Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

10.12.18

Ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας Jair Bolsonaro, προερχόμενος από τον πολιτικό χώρο της ακροδεξιάς, στα πλαίσια των καταστροφικών σχεδίων του για τα δάση του Αμαζονίου, έχει βάλει στο στόχαστρο τους γηγενείς πληθυσμούς, δηλώνοντας δημόσια ότι "αυτές οι μειονότητες πρέπει να προσαρμοστούν, αλλιώς απλά θα εξαφανιστούν". 

Ο πρόεδρος είναι παλιός γνώριμος της πολιτικής σκηνής της Βραζιλίας, και οι προσπάθειές του για την εκδίωξη των αυτοχθόνων πληθυσμών έχουν ξεκινήσει τουλάχιστον εδώ και μια πενταετία. Έχουν προηγηθεί το τελευταίο διάστημα εκτεταμένες εξαγγελίες, οι δηλώσεις για αντικατάσταση του Υπουργείου Περιβάλλοντος από το Υπουργείο Γεωργίας και ένα νέο πλάνο "ανάπτυξης" για τον Αμαζόνιο, το οποίο προβλέπει το άνοιγμα σε νέες δραστηριότητες, όπως εξορύξεις, μεταλλευτικές, γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες από μεγάλες εταιρίες διεθνών συμφερόντων. 
Ο Bolsonaro έκανε γνωστό ότι ούτε ένα εκατοστό γης δεν πρόκειται να φιλοξενήσει τους ιθαγενείς, και ότι αυτοί θα πρέπει να εγκαταλείψουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα τις κατοικίες τους αν θέλουν να ζήσουν. Να σημειωθεί ότι στα δάση του Αμαζονίου ζουν αυτή τη στιγμή ένα εκατομμύριο γηγενείες, μεταξύ τους μέχρι και φυλές με μονοψήφιο και διψήφιο πληθυσμό και απειλούνται υπό εξαφάνιση. Ο αριθμός των γηγενών που έχουν δολοφονηθεί από χρυσοθήρες, βιομήχανους, κτηνοτρόφους, γεωργούς, κυνηγούς, τα τελευταία χρόνια είναι αυξητικός. Η βία και οι δολοφονίες έχουν γίνει πλέον συνήθεια στην πολύπαθη περιοχή των δασών του Αμαζονίου. 

"Χρειαζόμαστε το δάσος ώστε να το εκμεταλλευτούμε και να πάρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε από αυτό", δήλωσε πρόσφατα ο Bolsonaro, ο οποίος έχει την υποστήριξη των τριών δεξιών μπλοκ, της Σφαίρας, του Βόειου και της Βίβλου. Τα τρία αυτά μπλοκ, εκπροσωπούν αντίστοιχα συμφέροντα τα οποία βολεύουν τον νέο πρόεδρο και υποστηρίζουν τις πολιτικές του. 
Το μπλοκ της Σφαίρας περιλαμβάνει τους πρώην στρατιωτικούς, νοσταλγούς της στρατιωτικής δικτατορίας, αυτό του Βόειου τους παραγωγούς κρέατος, οι οποίοι επιθυμούν την καταστροφή του περιβάλλοντος και την απομάκρυνση των αυτοχθόνων από τις πατρογονικές τους εστίες, ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτα την μπίζνα τους και τέλος, το μπλοκ της Βίβλου αποτελείται από υπερσυντηρητικούς υποστηρικτές του Ευαγγελικού Κοινοβουλευτικού Μετώπου, οι οποίοι μεταξύ άλλων ακραίων θέσεων αμφισβητούν μέχρι και την ισότητα των δύο φύλων. 

Ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις βιομηχανίας εισβάλλουν στην περιοχή. Ο σκοπός του νέου προέδρου είναι ξεκάθαρος, αφού μπροστά στην κυριαρχία των μονοπωλίων και την εκμετάλλευση με σκοπό το κέρδος, το περιβάλλον και η ζωή των αυτοχθόνων δεν έχουν καμία σημασία. Μπροστά σε αυτή την εξοντωτική πολιτική, απαιτείται αντίσταση και παγκόσμια κατακραυγή. 


4.12.18

Ο μουσικολόγος και συλλέκτης σπάνιων δίσκων Κρίστοφερ Κινγκ, συγγραφέας του βιβλίου «Ηπειρώτικο Μοιρολόι», μιλάει στο «Βήμα» για τη γοητεία των πανηγυριών της Ηπείρου και εξηγεί γιατί όταν βρίσκεται στο Ζαγόρι αισθάνεται 30 χρόνια νεότερος 

Νάστος Γιώργος 
Ταξιδιωτικό χρονογράφημα, μουσικολογική μελέτη, ιστορικό δοκίμιο, φιλοσοφικός στοχασμός. Το βιβλίο του Κρίστοφερ Κινγκ «Ηπειρώτικο Μοιρολόι» (κυκλοφορεί τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις Δώμα) εμπίπτει και στις τέσσερις αυτές κατηγορίες, υπερβαίνοντάς τες ωστόσο για να αποδώσει κάτι πιο αινιγματικό και γοητευτικό: τι ωθεί έναν άνθρωπο να θεωρήσει πατρίδα του έναν τόπο με τον οποίο δεν τον συνδέει τίποτε άλλο πέραν μιας παθιασμένης αγάπης για τη μουσική του. 
Ο βραβευμένος με Grammy αμερικανός μουσικός παραγωγός και μανιώδης συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου ενδιαφέρθηκε για την Ηπειρο χάρη στα έντονα συναισθήματα που του προκάλεσε ο ήχος του βιολιού του Αλέξη Ζούμπα με τον οποίο ήρθε πρώτη φορά σε επαφή χάρη στους μυστηριώδεις δίσκους 78 στροφών που ανακάλυψε σε ένα παλαιοπωλείο της Κωνσταντινούπολης. 
Το βάθος των συναισθημάτων στο παίξιμο του τσιγγάνικης καταγωγής οργανοπαίκτη αλλά και η αρχέγονη ατμόσφαιρα του μοιρολογιού προκάλεσαν κάτι σαν επιφοίτηση στον Κινγκ, ο οποίος άρχισε να επισκέπτεται τα Ζαγοροχώρια δημιουργώντας μια σχεδόν ερωτική σχέση με τα τοπικά πανηγύρια, ειδικά αυτό της Βίτσας. 
«Οταν είμαι στο Ζαγόρι, νιώθω 30 χρόνια νεότερος, σαν να κυλάει το αίμα στις φλέβες μου πιο γρήγορα και σαν ο αέρας να ανανεώνει κάθε κύτταρό μου. Το μυαλό μου μοιάζει να τα επεξεργάζεται όλα σε βαθύτερο επίπεδο. Γίνομαι μια πιο συμπαγής εκδοχή του εαυτού μου, ψυχολογικά, νοητικά και σωματικά. Εάν έπρεπε να εξηγήσω το γιατί, θα το απέδιδα στις συνθήκες υπό τις οποίες μεγάλωσα στη Δυτική Βιρτζίνια, σε μια αγροτική περιοχή των ΗΠΑ. 
Η οικογένειά μου έζησε όπως ζούσαν οι Σαρακατσάνοι. Νομίζω πως ανακάλυψα σε ένα απομακρυσμένο κομμάτι της Ελλάδας την πατρίδα που έχασα εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης και των πάσης φύσεως εκμοντερνισμών» δηλώνει τώρα, σε μια συζήτηση που έλαβε χώρα με αφορμή την ελληνική έκδοση του πονήματός του αλλά και τις τρεις παρουσιάσεις του που θα πραγματοποιηθούν επί ελληνικού εδάφους, στις 5 Δεκεμβρίου στο Ωδείο Αθηνών, στις 12 Δεκεμβρίου στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και στις 14 του μηνός στο Μουσείο Αργυροτεχνίας Ιωαννίνων. 

 Ο φανατικός ρέκτης της «αρχαιότερης ζωντανής δημώδους μουσικής της Ευρώπης», όπως την αποκαλεί, σκοπεύει μάλιστα εντός του επόμενου έτους να μετακομίσει μόνιμα στα Ζαγοροχώρια, ενώ βρίσκεται σε συνεννόηση με τους εκεί συλλόγους ώστε με βάση τη σπάνια συλλογή του με ηπειρώτικη και δημοτική μουσική να ιδρυθεί Αρχείο Ηπειρωτικής Μουσικής στον οικισμό Κάτω Πεδινά. 
«Εδώ και 22-23 χρόνια κάνω μεγάλη προσπάθεια για την επιβίωση της παλιάς μουσικής συλλέγοντας δίσκους αλλά και συνεργαζόμενος με μουσεία και αρχεία. Εδώ στις ΗΠΑ η μουσική κουλτούρα έχει αλλάξει δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ στην Ηπειρο η παράδοση ταξιδεύει σχεδόν ατόφια μέσα στον χρόνο, κυρίως, κατά τη γνώμη μου, λόγω της αίσθησης που έχουν οι άνθρωποι ότι τη δημιούργησαν οι ίδιοι και ευθύνονται για την τύχη της. Ετσι αποφάσισα να μετακομίσω εκεί, όλα εδώ αισθάνομαι πως είναι νεκρά και ρημαγμένα, στην Ηπειρο – και ενδεχομένως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, αλλά εγώ αυτό έχω γνωρίσει – υπάρχει ακόμη παλμός».  
Στο βιβλίο του, οι εντυπώσεις και οι εμπειρίες του από τις επισκέψεις του στα Ζαγοροχώρια – τα μεθύσια με το τσίπουρο, η μαγεία των κυκλωτικών χορών και οι φιλίες που γεννήθηκαν από κοινά πάθη – εναλλάσσονται με την ενδιαφέρουσα ιστορία της περιοχής και με τα βιογραφικά στοιχεία δύο εμβληματικών μουσικών: του προαναφερθέντος Ζούμπα και του κλαριντζή Κίτσου Χαρισιάδη. 
Ο πρώτος μετοίκησε στις ΗΠΑ, έκανε ηχογραφήσεις στη Νέα Υόρκη και πέθανε στην ξενιτιά, ενώ ο δεύτερος πέρασε όλη του τη ζωή κοντά στη γενέτειρά του. Οι ερμηνείες του Ζούμπα σφραγίστηκαν από τον νόστο, ενώ του Χαρισιάδη από την ελαφράδα ενός βίου που ξετυλίγεται με φόντο γνώριμα τοπία. Τον Μάρτιο ο Κινγκ έχει προγραμματίσει μάλιστα ένα ταξίδι στο Ντιτρόιτ με σκοπό να τοποθετήσει κανονική ταφόπετρα στο μνήμα του Ζούμπα, στο οποίο υπάρχει μονάχα μια επιγραφή με τον αριθμό #396, αφού είχε πεθάνει άπορος και μόνος. 

Μοιρολόι και μπλουζ 
Υπάρχει σε κάποιο κεφάλαιο ένα συγκινητικό στιγμιότυπο. Ο Κινγκ ρωτάει την 89χρονη Ελλη Καββάκου, ανιψιά του Χαρισιάδη, γιατί κλαίει κάθε φορά που ακούει κάποιο μοιρολόι. «Κλαίω γιατί είναι μοιρολόι» του απαντάει εκείνη με απόλυτη φυσικότητα. Αναρωτιέμαι αν έχει και ο ίδιος παβλοφικές αντιδράσεις σε κάποια τραγούδια. «Φυσικά και έχω την αίσθηση πως αυτό που την κάνει να κλαίει είναι το ίδιο που κάνει εμένα να κλαίω ακούγοντας ένα παλιό αμερικανικό μπλουζ ή μια γκόσπελ ηχογράφηση ή κάποιο φολκ τραγούδι από τα Απαλάχια όρη. Δεν μπορώ να ανιχνεύσω την ακριβή αιτία, μόνο να παρατηρήσω το αποτέλεσμα» απαντάει. 
Ο Κρίστοφερ Κινγκ είναι προφανώς ένας άνθρωπος παθιασμένος με την αυθεντικότητα. Ανησύχησε καθόλου γράφοντας το βιβλίο πως η δημοσιότητα που ενδεχομένως να λάμβανε η ηπειρώτικη μουσική, και ειδικά τα πανηγύρια, εξαιτίας του θα μπορούσε να οδηγήσει στη «νόθευσή» της; «Το φοβόμουν και ακόμη δεν έχω καθησυχάσει απολύτως. 
Η Ηπειρος όμως δεν είναι ένας προορισμός εύκολα προσβάσιμος. Αφήστε που πιστεύω πως ακόμα κι αν λίγοι τολμηροί αποφασίσουν να την επισκεφθούν θα σεβαστούν το τοπίο και την κουλτούρα του. Εχω επίσης τυφλή εμπιστοσύνη στους Ηπειρώτες. 
Δεν θα άφηναν ποτέ τον τόπο τους να γίνει κάτι σαν Ντίσνεϊλαντ. Ελπίζω πως η απόφαση ενός τρελού Αμερικανού να μετακομίσει στον τόπο τους επειδή λάτρεψε τα τραγούδια τους θα τους εμπνεύσει κιόλας να αναλογιστούν πόσο ξεχωριστή είναι η μουσική τους και πως θα πρέπει να την υπερασπιστούν πάση θυσία» εξηγεί. 

 Κάποια αποσπάσματα του βιβλίου φανερώνουν επίσης την πλήρη άγνοια του Κινγκ σχετικά με την ποπ κουλτούρα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια δεν είχε καν ακουστά το όνομα Λέοναρντ Κοέν. «Κοιτάξτε, πρέπει να καταλάβετε ότι δεν ακούω μουσική χαλαρά, ακούω μουσική στο δωμάτιό μου, τους δίσκους 78 στροφών που έχω, δεν ακούω ραδιόφωνο, δεν παρακολουθώ τηλεόραση, πηγαίνω σπανίως στο σινεμά και αποφεύγω τις περισσότερες φορές τις συναυλίες. 
Οταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, είμαι πιο κοινωνικός, όμως στις ΗΠΑ γίνομαι κάτι σαν ερημίτης. Δεν ήταν δύσκολο για μένα να μην έχω ακουστά τον Λέοναρντ Κοέν» λέει. Η σύγχρονη μουσική παραγωγή δεν τον αφορά καθόλου; «Νομίζω πως η μεγάλη διαφορά της σύγχρονης μουσικής με την παραδοσιακή μουσική έγκειται στο τι εκφράζει κάθε είδος. 
Οι μουσικοί της παράδοσης εξέφραζαν ανέκαθεν τη συλλογική συνείδηση, τις εμπειρίες μιας κοινότητας, είχαν μια οικουμενικότητα στα έργα τους. Οι μουσικοί του σήμερα αναδεικνύουν το εγώ τους, οι δημιουργίες τους αποθεώνουν την ατομικότητα, είναι απολύτως υποκειμενικές. Δεν με αγγίζει αυτό». 

Κορωνίδα της συλλογής 
 Ενας τόσο οργανωμένος συλλέκτης ποιο κομμάτι της συλλογής του θεωρεί κορωνίδα της; «Νομίζω το πιο πολύτιμο απόκτημά μου είναι ο δίσκος δύο αφροαμερικανίδων γυναικών, της Γκίσι Γουάιλι και της Ελβι Τόμας, που λέγεται “Last Kind Words Blues”. Αυτή η ηχογράφηση περικλείει πραγματικά ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό στον κόσμο της μουσικής». 
Από τα ηπειρώτικα έχει κάποιο αγαπημένο; «Ειλικρινά, δεν μπορώ να επιλέξω. Είναι κάποιες φορές που αισθάνομαι επιτακτική την ανάγκη να ακούσω έναν “Σκάρο” από τον Κίτσο Χαρισιάδη ή το “Μοιρολόι” του Ζούμπα, άλλοτε θέλω να καθίσω στο δωμάτιό μου και να βάλω έναν σκοπό από το Πωγώνι ή ένα “Φυσούνι” να παίζει». 
Προς το τέλος της κουβέντας μας του εκμυστηρεύομαι τη δική μου σύνδεση με την ηπειρώτικη μουσική και ότι ο βλάχος πατέρας μου πέθανε από καρδιακή ανακοπή που υπέστη την ώρα που τραβούσε πρώτος τον χορό έχοντας κάνει παραγγελιά το τραγούδι «Ο Σεβντάς». «Λυπάμαι πολύ», μου απαντάει, «αλλά αυτή η ιστορία είναι και μία από τις πιο όμορφες που έχω ακούσει ποτέ. Εχω σκεφτεί κι εγώ ότι θα ήταν ευτυχισμένος ένας θάνατος που θα μου συνέβαινε ενώ χορεύω τον “Σαμαντάκα”». 

Κρίστοφερ Κινγκ Ηπειρώτικο Μοιρολόι 
Μετάφραση Αριστείδης Μαλλιαρός 
Εκδόσεις Δώμα, 2018, σελ. 427, 


27.11.18

Κατερίνα Γκαράνη 
Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε. 
Τώρα είναι συνηθισμένο να διαβάζεις εφημερίδες, να παρακολουθείς τα γεγονότα «να τρέχουν» στον γεωγραφικό χώρο που εθιμοτυπικά ακόμη να λέγεται Ελλάδα και να νιώθεις ότι αφορούν μία άλλη χώρα. Αποστασιοποιηθήκαμε και βλέπουμε τα δρώμενα σαν ιστορικό ντοκιμαντέρ ή τίποτε πια δε μας διαπερνά; Η Ελλάδα μέσα από πηχυαίους τίτλους, μεσότιτλους και αναλύσεις χωριατών. Κάποιοι, λένε, που «κυβερνάν» δεκαετίες αυτόν τον τόπο έχουν καιρό που ξεκίνησαν να χαρίζουν υπόγειο, εναέριο και επίγειο χώρο. Καρέ-καρέ παρακολουθούμε τις χειραψίες, τα δείπνα σαν να χαζεύουμε, τρώγοντας φιστίκια, μια χολιγουντιανή ταινία εποχής που ο φεουδάρχης δέχεται στο «φτωχικό» του τον βασιλέα να τον φιλέψει πραμάτεια με των δούλων τον ιδρώτα. 
Από την άλλη βλέπω και αισθάνομαι μία άλλη Ελλάδα που δεν έχει εκατομμύρια πληθυσμό, που δεν στοιβάζεται και δεν εξαγοράζεται. Μία μειοψηφία, που μόνο και μόνο από πείσμα, αφήνει στην ταυτότητάς της το Υπηκοότητα Ελληνική και δεν το σβήνει με κόκκινο στυλό. Είναι αυτή που δεν πηγαίνει σε Μνημόσυνα Τιμής που τα Μετάλλια Ανδρείας τα έχει στην ψυχή της. Μία Ελλάδα που ντρέπεται τους νεκρούς της. Είναι μια χώρα από μόνη της. Άνευ συνόρων και άνευ πολιτικών εκπροσώπων. Έχει απομείνει χωρίς βοήθεια στα στενά αόρατων Θερμοπυλών και περιμένει τα στρατεύματα του Ράιχ να περάσουν από πάνω της. Θα περάσουν αυτό είναι σίγουρο. Πάντα περνούσαν.... 
Ανάμεσα σε δύο χώρες ταλαντεύομαι. Πληρώνω την πρώτη σαν τον ραγιά για να μου ταυτοποιήσει την υπηκοότητα. Αντέχω για χάρη της δεύτερης για να επιζήσει η ταυτότητά μου. 

γράφτηκε Οκτώβριο του 2010

21.11.18

Ο George Junius Stinney Jr. (21 Οκτωβρίου 1929 - 16 Ιουνίου 1944) ήταν ο νεώτερος άνθρωπος που εκτελέστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 20ό αιώνα, στην ηλικία των 14 ετών. Ο Stinney καταδικάστηκε για τη δολοφονία δύο νέων λευκών κοριτσιών, αφού η αστυνομία δήλωσε ότι ομολόγησε τις δολοφονίες. Αλλά το ζήτημα της ενοχής του Stinney, της εγκυρότητας της εικαζόμενης ομολογίας του και της δικαστικής διαδικασίας που οδήγησε στην εκτέλεσή του, έχει κριθεί ως "καχύποπτη στην καλύτερη περίπτωση ή σε μια πλάνη της δικαιοσύνης στην χειρότερη" αλλά και ως παράδειγμα των πολλών αδικιών που υπέστησαν οι Αφροαμερικανοί σε δικαστήρια στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. 
Μετά τη σύλληψή του, ο πατέρας του Stinney απολύθηκε από τη δουλειά του και οι γονείς και τα αδέλφια του πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν την πόλη για να μην τους σκοτώσουν. 
Η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει, αφήνοντας το 14χρονο παιδί χωρίς υποστήριξη κατά τη διάρκεια των 81 ημερών της κράτησής του. Η δίκη του έγινε την τελευταία ημέρα της προφυλάκισή του. Η δίκη του, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής των ενόρκων, κράτησε μόνο μία ημέρα. 
Ο δικηγόρος που ορίστηκε από το δικαστήριο για τον Stinney ήταν ένας φορολογικός επίτροπος που ήθελε να πάρει προαγωγή. Δεν υπήρξε δικαστική αμφισβήτηση στις μαρτυρίες των τριών αστυνομικών που ισχυρίστηκαν ότι ο Stinney είχε ομολογήσει, παρόλο που αυτό ήταν το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο που παρουσιάστηκε. Δεν υπήρχαν γραπτά στα αρχεία αυτής της ομολογίας. 
Τρεις μάρτυρες κλήθηκαν εναντίον του: ο άνθρωπος που ανακάλυψε τα σώματα των δύο κοριτσιών και οι δύο γιατροί που έκαναν την νεκροτομή. Δεν κλήθηκε κανένας μάρτυρας υπεράσπισης. Η δίκη έγινε ενώπιον λευκών ενόρκων και ακροατηρίου αφού στους Αφροαμερικανούς απαγόρευσαν την είσοδο. Η δίκη διήρκεσε δυόμισι ώρες. Οι ένορκοι χρειάστηκαν δέκα λεπτά για να συζητήσουν και να αποφασίσουν πριν επιστρέψουν με την ετυμηγορία. 

 Η υπόθεση 
Ο Stinney συνελήφθη με την κατηγορία ότι σκότωσε δύο λευκά κορίτσια, την Betty June Binnicker 11 ετών και την Mary Emma Thames, ηλικίας 8 ετών, στο Alcolu, που βρίσκεται στην κομητεία του Clarendon της Νότιας Καρολίνας, στις 23 Μαρτίου 1944. 
Το Alcolu ήταν ένα μικρό εργοτάξιο αφού στην πόλη λευκοί και οι μαύροι δούλευαν στις σιδηροδρομικές γραμμές. Τα κορίτσια είχαν εξαφανιστεί ενώ είχαν βγει με τα ποδήλατά τους για να κόψουν λουλούδια. Καθώς περνούσαν από την κατοικία του Stinney, ζήτησαν από τον μικρό George και την αδελφή του, την Katherine, αν ήξεραν πού να βρουν "maypops", (λουλούδια του πάθους). Αφού τα κορίτσια δεν επέστρεφαν, οργανώθηκαν ομάδες αναζήτησης, με εκατοντάδες εθελοντές. Τα νεκρά σώματα των κοριτσιών βρέθηκαν το επόμενο πρωί σε μια τάφρο γεμάτη με λασπόνερα. Και τα δύο είχαν σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι. 
Ο Stinney είχε ενταχθεί στις ομάδες αναζήτησης και είπε σε κάποιον άλλο πως είχε μιλήσει με τα κορίτσια την ημέρα της δολοφονίας τους. Καθώς αυτός και η αδελφή του ήταν τα τελευταία άτομα που παραδέχτηκαν ότι είδαν τα κορίτσια ζωντανά, ο Stinney συνελήφθη λίγες ώρες μετά την ανακάλυψή του. Ο Stinney σκέφτηκε πως απλά τον συνέλαβαν επειδή ανέφερε ότι είχε δει τα κορίτσια νωρίς την ημέρα της δολοφονίας τους. Ανακρίθηκε από πολλούς λευκούς αξιωματικούς κεκλεισμένων των θυρών χωρίς μάρτυρες εκτός από τους αστυνομικούς μέσα σε μια ώρα. Ένας ανακριτής ανακοίνωσε ότι ο Stinney είχε ομολογήσει το έγκλημα. 
Σύμφωνα με την ομολογία, ο Stinney ήθελε να "κάνει σεξ" με την 11χρονη Betty June Binnicker και δεν θα μπορούσε να το κάνει μέχρι να απομακρυνθεί από τον τόπο η φίλη της, Mary Emma Thames, ηλικίας 8 ετών. Έτσι, αποφάσισε να σκοτώσει τη Mary Emma. Όταν πήγε να σκοτώσει τη Mary Emma, και τα δύο κορίτσια "τρόμαξαν" και έτσι αποφάσισε να σκοτώσει και τη Betty June, με ένα καρφί 14 ιντσών που το βρήκαν στο ίδιο χαντάκι σε μικρή απόσταση από τα σώματα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ανακριτών, ο Stinney φαίνεται ότι κατόρθωσε να σκοτώσει και τα δύο ταυτόχρονα, προκαλώντας σοβαρό αμβλύ τραύμα στα κεφάλια τους, σπάζοντας τα κρανία της κάθε μιας σε τουλάχιστον 4-5 κομμάτια. 
"Επειδή δεν υπήρχε το 1944 το δικαίωμα Miranda (το δικαίωμα που έχεις να παραμείνεις σιωπηλός σε οτιδήποτε λέγεται που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του κατηγορούμενου σε δικαστήριο), ο Stinney κατηγορήθηκε χωρίς παρουσία δικηγόρου ενώ οι γονείς του δεν είχαν δικαίωμα πρόσβασης στον χώρο κράτησης. Δεν υπάρχει γραπτή ομολογία, μόνο μερικές χειρόγραφες σημειώσεις ενός ανακριτή που ήταν παρών κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, ο οποίος είπε ότι «οι αστυνομικοί είχαν προσφέρει παγωτό στο αγόρι για να ομολογήσει τα εγκλήματα». 
Την επόμενη μέρα, στον Stinney απαγγέλθηκε κατηγορία για φόνους πρώτου βαθμού. Η διάχυτη θλίψη στην πόλη, μετατράπηκε μέσα σε λίγες ώρες σε οργισμένο θυμό, με τις δολοφονίες να αυξάνουν τη φυλετικά και πολιτικά φορτισμένη ένταση. 
Οι εργάτες απείλησαν να γκρεμίσουν την τοπική φυλακή για να λιντσάρουν τον Stinney, αλλά τον είχαν μεταφέρει στο Τσάρλεστον για την επιβολή του νόμου. Ο πατέρας του Stinney απολύθηκε από τη δουλειά του και η οικογένεια Stinney εγκατέλειψε την πόλη μέσα στη νύχτα λόγω φόβου για τη ζωή τους. Αυτή ήταν η Νότια Καρολίνα το 1944, με ένα μαύρο αγόρι κατηγορούμενο, δύο λευκά κορίτσια θύματα και μια λευκή επιτροπή ενόρκων αποτελούμενη από άντρες. Ο Stinney δεν είχε ούτε την ελάχιστη ευκαιρία να αποδείξει οτιδήποτε. 

 Εκτέλεση 
Η εκτέλεση του George Stinney έγινε στο State Penitentiary της Νότιας Καρολίνας , στις 16 Ιουνίου 1944. Στις 7:30 μ.μ., ο Stinney περπάτησε στο θάλαμο εκτέλεσης με μια Βίβλο στο χέρι του, την οποία χρησιμοποίησε αργότερα ως αναπαυτικό κάθισμα στην ηλεκτρική καρέκλα. Το μέγεθος του (σε σχέση με τους πλήρως ανεπτυγμένους κρατούμενους) παρουσίαζε δυσκολίες στο να ασφαλιστεί στο πλαίσιο που συγκρατεί τα ηλεκτρόδια. 
Ούτε η μάσκα προσώπου έκανε γιατί ήταν μέγεθος για ενήλικες. Όταν χτυπήθηκε με το πρώτο κύμα ηλεκτρισμού των 2.400 V, η μάσκα που κάλυπτε το πρόσωπό του γλίστρησε "αποκαλύπτοντας τα δάκρυα στα μάτια και το σάλιο που έβγαινε από το στόμα του" ... Μετά από δύο ακόμα προσπάθειες ηλεκτροπληξίας το αγόρι πέθανε . Ο Stinney κηρύχθηκε νεκρός εντός τεσσάρων λεπτών από την αρχική ηλεκτροπληξία. 

 Αναλύοντας την αδικία 
Σύμφωνα με την πολιτική αναλύτρια και συγγραφέας ,Ζέρλινα Μάξγουελ, η δίκη διεξήχθη στις 24 Απριλίου στο δικαστήριο του Clarendon County. Η επιλογή της επιτροπής των ενόρκων ξεκίνησε στις 10 π.μ., τελειώνοντας λίγο μετά το μεσημέρι, και η δίκη ξεκίνησε στις 2:30 μ.μ. 
Το δικαστήριο ήταν γεμάτο με ένα λευκό ακροατήριο, καθώς οι Αφρο-Αμερικανοί δεν είχαν πρόσβαση πουθενά. Τα αρχεία μαρτυρούν ότι 1.000 έως 1.500 άτομα ήθελαν να μπουν στο δικαστήριο. Ο δικηγόρος που ορίστηκε στο δικαστήριο του Stinney ήταν ο 30χρονος Charles Plowden. Ο Plowden είχε πολιτικές φιλοδοξίες και η δίκη ήταν για τον ίδιο μια πολύ καλή ευκαιρία. Το δίλημμα του ήταν πώς να δώσει μια επαρκή υπεράσπιση ώστε να μην μπορεί να κατηγορηθεί για ανικανότητα, αλλά να μην είναι τόσο παθιασμένη ώστε να το θυμούνται οι ντόπιοι λευκοί ώστε κάποια μέρα να τον ψηφίσουν Ενώ ο Plowden προετοίμαζε να πάρει μια πολιτική θέση την άνοιξη, δεν ήταν ο μόνος για τον οποίο η δίκη θα είχε πολιτικές συνέπειες. Ήταν και ο Sheriff Gamble. 
Ο Plowden δεν έψαξε για μάρτυρες. Η υπεράσπιση αναφέρθηκε αποκλειστικά στον ισχυρισμό ότι ο Stinney ήταν πολύ νέος για να θεωρηθεί υπεύθυνος για τα εγκλήματα. Ωστόσο, ο νόμος στη Νότια Καρολίνα το 1944 θεωρούσε κάποιον άνω των 14 ετών ως ενήλικα. 
Η δίωξη απλώς έγινε με την έκδοση του πιστοποιητικού γέννησης του Stinney που φαινόταν ότι ήταν ηλικίας δεκατεσσάρων και πέντε μηνών. Κλείνοντας επιχειρήματα που ολοκληρώθηκαν στις 4:30 μ.μ., οι ένορκοι αποσύρθηκαν λίγο πριν τις 5 μ.μ. και συζήτησαν για 10 λεπτά, επιστρέφοντας με μια ετυμηγορία χωρίς κανένα έλεος. 
Ο Stinney καταδικάστηκε σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα. Όταν ρωτήθηκε για τις εφέσεις, ο Plowden απάντησε ότι δεν θα υπάρξει προσφυγή, καθώς η οικογένεια Stinney δεν είχε χρήματα να πληρώσει για την συνέχεια. Όταν ρωτήθηκε για τη δίκη, η Lorraine Binnicker Bailey, η αδελφή της Betty June Binnicker, ενός από τα δολοφονημένα κορίτσια, δήλωσε: «Όλοι ήξεραν ότι το έκανε, ακόμα και πριν από τη δίκη. Ήξεραν ότι το έκανε. Αλλά, δεν νομίζω ότι είχε δίκαια δίκη». 

 Ακόμη ένοχος 
Σχολιάζοντας την απόπειρα του 2011 να καταθέσει μια πρόταση για επανάληψη της υπόθεσης, ο δικηγόρος Steve McKenzie δήλωσε: 
 «Ο Stinney ήταν ένας βολικός στόχος. Αλλά πώς μπορείς να μην απαλλάξεις κάποιον αφού δεν υπάρχει απολύτως καμία απόδειξη; Υπήρχε μόνο ο εξαναγκασμός για την ομολογία . Η ομολογία δεν είναι γραμμένη πουθενά. Πρόκειται για μια προφορική ομολογία που κατέθεσαν δύο λευκοί αστυνομικοί μπροστά σε μια λευκή επιτροπή ενόρκων. 
Οι τοπικές εκκλησίες, η NAACP ( National Association for the Advancement of Colored People) και τα συνδικάτα παρακαλούσαν τον κυβερνήτη, Olin D. Johnston, να σταματήσει την εκτέλεση και να μετατρέψει την ποινή σε ισόβια κάθειρξη, αναφερόμενοι στην ηλικία του Stinney για ελαφρυντικό. Υπήρξε ουσιαστική διαμάχη για την εκκρεμούσα εκτέλεση, με έναν πολίτη να γράφει στον Johnston, δηλώνοντας: "Η εκτέλεση παιδιών είναι μόνο για τον Χίτλερ". Παρ 'όλα αυτά, υπήρχαν υποστηρικτές της εκτέλεσης του Stinney. Μια άλλη επιστολή προς τον Johnston δήλωνε: "ένιωσα πολύ χαρούμενος όταν άκουσα την απόφασή σας σχετικά με τον άγριο Stinney." Ο Johnston δεν έκανε τίποτα, επιτρέποντας έτσι να συνεχιστεί η εκτέλεση. 
Οι δικηγόροι της Νότιας Καρολίνας Steve McKenzie, Shaun Kent και Ray Chandler υποστηρίζουν τον George Frierson σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν μια μεταθανάτια χάρη για τον Stinney. Ο Frierson είναι ερευνητής από το Alcolu ο οποίος ανακαίνισε την υπόθεση το 2005, ενώ έκανε ιστορική έρευνα για τους Αφροαμερικανούς. Ο McKenzie σε συνέντευξή του το 2011 δήλωσε ότι δεν έχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η περίπτωση ήταν μια αδικία. Είπε ότι η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων κατέστησε δύσκολη την έρευνα για τον Stinney, αλλά ελπίζει ότι οι ένορκες βεβαιώσεις τριών νέων μαρτύρων, ένας εκ των οποίων θα μπορούσε να παράσχει ένα ατράνταχτο στοιχείο, θα ήταν αρκετό για να ανοίξει ξανά η υπόθεση. 
Εάν μπορέσουμε να ανοίξουμε την υπόθεση, μπορούμε να πάμε στον δικαστή και να πούμε: «Δεν υπήρχε κανένας λόγος να μείνει καταδικασμένο αυτό το παιδί αιωνίως. Δεν υπήρχαν στοιχεία που να παρουσιάστηκαν στους ενόρκους. Δεν υπήρχε έγγραφη ομολογία. Αυτή η περίπτωση πρέπει να ξανανοίξει. Αυτή είναι μια αδικία που πρέπει να αποκατασταθεί ». Είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι αν μπορέσουμε να πείσουμε τους μάρτυρες πρέπει να προχωρήσουμε, και θα έχουμε επιτυχία στο δικαστήριο. Ελπίζουμε ότι θα έχουμε έναν μάρτυρα που πρόκειται να πει πως ήταν παρών στην δολοφονία και ο Stinney δεν έκανε την δολοφονία. 
Ο George Frierson δήλωσε σε συνεντεύξεις του ότι "... υπήρξε ένα πρόσωπο που είχε στοχοποιηθεί ως ένοχος, ο οποίος έχει πεθάνει τώρα. Και ειπώθηκε από την οικογένεια του πως τους εξομολογήθηκε το έγκλημα. Ο Frierson είπε ότι ο φημολογούμενος ένοχος είναι γόνος γνωστής, εξέχουσας λευκής οικογένειας. Ένα μέλος ή μέλη αυτής της οικογένειας ήταν ένορκοι του αρχικού δικαστή, η οποία είχε συστηθεί για να δικαστεί ο Stinney. 
 
Το 2014 η υπόθεση Stinney επανήλθε στις δικαστικές αίθουσες για να αθωωθεί τουλάχιστον 70 χρόνια μετά ένας 14χρονος αδίκως καταδικασμένος και εκτελεσμένος. Στις 17 Δεκεμβρίου 2014 η δικαστής Carmen Mullen κλείνει την υπόθεση αποφαινόμενη ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε μία δίκαια δίκη, έκρινε ότι η ομολογία του ήταν πιθανώς εξαναγκασμένη και συνεπώς απαράδεκτη. 
Διαπίστωσε επίσης ότι η εκτέλεση ενός 14χρονου αποτελούσε «σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία» και ότι ο δικηγόρος του «δεν κατόρθωσε να απαγγείλει εκτοπισμένους μάρτυρες ή να διατηρήσει το δικαίωμά του να ασκήσει έφεση». Όμως ο Stinney "μπορεί να είχε διαπράξει το έγκλημα". 

Επιμέλεια: Μαρία Τσολακίδη

Πηγές: 

20.11.18

 
Ζούμε στην επικράτεια του εφήμερου, στη δικτατορία της φυλής των “εφήμερων ανθρώπων”, για να θυμηθούμε τον Ιούλιο Έβολα. Τα πάντα γύρω μας έχουν την αίσθηση του “καθημερινού”, του πεπερασμένου, του αναλώσιμου, όπως η ανάγνωση της εφημερίδας που πρέπει να προλάβουμε να την τελειώσουμε “σήμερα”, διότι πολύ απλά, αύριο δε θα είναι χρηστική... 
Όλοι ζούμε εντός αυτής της “επικράτειας”, όλοι κατά καιρούς έχουμε υπάρξει ή υπάρχουμε ως “εφήμεροι”, γι αυτό, πέρα από την όποια κριτική, απαραίτητη (όσο κι επώδυνη) προσωπική άσκηση, η αυτοκριτική... 

 Εφήμερο είναι η αποθέωση της “στιγμής”, του παρόντος, της καθημερινότητας, είναι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες κουλτούρα της σύμβασης και της συναλλαγής, της χρηστικότητας, του λογικού υπολογισμού, της χυδαίας αντίληψης ότι “ο χρόνος είναι χρήμα” και “όπου γης, πατρίς”. Είναι το “αυτονόητο” του ωφελιμισμού που πέρα από τη “δουλειά” και τη “διασκέδαση” κατακλύζει και τις ανθρώπινες “σχέσεις”. 
Απουσιάζουν η χαρά της άδολης συνεύρεσης, η βιωματική εμπειρία της σύναξης, η ανιδιοτέλεια της δωρεάς, η πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνον “σημερινοί”, ότι είναι “παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας”. 
Το Εφήμερο φοβάται τις όχι κατασκευασμένες Αξίες, εκείνες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η Διαχρονία είναι η μοναδική αναγνωρίσιμη απειλή. Όλοι οι διαχειριστές του (πολιτικοί, εκδότες, “ιντελιγκέντσια”) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτε δε διαρκεί, διότι, πολύ απλά, τίποτε δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει. 
Τα πάντα είναι “σχετικά και γι αυτό ανεκτά”, τα πάντα υπάρχουν “σήμερα” για να αντικατασταθούν “αύριο”, όπως οι διανοούμενοι του συρμού και τα βιβλία τους που γίνονται “best sellers” για να πεταχτούν την επομένη μαζί με τις εφημερίδες και τα “life style” περιοδικά. Στην Ελλάδα του Εφήμερου που δεν είναι καν δυτική, αλλά εκδυτισμένη (κάτι πολύ χειρότερο, κάτι πρόστυχο, υβριδικό), όχι μόνον η “δουλειά”, η “διασκέδαση”, “οι σχέσεις”, αλλά όπως πολύ όμορφα έγραψε κάποιος, “ακόμα και η απόγνωση δεν κοινωνείται”. 

 Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, (λαών που δεν είναι καν ομοιογενείς), εξεγέρσεις αληθινές, παλλαϊκές, στις οποίες οι Εθνικές Σημαίες ενσάρκωναν την υπαρκτή διάθεση ατομικής αυτουπέρβασης και συλλογικότητας, την ετοιμότητα της θυσίας,- στη δική μας περίπτωση η συλλογική αγανάκτηση και απόγνωση ανέδειξαν μόνο την ξεκομμένη ατομικότητα. 
Ένα τυχαίο ανθρωπομάζωμα, ένα άθροισμα ατόμων, που με δίκαιη οργή και αληθινά αιτήματα βρέθηκαν “όλοι μαζί εκεί”, αλλά “ο καθένας μόνος του”, ο καθένας για τους δικούς του και μόνον ιδιαίτερους λόγους, ένα ποσοτικό άθροισμα απελπισμένων, όχι ένα ποιοτικό οργανικό σύνολο, που επειδή απειλούνταν του καθενός η ατομική ασφάλεια, (αλλά και οι μέχρι τότε χρήσιμες αυταπάτες) κινήθηκαν με το ένστικτο της απελπισμένης ατομικότητας. 

 Το Εφήμερο οικοδομεί το δικό του “χώρο”, τη δική του “πολιτεία”, τη μεγαλόπολη. Ένα χαοτικό συγκρότημα απρόσωπων κτιρίων, διαδρόμων, διαύλων και δικτύων, όπου καθημερινά “ρέει” ένας αηδιαστικός ανθρώπινος πολτός. Εκεί όπου η μεγέθυνση (ανύπαρκτων ποιοτικά μεγεθών) και η υπερβολή υποκαθιστούν την ανάγκη της ταυτότητας (είναι άραγε τυχαίο που οι ουρανοξύστες είναι το σήμα κατατεθέν των δυστοπικών αμερικανικών μεγαλουπόλεων;). 
Σ' έναν τέτοιο χώρο το Εφήμερο δεν αισθάνεται απλώς ασφαλές, αλλά και παντοδύναμο, εκεί βασιλεύει ο Μαζάνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του τα περιέγραψε ο Ίων Δραγούμης ήδη στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα! Όπως αναφέρει στο “Όσοι Ζωντανοί”, μαζάνθρωποι είναι εκείνοι “που δεν έχουν ορμές, παρά μόνον γούστα”, “που δεν έχουν εχθρούς”, παρά μόνον ανταγωνιστές, που δεν έχουν φίλους παρά μόνον συναδέλφους, που δεν έχουν ήθος, αλλά περισσεύει η διάθεσή τους στην ηθικολογία. 

 Σε λίγο καιρό όλοι, εκόντες άκοντες, θα ζούμε σε μεγαλοπόλεις, και μεγαλόπολη πέραν της χαοτικότητας, πέραν της ανθρωπόμορφης ποντικοδρομίας των δικτύων, σημαίνει πολυπολιτισμικότητα - το νέο “political correct” ιδεολόγημα των εξουσιαστών και των “χρήσιμων ηλιθίων” που περισσεύουν. “Συνύπαρξη” πολλών παράλληλων, εφήμερων κοινωνιών που δεν θα συγκροτούν κοινότητα Αξιών και Πεπρωμένου. 
Αναγκαστική συγκατοίκηση ανθρωπομαζωμάτων που θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά είτε ως “lobby” στο “Κυβερνείο”, είτε ως δυστοπικά γκέτο, όπου οι “διαχειριστές” τους θα επιβάλλουν “δυναμικά” την παρουσία και προστασία τους (“Αφροέλληνες” εναντίον “ελληνοΑσιατών”). Πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο της πολιτισμένης κοινωνίας, είναι η επιβεβαίωση της άριζης ατομικότητας. Μεγαλόπολη σημαίνει “δυστοπία”, δηλαδή βίωση της ασχήμιας ως μοναδικής πραγματικότητας, το “δύσμορφο τόπο” ως μοναδικό υπαρκτό χώρο. 
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι ένας όρος απόλυτα πολιτικός, δηλαδή υπαρκτός, παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η δυστοπία θα είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας, “όλοι ώριμα οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε”, να αποδεχόμαστε τα όποια “τετελεσμένα” ως δεδομένα. Η δυστοπία θα σηματοδοτεί το αιώνιο “σήμερα”, εν απουσία του “αύριο”. 

 Και η αντίδραση; Α, ναι. Η “αντίδραση” έρχεται σχεδόν μηχανικά. Μηχανικά και προβλέψιμα. Η δυστοπική μεγαλόπολη είναι ο κατάλληλος χώρος για να φωλιάσουν οι “όποιες ουτοπίες”, ως εναλλακτικότητα (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά και ως φυγή, ως ατομικό ή μικρο-ομαδικό καταφύγιο, ως οπιούχα συνήθεια σε χασισοποτείο. Μήπως ως “ουτοπικές αντιδράσεις” δεν λειτουργούν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις και οι πολιτικές σέχτες που φαντασιώνονται ότι συνιστούν πολιτικά κινήματα; 
Να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στην έννοια “ουτοπία”, πολλές φορές προσφέρεται αφειδώς ως ανώδυνη εκτόνωση. Επαναλαμβάνω: να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην “ουτοπία” και όταν δεν λειτουργεί ευνουχιστικά, δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην επανεύρεση του απωλεσθέντος παραδείσου, αντιθέτως πολλές φορές στρώνει το δρόμο προς την κόλαση. Μήπως η Καμπότζη δεν μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο, από τον κομμουνιστή χασάπη Πολ Ποτ και τους “Ερυθρούς Χμερ” του στο κυνήγι της ουτοπίας της αγροτικής κολλεκτίβας; Η ουτοπία είναι απαραίτητη, ναι! Αλλά ως διεγερτικό, ως δείκτης για την ευτοπία, όχι ως νεφελοκοκκυγία. Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία. 

 Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. 
Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποιά πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. 
Να προτείνουμε τον κοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. 
Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς; 


7.11.18

Jeffrey Ludwig 
Στη δεκαετία του 1960, ήμουν ένας ενημερωμένος, αλλά αφελής προπτυχιακός φοιτητής, και θυμάμαι ότι ήμουν στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και συζητούσα με τον πρόεδρο του Τμήματος Χημείας, καθηγητή Charles C. Price. Μου είπε ότι ήταν πρόεδρος των United World Federalists και ρώτησε αν ήξερα τι είναι αυτή η οργάνωση. Όταν είπα όχι, απάντησε ότι πίστευαν σε μια παγκόσμια κυβέρνηση που θα έβγαινε μέσα από τον ΟΗΕ

Δεν είχα ποτέ ακούσει κανείς να προτείνει αυτή την ιδέα πριν. Για μένα, τα Ηνωμένα Έθνη ήταν ένας φιλανθρωπικός οργανισμός αφιερωμένος στην άσκηση πιέσεων προς την παγκόσμια κοινότητα προς την κατεύθυνση της ειρήνης και στη λειτουργία φιλανθρωπικών προγραμμάτων που θα βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους φτωχούς λαούς του κόσμου. Φανταζόμουνα τον ΟΗΕ ως ένα είδος φιλανθρωπικής ΜΚΟ σε παγκόσμια κλίμακα. 

 Πώς θα προέκυπτε το όραμα της καθηγητή Price για μια νέα παγκόσμια κυβέρνηση; Αν και υπήρχε ένα σοσιαλιστικό νήμα στο ιδρυτικό τους έγγραφο, τα Ηνωμένα Έθνη σχηματίστηκαν με βάση το όραμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρουσιάστηκε στην «Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (UDHR), η οποία καθόρισε ότι τα δικαιώματα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την πρόοδο της παγκόσμια κοινότητας και αποτελούν το στυλοβάτη για την ανύψωση της ανθρώπινης ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ατόμου. 

Το έγγραφο UDHR ακολούθησαν πολλά καταπληκτικά έγγραφα που παρουσίαζαν τα δικαιώματα ως κεντρική ιδέα του μετα-φεουδαρχικού κόσμου: τη Δήλωση (ή νόμο) των Δικαιωμάτων του 1689, την Αμερικανική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας με τη σημαντική και ισχυρή επιβεβαίωση των αναφαίρετων φυσικών δικαιωμάτων, τον ισχυρό Αμερικανικό Νόμο για τα Δικαιώματα που θεσπίστηκε το 1791, και τη Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789). 

 Η λέξη "δικαιώματα" ("rights") εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε πρόταση του συνολικά 1869 λέξεων εγγράφου του ΟΗΕ. Το έγγραφο έχει κυριολεκτικά εμμονή με τα δικαιώματα. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες αποκλίσεις από τη χρήση των δικαιωμάτων που όλοι γνωρίζουμε. 
Στο άρθρο 3, αντί των αναφαίρετων δικαιωμάτων της «ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυχίας» που βρίσκονται στην Αμερικάνικη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ο ΟΗΕ δηλώνει το δικαίωμα όλων σε "ζωή, ελευθερία και ασφάλεια του ατόμου". Υπονοούν ότι η ασφάλεια θα φέρει την ευτυχία; Ή μήπως υπονοούν ότι η ευτυχία είναι πάρα πολύ εφήμερη αξία και πολύ «δυτική»; 

Ίσως περισσότεροι παγκόσμιοι στόχοι επιβίωσης χρειάζονται περισσότερο. Βλέπουμε μια επανάληψη στοιχείων που βρίσκονται στο αμερικάνικο Bill of Rights, όπως η καταδίκη της σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας (άρθρο 5), η δέουσα διαδικασία (άρθρα 6,7,8,9,10,11,14,17), η παράνομη αναζήτηση και η κατάσχεση (Άρθρο 12) και η ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι (άρθρα 19, 20). 
Υπάρχουν όμως νέα δικαιώματα τα οποία, ήδη από το 1945, δείχνουν το δρόμο προς την παρέμβαση του ΟΗΕ στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε όλο το έγγραφο, διακηρύσσουν το δικαίωμα σε τρόφιμα, ρουχισμό, ιατρική περίθαλψη, κοινωνικές υπηρεσίες, παροχές ανεργίας και αναπηρίας, παιδική φροντίδα και δωρεάν εκπαίδευση, καθώς και το δικαίωμα στην «πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας» και το δικαίωμα της ελεύθερης συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή της κοινότητας ... και της απόλαυσης στις τέχνες".Το 2015, εβδομήντα χρόνια μετά το αρχικό έγγραφό τους, τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα τεράστιο βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση, που μνημονεύθηκε μόνο στο πρώτο οργανωτικό τους έγγραφο. 
 
Εξέδωσαν ένα έγγραφο με τίτλο "Η Μεταμόρφωση του Κόσμου μας: η Ατζέντα για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του 2030" ("Transforming Our World: the 2030 Agenda for Sustainable Development"). 
Το έγγραφο αυτό αριθμεί 91 αριθμημένα τμήματα του προγράμματος του ΟΗΕ για την παγκόσμια κυβέρνηση. Το UDHR αναφέρεται μόνο μία φορά σε ολόκληρο το έγγραφο στο άρθρο 19. 
Σε αντίθεση με το αρχικό "μητρικό έγγραφο" που είχε λιγότερες από 1900 λέξεις, το έγγραφο αυτό έχει 14.883 λέξεις. Τα 91 θέματα ασχολούνται με θέματα που εμπίπτουν στα πέντε κεφάλαια των Ανθρώπων, του Πλανήτη, της Ευημερίας, της Ειρήνης και της Συνεργασίας. Επιπλέον, το έγγραφο παρέχει 17 “Sustainable Development Goals” (στόχους βιώσιμης ανάπτυξης ή SDGs) για τη βελτίωση της ζωής στον πλανήτη. Τι σημαίνει ο όρος "βιώσιμος"; 

Ο πιο συχνά αναφερόμενος ορισμός προέρχεται από την Παγκόσμια Επιτροπή του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη: «η αειφόρος ανάπτυξη είναι μια ανάπτυξη που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παρόντος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες». 
Οι προηγούμενες ιδέες και τα ιδεώδη των δικαιωμάτων, της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης εντάσσονται στην κάλυψη των "αναγκών" και του ρητού περιβαλλοντισμού που τονίζει την αποτροπή της εξάντλησης των σπάνιων πλανητικών πόρων. Φυσικά, εδώ έχουμε το μαρξιστικό αξίωμα ότι η κοινωνία πρέπει να οργανωθεί γύρω από την ιδέα του "από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του", αλλά προσαρμοσμένη με μια αίσθηση σύγχρονης προόδου. 

 Ολόκληρο το "Transforming Our World" έγγραφο εκτυλίσσεται σε ένα ρεύμα ευσεβών πόθων για ένα ουτοπικό μέλλον. Πρόκειται για ένα ουτοπικό όνειρο. Πέντε από τα 17 αντικείμενα αφορούν το περιβάλλον. Υπάρχουν στόχοι για τις πόλεις, για τις γυναίκες, για τους φτωχούς, ακόμη και για τη ζωή κάτω από το νερό. Καμία απολύτως σφαίρα ανθρώπινης δραστηριότητας δεν εξαιρείται από τον έλεγχο από τον ΟΗΕ. 
Η λέξη-κλειδί φυσικά δεν είναι πλέον τα "δικαιώματα" εκτός από μια λοξή αναφορά στο άρθρο 19. Στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας τους εδώ δεν είδε την λέξη δικαιώματα ούτε μία φορά σε αυτό το έγγραφο, παρόλο που η λέξη αυτή εμφανίστηκε σχεδόν σε κάθε πρόταση του αρχικού εγγράφου του ΟΗΕ. 
 
Οι οραματιστές της παγκόσμιας κυβέρνησης (the “one-worlders”) της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960 βρίσκονται τώρα στην έδρα του οδηγού του ΟΗΕ και έχουν κάνει τη δική τους κίνηση. 
Η επικάλυψη της μαρξιστικής ρητορικής σχετικά με το "meeting needs" ("ικανοποίηση αναγκών") έχει μεταφερθεί στην κεντρική σκηνή. Ο ΟΗΕ έχει αναθέσει ένα χρονοδιάγραμμα για να προχωρήσει στο σχέδιο της πλανητικής ηγεμονίας του. Αυτός ο προβαλλόμενος «μετασχηματισμός του κόσμου» που υποδηλώνει (χωρίς όμως περαιτέρω λεπτομέρειες) μια νέα παγκόσμια τάξη περιβαλλοντικής ευθύνης και μια σημαντική μείωση της φτώχειας και της πείνας, δεν αναφέρεται ποτέ στην πρακτική διάσταση της τεράστιας χειραγώγησης ανθρώπων από τους κυνικούς ηγέτες και τους αμαθείς γραφειοκράτες που κρατούν τις θέσεις τους μέσω της τρομοκρατίας και της δωροδοκίας. 

Ποτέ δεν αναφέρονται στην ανικανότητα και τη διαφθορά, τους δίδυμους αδελφούς της οικογένειας της δωροδοκίας και της μίζας. Το έγγραφο απεικονίζει έναν ειλικρινή κόσμο όπου όλοι όσοι βρίσκονται στην εξουσία θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα παρά τα καθημερινά παραδείγματα εγωισμού, διαφθοράς, δολοφονικών προθέσεων, διαβολικών χειρισμών, κλοπών, προσωπικής ανηθικότητας, μίσους και απόλυτης διαφθοράς πολλών κυβερνητικών ηγετών σε κάθε χώρα στον κόσμο και στις κεφαλές των επιχειρήσεων. 

Δεν είναι η ίδια η ατζέντα για την αειφόρο ανάπτυξη μια από αυτές τις διαβολικές χειραγωγήσεις; Το ιδανικό της βιωσιμότητας δεν συνδέεται με την χριστιανική κοσμοθεωρία. Αντίθετα, η ατομική ελευθερία βυθίζεται σε μια επιστημονικά καθορισμένη κολεκτιβιστική νοοτροπία που οι τελικές αποφάσεις βρίσκονται στα χέρια των διαβολικών και γνωστών σε όλους μας Big Brothers. 

Η σημασία του κάθε ατόμου υποβαθμίζεται. Προωθείται από έναν ΟΗΕ που δεν είναι πλέον φιλο-δυτικός, ένα πολύ μεγαλύτερο σώμα από ό, τι υπήρχε το 1945. Θα το δεχτούμε ή μήπως είναι καιρός περισσότερο από ποτέ να αρχίσουμε να επανεξετάζουμε τη συμμετοχή μας σε αυτό το μη βιώσιμο σώμα; 


ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO