Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

2.4.19

Ωρέ τι θα μπόραγα να κάνω αν δεν ήτανε το καθημερινό χαμαλίκι. 

Θα μπορούσα νάχα πράξει αλλοιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. 

Αλλά το ξέρω τότε δε θα μποροΰσα τίποτα να κάνω. 

Γιατί δε θάμουνα εγώ. 

Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες. 

Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους χέστες. 

Γιατί θα ήμουνα και γω σαν τους αριστερούς, σαν τους «αναρχικούς» και τα πρεζόνια. 

Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και το μπαμπά. 

Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω. 

Γιατί στα λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο γκράντεπαναστάτης. 

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα πούστη. 

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα. 

Γιατί θα τάθελα όλα και γω δικά μου. 

Γιατί θα μ’ ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη. 

Γιατί θα φόραγα και γω το προσωπείο. 

Γιατί θε νάχα τόνα πόδι εδώ και τάλλο απ’ την άλλη. 

Γιατί στο πρώτο ζόρι θάχα να καταφύγω σ’ αυτούς που μούναι ξένοι και δικοί. 

Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες στον κοσμάκη. 

Γιατί δε θάμουνα εγώ. 

Το προτιμώ το χαμαλίκι. 

Αλλά δε τη μπορώ τη μέθοδο. Δεν την αντέχω. 

Η μέθοδος του προτιμότερου όταν την εφαρμόζω με σκοτώνει. 

Ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί. Μούρθε κάποτε η φράση στο κεφάλι. Ρώτησα τι σημαίνει. «Πατέρα, πατέρα, γιατί μ’ εγκαταλείπεις». Κι αυτό ήταν ηλίθιο, όπως το χαμαλίκι. Χειρότερο απ’ αυτό. 

Νάχα τη δύναμη να πω ξανά το «δε μου επιτρέπεται να θέλω». 




Απόσπασμα από το βιβλίο 
του Νικόλα του Άσιμου 
«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ», 
εκδόσεις «ανέκδοτο»

29.3.19

του Γιάννη Λαζάρου 
Χαρακίρι έκαναν για λόγους ατίμωσης οι Ιάπωνες διότι δεν μπορούσαν να αντέξουν την ντροπή για ό,τι δεν ήταν συμβατό με τις αξίες, τις ιδέες τους και τον τρόπο ζωής τους. Πρέπει να ομολογήσουμε βέβαια πως χρειάζονταν και παλικαριά για να σκίσεις τα σωθικά σου υπακούοντας στον άγραφο νόμο της αξιοπρέπειας.
Φιλότιμο είχε μια μερίδα ενός λαού που αποκαλούνταν Έλληνες και δεν χρειάζονταν να σκίζουν τα σωθικά τους σε περίπτωση ντροπής και ατίμωσης. Απλά άλλαζαν στρατόπεδο. Το φιλότιμο ήταν μια κατάσταση που κουβάλαγε αυτός ο λαός για αιώνες και το έδειχνε έμπρακτα στις δύσκολες στιγμές της κοινωνίας αλλά και στην καθημερινότητα όπου σκόνταφτες συνέχεια πάνω στον σεβασμό, που είναι πρωτοξάδερφο του φιλότιμου. 
Με τα χρόνια χάθηκε το χαρακίρι από τους Ιάπωνες αφού εξέλειπαν οι αξίες που υπηρετούσε, έτσι ακριβώς χάθηκε και το φιλότιμο από τους Έλληνες αφού νέες αξίες αντικατέστησαν αυτές που υπηρετούσε το φιλότιμο. Για τις αιτίες που χάθηκαν όλα αυτά χρειάζεται μεγάλη κουβέντα και είναι δύσκολο να γίνουν σε μια κόλλα χαρτί. 
Οι αφορμές για την θύμηση του φιλότιμου ειδικά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι εκατομμύρια όπως και ο συνδυασμός φιλότιμο με ολίγη από χαρακίρι θα ήταν μια ένδειξη πως κυκλοφορούν ακόμη έλλογα όντα ειδικά ανάμεσα στην τάξη των “αρχόντων” αυτού του τόπου. Θα σταθούμε σε μια και μοναδική στιγμή των ημερών όπου οι συνταξιούχοι είναι στον δρόμο και ένας από αυτούς δηλώνει : 
“ Οι συνταξιούχοι σήμερα είναι οι πυλώνες της ελληνικής οικογένειας και γι’ αυτό αν μας μειώσουν κι άλλο την σύνταξη δεν θα μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας και τις οικογένειές τους”. 
Φυσικά έχει απόλυτο δίκιο ο άνθρωπος διότι αυτή είναι η κατάληξη της πολιτικής που ασκούν οι κατακτητές μέσω των διορισμένων “αρχόντων”. Όμως στο άκουσμα αυτών των λόγων η λογική λέει πως κάποιος από τους “άρχοντες” θα έπρεπε να κάνει χαρακίρι αν είχε ολίγη από φιλότιμο. Κανένας συνταξιούχος δεν έκανε αυτή την συμφωνία με το κράτος όταν για χρόνια τον καλούσε να πληρώνει τις αποκαλούμενες ασφαλιστικές εισφορές. Κανένας συνταξιούχος δεν θέλησε να γίνει βάρος στην πατρίδα και να τον ταΐζει γι΄αυτό και με στερήσεις πλήρωνε το μερτικό του ούτως ώστε να έχεις αξιοπρεπή γεράματα και να γίνει πράξη κι αυτό που έλεγε μια ζωή, “να ξεκουραστεί βρε αδερφέ”. 
Αντ’ αυτού έφτασε να γίνει πυλώνας της οικογένειας με κουτσουρεμένη σύνταξη και αντί για ξεκούραση να είναι πλημμυρισμένος με την αγωνία της μείωσης της σύνταξης. εκτός από τα άλλα προβλήματα της ανεργίας των παιδιών κ.λπ. Όλα αυτά βέβαια αν ο συνταξιούχος έχει την τύχη να είναι υγιής διότι αν συμβαίνει το αντίθετο η σύνταξη γίνεται ατμός σε γιατρούς και φάρμακα χωρίς να επαρκεί για την κάλυψη των προβλημάτων. Θα ήταν πάρα πολύ απλό να αναφωνήσουμε όλοι μαζί πως τα θέλει ο κώλος τους αφού τους ψηφίζουν και πως η πολιτική και οι πολιτικοί είναι καθρέπτης της κοινωνίας. Όπως και άλλα αναθέματα. Όμως...υπάρχει ένα τεράστιο όμως που σε κάνει να θυμάσαι το φιλότιμο σε συνδυασμό με το χαρακίρι. 
Όλοι αυτοί οι άρχοντες που ζητάνε την ψήφο όλων γιατί πάντα οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον δεν βλέπουν πως το παρόν είναι θάνατος για πολλούς ανθρώπους και στην προκειμένη περίπτωση για τους συνταξιούχους; Εντάξει εντολές εκτελούν και θα κάνουν κι άλλα χειρότερα διότι κανένας ΝΑΙνέκος, ούτε Πηλιογούσης, ούτε Εφιάλτης διέθετε δυο δράμια φιλότιμο. Το μέλλον του συνταξιούχου κάποτε ήταν η ξεκούραση και η προκοπή των παιδιών του, δεν χρειαζόταν κανέναν οραματιστή να του μιλήσει για την προκοπή του. Σήμερα μέσα στον φόβο για όλα νιώθει πυλώνας της επιβίωσης για την οικογένεια του. 
Ίσως να αλλάξουν λίγο τα πράγματα αφού δεν υπάρχει φιλότιμο να μην είναι κι αυτός πυλώνας, όπως το νιώθει, αλλά να γίνει πυλώνας από αυτούς της ΔΕΗ που κουβαλάνε το ρεύμα στολισμένος με τα κρεμασμένα κουφάρια των αφιλότιμων που έχουν σκοτώσει την ζωή τους αλλά και την οικογένειά τους.

17.3.19

Μετάφραση-επιμέλεια: Τρύφων Λιώτας 

Γεννήθηκε στο Λένινγκραντ το 1940 και ξεκίνησε μόλις 15 χρονών να γράφει ποίηση και να μεταφράζει λογοτεχνία. 'Ηδη στα 17 του ήταν γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους της ΕΣΣΔ ενώ τα γραπτά του δεν ήταν πολιτικού περιεχομένου. Μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της «Αργυρής Εποχής» στην ποίηση της Ρωσίας , Άννα Αχμάτοβα τον αποκάλεσε το "παιδί θαύμα" της ρωσικής ποίησης. 
Το 1962 γνωρίζει την ζωγράφο Μαριάννα Πάβλοβα Μπασμάνοβα με την οποία έχει ερωτική σχέση και αυτό το πλήρωσε. Με την ζωγράφο ήταν ερωτευμένος ο τότε στενός φίλος του, ποιητής Ντιμίτρι Μπομπύσεφ. Αμέσως ξεκίνησαν τα προβλήματα με το καθεστώς και θεωρήθηκε ευρύτατα ότι ο "φίλος" του Μπομπύσεφ ήταν υπεύθυνος για τη συκοφάντησή του στις αρχές εφόσον δεν μπορούσε να αποκτήσει το αντικείμενο του πόθου του. Το 1964 ο Μπρόντσκι συνελήφθη για "κοινωνικό παρασιτισμό". Στη δίκη που ακολούθησε, καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια υποχρεωτική εργασία σε αναμορφωτικό στρατόπεδο, στην περιοχή του Αρχαγγέλου της βόρειας Ρωσίας. Τελικά εξέτισε μόνο τους είκοσι μήνες. Το 1972 ακολούθησε το δρόμο της εξορίας. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ, μετά από σύντομη παραμονή σε Βιέννη και Λονδίνο. Πέθανε στην Νέα Υόρκη το 1996. 

Ομιλία στο Στάδιο 
«Η μυστική μου ομιλία» - δήλωσε ειρωνικά ο Joseph Brodsky για την εναρκτήρια ομιλία του που παρέδωσε σε 2000 αποφοίτους του Πανεπιστημίου του Michigan μαζί με τις οικογένειες και τους φίλους τους, στο Ann Arbor του Michigan, στις 18 Δεκεμβρίου του 1988. 
Τα επόμενα επτά χρόνια η «ομιλία στη στάδιο» δεν δημοσιεύθηκε στην αγγλική γλώσσα - θεωρήθηκε «ακατάλληλη» και «πολιτικά απρεπής», λόγω του «αντιδραστικού» και μάλιστα «ρατσιστικού» χαρακτήρα της. 

Ο απίστευτα μεστός και ποιητικός του λόγος καθώς και η αξία των συμβουλών του, δεν έχασαν τίποτα από τη σημασία και την ομορφιά τους για αποφοίτους του οποιουδήποτε πανεπιστημίου. 

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι με πολλούς κανόνες αλλά χωρίς διαιτητή. Κάποιος μαθαίνει πώς να το παίξει, περισσότερο παρατηρώντας παρά παίρνοντας συμβουλές από οποιαδήποτε βιβλίο, συμπεριλαμβανομένου και του Ιερού Βιβλίου. Καμιά έκπληξη, λοιπόν, που τόσοι πολλοί παίζουν βρώμικα, που τόσοι λίγοι κερδίζουν, που τόσοι πολλοί χάνουν. 
Εν πάση περιπτώσει, εάν αυτό το μέρος είναι το Πανεπιστήμιο του Michigan, Ann Arbor, που θυμάμαι, είναι αρκετά ασφαλές να υποθέσω ότι εσείς, οι απόφοιτοι του, είστε ακόμα λιγότερο εξοικειωμένοι με το Καλό Βιβλίο από αυτούς που κάθονταν στα αυτά τα έδρανα, ας πούμε, πριν από 16 χρόνια, όταν αποτόλμησα να έρθω εδώ για πρώτη φορά από πολύ μακριά. 
Στο μάτι μου, στο αυτί και στο ρουθούνι μου, αυτό το μέρος μοιάζει με το Ann Arbor όπως το θυμάμαι. 
Μυρίζει σαν το Ann Arbor (αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι τώρα υπάρχει λιγότερη μαριχουάνα στον αέρα και αυτό προκαλεί στιγμιαία σύγχυση για ένα παλιό σπουδαστή του Ann Arbor). Φαίνεται λοιπόν ότι πράγματι είναι το Ann Arbor, όπου πέρασα ένα μέρος της ζωής μου - το καλύτερο μέρος απ’ όσο γνωρίζω - και πού, πριν από 16 χρόνια, οι προκάτοχοί σας ήξεραν ελάχιστα την Αγία Γραφή. 
Αν θυμάμαι τους συναδέλφους μου καλά, αν ξέρω τι συμβαίνει στις πανεπιστημιακές σπουδές σε όλη τη χώρα, αν δεν είμαι απολύτως ανίδεος για τις πιέσεις που ο λεγόμενος σύγχρονος κόσμος ασκεί επάνω τους νέους, αισθάνομαι νοσταλγία για όσους κάθονταν στις καρέκλες σας πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, επειδή μερικοί από αυτούς τουλάχιστον μπορούσαν να παραθέσουν τις Δέκα Εντολές ενώ κάποιοι άλλοι να θυμηθούν τα ονόματα των Επτά Θανάσιμων Αμαρτημάτων. Όσο για το τι έκαναν με αυτήν την πολύτιμη γνώση τους αργότερα, ως προς το πώς τίμησαν το παιχνίδι, δεν έχω ιδέα. 
Το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι μακροπρόθεσμα κάποιος είναι σε καλύτερη μοίρα καθοδηγούμενος από κανόνες και ταμπού που δόθηκαν από κάποιον εντελώς ακαθόριστο απ’ ό,τι από τον ποινικό κώδικα και μόνο. 
Δεδομένου ότι ο δρόμος σας είναι πολύ πιθανό να είναι αρκετά μεγάλος και δεδομένου ότι να είστε καλύτερα και να έχετε έναν αξιοπρεπή κόσμο γύρω σας είναι αυτά στα οποία υποθετικά στοχεύετε, καλά θα κάνετε να εξοικειώσετε τον εαυτό σας με αυτές τις εντολές και την λίστα των αμαρτημάτων. Είναι συνολικά μόνο 17 στοιχεία και μερικά από αυτά αλληλεπικαλύπτονται. Φυσικά, μπορείτε να υποστηρίξετε ότι ανήκουν σε μια πίστη με μια σημαντική καταγραφή βίας. Ακόμα κι έτσι όμως, όσο αφορά τα δόγματα, αυτό φαίνεται να είναι πιο ανεκτικό˙ αξίζει την σκέψη σας εάν και μόνο επειδή γέννησε την κοινωνία στην οποία έχετε το δικαίωμα να αμφισβητείτε ή να αρνείστε την αξία της. 
Αλλά δεν είμαι εδώ για να εκθειάζω τις αρετές μιας οποιαδήποτε συγκεκριμένης θρησκείας ή φιλοσοφίας, ούτε για να απολαμβάνω, όπως τόσοι πολλοί φαίνεται να κάνουν, την ευκαιρία να επιτεθώ στο σύγχρονο σύστημα εκπαίδευσης ή σε σας, τα υποτιθέμενα θύματά της. Κατ’ αρχήν δεν σας θεωρώ ως τέτοια. Εξάλλου, σε ορισμένα πεδία, οι γνώσεις σας είναι απείρως ανώτερες από τη δική μου ή από οποιονδήποτε της γενιάς μου. Σας θεωρώ σαν ένα μάτσο νέων, σχετικά εγωιστικών ψυχών, την παραμονή ενός πολύ μακρινού ταξιδιού. Τρέμω μόνο και στη σκέψη του μήκους του, και αναρωτιέμαι με τι τρόπο θα μπορούσα να σας είμαι χρήσιμος.
Ξέρω κάτι για τη ζωή που θα μπορούσε να σας βοηθήσει ή να έχει επίδραση πάνω σας, και αν ναι, υπάρχει τρόπος να σας μεταδώσω αυτήν την πληροφορία; 
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι, υποθέτω, ναι - όχι τόσο επειδή ένα άτομο της ηλικίας μου έχει δικαίωμα να σας ξεπεράσει σε πονηριά σε ένα υπαρξιακό σκάκι, γιατί, κατά πάσα πιθανότητα, έχει κουραστεί από πάρα πολλά από τα πράγματα που εσείς εξακολουθείτε να επιδιώκετε. (Μόνο και μόνο αυτή η κούραση είναι κάτι που θα πρέπει να συμβουλεύεται στους νέους ως μια ιδιότητα επακόλουθη και των δύο πιθανοτήτων: της επιτυχίας και της αποτυχίας τους˙ αυτό το είδος γνώσης μπορεί να ενισχύσει την απόλαυση του πρώτου όπως και να απαλύνει την επίδραση του τελευταίου). Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, πραγματικά αναρωτιέμαι. Το παράδειγμα των προαναφερθέντων εντολών μπορεί να αποθαρρύνει οποιονδήποτε εναρκτήριο ομιλητή, διότι οι ίδιες οι Δέκα Εντολές ήταν μια αναφορά έναρξης - κυριολεκτικά, πρέπει να πω. Αλλά υπάρχει ένας διάφανος τοίχος μεταξύ των γενεών, μια εικονική κουρτίνα, αν θέλετε, ένα διάφανο βέλο που δεν επιτρέπει σχεδόν καμία διέλευση εμπειρίας. Στην καλύτερη περίπτωση, μόνο μερικές συμβουλές. 
Σχετικά, λοιπόν, με αυτό που πρόκειται να ακούσετε ως κορυφές (σσ. λογοπαίγνιο στα αγγλικά tips είναι οι συμβουλές αλλά και οι κορυφές) – από μερικά παγόβουνα, αν επιτρέπεται να το θέσω έτσι, όχι από το όρος Σινά. Δεν είμαι ο Μωυσής, ούτε είστε βιβλικοί Εβραίοι˙ αυτά είναι μερικά τυχαία ορνιθοσκαλίσματα γραμμένα σε ένα κίτρινο σημειωματάριο κάπου στην Καλιφόρνια - όχι πάνω σε πλάκες. 
Αγνοήστε τα αν θέλετε, αμφιβάλετε αν πρέπει, ξεχάστε τα αν δεν μπορείτε να τα συγκρατήσετε: δεν υπάρχει τίποτα το επιτακτικό σχετικά με αυτά. Κι αν κάποια από αυτά σας χρησιμεύσουν τώρα ή στο μέλλον, θα χαρώ. Αν όχι, η οργή μου δεν θα φτάσει σε εσάς. 

1.) Τώρα, και στο χρόνο που θα είστε, νομίζω ότι θα σας ωφελήσει να προσπαθείτε να είστε ακριβείς με τη γλώσσα σας. Προσπαθήστε να χτίσετε και να συμπεριφέρεστε στο λεξιλόγιό σας με τον τρόπο που θα συμπεριφέρεστε στον λογαριασμό καταθέσεών σας. Δώστε του κάθε προσοχή και προσπαθείτε να αυξήσετε τα κέρδη σας. 
Ο σκοπός εδώ δεν είναι να αυξηθεί η ευγλωττία της κρεβατοκάμαράς σας ή η επαγγελματική σας επιτυχία - παρόλο που και αυτά μπορούν να είναι συνεπακόλουθα - ούτε να σας μετατρέψει σε καλλιεργημένους των σαλονιών. 
Ο σκοπός είναι να αρθρώσετε τον εαυτό σας όσο το δυνατόν πληρέστερα και ακριβέστερα˙ με μια λέξη, ο σκοπός είναι η ισορροπία σας. Διότι η συσσώρευση πραγμάτων που δεν έχουν ειπωθεί, δεν είναι σωστά αρθρωμένα, μπορεί να οδηγήσει σε νεύρωση. Σε καθημερινή βάση, πολλά συμβαίνουν στον ψυχισμό του ατόμου˙ ο τρόπος έκφρασης κάποιου, ωστόσο, παραμένει συχνά ο ίδιος. Η άρθρωση υστερεί σε σχέση με την εμπειρία. Αυτό δεν ταιριάζει καλά με την ψυχή. Τα συναισθήματα, οι αποχρώσεις, οι σκέψεις, οι αντιλήψεις που παραμένουν ανώνυμες, ανίκανες να εκφραστούν και ανικανοποίητες με προσεγγίσεις, συσσωρεύονται στο εσωτερικού του ατόμου και μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχολογική έκρηξη ή κατάρρευση. 
Για να αποφευχθεί αυτό, δεν χρειάζεται να μετατραπείτε σε βιβλιοφάγους. Αρκεί κάποιος απλά να αποκτήσει ένα λεξικό και να διαβάζει στην ίδια καθημερινή βάση - και, κατά διαστήματα, βιβλία ποίησης. Τα λεξικά, ωστόσο, έχουν πρωταρχική σημασία. Υπάρχουν πολλά απ’ αυτά γύρω μας˙ μερικά από αυτά πωλούνται ακόμη και με μεγεθυντικό φακό. Είναι σχετικά φτηνά, αλλά ακόμα και το πιο ακριβό μεταξύ αυτών (αυτό με τον μεγεθυντικό φακό) κοστίζει ασύγκριτα λιγότερο από μια απλή επίσκεψη στο ψυχίατρο. Εάν πρόκειται να επισκεφθείτε έναν, τουλάχιστον να πάτε με τα συμπτώματα ενός εθισμένου στα λεξικά. 

2.) Τώρα, και στο χρόνο που θα είστε, προσπαθήστε να είστε ευγενικοί με τους γονείς σας. Αν αυτό ακούγεται πολύ κοντά στο "Τιμά τη μητέρα σου και τον πατέρα σου" για ανακούφισή σας, ας είναι έτσι. Το μόνο που προσπαθώ να πω είναι να μην επαναστατείτε εναντίον τους, διότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα πεθάνουν πριν από εσάς, έτσι ώστε να μπορείτε να γλιτώσετε τους εαυτούς σας τουλάχιστον αυτήν την πηγή ενοχής, αν όχι της λύπης. 
Αν πρέπει να επαναστατήσετε, επαναστατήστε ενάντια σε εκείνους που δεν είναι τόσο εύκολο να βλάψετε. Οι γονείς είναι ένας πολύ κοντινός στόχος (το ίδιο, παρεμπιπτόντως, είναι τα αδέλφια ή οι σύζυγοι)˙η απόσταση είναι τέτοια που δεν μπορείτε να αστοχήσετε. 
Η εξέγερση κάποιου ενάντια στους γονείς του, παρόλα τα δεν-θα-πάρω-ούτε-μια-δεκάρα-από-σας, είναι ουσιαστικά ένα εξαιρετικά αστικό είδος εξέγερσης, διότι παρέχει στον αντάρτη την απόλυτη άνεση, σε αυτή την περίπτωση, διανοητική άνεση: την άνεση των πεποιθήσεων κάποιου. Όσο αργότερα εισαχθείς σ’ αυτό το μοτίβο, τόσο αργότερα γίνεσαι ένας διανοητικός αστός˙ ήτοι, όσο περισσότερο παραμένεις δύσπιστος, αμφίβολος, διανοητικά άβολος, τόσο το καλύτερο για σένα. 
Από την άλλη πλευρά, φυσικά, αυτή η δουλειά του ούτε-μια-δεκάρα έχει πρακτικό νόημα, γιατί οι γονείς σου, κατά πάσα πιθανότητα, θα σου κληροδοτήσουν όλα όσα έχουν, και ο επιτυχημένος επαναστάτης θα καταλήξει με όλη την περιουσία άθικτη - με άλλα λόγια, η εξέγερση είναι μια πολύ αποτελεσματική μορφή εξοικονόμησης. Ο τόκος, ωστόσο, είναι συντριπτικός, θα το χαρακτήριζα, χρεοκοπία. 

3.) Προσπαθήστε να μην δίνετε πολύ αξία στους πολιτικούς - όχι τόσο επειδή είναι ηλίθιοι ή ανέντιμοι, περιπτώσεις που συμβαίνει να ισχύουν πιο συχνά από το να μην ισχύουν, αλλά εξαιτίας του μεγέθους της δουλειάς τους, η οποία είναι πολύ μεγάλη ακόμα και για τους καλύτερους μεταξύ αυτών, απ’ αυτό ή εκείνο το πολιτικό κόμμα, το δόγμα, το σύστημα ή ένα σχέδιο αυτών. Το μόνο που όλοι αυτοί ή αυτά μπορούν να κάνουν, στην καλύτερη περίπτωση, είναι να μειώσουν ένα κοινωνικό κακό, όχι να το εξαλείψουν. Δεν έχει σημασία πόσο ουσιώδης μια βελτίωση μπορεί να είναι, ηθικά μιλώντας θα είναι πάντα αμελητέα, επειδή θα υπάρχουν πάντα εκείνοι - ας πούμε, ένα μόνο άτομο - που δεν θα ωφεληθεί από τη βελτίωση αυτή. 
Ο κόσμος δεν είναι τέλειος˙ η Χρυσή Εποχή δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ. Το μόνο πράγμα που πρόκειται να συμβεί στον κόσμο είναι ότι θα γίνει μεγαλύτερος, ήτοι, πιο πυκνοκατοικημένος, ενώ δεν θα αυξηθεί σε μέγεθος. 
Ανεξάρτητα από το πόσο δίκαια ο άνθρωπος που έχετε εκλέξει έχει υποσχεθεί να κόψει την πίτα, αυτή δεν θα αυξηθεί σε μέγεθος˙ στην πραγματικότητα, οι μερίδες υποχρεωτικά θα γίνουν μικρότερες. Υπό το πρίσμα αυτό - ή, μάλλον, υπό τη σκιά του – θα πρέπει να βασιστείτε στη δική σας μαγειρική στο σπίτι, που σημαίνει, να διαχειρίζεστε τον κόσμο εσείς οι ίδιοι – τουλάχιστον το μέρος αυτού που βρίσκεται κοντά σας, στην ακτίνα σας. 
Ωστόσο, κάνοντας αυτό, πρέπει επίσης να προετοιμαστείτε για τη αποκαρδιωτική συνειδητοποίηση ότι ακόμα και αυτή η δική σας πίτα δεν θα είναι αρκετή˙ πρέπει να προετοιμαστείτε ότι το πιο πιθανό είναι να γευματίσετε τόσο σε απογοήτευση όσο και σε ευγνωμοσύνη. Το πιο δύσκολο μάθημα που πρέπει να μάθετε εδώ είναι να είστε σταθεροί στην κουζίνα, αφού σερβίροντας αυτήν την πίτα έστω και μια φορά έχετε δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες. 
Ρωτήστε τον εαυτό σας αν μπορείτε να αντέξετε μια σταθερή προσφορά αυτών των πιτών, ή αν θα προτιμούσατε να στοιχηματίσετε σ’ έναν πολιτικό; 
Όποια και αν είναι η έκβαση αυτής της ενδοσκόπησης – όσο κι αν νομίζετε ότι ο κόσμος μπορεί να ποντάρει στη μαγειρική σας - μπορείτε να ξεκινήσετε αμέσως, επιμένοντας ότι αυτές οι εταιρείες, τράπεζες, σχολεία, εργαστήρια και όλα αυτά, στα οποία θα εργάζεστε και των οποίων οι χώροι θερμαίνονται και γυαλίζονται αδιαλείπτως ούτως ή άλλως, να επιτρέπουν την διαμονή στους άστεγους για τη νύχτα, τώρα που είναι χειμώνας. 

4.) Προσπαθήστε να μην ξεχωρίζετε, προσπαθήστε να είστε σεμνοί. Υπάρχουν πολλοί από εμάς όπως έχουν τα πράγματα, και θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι, πολύ σύντομα. Έτσι, η αναρρίχηση στο προσκήνιο είναι βέβαιο ότι θα γίνει εις βάρος των άλλων που δεν θα σκαρφαλώσουν. Ότι αναγκαστικά θα πρέπει να πατήσετε τα δάχτυλα του ποδιού ενός ατόμου δεν σημαίνει ότι πρέπει να καβαλήσετε και τους ώμους του. 
Εξάλλου, το μόνο που θα δείτε από εκείνο το σημείο υπεροχής είναι η ανθρώπινη θάλασσα, καθώς και όσους, όπως εσείς, έχουν αναλάβει μια εξίσου εμφανή - και επομένως επίσης πολύ επισφαλή - θέση: αυτών που αποκαλούνται πλούσιοι και διάσημοι. Συνολικά, υπάρχει πάντα κάτι λίγο το απαράδεκτο στο να είσαι καλύτερα από αυτούς που μοιάζεις, και όταν αυτοί που τους μοιάζεις ανέρχονται σε δισεκατομμύρια, τότε αυτό είναι πολύ περισσότερο. 
Σε αυτό πρέπει να προστεθεί ότι οι πλούσιοι και οι διάσημοι των ημερών μας, επίσης, είναι σε πλήθη, ότι εκεί πάνω στην κορυφή υπάρχει συνωστισμός. Έτσι, εάν θέλετε να γίνετε πλούσιοι ή διάσημοι ή και τα δύο, οπωσδήποτε προχωρήστε, αλλά μην νομίσετε ότι αυτό είναι τα πάντα. To να ποθείτε αυτό που κάποιος άλλος έχει σημαίνει ότι απεμπολείτε τη μοναδικότητά σας˙ και από την άλλη, φυσικά, διεγείρει τη μαζική παραγωγή. 
Αλλά καθώς περνάτε μέσα από τη ζωή μόνο μια φορά, το μόνο λογικό είναι να προσπαθήσετε να αποφύγετε τα πιο προφανή κλισέ, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμένων εκδόσεων. Η ιδέα της αποκλειστικότητας, σας υπενθυμίζω, επίσης απεμπολεί τη μοναδικότητά σας, για να μην αναφέρουμε ότι συρρικνώνει την αίσθηση της πραγματικότητας που έχετε στο ήδη επιτευγμένο. Πολύ καλύτερα από το να ανήκετε σε οποιαδήποτε ομάδα είναι να συνωστίζεστε με τα πλήθη αυτών που, δεδομένου του εισοδήματός τους και της εμφάνισής τους, αντιπροσωπεύουν - τουλάχιστον θεωρητικά - απεριόριστη δυνατότητα. 
Προσπαθήστε να είστε περισσότερο σαν αυτούς παρά σαν εκείνους που δεν τους μοιάζουν˙ προσπαθήστε να φοράτε γκρι. Μιμητισμός είναι η υπεράσπιση της ατομικότητας και όχι η παράδοσή της. Θα σας συμβούλευα να χαμηλώσετε και τη φωνή σας, αλλά φοβάμαι ότι θα νομίζετε ότι το παρατραβάω. Ακόμα, να έχετε κατά νου ότι υπάρχει πάντα κάποιος δίπλα σας, ένας γείτονας. 
Κανείς δεν σας ζητάει να τον αγαπήσετε, αλλά προσπαθήστε να μην τον βλάψετε ή να τον ενοχλήσετε πολύ˙ προσπαθήστε να πατήσετε προσεκτικά τα δάκτυλα του˙ και αν τύχει και ποθήσετε τη γυναίκα του, θυμηθείτε τουλάχιστον ότι αυτό αποδεικνύει την αποτυχία της φαντασίας σας, την δυσπιστία σας - ή την άγνοια σας - στις απεριόριστες δυνατότητες της πραγματικότητας. 
Στη χειρότερη περίπτωση, προσπαθήστε να θυμηθείτε από πόσο μακριά – από τα αστέρια, από τα βάθη του σύμπαντος, ίσως από την άλλη άκρη του – ήρθε αυτή η παράκληση να μην το κάνετε, όπως και αυτή η ιδέα του να αγαπάς το γείτονά σου όπως τον εαυτό σου. Ίσως τα αστέρια να γνωρίζουν περισσότερα για τη βαρύτητα, καθώς και για τη μοναξιά, από ό, τι εσείς˙ αφού είναι μάτια που λαχταρούν. 

5.) Με κάθε τρόπο προσπαθήστε να αποφύγετε να απονείμετε στον εαυτό σας την κατάσταση του θύματος. Από όλα τα μέρη του σώματός σας, να είστε στη μέγιστη επαγρύπνηση για το δείκτη σας, διότι είναι διψασμένος για κατηγορίες. Ένα δάχτυλο που δείχνει είναι το σήμα κατατεθέν του θύματος - το αντίθετο του σημείου V (σσ. του νικητή) και ένα συνώνυμο του παραδίνομαι. Ανεξάρτητα από το πόσο αποτρόπαια μπορεί να είναι η κατάστασή σας, προσπαθήστε να μην κατηγορήσετε τίποτα και κανέναν: την ιστορία, το κράτος, τους ανωτέρους, τη φυλή, τους γονείς, τη φάση της σελήνης, την παιδική ηλικία, την ανατροφή κοκ. 
Το μενού είναι απέραντο και ανιαρό, και μόνο αυτή η απεραντοσύνη και η ανία πρέπει να είναι αρκετά προσβλητικές για να κάνουν την νοημοσύνη κάποιου να διαλέξει από αυτό. Τη στιγμή που ρίχνετε το φταίξιμο κάπου, υπονομεύετε την αποφασιστικότητά σας να αλλάξετε οτιδήποτε˙ θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι ο διψασμένος για κατηγορία δείκτης ταλαντεύεται τόσο μανιασμένα, διότι η αποφασιστικότητα δεν ήταν ποτέ αρκετή εξ’ αρχής. 
Εξάλλου, η κατάσταση του θύματος έχει τη γλυκύτητά της. Προστάζει συμπόνια, απονέμει διακρίσεις και ολόκληρα έθνη και ήπειροι λιάζονται στα σκοτάδια των διανοητικών εκπτώσεων που διαφημίζονται ως η συνείδηση ​​του θύματος. Υπάρχει μια ολόκληρη κουλτούρα του θύματος, που κυμαίνεται από ιδιωτικούς συμβούλους έως διεθνή δάνεια. 
Ο καθ’ ομολογία στόχος αυτού του δικτύου, όπως και το καθαρό αποτέλεσμα του, είναι η μείωση των προσδοκιών του ατόμου από την αφετηρία, έτσι ώστε ένα ευτελές πλεονέκτημα θα μπορούσε να εκληφθεί ή να θεωρείται ως ένα σημαντικό επίτευγμα. Φυσικά, αυτό είναι θεραπευτικό και, δεδομένης της ανεπάρκειας των πόρων του κόσμου, ίσως ακόμη και υγιεινό, έτσι λόγω έλλειψης μιας καλύτερης ταυτότητας, κάποιος μπορεί να το αποδεχτεί – αλλά εσείς προσπαθήστε να του αντισταθείτε. Όσο άφθονα και αναμφισβήτητα είναι τα στοιχεία ότι είστε από την πλευρά των χαμένων, αρνηθείτε το για όσο διάστημα διατηρείτε τα λογικά σας, για όσο διάστημα μπορείτε να αρθρώσετε το «Όχι». 
Συνολικά, προσπαθήστε να σεβαστείτε τη ζωή όχι μόνο για τις ωραίες παροχές της, αλλά και για τις κακουχίες της. Είναι μέρος του παιχνιδιού, και αυτό που είναι καλό σε μια δυσκολία είναι ότι δεν είναι μια εξαπάτηση. 
Κάθε φορά που αντιμετωπίζετε προβλήματα, βρίσκεστε σε αμηχανία, στα πρόθυρα απόγνωσης ή σε απόγνωση, θυμηθείτε: είναι η ζωή που σας μιλάει στη μόνη γλώσσα που γνωρίζει καλά. Με άλλα λόγια, προσπαθήστε να είστε λίγο μαζοχιστές: χωρίς λίγο μαζοχισμό, το νόημα της ζωής δεν είναι πλήρες. 
Αν σας βοηθά, προσπαθήστε να θυμάστε ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απόλυτη, όχι μια μεσοβέζικη αντίληψη˙ ότι δεν συνάδει με ιδιαίτερες παρακλήσεις, ότι οφείλει το παράστημά της στην άρνηση του προφανούς. 
Κι αν βρίσκετε ότι αυτό το επιχείρημα κλίνει από την πλευρά το ενθουσιασμού, σκεφτείτε τουλάχιστον ότι νιώθοντας θύμα το μόνο που κάνετε είναι να μεγαλώνετε το κενό της ανευθυνότητας που οι δαίμονες ή οι δημαγωγοί, λατρεύουν να γεμίζουν, αφού μια παράλυτη θέληση δεν είναι κάτι που αρέσει στους αγγέλους. 

6.) Ο κόσμος που πρόκειται να εισέλθετε και να υπάρξετε δεν έχει καλή φήμη. Υπήρξε καλύτερος γεωγραφικά παρά ιστορικά˙ είναι ακόμη πολύ πιο ελκυστικός οπτικά παρά κοινωνικά. Δεν είναι ωραίο μέρος, καθώς σύντομα θα καταλάβετε, και αμφιβάλλω ότι θα γίνει πολύ καλύτερος τον καιρό που θα τον αφήσετε. Κι όμως, είναι ο μόνος διαθέσιμος κόσμος: δεν υπάρχει εναλλακτική, και αν υπήρχε, δεν έχουμε εγγύηση ότι θα ήταν πολύ καλύτερη από αυτή. Είναι μια ζούγκλα εκεί έξω, καθώς και μια έρημος, μια ολισθηρή πλαγιά, ένας βάλτος, κοκ - κυριολεκτικά - αλλά, το χειρότερο, και μεταφορικά. 
Ωστόσο, όπως είπε ο Robert Frost, «Η καλύτερη διέξοδος είναι πάντα διαμέσου». Είπε, επίσης, σε ένα διαφορετικό ποίημα, ότι «το να είσαι κοινωνικός είναι να συγχωρείς». Θα ήθελα να κλείσω με μερικές παρατηρήσεις πάνω σε αυτό το διαμέσου. Προσπαθήστε να μην δίνετε προσοχή σε εκείνους που θα προσπαθήσουν να κάνουν τη ζωή άθλια για εσάς. 
Θα υπάρξουν πολλοί από αυτούς - με επίσημη ιδιότητα καθώς και αυτοδιορισμένοι. Υποφέρετε αν δεν μπορείτε να τους ξεφύγετε, αλλά μόλις ξεφύγετε, δώστε τους τη μικρότερη δυνατή σημασία. Πάνω απ' όλα, προσπαθήστε να αποφύγετε τη διήγηση ιστοριών σχετικά με την άδικη μεταχείριση που είχατε στα χέρια τους˙ να το αποφύγετε ανεξάρτητα από το πόσο δεκτικό είναι το κοινό σας. 
Τέτοιες ιστορίες επεκτείνουν την ύπαρξη των ανταγωνιστών σας˙ πιθανότατα υπολογίζουν σε εσάς να είστε ομιλητικοί και να μοιραστείτε την εμπειρία σας με άλλους. Από μόνο του, κανένα άτομο δεν αξίζει μια περιπέτεια στην αδικία (και όσον αφορά αυτό, ούτε στη δικαιοσύνη). Η αναλογία του μία-σου-και-μία-μου δεν δικαιολογεί την προσπάθεια: είναι η ηχώ που μετράει. Αυτή είναι η βασική αρχή κάθε καταπιεστή, είτε με χορηγία του κράτους είτε αυτοδίδακτου. Επομένως, αφαιρέστε ή σωπάστε την ηχώ, έτσι ώστε να μην επιτρέπετε ένα γεγονός, όσο δυσάρεστο ή βαρυσήμαντο, να διεκδικεί περισσότερο χρόνο από όσο του χρειάστηκε για να συμβεί. 
Αυτό που πράττουν οι εχθροί σας αποκομίζει τη σημασία ή την συνέπεια του από τον τρόπο που αντιδράτε. Ως εκ τούτου, με βιασύνη προσπεράστε από δίπλα ή από πάνω τους σαν να ήταν πορτοκαλί και όχι κόκκινο φανάρι. Μην χρονοτριβείτε μαζί τους διανοητικά ή λεκτικά˙ μην υπερηφανεύεστε ότι τους συγχωρείτε ή ότι τους ξεχνάτε – στη χειρότερη περίπτωση, να τους ξεχνάτε πρώτα. 
Με αυτόν τον τρόπο θα γλιτώσετε τα κύτταρα του εγκεφάλου σας από πολύ άχρηστη διέγερση˙ με αυτόν τον τρόπο, ίσως, σώσετε ακόμα και εκείνους τους ξεροκέφαλους από τον εαυτό τους, καθώς η προοπτική του να ξεχαστούν είναι μικρότερη από αυτή του να συγχωρεθούν. Αλλάξτε λοιπόν κανάλι: δεν μπορείτε να το βγάλετε εκτός κυκλοφορίας, αλλά τουλάχιστον μπορείτε να μειώσετε τα ποσοστά ακροαματικότητάς του. 
Τώρα, αυτή η λύση δεν είναι πιθανό να ευχαριστήσει τους αγγέλους, αλλά απ’ την άλλη, είναι βέβαιο ότι θα βλάψει τους δαίμονες, και προς το παρόν αυτό είναι που έχει σημασία. Καλύτερα να σταματούσα εδώ. Όπως είπα, θα χαρώ αν βρείτε αυτά που είπα χρήσιμα. Εάν όχι, αυτό θα δείξει ότι είστε εξοπλισμένοι πολύ καλύτερα για το μέλλον από ό, τι θα περίμενε κανείς από ανθρώπους της ηλικίας σας. Το οποίο, υποθέτω, είναι επίσης ένας λόγος για χαρά - όχι για ανησυχία. 
Σε κάθε περίπτωση - καλά εξοπλισμένοι ή όχι - σας εύχομαι καλή τύχη, γιατί αυτό που σας περιμένει δεν είναι ένα πικ-νικ, το ίδιο για προετοιμασμένους και για απροετοίμαστους, και θα χρειαστείτε τύχη. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι θα ανταπεξέρθετε. Δεν είμαι τσιγγάνα˙ δεν μπορώ να μαντέψω το μέλλον σας, αλλά είναι αρκετά προφανές με γυμνό οφθαλμό ότι έχετε πολλά πλεονεκτήματα με το μέρος σας. 
Για να πούμε το λιγότερο, έχετε γεννηθεί, το οποίο είναι από μόνο του η μισή μάχη, και ζείτε σε μια δημοκρατία - αυτό το ενδιάμεσο σπίτι ανάμεσα στον εφιάλτη και την ουτοπία - το οποίο βάζει λιγότερα εμπόδια στο δρόμο του ατόμου από τις εναλλακτικές του λύσεις. 
Τέλος, έχετε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, κατά την άποψή μου το καλύτερο σχολείο στο έθνος, αν και μόνο επειδή πριν από 16 χρόνια έδωσε μια επιγόντως απαραίτητη ευκαιρία στον πιο τεμπέλη άνθρωπο στη γη, ο οποίος, εκτός ​​από αυτό, δεν μιλούσε ουσιαστικά αγγλικά – σε εμένα. Δίδαξα εδώ για περίπου οκτώ χρόνια˙ τη γλώσσα με την οποία σας απευθύνομαι σήμερα, την έμαθα εδώ˙ μερικοί από τους πρώην συναδέλφους μου εξακολουθούν να εργάζονται εδώ, άλλοι συνταξιοδοτήθηκαν, ενώ άλλοι κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο στη γη του Ann Arbor που τώρα σας βαστάζει. Ηλίου φαεινότερο ότι αυτός ο τόπος έχει εξαιρετική συναισθηματική αξία για μένα˙ και το ίδιο θα γίνει, σε μια ντουζίνα χρόνια πάνω κάτω, για εσάς. 
Στο βαθμό αυτό, μπορώ να μαντέψω το μέλλον σας˙ από αυτή την άποψη, ξέρω ότι θα ανταπεξέρθετε, ή, πιο συγκεκριμένα, θα πετύχετε. Διότι νιώθοντας ένα κύμα ζεστασιάς να έρχεται πάνω σας σε μια ντουζίνα χρόνια στην αναφορά του ονόματος αυτής της πόλης θα υποδηλώνει ότι, με τύχη ή χωρίς, ως ανθρώπινα όντα έχετε επιτύχει. Αυτό το είδος επιτυχίας είναι που σας εύχομαι πάνω απ’ όλα για τα επόμενα χρόνια. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την τύχη και έχουν μικρότερη σημασία. 


Η μετάφραση έγινε από το αυθεντικό κείμενο στη συλλογή δοκιμίων που φέρει τον τίτλο «On Grief and Reason». Μπορείτε να το διαβάσετε \ κατεβάσετε από εδώ: 

15.3.19

Νέο Ν/Σ για τα ναρκωτικά "Χώροι εποπτευόμενης χρήσης"
Κατερίνα Μάτσα *
Τι καινούργιο φέρνει στον χώρο των εξαρτήσεων το νέο νομοσχέδιο (Ν/Σ - σκούπα) που κατατέθηκε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα; 
Φέρνει βασικά τους Χώρους Εποπτευόμενης Χρήσης για τους ενδοφλέβιους χρήστες ναρκωτικών. Τους περιγράφει ως χώρους, όπου θα μπορούν οι χρήστες να κάνουν ελεύθερα χρήση, παρουσία προσωπικού, αφού θα έχουν καταγραφεί στους σχετικούς καταλόγους και θα έχουν αποκτήσει την κάρτα τους! 
Έτσι η χρήση, με βάση τη λογική του Ν/Σ, θα είναι ασφαλής, δεν θα πεθάνουν δηλαδή εκεί μέσα από υπερβολική δόση, αφού θα υπάρχει επιτόπου το εκπαιδευόμενο προσωπικό για να τους επαναφέρει! Βέβαια το Ν/Σ δεν προβλέπει τίποτα για την παράλληλη χρήση απ' το στόμα ή απ' τη μύτη όλων των άλλων ουσιών, νόμιμων και παράνομων πριν μπουν και αφού βγουν από τους ΧΕΧ, στα πλαίσια της πολυτοξικομανίας τους! 

Οι περισσότεροι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας στη σχετική δημόσια συζήτηση επικρότησαν το μέτρο. Θεωρούν, ίσως, ότι έτσι θα "καθαρίσουν" την Αθήνα από τις πιάτσες των τοξικομανών, θα αναβαθμιστεί το κέντρο της πόλης και θα δίνει μια πιο ευπρεπή εικόνα, συγκεντρώνοντας τα ανθρώπινα "σκουπίδια" σ' αυτούς τους ειδικούς χώρους. 
Ας προσπαθήσουμε να αφαιρέσουμε το επίπλαστο "ανθρωπιστικό" προσωπείο ("να σωθούν ανθρώπινες ζωές") για να δούμε τι πραγματικά υπάρχει από πίσω. Η επίσημη πολιτική για τα ναρκωτικά είναι η πολιτική "μείωσης της βλάβης", που βασίζεται στη θέση ότι η τοξικομανία είναι μια "χρονία, ανίατη νόσος του εγκεφάλου", που χρειάζεται το φάρμακό της και αυτό είναι το υποκατάστατο (μεθαδόνη, βουπρενορφίνη κ.λπ.). 
Συσχετίζουν μάλιστα την τοξικομανία με το διαβήτη και τα υποκατάστατα με την ινσουλίνη! 
Η πολιτική αυτή αποσκοπεί στη "διαχείριση" του προβλήματος των ναρκωτικών, προς την κατεύθυνση του περιορισμού της βλάβης που υφίσταται τόσο ο χρήστης όσο και η κοινωνία. Θεωρεί ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο, "δεν υπάρχει εναλλακτική" (ΤΙΝΑ), κατά την γνωστή έκφραση της Θάτσερ. 
Στη λογική της "διαχείρισης", λοιπόν, εντάσσονται οι φυλακές, που είναι γεμάτες από τοξικομανείς φτωχοδιαβόλους, την ώρα που οι διακινητές των 2 τόνων ηρωίνης του Noor I είναι ελεύθεροι να ασκούν την εξουσία τους και να συνεχίζουν τα βρώμικα παιχνίδια τους. Εντάσσονται τα προγράμματα συντήρησης του ΟΚΑΝΑ, με τη χορήγηση υποκαταστάτων, που πλασσάρονται μάλιστα ως "θεραπεία". 
Εντάσσεται επίσης και το μέτρο που εγκαινιάζει το νέο Ν/Σ, οι ΧΕΧ, χώροι εποπτευόμενης χρήσης (shooting galleries). 
Βασικός στόχος όλων αυτών των τρόπων διαχείρισης του προβλήματος είναι ο κοινωνικός έλεγχος των διαφορετικών, των ευάλωτων, των περιθωριακών, των ήδη στιγματισμένων κοινωνικών ομάδων. Αποτελούν δηλαδή, μέρος της βιοπολιτικής των ναρκωτικών

Το πρώτο ερώτημα που μπαίνει: προς όφελος ποιού γίνονται όλα αυτά; 
• Γίνονται προς όφελος των φαρμακοβιομηχανιών, που θησαυρίζουν όχι μόνο από την παραγωγή των υποκαταστάτων αλλά και των ψυχοφαρμάκων που καταναλώνονται αφειδώς, παράλληλα με τα ναρκωτικά, από τον πληθυσμό των τοξικομανών, όπως βέβαια και από τον υπόλοιπο πληθυσμό των θεωρούμενων κανονικών συμπολιτών μας. 
• Γίνονται προς όφελος της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς που πιέζει για τη νομιμοποίηση όλων των ναρκωτικών. Προς αυτήν την κατεύθυνση ανοίγουν το δρόμο τα καινούργια μέτρα, όπως και η σχετική φιλολογία που αναπτύσσεται για την "αθωότητα" της κάνναβης. 
Διαφημίζεται ήδη ότι σύντομα θα μπορούμε να δίνουμε στα παιδιά μας ζελεδάκια με προϊόντα κάνναβης για να γίνονται "πιο ευδιάθετα και πιο δημιουργικά"! (Αυγή, 17/2/2019). 
Αυτό λοιπόν, που υπόσχεται η επίσημη πολιτική στους γονείς είναι προϊόντα της κάνναβης, καταναλωτικά ευφορικά προϊόντα δηλαδή, για να φτιάξει το κέφι των παιδιών τους που στην πλειοψηφία τους μεγαλώνουν μέσα στη μοναξιά, την εγκατάλειψη, τη βία, την απουσία σχέσεων ουσιαστικής επικοινωνίας, τρυφερότητας και αγάπης. 
Θυμάται κανείς τη ριταλίνη (μια αμφεταμίνη) που επί Μπους Junior νομοθετήθηκε απ' το αμερικανικό Κογκρέσο για να δίνεται και σε μαθητές του δημοτικού, με την έγκριση του ιατρικού κόσμου κάτω από την πίεση των φαρμακοβιομηχανιών, για ν' αντιμετωπίσει την υπερκινητικότητα και τις διαταραχές προσοχής, που, σε τελευταία ανάλυση, δεν ήταν παρά μια έκφραση απόγνωσης, ένα κάλεσμα αυτών των παιδιών για μεγαλύτερη παρουσία και φροντίδα από τους γονείς, οι οποίοι έτρεχαν από το πρωί μέχρι το βράδυ στις δουλειές τους, για να βγάλουν περισσότερα χρήματα και να εξασφαλίσουν περισσότερα καταναλωτικά αγαθά σε αυτά ακριβώς τα παιδιά! Θυμάται κανείς τι απέγιναν αυτά, πόσα εθίστηκαν σ' αυτή την ναρκωτική ουσία και πόσο δυστυχισμένη ήταν η πορεία τους στη ζωή; 
• Γίνονται επίσης προς όφελος της βιοεξουσίας, η οποία έχει ανάγκη από μέσα πειθαρχίας και συμμόρφωσης στο καθεστώς της κοινωνικής και προσωπικής εξαθλίωσης, έχει ανάγκη από μέσα φυγής από τις συνέπειες της κρίσης που καταστρέφει τη ζωή όλων, ώστε να ελαχιστοποιηθούν ή και να μηδενισθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις και οι ταξικές συγκρούσεις. Επιπλέον αυτή η βιοπολιτική οδηγεί, πέραν των άλλων, και στο μαρασμό των θεραπευτικών (στεγνών) προγραμμάτων απεξάρτησης, ωθώντας ουσιαστικά τους εξαρτημένους στα υποκατάστατα, αφού το μήνυμα που επίσημα περνάει είναι ότι, έτσι κι αλλιώς, ως "ανίατοι ασθενείς" δεν έχουν καμιά ελπίδα να "κόψουν" οριστικά και να γίνουν καλά. 
Καταδικασμένα, λόγω της λιτότητας και των περικοπών που επέβαλαν τα μνημόνια, στο να είναι υποστελεχωμένα και με τεράστια λειτουργικά προβλήματα οδηγούνται σιγά - σιγά στο μαρασμό. Άλλωστε τα στεγνά προγράμματα έχουν οικονομικό κόστος και το κράτος χρειάζεται φτηνές λύσεις. 
Ποιος νοιάζεται για το κοινωνικό περιθώριο και την κοινωνική πολιτική, όταν η νεοφιλελεύθερη πολιτική για την Υγεία επιβάλλει να αγοράζεται αυτή από τους "έχοντες", ενώ οι φτωχοί έχουν οι ίδιοι προσωπικά την ευθύνη γιατί δεν κατάφεραν να πλουτίσουν! 
"Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέτε κοινωνία. Υπάρχει το άτομο και αυτό ευθύνεται για τη μοίρα του" δεν έλεγε η Θάτσερ; 
Άλλωστε, οι τοξικομανείς, άλλοτε με τις επιχειρήσεις-σκούπα της αστυνομίας και άλλοτε με τους ΧΕΧ των δήμων αντιμετωπίζονται από το καπιταλιστικό σύστημα ως σκουπίδια, που πρέπει να κρυφτούν από την κοινή θέα, μεταφερόμενοι με τη βία σε μια λιγότερο κεντρική περιοχή, μια άλλη πιάτσα ή ακόμα και με τη θέλησή τους σε μια ευπρεπισμένη, αποστειρωμένη αίθουσα, σε ένα κενοτόπιο, θα λέγαμε, στο σώμα της πόλης, για να μην ενοχλούν! 

Αποτελεί πραγματική πρόκληση το γεγονός ότι ένα Ν/Σ με 147 άρθρα δεν περιέχει καμιά θεραπευτική πρόταση για τα τόσο αναγκαία θεραπευτικά προγράμματα για τοξικομανείς έγκυες και μητέρες, για άτομα με συνύπαρξη τοξικομανίας και ψυχικής διαταραχής, που ο αριθμός τους αυξάνεται διαρκώς, για τη σωματική αποτοξίνωση, που υπάρχει μόνο μια μονάδα Detox στη Θεσσαλονίκη, για την Κοινωνική Επανένταξη, για την πρόληψη και τόσα άλλα. 
Εδώ, η υποκρισία των αρμοδίων, ο εμπαιγμός με το μανδύα του "ανθρωπισμού" χρειάζεται μια και μόνη απάντηση: να δυναμώσουμε με τους αγώνες μας σε όλα τα πεδία και να οργανώσουμε τη συλλογική αντίσταση στη βιοεξουσία. 


* Η Κατερίνα Μάτσα, είναι Ψυχίατρος, τ. διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, που ανήκει διοικητικά στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής και στο ΕΣΥ. 
Είναι επίτιμη πρόεδρος της Επιστημονικής Ένωσης ΨΝΑ. Επίσης επίτιμη πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). 
Πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης του Επιστημονικού και Κοινωνικού έργου του 18 ΑΝΩ. Υπεύθυνη έκδοσης του ιστορικού, ψυχιατρικού περιοδικού «Τετράδια Ψυχιατρικής» που εκδίδεται από το 1984 μέχρι σήμερα.


9.3.19

Επιμέλεια-μετάφραση: Τρύφων Λιώτας 

Ο δημοσιογράφος και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ John Pilger επικαλείται τον George Orwell, καλώντας τους συμπατριώτες του να υπερασπιστούν την ελευθερία του «διακεκριμένου Αυστραλού», ιδρυτή και συντάκτη του WikiLeaks, Julian Assange, και της «πραγματικής δημοσιογραφίας ενός είδους που πλέον θεωρείται εξωτικό». 

Κάθε φορά που επισκέπτομαι τον Julian Assange, συναντιόμαστε σε ένα δωμάτιο που ξέρει πολύ καλά. Υπάρχει ένας άδειο τραπέζι και εικόνες του Ισημερινού στους τοίχους. Υπάρχει μια βιβλιοθήκη όπου τα βιβλία δεν αλλάζουν ποτέ. Οι κουρτίνες είναι πάντα τραβηγμένες και δεν υπάρχει φυσικό φως. 
Ο αέρας είναι μπαγιάτικος και δύσοσμος. 
Αυτό είναι το δωμάτιο 101. 

Πριν εισέλθω στο δωμάτιο 101, πρέπει να παραδώσω το διαβατήριό μου και το τηλέφωνό μου. Οι τσέπες και τα υπάρχοντά μου εξετάζονται. Το φαγητό που φέρνω επιθεωρείται. Ο άνθρωπος που φυλάει το δωμάτιο 101 κάθεται σε κάτι που μοιάζει με παλιομοδίτικο τηλεφωνικό θάλαμο. 
Παρακολουθεί μια οθόνη, βλέποντας τον Julian. Υπάρχουν και άλλοι αόρατοι, πράκτορες του κράτους, που παρακολουθούν και ακούνε. Οι κάμερες βρίσκονται παντού στο δωμάτιο 101. Για να τις αποφύγουμε, ελισσόμαστε σε μια γωνιά, δίπλα-δίπλα, κολλητά στον τοίχο. 
Αυτός είναι ο τρόπος που ανταλλάσσουμε νέα: ψιθυρίζοντας και γράφοντας ο ένας στον άλλο σε ένα μπλοκάκι το οποίο κρύβουμε από τις κάμερες. Μερικές φορές γελάμε. Έχω καθορισμένο χρονικό διάστημα. Όταν λήξει, η πόρτα στο δωμάτιο 101 ανοίγει ξαφνικά και ο φρουρός λέει: "Ο χρόνος τελείωσε!" 
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχα τη δυνατότητα για επιπλέον 30 λεπτά και ο άνθρωπος στο θάλαμο του τηλεφώνου μου ευχήθηκε καλή χρονιά, αλλά ο Julian όχι. 

Φυσικά, το δωμάτιο 101 είναι το δωμάτιο στο προφητικό μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ, 1984, όπου η αστυνομία της σκέψης παρακολουθούσε και βασάνιζε κρατουμένους της, και χειρότερα, μέχρι οι άνθρωποι παρέδιδαν την αξιοπρέπεια και τις αρχές τους υπακούοντας στον Μεγάλο Αδελφό. 
Ο Julian Assange δεν θα υπακούσει ποτέ στον Big Brother. Η ανθεκτικότητα και το θάρρος του είναι εκπληκτικά, παρόλο που η φυσική του υγεία αγωνίζεται να συμβαδίσει. Ο Τζούλιαν είναι διακεκριμένος Αυστραλός, ο οποίος έχει αλλάξει τον τρόπο που πολλοί άνθρωποι σκέφτονται για τις διπρόσωπες κυβερνήσεις. Για το λόγο αυτό είναι πολιτικός πρόσφυγας που υπόκειται σε αυτό που ο Ο.Η.Ε. ονομάζει «αυθαίρετη κράτηση». 
Ο ΟΗΕ λέει ότι έχει το δικαίωμα ελεύθερης μετάβασης στην ελευθερία, αλλά του το αρνούνται. Έχει το δικαίωμα σε ιατρική περίθαλψη χωρίς φόβο σύλληψης, αλλά του το αρνούνται. Έχει το δικαίωμα σε αποζημίωση, αλλά του το αρνούνται. Ως ιδρυτής και συντάκτης του WikiLeaks, το έγκλημά του έχει μια λογική σκοτεινών χρόνων. 
Το WikiLeaks έχει ένα άψογο ποσοστό αυθεντικότητας που καμία εφημερίδα, κανένα τηλεοπτικό κανάλι, κανένας ραδιοφωνικός σταθμός, κανένα BBC, κανένα New York Times, καμία Washington Post, κανένας Guardian δεν μπορεί να φτάσει. Πραγματικά, τους ντροπιάζει. 
Αυτό εξηγεί γιατί τιμωρείται. 

Για παράδειγμα: 
Την περασμένη εβδομάδα, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφανθεί ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε καμία νομική εξουσία επί των νησιωτών Chagos, οι οποίοι στη δεκαετία του 1960 και του '70, εκδιώχθηκαν υπό απόλυτη μυστικότητα από την πατρίδα τους το Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό και εστάλησαν στην εξορία και τη φτώχεια. Αμέτρητα παιδιά πέθαναν, πολλά από αυτά, από θλίψη. Ήταν ένα επικό έγκλημα που λίγοι γνώριζαν. 
Για σχεδόν 50 χρόνια, οι Βρετανοί έχουν αρνηθεί τους νησιώτες το δικαίωμα επιστροφής στην πατρίδα τους, την οποία είχαν δώσει στους Αμερικανούς για μια μεγάλη στρατιωτική βάση. 
Το 2009, το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε ένα «θαλάσσιο καταφύγιο» γύρω από το αρχιπέλαγος του Chagos. 
Αυτή η συγκινητική ανησυχία για το περιβάλλον αποκαλύφθηκε ως απάτη όταν η WikiLeaks δημοσίευσε μια μυστική δήλωση από τη βρετανική κυβέρνηση που καθησύχαζε τους Αμερικανούς αναφέροντας ότι «οι πρώην αυτόχθονες θα είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να κυνηγήσουν το δικαίωμά τους για επιστροφή στα νησιά εφόσον όλο το αρχιπέλαγος του Chagos έχει χαρακτηριστεί ως θαλάσσιο καταφύγιο.» Η αλήθεια της συνωμοσίας επηρέασε σαφώς τη σημαντική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου. 

Το WikiLeaks έδειξε επίσης πως οι ΗΠΑ κατασκοπεύουν τους συμμάχους τους. Πώς η CIA μπορεί να σας παρακολουθήσει μέσω του iPhone σας. Πώς η Προεδρική υποψήφιος Hillary Clinton έλαβε μεγάλα χρηματικά ποσά από την Wall Street για μυστικές ομιλίες που διαβεβαίωναν τους τραπεζίτες ότι εάν εκλεγεί θα είναι φίλη τους. 

Το 2016, το WikiLeaks ανέδειξε μια απευθείας σχέση μεταξύ της Κλίντον και του οργανωμένου τζιχάντ στη Μέση Ανατολή: τρομοκράτες, με άλλα λόγια. Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αποκάλυψε ότι όταν η Κλίντον ήταν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, γνώριζε ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ χρηματοδοτούσαν το Ισλαμικό Κράτος, ωστόσο δεχόταν τεράστιες δωρεές για το ίδρυμά της και από τις δύο κυβερνήσεις. Στη συνέχεια η ίδια ενέκρινε τη μεγαλύτερη πώληση όπλων παγκοσμίως στους Σαουδάραβες ευεργέτες της: όπλα που χρησιμοποιούνται εναντίον των πληγέντων της Υεμένης. Αυτό εξηγεί γιατί τιμωρείται. 

Το WikiLeaks έχει επίσης δημοσιεύσει περισσότερα από 800.000 μυστικά αρχεία από τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του Κρεμλίνου, που μας λέει περισσότερα για τις μηχανορραφίες της εξουσίας σε αυτή τη χώρα από τη συνηθισμένη υστερία του Russiagate στην Ουάσιγκτον. 

Αυτή είναι η πραγματική δημοσιογραφία - η δημοσιογραφία ενός είδους που θεωρείται πλέον εξωτική: η αντίθεση της δημοσιογραφίας του Vichy, η οποία μιλάει για τον εχθρό του λαού και παίρνει το παρατσούκλι της από την κυβέρνηση Vichy που κατείχε τη Γαλλία για λογαριασμό των Ναζί. 
Η δημοσιογραφία του Vichy είναι λογοκρισία λόγω παράλειψης, όπως το ανείπωτο σκάνδαλο της συμπαιγνίας μεταξύ των κυβερνήσεων της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να αρνηθούν στον Julian Assange τα δικαιώματά του ως Αυστραλού πολίτη και να τον σιωπήσουν. 

Το 2010, η πρωθυπουργός Julia Gillard πήγε ακόμα πιο μακριά διατάζοντας την Αυστραλιανή Ομοσπονδιακή Αστυνομία να ερευνήσει και να διώξει, τον Assange και το WikiLeaks - μέχρι να ενημερωθεί από την AFP ότι δεν είχε διαπραχθεί κανένα έγκλημα.   

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, το Sydney Morning Herald δημοσίευσε ένα πολυτελές συμπλήρωμα που προωθούσε μια γιορτή του «Me Too» (μτφ.: Και εγώ επίσης) στην Όπερα του Σίδνεϊ στις 10 Μαρτίου. Μεταξύ των κορυφαίων συμμετεχόντων είναι η πρόσφατα συνταξιούχος Υπουργός Εξωτερικών, Julie Bishop. 
Η Bishop προβάλλεται τελευταίως στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ως μια απώλεια για την πολιτική: μια «εικόνα», κάποιος την αποκάλεσε, που προκαλεί θαυμασμό. Η ανύψωση σε μια διασημότητα του φεμινισμού μιας τόσο πολιτικά πρωτόγονης μας λέει πόσο πολύ οι λεγόμενες πολιτικές της ταυτότητας έχουν παρεκτρέψει μια ουσιαστική και βασική αλήθεια: ότι αυτό που έχει σημασία, πάνω απ’ όλα, δεν είναι το φύλο αλλά η τάξη που υπηρετείς. 

Προτού εισέλθει στην πολιτική, η Julie Bishop ήταν δικηγόρος στη διαβόητη υπόθεση του εργάτη εξόρυξης αμιάντου James Hardie, ενάντια στους ισχυρισμούς ανθρώπων και των οικογενειών τους που πέθαιναν φρικτά από την ασθένεια των μαύρων πνευμόνων. Ο δικηγόρος Peter Gordon θυμάται την Bishop «να διερωτάται ρητορικά στο δικαστήριο γιατί οι εργάτες να δικαιούνται προτεραιότητας στις δικαστικές υποθέσεις μόνο και μόνο επειδή απλά πεθαίνουν.» Η Bishop λέει ότι «ενήργησε βάση οδηγιών... επαγγελματικά και ηθικά". 

Ίσως απλά «ενεργούσε βάση οδηγιών» όταν πέρυσι πέταξε στο Λονδίνο με τον υπουργικό της αρχηγό, ο οποίος είχε δηλώσει ότι ο Αυστραλός Υπουργός Εξωτερικών θα έθετε την υπόθεση του Julian ευελπιστώντας να ξεκινήσει τη διπλωματική διαδικασία για να τον φέρει σπίτι. 
Ο πατέρας του Julian είχε γράψει μια συγκινητική επιστολή στον πρωθυπουργό Malcolm Turnbull, ζητώντας από την κυβέρνηση να παρέμβει διπλωματικά για να απελευθερώσει τον γιο του. Είπε στον Turnbull ότι ανησυχούσε ότι ο Julian δεν θα μπορούσε να φύγει ζωντανός από την πρεσβεία. 
Η Julie Bishop είχε κάθε ευκαιρία στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ να παρουσιάσει μια διπλωματική λύση που θα έφερνε τον Julian σπίτι. Αλλά αυτό απαιτούσε το θάρρος κάποιου υπερήφανου να εκπροσωπεί ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος, όχι υποτελές. 
Τουναντίον, δεν έκανε ούτε μία προσπάθεια να διαψεύσει το Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, Jeremy Hunt, όταν είπε σκανδαλωδώς ότι ο Julian «αντιμετώπισε σοβαρές κατηγορίες». Τι κατηγορίες; Δεν υπήρχαν κατηγορίες. Η υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας εγκατέλειψε το καθήκον της να υπερασπιστεί έναν Αυστραλό πολίτη, ο οποίος διώκεται χωρίς λόγο, κατηγορείται για τίποτα και είναι ένοχος για τίποτα. 

Θα θυμηθούν άραγε στην Όπερα την επόμενη Κυριακή, αυτές οι φεμινίστριες που προσκυνούν αυτή την ψευδή εικόνα, το ρόλο της στη συμφωνία με τις ξένες δυνάμεις για να τιμωρήσει έναν Αυστραλό δημοσιογράφο, του οποίου το έργο έχει αποκαλύψει ότι ο ληστρικός μιλιταρισμός έχει καταστρέψει τις ζωές εκατομμυρίων απλών γυναικών σε πολλές χώρες; Μόνο στο Ιράκ, η αμερικανική εισβολή στη χώρα αυτή, στην οποία συμμετείχε η Αυστραλία, άφησε 700.000 χήρες. 

Τι μπορεί να γίνει; Μια αυστραλιανή κυβέρνηση που ήταν έτοιμη να ενεργήσει λόγω μιας εκστρατεία για τη διάσωση του πρόσφυγα παίκτη ποδοσφαίρου, Hakeem al-Araibi, από τα βασανιστήρια και τις διώξεις στο Μπαχρέιν, είναι σε θέση να φέρει στο σπίτι τον Julian Assange. 
Ωστόσο, η άρνηση του Υπουργείου Εξωτερικών στην Καμπέρα για να τιμήσει τη δήλωση των Ηνωμένων Εθνών ότι ο Julian είναι θύμα «αυθαίρετης κράτησης» και έχει ένα θεμελιώδες δικαίωμα στην ελευθερία του, είναι μια επαίσχυντη παραβίαση του πνεύματος του διεθνούς δικαίου. 
Γιατί η αυστραλιανή κυβέρνηση δεν έκανε καμία σοβαρή προσπάθεια να απελευθερώσει τον Assange; Γιατί η Julie Bishop υπόκυψε στις επιθυμίες δύο ξένων δυνάμεων; Γιατί αυτή η δημοκρατία διασύρεται με σχέσεις υποτέλειας και συνεργάζεται με άνομες ξένες δυνάμεις; Η δίωξη του Julian Assange είναι η κατάκτηση όλων μας: της ανεξαρτησίας μας, του αυτοσεβασμού μας, της διάνοιας μας, της συμπόνιας μας, της πολιτικής μας, του πολιτισμού μας. 
Σταματήστε την κύλιση (scrolling). Οργανώστε. Καταλείψτε. Επιμείνετε. Κάντε θόρυβο. Αναλάβετε άμεσα δράση. Να είστε γενναίοι και μείνετε γενναίοι. Αψηφίστε την αστυνομία σκέψης. 
Ο πόλεμος δεν είναι ειρήνη, η ελευθερία δεν είναι δουλεία, η άγνοια δεν είναι δύναμη. Αν ο Julian μπορεί να αντισταθεί στον Big Brother, το ίδιο μπορείτε και εσείς: το ίδιο μπορούμε όλοι μας. 

John Pilger 4 Μαρτίου 2019   

Ο John Pilger έδωσε αυτή τη ομιλία σε μια διαδήλωση στο Σίδνεϋ για τον Julian Assange, που διοργανώθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ισότητας.

2.2.19

Οι Τσούκτσι αποτελούν μια φυλή αυτόχθονων νομάδων που ζουν στη Σιβηρία, και συγκεκριμένα εκεί που συναντώνται ο Αρκτικός με τον Ειρηνικό Ωκεανό, στην περιοχή Τσουκότκα. 
Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως "Λιγιοραβετλάν", που σημαίνει "αληθινοί άνθρωποι". Όντας αυτόχθονες, δεν εχουν καμία φυλετική συγγένεια με τους Μογγόλους ή τους Τούρκους, ενώ συγγενεύουν με τους γείτονές τους Κοριάκες. 
Έχουν δύο διακριτές κουλτούρες, από τη μία πρόκειται για τους Τσαούτσου, που ζουν στο εσωτερικό της πενίνσουλα, και είναι νομάδες εκτροφείς ταράνδων, και από την άλλη τους Ανκαλίτ, οι οποίοι ζουν στις ακτές του Αρκτικού Ωκεανού, της θάλασσας Τσούκτσι και της θάλασσας Μπέρινγκ και ασχολούνται με το κυνήγι θαλάσσιων θηλαστικών και το ψάρεμα. 
Διατηρούν έναν ιδιότυπο λοιπόν ενδοφυλετικό διαχωρισμό ανάμεσα σε αλιείς και κτηνοτρόφους, κάτι που ανέκαθεν τους χαρακτήριζε. 
Στις μέρες μας οι Τσούκτσι αριθμούν περί τους 15.000. Το κλίμα στις παγωμένες τούνδρες που ζουν είναι σκληρό και οι θερμοκρασίες το χειμώνα αγγίζουν μέχρι και τους -55°C. 
Ο λαός των Τσούκτσι ήταν στο παρελθόν, σε αντίθεση με άλλους λαούς της ευρύτερης περιοχής, ένας πολεμικός λαός, τον οποίο δεν κατάφεραν ποτέ να υποδουλώσουν οι Ρώσοι. Κατά τη διάρκεια του Σοβιετικού καθεστώτος, οι Τσούκτσι υπέφεραν από βασανιστήρια, φυλακίσεις και την προσπάθεια καταστροφής της παραδοσιακής τους κουλτούρας. 
Οι Σοβιετικοί είχαν θέσει την περιοχή ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού το οποίο αποδείχτηκε καταστροφικό για την τοπική οικονομία και ευρύτερα για τον τρόπο ζωής των Τσούκτσι, τις συνέπειες του οποίου αντιμετωπίζουν ακόμα και σήμερα οι πληθυσμοί αυτοί. 
Η Τέχνη των Τσούκτσι χαρακτηρίζεται από τα γλυπτά και το σκάλισμα σε κόκκαλα και βράχους. Τα πιο συνηθισμένα μοτίβα είναι τα φυσικά τοπία καθώς και σκηνές από την καθημερινή ζωή, όπως κυνήγι, ζώα της περιοχής, προσωπικές ασχολίες των Τσούκτσι κλπ. Κυρίως οι άνδρες ήταν που ασχολούνταν με αυτές τις μορφές τέχνης, ενώ οι γυναίκες ασχολούνταν με τη ραπτική και την παρασκευή κεντημάτων. 
Οι γυναίκες ντύνονταν με το "κέρκερ", μια φορεσιά από δέρμα ταράνδου ή φάλαινας, που εξωτερικά καλυπτόταν από γούνα λύκου ή αλεπούς. Λόγω της κακοκαιρίας και του πολύ δύσκολου κλίματος, η αξία της φιλοξενίας ήταν ιδιαίτερα μεγάλη στους Τσούκτσι. Σχεδόν απαγορευόταν το να μην προσφέρει κανείς φαγητό ή καταφύγιο σε κάποιον που το είχε ανάγκη. 
Η κοινότητα των Τούκτσι έδινε άμεση προτεραιότητα στα ορφανά, στις χήρες, στους φτωχούς και έπειτα στους ξένους και τους επισκέπτες. Η παραδοσιακή θρησκεία των Τσούκτσι διέπεται από σαμανιστικά στοιχεία. Κάθε τι, έμψυχο ή άψυχο, συνδέεται με κάποιο πνεύμα που μπορεί να είναι είτε καλό, είτε κακό. Τα ζώα, τα φυτά, ο άνεμος, τα ποτάμια, τα βουνά, οι θάλασσες, τα δάση και άλλα φυσικά στοιχεία και φαινόμενα, είναι μέρος και σημείο αναφοράς των τελετών τους, αφού συνδέονταν με πνεύματα και οι Τσούκτσι Σαμάνοι έρχονταν σε πνευματική επαφή μαζί τους. 
Οι Τσούκτσι ζουν εδώ και κάποιες εκατοντάδες χρόνια σε παραδοσιακά σπίτια σχήματος κώνου, τα λεγόμενα "γιαράνγκα", τα οποία στήνουν χρησιμοποιώντας πάνω από ογδόντα δέρματα ταράνδου για το καθένα. 
Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν για τη μεταφορά τους έλκηθρα και βάρκες. Το φαγητό τους είναι κυρίως βραστό, με τα πιο συνηθισμένα πιάτα να αποτελούνται από κρέας ελαφιού, κρέας, εντόσθια και μυαλό ταράνδου, σούπες από στομάχια ταράνδου, ρίζες και λαχανικά, κρέας φάλαινας και άλλων μεγάλων θαλάσσιων θηλαστικών.


ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO