας της πόλης. Συνολικά, οι αρχές έχουν εξετάσει 21.847 άτομα από τον πληθυσμό 2,9 εκατομμυρίων της πόλης. 
 
Τι είναι η βρουκέλλωση 
Η ασθένεια, που είναι γνωστή ως πυρετός της Μάλτας ή μεσογειακός πυρετός, μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα όπως ο πυρετός, οι μυϊκοί πόνοι, ο πυρετός και η εξάντληση. 
Αν και πολλά εξ αυτών υποχωρούν, ορισμένα συμπτώματα μπορούν να καταστούν χρόνια ή και μόνιμα, όπως η αρθρίτιδα ή το οίδημα ορισμένων οργάνων, σύμφωνα με τα Αμερικανικά Κέντρα Πρόληψης και Ελέγχου Ασθενειών (CDC). 
 
Σύμφωνα με το CDC, η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι εξαιρετικά σπάνια. Αντ’ αυτού, οι περισσότεροι φορείς προσβάλλονται από μολυσμένα τρόφιμα ή από την εισπνοή βακτηρίων – όπως φαίνεται ότι συνέβη στο Λανχού. 
 
Ληγμένα απολυμαντικά και αντισηπτικά 
Η έξαρση προκλήθηκε από μια διαρροή στο εργοστάσιο βιολογικών φαρμάκων Zhongmy Lanzhou, κάποια στιγμή από τα τέλη Ιουλίου μέχρι τα τέλη Αυγούστου της περσινής χρονιάς, σύμφωνα με την επιτροπή υγείας της πόλης. 
Αν και παρήγαγε εμβόλια βρουκέλλωσης για ζώα, το εργοστάσιο χρησιμοποιούσε ληγμένα απολυμαντικά και αντισηπτικά – πράγμα που σημαίνει ότι δεν εξοντώνονταν όλα τα βακτήρια στα αέρια απορρίμματα του εργοστασίου. 
 
Αυτά τα μολυσμένα αέρια σχημάτισαν αερολύματα που περιλάμβαναν τα βακτήρια, και τα οποία διέρρευσαν στον αέρα, από τον οποίο και μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Κτηνιατρικής Έρευνας του Λανζού, όπου και ξέσπασε η ασθένεια. 
 
Χιλιάδες λοιμώξεις 
Οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου άρχισαν να αναφέρουν λοιμώξεις τον Νοέμβριο, οι οποίες σύντομα αυξήθηκαν. Μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου, τουλάχιστον 181 εργαζόμενοι είχαν διαγνωσθεί με βρουκέλλωση, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua. 
 
Στους ασθενείς συμπεριλαμβάνονται και φοιτητές και διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου του Λανζού, ενώ το ξέσπασμα εξαπλώθηκε και σε άλλη μία επαρχία, με 13 κρούσματα που είχαν εργαστεί στο κτηνιατρικό ινστιτούτο τον Αύγουστο. Έκτοτε, έχει διενεργηθεί έρευνα για τη διαρροή, ενώ το εργοστάσιο έχει χάσει την άδειά του, και έχει αποσυρθεί η έγκριση των δύο εμβολίων βρουκέλλωσης που παρήγαγε, όπως και εκείνη για επτά κτηνιατρικά προϊόντα. 
 
Τον Φεβρουάριο, το εργοστάσιο ζήτησε δημόσια συγγνώμη και τόνισε ότι έχει «τιμωρήσει με αυστηρότητα» τους οκτώ ανθρώπους που κρίθηκαν υπεύθυνοι για το περιστατικό. 
Πρόσθεσε ότι θα συνεργαστεί με τις τοπικές αρχές στις προσπάθειές τους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα και θα συμβάλει στο πρόγραμμα αποζημίωσης των πληγέντων. 
 
Η βρουκέλλωση αποτελούσε πληγή για την Κίνα τη δεκαετία του 1980, όμως πλέον έχει περιοριστεί εξαιτίας των εμβολίων και της καλύτερης πρόληψης. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υπάρξει αρκετές εξάρσεις της ασθένειας σε όλο τον κόσμο. 
 
Το 2008, μια έξαρση στη Βοσνία έπληξε 1.000 άτομα, οδηγώντας στη σφαγή προβάτων και άλλων μολυσμένων οικόσιτων ζώων. Στις ΗΠΑ, η βρουκέλλωση έχει κοστίσει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τη βιομηχανία εκτροφής ζώων δισεκατομμύρια δολάρια. Περίπου το 60% των θηλυκών βισόνων είναι φορείς του βακτηρίου, σύμφωνα με τις αρχές που διοικούν τα εθνικά πάρκα. 
 
 
cnn.com

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO