Advertise Space

στον Τοίχο






One of our favorite charts which certainly is worth 1,000 words or more (and which we last showed just 2 days ago), is the following from Bank of America Chief Investment Strategist Michael Hartnett, which shows that not only does every Fed tightening cycle end with a financial "event", a polite banker word for crash...
... but it also hints at what fed funds rate (and thus "when") the next crash will happen. 

 Another favorite charts is this one, also from Hartnett, which shows that the liquidity supernova which has been the sole driver behind one of the longest artificial "bull markets" in history, is rapidly fading and when the world central bank balance sheets peak in mid-2018, they will then start contracting resulting in an explosion in volatility as an entire generation of traders has no idea how to "trade", i.e. sell in addition to buy, in the absence of training wheels...
The result is a 100% guaranteed crash, the only question is when and how severe. 

While this assessment may be simple, it is also correct, as a whimsical overnight essay by Deutsche Bank's chief macro strategist Alan Ruskin notes, in which among many other things, the Deutsche Banker says what are arguably the 8 smartest words in finance: "we should not over complicate the macro picture." 

So what does one get when one simplifies all the unnecessary noise? 

Ruskin's answer is below: 
A starting point should be that every Fed tightening cycle creates a meaningful crisis somewhere, often external but usually with some domestic (US) fall out. Fed tightening can be likened to the monetary authorities shaking a tree with some overripe fruit. It is usually not totally obvious what will fall out, but that there is ‘fall out’ should be no surprise. 

Going back in history, the 2004-6 Fed tightening looked benign but the US housing collapse set off contagion and a near collapse of the global financial system dwarfing all post-war crises. 

The late 1990s Fed stop start tightening included the Asia crisis, LTCM and Russia collapse, and when tightening resumed, the pop of the equity bubble. 

 The early 1993-4 tightening phase included bond market turmoil and the Mexican crisis. 

 The late 1980s tightening ushered along the S&L crisis. 

 Greenspan’s first fumbled tightening in 1987 helped trigger Black Monday, before the Fed eased and ‘the Greenspan put’ took off in earnest. 

 The early 80s included the LDC/Latam debt crisis and Conti Illinois collapse. 

 The 1970s stagflation tightening was when the Fed was behind ‘the curve’ and where inflation masked a prolonged decline in real asset prices. 

 Lest we think there is nothing going on and the Fed has hardly tightened, that is true when it comes to the funds rate, but: i) tightening is coming after extreme and prolonged accommodation; ii) it is taking forms we do not fully understand as major Central Bank balance sheet expansion shifts from 2 trillion USD a year asset expansion to shrinkage in the next year. iii) the US already has the highest 2y, 5y, 10y nominal and real interest rates in the G10 world - a phenomena last mirrored in the great USD boom cycle of 1983-84 when it just so happens the US was pursuing considerable fiscal accommodation and tight monetary policy that was also unique in the G10 world. 

 The simple point is vol (domestic measures like the VIX and more ‘external’ measures like the CVIX) will take on many forms, but it has a strong pattern of following the Fed by 18-24 months when the Fed raises rates. As an example, at the moment there are a host of idiosyncratic stories in EM that look to be largely tangential victims. Where the US rate cycle is relevant is that the past extreme external policy accommodation can no longer mask domestic issues including valuation extremes like compressed credit spreads. That the USD was going down initially as US rates went up also gave the appearance that ‘this time is different’ and a benign Fed tightening cycle would ensue. 

So far, US-specific risk, including apparent risky spots in HYG, have held up comparatively well. In current circumstances, this good US asset news is actually bad news for select (over-ripe) assets abroad because it emboldens and frees the hand of the Fed to shake the tree more. 

 In this regard, USD strength is finally tightening domestic financial conditions in the US a little, and is a necessary (but as yet not nearly sufficient) condition to slow the Fed down. 

 And here is a post script to Ruskin's essay this morning from our favorite DB credit strategist, Jim Reid: 

 A reminder that our note from last September suggested that financial crises have been a very regular feature of the post-Bretton Woods system (1971-) and that based on history we’d be stunned if we didn’t have another one in some form or another by around the end of this decade/turn of the next one.
The most likely catalyst was the “great unwind” of loose monetary policy/QE around the world at a time of still record debt levels. We would stand by this and I suppose the newsflow and events this year so far makes me more confident of this even if we’re still unsure on the timing or the epicentre. 

Tyler Durden


In a sign the currency’s status in international finance is on the rise, and just a few short weeks after China unveiled its Yuan-denominated oil futures contract, the CEO of the London Metal Exchange has confirmed that it is planning to introduce yuan-denominated metal products.
As we noted recently, interest in China's yuan-denominated oil futures contract has soared since inception...the share of yuan contracts in global trading jumped to 12% compared to eight percent in March and 14% of WTI volume, up from 2% in April.
The contract is thundering into action,” said Stephen Innes, head of trading for Asia/Pacific at futures brokerage OANDA in Singapore, as quoted by Reuters. 

 “It makes sense for Iran to begin selling oil under contracts denominated in yuan rather than dollars.

Which could explain why, as The South China Morning Post reports, LME CEO Matthew Chamberlain said in an interview in Hong Kong... 

 “At present, investors are trading our products in US dollars. We would definitely like to explore the possibility of launching products denominated in offshore renminbi,” 

The LME, owned by Hong Kong Exchanges and Clearing (HKEX), already allows traders to use the Chinese currency as collateral. HKEX last July has also introduced yuan-denominated gold futures. 

Chamberlain could not say when the new products will be launched but he is confident yuan-denominated products would be popular because the currency has become more widely use in global finance. 

 “Chinese investors are definitely very active customers at the LME. They are trading through mainland brokers who are members of the LME or western firms.” 

 “We believe with the increasing number of Chinese trading in our market, there would be more Chinese companies wishing to join the LME.” 

 Additionally, International Finance reports that Gary Cheung, chairman of the Hong Kong Securities Association, said: “

Allowing Chinese manufacturers and investors to trade in yuan instead of the US dollar would reduce their currency risk. If the LME wants to attract more Chinese investors to its market, it makes perfect sense for it to launch the yuan metal contracts.” 

Is the tide turning on the USDollar's reserve status? Remember, nothing lasts forever...
Even The World Bank's former chief economist wants to replace the US dollar with a single global super-currency, saying it will create a more stable global financial system. 

"The dominance of the greenback is the root cause of global financial and economic crises," Justin Yifu Lin told Bruegel, a Brussels-based policy-research think tank. "The solution to this is to replace the national currency with a global currency.    

Tyler Durden


The acceleration of non-linear consequences will surprise the brainwashed, loving-their-servitude mainstream media. Linear correlations are intuitive: if GDP declines 2% in the next recession, and employment declines 2%, we get it: the scale and size of the decline aligns.

In a linear correlation, we'd expect sales to drop by about 2%, businesses closing their doors to increase by about 2%, profits to notch down by about 2%, lending contracts by around 2% and so on.

But the effects of the next recession won't be linear--they will be non-linear, and far more devastating than whatever modest GDP decline is registered. To paraphrase William Gibson's insightful observation that "The future is already here — it's just not very evenly distributed": the recession is already here, it's just not evenly distributed-- and its effects will be enormously asymmetric.

Non-linear effects can be extremely asymmetric. Thus an apparently mild decline of 2% in GDP might trigger a 50% rise in the number of small businesses closing, a 50% collapse in new mortgages issued and a 10% increase in unemployment.

Richard Bonugli of Financial Repression Authority alerted me to the non-linear dynamic of the coming slowdown. I recently recorded a podcast with Richard on one sector that will cascade in a series of non-linear avalanches once the current asset bubbles pop and the current central-bank-created "recovery" falters under its staggering weight of debt, malinvestment and speculative excess.

 The core dynamic of the next recession is the unwind of all the extremes:extremes in debt expansion, in leverage, in the explosion of debt taken on by marginal borrowers, in malinvestment, in debt-fueled speculation, in emerging market debt denominated in US dollars, in financial repression, in political corruption--the list of extremes that have stretched the system to the breaking point is almost endless.

Public-sector pensions are just the tip of the iceberg. What happens when the gains in equities and bonds that have nurtured the illusion that public-sector pension funds are solvent and can be funded by further tax increases reverse into losses?

Pushing taxes high enough to fund soaring public pension obligations will spark taxpayer revolts as the tax increases will be monumental once the delusion of solvency is stripped away in the upcoming recession.

The entire status quo rests on the marginal borrower/buyer. All the demand for pretty much anything has been brought forward by the central banks' repression of interest rates and the relentless goosing of liquidity: anyone who can fog a mirror can buy a vehicle on credit, get a mortgage guaranteed by a federal agency, or pile up credit card and student loan debts.

Those with stock portfolios can gamble with margin debt; those with access to central bank credit can borrow billions to fund stock buy-backs or the purchase of competitors, the better to establish a cartel or quasi-monopoly.

What's not visible in all the cheery statistics is how many enterprises and households are barely keeping their heads above water as inflation shreds the purchasing power of their net incomes. Inflation is supposedly tame, but once again, following Gibson's aphorism, inflation is already here, it's just not evenly distributed.

While employees with employer-paid health insurance are dumbstruck by $50 or $100 increases in their monthly co-pays, those of us who are paying the unsubsidized "real cost of health insurance" are being crushed by increases in the hundreds of dollars per month.

The number of cafes, restaurants and other small businesses with high fixed costs that will close as soon as sales falter is monumental. Add up soaring healthcare premiums, increases in minimum wages, higher taxes and junk fees and rising rents, and you have a steadily expanding burden that is absolutely toxic to small businesses.

The first things to go are marginal employees, overtime, bonuses, benefits, etc.--whatever can be jettisoned in a last-ditch effort to save the company from insolvency. The first bills cash-strapped households will stop paying are credit cards, auto loans and student loans; defaults won't notch higher by 2%; they're going to explode higher by 20% and accelerate from there.

Here are a few charts that reveal the extremes that have been reached to maintain the illusion of "recovery" and normalcy: total credit has exploded higher, after a slight decline very nearly brought down the global financial system in 2008-09:

The massive expansion of assets purchased by central banks will eventually be slowed or even unwound, removing the rocket fuel that's pushed stocks and bonds to the moon:

As governments/central banks borrow/print "money" in increasingly fantastic quantities to keep the illusion of "recovery" alive, the currencies being debauched lose purchasing power. Venezuela is not an outlier; it is the first of many canaries that will be keeling over in the coal mine.
Wide swaths of the economy won't even notice the recession devastating the rest of the economy, at least at first. Public employees will be immune until their city, county, state or agency runs out of money and can no longer fund its obligations; shareholders of Facebook et al. who cashed out at the top will be doing just fine, booking their $18,000 a night island get-aways, and those few willing to bet on declines in the "everything bubbles" of real estate, stocks and bonds will eventually do well, though the Powers That Be will engineer massive short-covering rallies in a last-ditch effort to mask the systemic rot.

The acceleration of non-linear consequences will surprise the brainwashed, loving-their-servitude mainstream media. The number of small businesses that suddenly close will surprise them; the number of homeowners jingle-mailing their "ownership" (i.e. obligation to pay soaring property taxes) to lenders will surprise them; the number of employees being laid off will surprise them, and the collapse of new credit being issued will surprise them.

Don't be surprised; be prepared.

charles hugh smith


του Simple Man
Τι κάνουμε εδώ μέσα στο δίκτυο ανωνύμως; Γράφουμε πομπώδη κείμενα με λόγους πύρινους, κάνουμε αστειάκια για τους έμμισθους πολιτικούς και το πιο θλιβερό συμμετέχουμε στον καταιγισμό παραπληροφόρησης άλλοι ασυνείδητα και άλλοι συνειδητά. 
Αυτά που πριν μία 20ετία κομματόσκυλα και αγανακτισμένοι έκαναν στα καφενεία της γειτονιάς, κάνουμε εμείς εδώ μέσα. Και ο πολιτικάντης στο μπαλκόνι χαίρεται, όπως και τότε. Καταντήσαμε να κάνουμε την αυτοψυχοθεραπεία μας και κάποια κομματικά γραφεία μέσα από την ανωνυμία να κάνουν αισχρότερη δουλειά από τα αφεντικά τους. 
Το διαδίκτυο έχει μετατραπεί εδώ και καιρό σε ένα επικίνδυνο όπλο. Πίσω από την ταμπέλα της «δημοσιογραφίας των πολιτών» ξεπεράσαμε ακόμα και τους δημοσιογράφους. Όχι αυτούς που με διασταύρωση πληροφοριών και άνευ προσωπικού συμφέροντος καταθέτουν αλήθειες, αλλά από τους άλλους που λόγω των καταπιεσμένων προσωπικών φιλοδοξιών, του ασυγκράτητου εγωκεντρισμού και πολύ συχνά ενός μικρού μεροκάματου γνωστών-άγνωστων κομματικών γραφείων, γράφουν ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν χωρίς πάντα την ευθύνη της υπογραφής τους. Και ο Έλληνας τσιμπάει. 
Πάντα τσιμπούσε στα επικοινωνιακά τεχνάσματα των επαγγελματιών, πόσο μάλλον στις «αθώες» εξάρσεις «αθώων» ανωνύμων που είναι άγνωστο πώς βρίσκουν δημοσιογραφικές πηγές και ιδιαιτέρως ευαίσθητα στοιχεία. Κάνουν την «επανάσταση» να τα αναρτούν και μετά από λίγο σού πασάρουν και την φωτογραφία ή την ομιλία αυτού του οποίου υπερασπίζονται ως τον «σωτήρα» μας. 
Είναι εύκολο να καταλάβεις πίσω από ένα «αθώο» ροζ blog τι κρύβεται. Πίσω από ένα βαθυστόχαστης ποιητικής έξαρσης ιστότοπο τι θέλει πραγματικά ο «ποιητής» ιδιοκτήτης του. Πίσω όμως από τα «επαναστατικά» και δήθεν αχρωμάτιστα blog είναι δύσκολο να βρεις ποιος και τι κρύβεται. Και για να θυμηθούμε το παλιό τραγουδάκι «ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο», κάπως έτσι άρχισε η ιστορία του Blogging με ξεχωριστές στιγμές που μας συγκλόνισαν όπως η φωνή της Αμαλίας Καλβίνου που είχε όμως τα κότσια να το κάνει ενυπογράφως δίνοντας θαρραλέα τα ονόματα των χασάπιδών της. Και πού έφθασε το blogging; 
Σε έναν καταιγισμό εκθέσεων ιδεών, βαρύγδουπων σλόγκαν ανθρώπων που το πιθανότερο είναι ότι αυτό το σύστημα που καταδικάζουν τούς θρέφει ακόμα και στην κρισιμότερη στιγμή που περνάει η χώρα ενώ το μηχανάκι της διαδικτυακής AGB μετράει τα κλικ αποδεικνύοντας πόσο ισχυρότεροι των ισχυρών έχουν γίνει. 
Ο Έλληνας υφίσταται πολιτικά και κοινωνικά μέσω μιας οθόνης. 
Αντί να βρίσκεται στις πλατείες καλύπτει «δημοσιογραφικά» αυτούς που βρίσκονται στις πλατείες. 
Αντί να αφαιρέσει από την ιστορία τους κομματικούς πολιτικούς τούς αναπαράγει κάθε δευτερόλεπτο. 
Αντί να προτείνει λύσεις εντείνει την τρομοκρατία του πολιτικού συστήματος που υφίσταται ο κάθε πολίτης και στην πραγματική του ζωή. 
Αντί να σπάζει τα φράγματα οργής και ελεύθερης σκέψης έγινε κυματοθραύστης και «αθώος» καθοδηγητής της σκέψης. Δύσκολο να επιστρέψει στην αρχική της θέση η ελευθερία του διαδικτύου. Η ματαιοδοξία του «δημοσιογράφου πολίτη» την νίκησε κατά κράτος. 

γράφτηκε Μάιο του 2011


ALi Mathloum 
Ακτιβισμός για κοινωνικά θέματα, το επιθετικό γράμμα στην Μiley Cyrus, το μπόικοτάρισμα στα βραβεία Grammy το αντρικό κούρεμα, η κόντρα της με τον Prince,η ζωή της Sinnead υπήρξε ανέκαθεν μια διαμάχη και ένας αγώνας για απόδοση δικαιοσύνης και επαγρύπνησης της κοινής γνώμης σε θέματα που ως γνωστόν τα συμβατικά ΜΜΕ δε θα σου αναλύσουν και πολύ. 

Όμως στις 3 Οκτωβρίου του 1992 αποφάσισε να κάνει το πιο θαρραλέο εγχείρημα της εώς και σήμερα. Ήταν η απρόσμενη και ακραία επίθεση της αντισυμβατικής τραγουδίστριας κατά της καθολικής εκκλησίας στον αέρα της αμερικανικής εθνικής τηλεόρασης. 
Η οποία έφερε στην επιφάνεια ένα θέμα που η κοινή τότε γνώμη αγνοούσε. Σχεδόν της κόστισε την καριέρα κ της κόλλησε μια για πάντα την στάμπα της ''τρελής'' στους κύκλους των media. 

Eκείνο το βράδυ λοιπόν η Ιρλανδή τραγουδίστρια ήταν καλεσμένη στην θρυλική ζωντανή εκπομπή Saturday Night Live. Η επόμενη ημέρα της εκπομπής δηλαδή 4 Οκτωβρίου ήταν η μέρα που το 1963 ο τότε αυτοκράτορας της Αιθιοποίας Haile Selassie έδινε μια ιστορική και εμβληματική ομιλία στην Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τον ρατσισμό στην Αφρική. 
Η ομιλία αυτή ενέπνευσε σχεδόν ολοκληρωτικά τους στίχους ενός τραγουδιού του Bob Marley,το ‘’War’’ το οποίο φυσικά καταπιάνεται με αντιρατσιστικά μηνύματα ενότητας. Έτσι θέλοντας να τιμήσουν την ένδοξη αυτή στιγμή οι παραγωγοί του SNL κάλεσαν την Sinead να ερμηνεύσει το κομμάτι στον αέρα της εκπομπής. 

Η Χριστιανοκαθολικής ανατροφής O’Connor απρόσμενα κ χωρίς καμία συγκατάθεση ή συνεννόηση με την παραγωγή προέβη σε κάποιες παραλλαγές των στίχων του τραγουδιού. Αντί λοιπόν να τραγουδήσει για τον ρατσισμό και τις διακρίσεις, έκανε σαφής, ωμές και σοκαριστικές αναφορές για τα σκάνδαλα παιδικής κακοποίησης στους κύκλους της καθολικής εκκλησίας της Ιρλανδίας που έως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας. 
Την ώρα που τραγουδούσε κρατούσε μια φωτογραφία, στις πρόβες πριν την εμφάνιση η φωτογραφία απεικόνιζε ορφανά παιδιά της Αφρικής, στον αέρα όμως δίχως κανείς να μπορεί να την εμποδίσει ξεπρόβαλε τον πρόσωπο του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’! 

Ακολούθησε η στιγμή που κορύφωσε την εμφάνιση της και ουσιαστικά έβαλε τέλος στην καριέρα της όσο όμως ταυτόχρονα έφερνε στο προσκήνιο ένα ζήτημα για την εποχή μεγαλύτερο του ρατσισμού, την παιδική κακοποίηση. 
Ύψωσε την φωτογραφία του τότε Πάπα μπροστά στην κάμερα, σταμάτησε να τραγουδάει και με ψυχρό αποφασιστικό βλέμμα απλά φώναξε ‘’Fight The Real Enemy’’ (πολεμήστε τον αληθινό εχθρό) σκίζοντας την σε χίλια κομμάτια μπροστά στο έκπληκτο και απόλυτα σιωπηλό κοινό της εκπομπής και ολόκληρης της αμερικάνικης κοινωνίας. 

Πλέον 24 χρόνια μετά το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι κάτι άγνωστο ούτε δυστυχώς σοκάρει κανέναν στο άκουσμα του μετά τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που έχουν έρθει στο φως. 
Τότε ελάχιστοι είχαν γνώση για αυτά τα εγκλήματα πάνω στις παιδικές ψυχές. Μέσα σε έναν κύκλο που υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν σαν Δούρειο Ίππο την ιεροσύνη και την θρησκεία για να εκπληρώσουν τις πιο αρρωστημένες επιθυμίες τους. 

Η Sinead O’Connor χρησιμοποίησε την επιφανή θέση της ως δημοφιλή τραγουδίστρια για ουσιαστικό σκοπό με σωτήρια αποτελέσματα. Το περίσσιο θάρρος της, ίσα με των 300 του Λεωνίδα όλων μαζί και ο πλήρης αλτρουισμός, της σε μια κίνηση αυτοκτονίας για την καριέρα της, έβαλαν τεράστιο λιθαράκι για να ξεσκεπαστεί ένα κατα συρροή έγκλημα. Υπήρξε μνημειώδης στιγμή για έναν ακόμη λόγο. 
Έδωσε ώθηση σε ένα είδος ταμπού που το χρειαζόταν όσο ποτέ, την πρόκληση της εξουσίας με την θρησκευτικής της εκδοχή, την βλασφημία. Είναι ιεροσυλία προς αυτή την γυναίκα και τα ιδανικά της όταν μπούληδες όπως ο Axl Rose χαρακτηρίζονται ως ‘’επαναστάτες’’ απλώς επειδή βρίζουν δημοσιογράφους και προβαίνουν σε πράξεις ασέβειας χωρίς κανένα λόγο. 

Εκείνη μπορεί να ισχυριστεί δικαιότατα πως άλλαξε τον κόσμο. Χωρίς δηθενιές χωρίς διπλωματία, χωρίς θεατρινισμούς, κατευθείαν στην πηγή του πρόβλημα τους ξεσκεπάζοντας τα κακώς κείμενα και δημιουργώντας την επόμενη μέρα ένα κλίμα που ώθησε σε έρευνες και ξεκαθάριση του τοπίου. Αποτρέποντας πιθανόν πολλά ανάλογα περιστατικά στο μέλλον. 

Έτσι γίνεται το πράγμα. Εντάξει κύριε Bono και κυρία Madonna;


Περίπου δύο εβδομάδες μετά το περιστατικό, έλαβε χώρα στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης μια ιστορική συναυλία για τα 30 χρόνια του Νομπελίστα πλέον τραγουδοποιού Bob Dylan. Σε αυτήν έλαβαν μέρος θρύλοι της μουσικής και φίλοι του Dylan που ερμήνευσαν τα κομμάτια του προς τιμήν του. Μεταξύ άλλων οι: Neil Young, Eric Clapton, Tracy Chapman, Eddie Vedder, Stevie Wonder, Lou Reed, Tom Petty & George Harrison. 

Ο κάποτε φερόμενος και ως ‘’η φωνή της γενιάς του’’ τροβαδούρος μεταξύ όλων αυτών κάλεσε και την νεαρή Sinnead να ερμηνεύσει ένα κομμάτι του. Μια κίνηση που σόκαρε πολλούς όμως για τον Ντίλαν ήταν απλά η αποδοχή και αναγνώριση για την προσωπικότητα της και μια κίνηση/δήλωση στήριξης. 
Ο διχασμός υπήρξε γιγάντιος, φυσικά η συντηρητική μερίδα της κοινωνίας δεν ήθελε να ακούει για την Sinead, αρκετοί όμως στον χώρος της διανόησης και των τεχνών στεκόντουσαν με δέος μπροστά της. 
Όπως ο τραγουδιστής και ηθοποιός Kris Kristofferson που προανήγγειλε επάνω στην σκηνή την εμφάνιση της λέγοντας: ‘’Είμαι πολύ περήφανος που θα σας παρουσιάσω τον επόμενο καλλιτέχνη. Το όνομα της έγινε συνώνυμο του θάρρους και της ακεραιότητας. Κυρίες και Κύριοι η Sinead O’Connor’’. 

Με την αναφώνηση του ονόματος της και μόλις κάνει την εμφάνιση της στη σκηνή το θρυλικό στάδιο της Νέας Υόρκης μετατρέπεται σε ρωμαϊκή αρένα απο τις φωνές του κόσμου. Είναι αρκετά δύσκολο να καταλάβεις αν οι περισσότεροι επευφημούσαν ή αποδοκίμαζαν, το σίγουρο ήταν πως όλοι οι παρευρισκόμενοι θεατές πήραν θέση με σθεναρό τρόπο. 
Η στιγμή ήταν ο απόλυτος καθρέφτης του διχασμού που είχε προκαλέσει η ιρλανδή τραγουδίστρια. 
Ο εκκωφαντικός θόρυβος από τις κραυγές δεν επέτρεπε σε καμία περίπτωση την μπάντα να ξεκινήσει να παίζει καθώς δεν θα ακουγόντουσαν! 
Κάποια στιγμή ο πιανίστας ξεκίνησε να παίζει τις πρώτες νότες του συμφωνημένου τραγουδιού του Ντίλαν που υποτίθεται θα ερμήνευε, η Sinead όμως δίνει σύνθημα να διακοπεί η μουσική. 
Μέτα απο μερικά δευτερόλεπτα έρχεται άλλη μια αναπάντεχη κίνηση. Αντί για το τραγούδι του Dylan αποφασίζει στην συναυλία προς τιμήν του να ερμηνεύσει acapella ξανά το War του Bob Marley, μόνο που αυτή την φορά όταν έφτασε στο σημείο που είχε αλλάξει τους στίχους απλά σταμάτησε και αποχώρησε ξεσπώντας σε λιγμούς. 

Ο Kris Kristofferson έτρεξε να την αγκαλιάσει και την φίλησε το μέτωπο 
πρωτού παρουσιαστεί αμήχανα ο επόμενος καλλιτέχνης ο Neil Young…

από τις 4 στις 5


Κοροϊδεύω τον Χρήστο που γίνεται του χρόνου σαράντα. Κλισέ αστειάκια και από μέσα μου παίζει σε λούπα το nel mezzo del camin di nostra vita – στο μέσο της διαδρομής της ζωής, όπως το πρωτοδιάβασα στον Παπαγιώργη (στο σύμπαν των φοιτητικών χρόνων το περί Μέθης προηγείται της Θείας Κωμωδίας και μοιάζει διπλά επείγον). 

Το βράδυ πάω να κατουρήσω στο μπαρ και το κορίτσι που περιμένει μπροστά στον νιπτήρα, μου ανοίγει χώρο περάστε. Πόσο πιο μεγάλος είμαι απ’ αυτήν; Πόσο πιο μεγάλος μοιάζω; Στα χείλη του απέναντι, ο ενικός είναι κάποτε αγενής και ο πληθυντικός κάποτε πικρός. 

Συμβολή Γ’ Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού, το αυτοκίνητο τρέχει κάπως παραπάνω, αλλά το φανάρι είναι πράσινο. Ο πεζός άντρας, εκεί γύρω στα πενήντα, διασχίζει το δρόμο χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη. 
Εγώ περπατάω, στ’ ακουστικά κάτι φριχτά αθλητικά, στο ένα χέρι το φρέντο εσπρέσο και στο άλλο η ζαμπονοτυρόπιτα – τυπικό δείγμα ενός ανθρώπου που έχει παραιτηθεί από κάθε προσδοκία ποιότητας. Περπατάω και αντιλαμβάνομαι ότι κανείς απ’ τους δυο, ούτε ο οδηγός ούτε ο πεζός, έχουν υπολογίσει σωστά, και ασυναίσθητα επιβραδύνω κοιτώντας το σκηνικό που έχει στηθεί μπροστά μου. 
Λες και ήχησε κάποιος βουβός συναγερμός και οι δύο ταυτόχρονα καταλαβαίνουν προς τα που βαδίζουν. Ο οδηγός κοκκαλώνει το φρένο, ο πεζός τρέχει, το αυτοκίνητο κάνει ένα μικρό τετακέ, ο ήχος του λάστιχου στην άσφαλτο σκεπάζει μια θλιβερή συζήτηση για τη διαιτησία. Ο πεζός γλιτώνει στο τσακ, πατάει το απέναντι πεζοδρόμιο και σταυροκοπιέται. Στα μάτια του υπάρχει μόνο τρόμος. 
Στέκεται στο ίδιο σημείο και σταυροκοπιέται ξανά και ξανά. Βλέπω όσο μπορώ μέσα στο αυτοκίνητο. Ο οδηγός έχει σηκώσει τα χέρια του και κρατάει το κεφάλι του. Το φανάρι παραμένει πράσινο, αλλά αυτός δε λέει να ξαναξεκινήσει. 
Συνεχίζω τη διαδρομή για τη δουλειά, αυτοί στο ραδιόφωνο κάνουν σαν να μη τρέχει τίποτα, ενώ εδώ μπροστά μου παραλίγο να τελειώσουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) δυο ζωές. Θα πεθάνουμε μια μέρα στα καλά καθούμενα κι αυτοί ακόμη θα λιβανίζουν τους μαρινάκηδες. 

 Στο μετρό. Μπαίνει ένας τύπος, δεν τον βλέπω μόνο ακούω, λέει ότι έχει ανάγκη, ότι θέλει να φάει, ότι δεν έχει τίποτα. Κοιτάζω προς τα πίσω και πριν προλάβω να σκεφτώ το οτιδήποτε, τον βλέπω να σηκώνει το χέρι ψηλά. 
Στο χέρι κρατάει ένα ντέφι. Υπάρχει μια μικρή παύση, λες και όλο το βαγόνι λέει από μέσα του ένα-δύο-τρία και αρχίζει: 
Την είδα απόψε λαϊκά να τα κερδίσω τα λεφτά, 
να σου χαρίσω φως μου τ’ αστέρια όλου του κόσμου. 
Μια μέρα θα `ναι αληθινά τα όνειρά μας τα κρυφά. 
Χτυπάει το ντέφι με ορμή και τραγουδάει με όλη του τη δύναμη, σχεδόν φωνάζει. Στο τέλος, αφού, για όσο τουλάχιστον μπορώ να δω, δεν έχει μαζέψει ούτε πενηντάλεπτο, αρχίζει να φωνάζει σε μας. 
Δε λέω ντροπή μου, μεγάλη μου ντροπή, αλλά ντροπή σας και σας. Ντροπή σας ρε

Δυο στάσεις μετά, μπαίνει μια γυναίκα, η οποία επίσης ζητάει λεφτά. Μόνο που δεν μιλάει δυνατά, δεν εξηγεί κάποια ιστορία. Μόνο έρχεται, πιάνει έναν προς έναν ξεχωριστά, πλησιάζει τη φάτσα της στη φάτσα του καθενός (σε τέτοια απόσταση που βλέπεις ότι όλοι ένας προς ένας αισθάνονται με τη σειρά τους εντελώς άβολα) και με κάτι αλλόκοτα μάτια, εξωπραγματικά γουρλωμένα και ένα εξίσου περίεργο πεντακάθαρο πάλλευκο και ίσιο χαμόγελο, ζητάει κάτι. 
Σιγά σιγά όλοι παίρνουν χαμπάρι τι γίνεται και όλοι υποπτεύομαι πως νιώθουν σα να ετοιμάζονται να πουν μάθημα στον πίνακα μπροστά σε όλη την τάξη. Βλέπεις αυτό το άβολο πλησίασμα, σκέφτεσαι γρήγορα τρόπους να το αποφύγεις, αλλά το ξέρεις καλά, έρχεται, φτάνει και συ δεν θα το αποφύγεις. Ούτε αυτή η γυναίκα θα πάρει τίποτα απ’ τους επιβάτες. 

Το συμπέρασμα είναι ότι τίποτα δεν πιάνει πια σ’ αυτό τον κόσμο. Ούτε το τραγούδι, ούτε η υπενθύμιση της ντροπής, ούτε το να κοιταχτούμε στα μάτια, ούτε τίποτα. Θέλουμε απλά να πάει ο καθένας στη δουλειά του, στο σπίτι του, στον προορισμό του. 

«το όνομά μας είναι η ψυχή μας» . Πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η φράση. Αυτό σκέφτομαι την ώρα που μπροστά στο μέγαρο μουσικής η αριστερή λωρίδα είναι κλειστή. Περνάμε σημειωτόν και κοιτάμε απ’ τα κλειστά μας παράθυρα τον μηχανόβιο που τώρα είναι ξαπλωμένος – μόνο το δεξί του γόνατο είναι κάπως ανασηκωμένο – με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθος του. 
Μια κοπέλα κάθεται οκλαδόν δίπλα του και φαίνεται να τον αγγίζει απαλά στο ένα χέρι. Έχει ανοίξει το τζαμάκι του κράνους και την βλέπεις να του μιλάει ήσυχα, καθησυχαστικά. 
Πιο μπροστά ένα αστυνομικό και ένα μαύρο αμάξι κάπως άτσαλα, διαγώνια, σταματημένο. Ο οδηγός του, στηρίζεται μεταξύ πόρτας και θέσης και μιλάει στο τηλέφωνο. Έχει γυρισμένη την πλάτη στον ξαπλωμένο άντρα. 
Αυτός τον χτύπησε, πρέπει να σκέφτονται όλοι περνώντας από μπροστά. Καθώς περνάω μπροστά απ’ τον πεσμένο άνθρωπο, μου ξανάρχεται αυτό το «το όνομά μας είναι η ψυχή μας». 
Θα πεθάνουμε μια μέρα στα καλά καθούμενα και η αριστερά θα κάνει γεωπολιτικές αναλύσεις για χάρη του ελληνικού έθνουςκράτους. 
Ύστερα από ώρα, έχω φτάσει πια στη Φρατζή και στο φανάρι μια γυναίκα ίδια η Μπέλλου πλησιάζει τα αμάξια. Μικρόσωμη, με κοντά μαλλιά, φορούσε μακρύ μπουφάν και μαύρα χοντρά κοκάλινα γυαλιά. 
Έρχεται και σε μένα. Πριν κάνει την κίνηση, την παρατηρώ που τακτοποιεί το μπουφάν, να πέφτει σωστά πάνω της. 
Τον πόνο έχω αδελφό 
μα τον κρατώ βαθιά κρυφό 
δεν έχω φίλους για να πω το ντέρτι που με καίει 
να ξαλαφρώσω την καρδιά 
που μέρα νύχτα κλαίει. 

Περιπλανώμενη ζωή 
περιπλανώμενο κορμί. 

«χάλασα το χρόνο, τώρα ο χρόνος χαλάει εμένα» 
( σχήμα κύκλου για να κλείσει το ποστίδιο. Ένα απ’ τα κεφάλαια στο βιβλίο του Παπαγιώργη χρησιμοποιούσε αυτή τη φράση ) 


Ads Place 970 X 90