Προσφατα

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

20.7.20

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, οι ασιατικές χώρες αναμένεται να αποτελούν  περισσότερες από τις 5 κορυφαίες χώρες στον κόσμο σύμφωνα με το μέγεθος του ΑΕΠ το 2024, υποβαθμίζοντας τις ευρωπαϊκές οικονομικές δυνάμεις χαμηλότερα. 

Η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας ήταν απότομη από τη δεκαετία του 1990, ενώ η Ινδία και η Ινδονησία εισήλθαν  πρόσφατα στις κορυφαίες 10 από τις μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο και αναμένεται να φθάσουν στις θέσεις 3 και 5 έως το 2024. 

Η Ιαπωνία, μια καθιερωμένη οικονομία, αναμένεται να θα παραμείνει στην 4η θέση το 2024, ενώ η Ρωσία θα φτάσει στην 6η θέση. Η αναπτυσσόμενη μεσαία τάξη της Ασίας είναι ένας από τους λόγους για την αλλαγή στο ΑΕΠ. Ενώ η Κίνα έφτασε στο απόγειο της ανάπτυξης της αγοράς τον 21ο αιώνα μέχρι στιγμής, η χώρα αναμένεται να αντιμετωπίσει τη γήρανση του πληθυσμού στο μέλλον, πράγμα που θα θέσει σε κίνδυνο την κατανάλωση. 

Η Ινδονησία, μαζί με τις Φιλιππίνες και τη Μαλαισία, αναμένεται να αυξήσουν σημαντικά το εργατικό δυναμικό τους τα επόμενα χρόνια, συμβάλλοντας στην αύξηση των μέσων διαθέσιμων εισοδημάτων, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. 

Ασιατικές πολυεθνικές, όπως η Huawei της Κίνας και η Tata της Ινδίας, έχουν ήδη αναδυθεί αυτόν τον αιώνα και αναμένεται να πιο αισθητή την παρουσία τους στην παγκόσμια σκηνή. 

Όμως, η ταχεία ανάπτυξη στην Ασία έρχεται επίσης με το δικό της σύνολο προβλημάτων, όπως μια ταχέως αναπτυσσόμενη διαφορά μεταξύ αγροτικών και αστικών εισοδημάτων, υποβάθμισης του περιβάλλοντος και νέων προκλήσεων για τη διακυβέρνηση και τους θεσμούς, σύμφωνα με τον FAO.


18.7.20

Θα χαθούμε σαν δάκρυα μέσα στον ωκεανό έλεγε σε μια γνωστή ταινία μια ανθρώπινη ρέπλικα.. 

Είμαστε άνθρωποι. Αλήθεια τι είναι τελικά αυτό το πλάσμα που ονομάζεται άνθρωπος. Κοιτάχτε λίγο γύρω, φέρτε στο μυαλό σας όλη τη φύση, ότι γνωρίζετε και ότι έχετε ακούσει πως υπάρχει. Μέσα σε ένα ατέλειωτο παράδεισο, γεμάτο από κάθε είδος πανίδας και χλωρίδας, υπάρχει ο άνθρωπος. Ο κυρίαρχος τελικά του πλανήτη. Οι θεωρίες για την εξέλιξη μας πολλές. Όμως έτσι απλά ας αναρωτηθούμε. Γιατί είμαστε αυτό που είμαστε? 
Είναι μια φυσική εξέλιξη ανάμεσα σε εκατομμύρια είδη, που ζουν κινούνται με τα ίδια δεδομένα, τη τροφή τους, την αναπαραγωγή τους, τις αγέλες τους με τις απλές καθημερινές συνήθειες, τον ήσυχο θάνατό τους, είναι φυσική εξέλιξη πως ένα από αυτά τα είδη, σε μια δυσανάλογη πορεία εξέλιξης, σηκώθηκε όρθιο, άρθρωσε λόγο, έβαλε μπρος πολύπλοκους μηχανισμούς σκέψης, και δημιούργησε μια αυτοκρατορία σε όλο το πλανήτη, κατακτώντας κάθε άκρη και δημιουργώντας αυτό που βλέπουμε, αυτό που είμαστε? 

Η ίδια αυτή η φύση άφησε αυτό το παράξενο πλάσμα να είναι χιλιάδες χρόνια, όπως όλα τα άλλα, να τριγυρνά στα σπήλαια του, να αρπάζει το φαΐ του, να βγάζει άναρθρες κραυγές, και μέσα σε ένα ελάχιστο διάστημα σε αναλογία χρόνου βρέθηκε να φτιάχνει αυτοκρατορίες, απίστευτης πολυπλοκότητας και ακρίβειας τεράστια παλάτια, δρόμους, υδραγωγεία, ναούς, να γράφει σε διάφορες γλώσσες, να δημιουργεί τέχνες, πολιτισμό? 
Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί έτσι απλά. Δεν στέκει. Αν προσθέσουμε το σημαντικότερο. Πως αυτό το πλάσμα που του λείπουν τα δυνατά νύχια που έχουν άλλα ζώα, το προστατευτικό τρίχωμα, οι δυνατοί κυνόδοντες, η ικανότητα να πετάει ή να βυθίζεται κάτω από τους ωκεανούς, μπορεί να φτιάξει φτερά να πετάξει, μπορεί να βρει τρόπο να κολυμπάει κάτω από το νερό, μπορεί να φτιάξει όπλα που σκοτώνουν με το πάτημα ενός κουμπιού.. αυτό το πλάσμα γεννιέται και σβήνει με μια μοναδική ουσιαστική αγωνία, την γνώση της περιορισμένης και μικρής ζωής του. Γιατί? Αυτή η μικρή λεξούλα είναι η ουσία. 

Γιατί? Ποιο λόγο είχε άραγε η φύση να δημιουργήσει κάτι που στην ουσία θα ήταν η καταστροφή της. Ποια έννοια η εξελικτική πορεία του ανθρώπου με την φύση? Θα μου πείτε να μελετήσω. Πως έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι, για να δώσουν απαντήσεις, έχουν δημιουργήσει θεωρίες λαμπρά μυαλά, έχουν δώσει δογματικές απαντήσεις οι θρησκείες και αποδείξεις οι επιστήμες. 
Δεν με ενδιαφέρει, Τα σβήνω όλα, βάζω τη γνώση μου στο σημείο μηδέν και χρησιμοποιώ αυτό που έχω. Σκέψη. Αφουγκράζομαι τη δική μου φωνή, ένας άνθρωπος μόνος, που θέλει να πιάσει το νήμα από την αρχή. 

Αυτό που νοιώθουμε είναι το συναίσθημα πως γεννιόμαστε και περνάμε όλη μας τη ζωή σε κάποιο σύστημα οικονομικό, πολιτικό, θρησκευτικό, πολιτιστικό, για το οποίο δεν έχουμε βάλει κάποιο δικό μας λιθάρι, είναι ήδη ολοκληρωμένο από την ώρα που θα ανοίξουμε τα μάτια μας. 
Υπάρχουμε και από τη γέννα μας μέχρι το θάνατό μας υπακούμε σε κανόνες, νόμους, ήθη, έθιμα, αξίες, μιας ήδη υπάρχουσας δομής. Λαμβάνουμε έτοιμη γνώση και αυτό που κάνουμε είναι μια εξυπηρέτηση στην ήδη υπάρχουσα τάξη, και το ονομάζουμε ζωή. Αυτή η υπάρχουσα τάξη όμως, δεν μας κάνει να είμαστε ευτυχισμένοι, δεν μας χαρίζει γέλιο, δεν είναι ένας ανέμελος παράδεισος όπου βόσκουμε απολαμβάνοντας τον ήλιο και τη φύση. 
Γύρω μας ένα συνεχόμενο παιχνίδι ζωής και θανάτου, όπου η ψυχή μας ποτίζεται με θλίψη, φόβους... Ακόμα κι αυτοί που θέλουν να θεωρούν τον εαυτό τους επαναστάτη, ανεξάρτητο, ελεύθερο άνθρωπο είναι σκλάβοι. 

Πρέπει επί τέλους να κατανοήσουμε αν σε αυτό το άνισο παιχνίδι, μπορούμε να βάλουμε τους δικούς μας κανόνες. Η μάλλον καλύτερα, να ψάξουμε μέσα μας να δούμε αν μπορούμε έστω και στο ελάχιστο να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ κάτι δικό μας, αλλιώτικο, κάτι που να έχει ένα άνεμο ελεύθερης βούλησης. 
Αυτό που ονομάζουν οι άνθρωποι δημιουργία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ικανότητα κάποιου να ελίσσεται καλύτερα στο ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Αυτό που ονομάζουν κανονικότητα είναι η προσαρμογή στην ανωμαλία. 

Ας χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό αληθινό όπλο που έχουμε την σκέψη. Είναι η άκρη του νήματος για να βγούμε από το λαβύρινθο, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα νέο, τίποτα καλύτερο, δεν μπορούμε να ομορφύνουμε τη ζωή μας προσπαθώντας με όρους που υποδεικνύει η ασχήμια. 
Έφτασε η εποχή που ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος σαν μονάδα, θα πρέπει να αναμετρηθεί στη τελική μάχη. Και να ανακαλύψει αν τελικά υπάρχει γιατί είναι μια τροφή των κατασκευαστών του, ή αν μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο. Δεν μπορεί κανείς αυτό να το απαιτήσει από όλα εκείνα τα πλήθη που σέρνονται στη κυριολεξία, έχοντας απωλέσει την ικανότητα σκέψης. 
Όμως οι λίγοι που ακόμα μπορούν, πρέπει να κάνουν ένα άλμα μεγαλύτερο από τη σκιά τους. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φόβο, ένα άλμα που θα ορίζεται από πράξεις συγκεκριμένες και όχι ανέφικτα όνειρα. 

Ότι υπάρχει γύρω μας είναι σάπιο, πεθαμένο. Πρέπει από την αρχή να δημιουργηθεί μια κοινωνία ανθρώπων ζωντανών. Όχι σφαχτών. Η παγίδα είναι πως και εκείνοι που το οραματίζονται αισθάνονται αδύναμοι και αμφιβάλουν. Οι υπόλοιποι δεν ονειρεύονται καν. 
Ας ψάξουμε μέσα λοιπόν να απαντήσουμε στο πρώτο βασικό ερώτημα. Γιατί υπάρχω? Γι αυτό που μου λένε να κάνω, αυτό το ανούσιο και χωρίς λογική κατασκεύασμα που εξυπηρετώ? Υπάρχω για να αγωνιώ συνέχεια σε μια ζωή που όλα επιβάλλονται, μια ζωή προκατασκευασμένη που ο βασικός νόμος είναι κάποιους να εξυπηρετούμε? 
Κι αν πάλι η φύση μας καλεί να είμαστε όπως όλα τα άλλα ζωάκια, να βρίσκουμε τη τροφή μας, να αναπαραγόμαστε, να κοιμόμαστε στη φωλιά μας, να πεθαίνουμε ήσυχα και απλά, τότε όλο αυτό το τερατούργημα που φτιάξαμε σε τι χρησιμεύει και ποιον εξυπηρετεί? Σε αυτό το μεγάλο ερώτημα, όταν κάποιος καταφέρει να θυμηθεί το γιατί, μπορεί να ελπίζει να αγγίξει το κλειδί της ελευθερίας. 

Αυτό το δυστυχισμένο πλάσμα, που όλη του τη ζωή πληρώνει χωρίς να ξέρει το γιατί, που του σηκώνουν το δάχτυλο μπροστά στη μούρη σε κάθε στιγμή και του επιβάλλουν κανόνες, που εκπαιδεύει τα παιδιά που γεννάει να εξυπηρετήσουν άλλους κι όχι τον εαυτό τους, που ασφυκτιά και δεν μπορεί να ανασάνει γιατί κάποιοι του παίρνουν την ανάσα, αυτό το δυστυχισμένο πλάσμα ονομάζει ιστορίες για ανόητους εκείνες που του φωνάζουν πως είναι ένα απλό σφαχτό σε μια φάρμα ζώων. 
Αγγίζει μέσα του ιδέες ανωτερότητας, το συναίσθημα πως είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, αυτό το πλάσμα που κατάντησε να είναι απλά ο πάτος του ουρανού. 

Κάποιος φίλος γράφοντας είπε ψάχνω ένα κομμάτι γης να το κάνω γη ελευθερίας, δημιουργίας, έμπνευσης, ένα κομμάτι γη που οι άνθρωποι να έχουν την ευκαιρία να γράψουν από την αρχή τη ιστορία τους με άλλους όρους. Το αναζητά στην Ελλάδα ή οπουδήποτε στη γη. 
Αυτό το κομμάτι για να υπάρξει και να βγάλει σπόρους πρέπει πρώτα, εκείνοι που θα το οραματιστούν να έχουν τολμήσει να κοιτάξουν έξω από τα νερά του βάλτου και να είναι έτοιμοι ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΝ ότι νομίζουν τώρα πολύτιμο. Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα. 

Ακόμα και στις πιο επαναστατικές προτάσεις, αν κουβαλήσουμε μαζί τους σκελετούς της ανούσιας παρούσας ύπαρξης μας, τίποτα δεν θα γίνει. Σύντομα θα κληθούμε να πάρουμε αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον, και θα το καθορίσουν με ένα τρόπο μη αναστρέψιμο. Ας αποφασίσουμε λοιπόν τι είμαστε. Και ας πράξουμε ανάλογα. 


8.7.20

Η θρυλική Σοφία Καζεπίδου, από το χωριό Ολουχλού του Καράπουναρ της Πάφρας, ήταν μια φιλήσυχη νοικοκυρά έως το 1915, τότε που οι ορδές των Τούρκων έγιναν απειλή για τον τόπο της. 

Από το 1915 βρίσκεται στο βουνό, κοντά στον φυγόστρατο άντρα της, τον Νικόλα, ο οποίος σκοτώθηκε στις 18 Απριλίου του 1917, στη μάχη της Ματεωμένης Σπηλιάς του Οτ Καγιά, στο βουνό Νεπίν. 

Μετά τον θάνατο του άντρα της, ανέλαβε την εκδίκησή του και για τον σκοπό αυτό δημιούργησε στο βουνό δική της ομάδα από γυναίκες και άντρες, που είχαν σκοπό τους να μπαίνουν στα τουρκικά χωριά και να κάνουν σε βάρος των Τούρκων, αντίποινα, σε ότι έκαναν και αυτοί στους Έλληνες, δηλαδή πυρπολισμούς χωριών, συλλήψεις, θανατώσεις, φυλακίσεις, εξορίες κ. τ. λ. 

Το χωριό της, το Ολουχλού, ήταν θρησκευόμενο, είχε βγάλει πολλούς ιερείς, που λειτουργούσαν σε χωριά της περιοχής Πάφρας, Σαμψούντας, Γάβζας και Βεζίρ Κιοπρού. Η Σοφία είχε μεγαλώσει μέσα στο κλίμα αυτό και είχε γαλουχηθεί με τα νάματα της χριστιανοσύνης, αλλά βρέθηκε, άθελά της, μέσα στη λαίλαπα αυτή του πολέμου 1915-1922. 

Ένιωθε πως δεν τη χωρούσε πλέον ο τόπος που τόσο πολύ αγάπησε, με τους φιλήσυχους και προοδευτικούς του κατοίκους, γι' αυτό και πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον άντρα της στα βουνά, όταν αυτός, από ανάγκη, κατέφυγε σε αυτά για προστασία, επειδή ήταν φυγόστρατος. 
Από τις πρώτες μέρες που βρέθηκε στο βουνό, έπρεπε και αυτή να ακολουθήσει τη μοίρα των τόσων άλλων Ελλήνων και Ελληνίδων, που για την ίδια αιτία κατέφυγαν στο βουνό. 

Οι επιζήσαντες Παφραίοι πρόσφυγες, που ήρθαν στην Ελλάδα το 1924, διηγούνται ένα θλιβερό περιστατικό, που συνέβη στην Κυρά Σοφία Καζεπίδου, την καπετάνισσα, όταν πολεμούσε τους Τούρκους στη μάχη της Γιαλάς, στην τοποθεσία Τρεις Βρύσες. 

Ένα εχθρικό βόλι τη βρήκε στο κεφάλι, ενώ είχε δεμένο στην πλάτη της το δύο χρόνων κοριτσάκι της, την Ιφιγένεια, που την ώρα της μάχης δεν μπορούσε να την αφήσει πουθενά, όπως, εξάλλου, γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις. Όταν οι γυναίκες έμπαιναν στη μάχη, είχαν δεμένα τα παιδιά τους στην πλάτη τους για περισσότερη ασφάλεια, παρά να τα έχουν δίπλα τους. 

Οι Τούρκοι, στις 27 Ιουνίου 1917, αφού εξουδετέρωσαν την άμυνα των ανταρτών, προχώρησαν πιο ψηλά, προς τα λημέρια των ανταρτών, που είχαν στο μεταξύ απομακρυνθεί από την επικίνδυνη περιοχή και όταν, μετά από δύο μέρες, οι Τούρκοι έφυγαν και πήγαν στις έδρες των μονάδων τους, οι αντάρτες πήγαν στον τόπο της μάχης, στις Τρεις Βρύσες, για να θάψουν τους νεκρούς συμπολεμιστές τους και να περιθάλψουν, αν έβρισκαν, τους τραυματίες. 

Εκεί βρήκαν τη Σοφία νεκρή και το κοριτσάκι της, την Ιφιγένεια, δεμένη ακόμη στην πλάτη της μητέρας της ζωντανή. Δεμένη όπως ήταν, έγλυφε το ματωμένο κεφάλι της μητέρας της, από ανθρώπινο ένστικτο για επιβίωση. 
Με το αίμα αυτό επέζησε αυτές τις δύο μέρες. 

Την Ιφιγένεια υιοθέτησε ένα αντρόγυνο ανταρτών, που δεν είχε παιδιά. Ήρθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν, αρχικά στο χωριό Νυμφόπετρα Λαγκαδά, και στη συνέχεια στην Κάτω Τούμπα. 

Ο θετός της πατέρας, ο μπάρμπα Κυριάκος έδωσε τις πληροφορίες που αναφέρονται πιο πάνω. 


Γιώργος Αντωνιάδης

6.7.20

Οι ερευνητές της PETA Asia επισκέφτηκαν οκτώ αγροκτήματα όπου οι πίθηκοι αναγκάζονται να μαζεύουν καρύδες - συμπεριλαμβανομένων και των μεγαλύτερων παραγωγών γάλακτος καρύδας της Ταϊλάνδης, Aroy-D και Chaokoh.

Σε όλα τα αγροκτήματα, τεκμηρίωσαν ότι αυτά τα ευαίσθητα αυτά ζώα τα κακοποιούσαν και τα εκμεταλλεύονταν. 

Οι πίθηκοι απάγονται παράνομα από τις μητέρες τους όταν είναι μωρά. Τους φοράνε άκαμπτα μεταλλικά κολάρα και τους κρατάνε αλυσοδεμένους για μεγάλες περιόδους. Δεν τους αφήνουν καθόλου ελεύθερους προκειμένου να κοινωνικοποιηθούν με άλλους πιθήκους ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο είναι σημαντικό για αυτούς. Οδηγούνται τελικά στην απόγνωση αφού ζουν συνεχώς δεμένοι και κινούνται μέσα σε μικρούς χώρους γεμάτους σκουπίδια.

Μετά την έρευνα της PETA Asia, περισσότερα από 15.000 καταστήματα δεν θα αγοράζουν πλέον τα προϊόντα αυτών των εμπορικών σημάτων, που προέρχονται από την εργασία πιθήκων της Ταϊλάνδης. 

peta.org

3.7.20

Ελάχιστοι φαίνεται να είχαν προσέξει (και κάποιοι έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν) πως ένα από τα σημαντικότερα παράσημα που δίνονται από το Ηνωμένο Βασίλειο απεικονίζει έναν αλυσοδεμένο μαύρο τον οποίο πατάει στο λαιμό ένας λευκός. 

Θεωρητικά η εικόνα δείχνει τον αρχάγγελο Μιχαήλ που καθυποτάσσει τον σατανά αλλά μια πιο προσεκτική ματιά καθιστά εμφανείς τις επιρροές από την πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας απέναντι στους μαύρους σκλάβους. 

Η τιμητική διάκριση αφορά το Τάγμα των Αρχαγγέλου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου και συνιστά την ανώτατη βρετανική τιμή για προσφορά υπηρεσιών εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. 

Η διάκριση έχει τρεις τάξεις: την τάξη των Μεγαλόσταυρων Ιπποτών και Δεσποσύνων (G.C.M.G.), την τάξη των Ταξιαρχών Ιπποτών (K.C.M.G.) από όπου και η φωτογραφία και την τάξη των Συνοδών (C.M.G.). 

Η παρατήρηση έγινε viral στο twitter όταν την αναπαρήγαγε ο γνωστός δημοσιογράφος του Guardian, Τζόρτζ Μόνμπιο. 

Το ρητό του Τάγματος είναι το λατινικό Auspicium Melioris Aevi, που σημαίνει «προοιωνίζεται καλύτερη εποχή». 

Όπως διαβάζουμε στο site του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας «έδρα του Τάγματος ήταν τα ομώνυμα Ανάκτορα στην Κέρκυρα, ενώ από το 1906 μέχρι και σήμερα, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. 
Το Τάγμα ιδρύθηκε το 1818 μετά από πρωτοβουλία του Σερ Τόμας Μαίτλαντ (1759-1824), τότε εκπρόσωπου της Βρετανίας στην κεντρική και ανατολική Μεσόγειο». 

Ανάμεσα στους πρώτους που τιμήθηκαν ήταν: από τη Βρετανία ο αντιστράτηγος Σερ Τόμας Μαίτλαντ και ο αντιναύαρχος Σερ Τσάρλς Πενρόουζ, από τα Ιόνια Νησιά ο Βαρόνος Εμμανουήλ Θεοτόκης και ο Σερ Στάμος Χαλικιόπουλος. 

Αρχικά το τάγμα αφορούσε τις βρετανικές κτήσεις στη Μεσόγειο με το πέρασμα του χρόνου, όμως, η σχετική διάκριση άρχισε να αφορά αξιωματούχους που εργάζονταν σε όλο τον κόσμο. 



info-war.gr

25.6.20

Η ιστορία για ένα από τα πιο τρομακτικά πειράματα της επιστήμης 

Ένας επιστήμονας, μία τεράστια αποικία ποντικιών και ο παραλληλισμός με την ανθρώπινη κοινωνία είναι τα κύρια γνωρίσματα του «Σύμπαν 25», ενός από τα πιο τρομακτικά πειράματα στην ιστορία της επιστήμης. 

Το πείραμα με την ονομασία «Σύμπαν 25» αποτελεί ένα από τα τρομακτικότερα πειράματα στην ιστορία της επιστήμης, το οποίο, μέσα από τη συμπεριφορά μιας αποικίας ποντικιών, αποτελεί μια απόπειρα για να εξηγήσουν οι επιστήμονες τις ανθρώπινες κοινωνίες. 

Η ιδέα για το «Σύμπαν 25» προήλθε από τον Αμερικανό επιστήμονα Τζον Κάλχουν, ο οποίος έφτιαξε έναν «ιδανικό κόσμο» μέσα στον οποίο θα ζούσαν και θα αναπαράγονταν εκατοντάδες ποντίκια. 
Πιο συγκεκριμένα, ο Κάλχουν έφτιαξε τον λεγόμενο «Παράδεισο των ποντικιών», έναν ειδικά σχεδιασμένο χώρο όπου τα τρωκτικά είχαν αφθονία σε φαγητό και νερό, καθώς και μεγάλο χώρο για να ζουν. 

Στην αρχή, τοποθέτησε τέσσερα ζευγάρια ποντικιών που σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να αναπαράγονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός τους να μεγαλώνει με ραγδαίο ρυθμό. Ωστόσο, έπειτα από 315 ημέρες ο πολλαπλασιασμός τους άρχισε να μειώνεται αισθητά. 

Όταν ο αριθμός των τρωκτικών έφτασε στο 600, σχηματίστηκε μια ιεραρχία ανάμεσά τους και τότε έκαναν την εμφάνισή τους οι λεγόμενοι «άθλιοι». Τα μεγαλύτερα τρωκτικά άρχισαν να επιτίθενται απέναντι σε αυτή την ομάδα, με αποτέλεσμα πολλά αρσενικά να αρχίσουν να «καταρρέουν» ψυχολογικά. 

Αυτό είχε ως συνέπεια να μην προστατεύουν τα θηλυκά και αυτά με τη σειρά τους να γίνουν επιθετικά απέναντι στα μικρά τους. Όσο πέρναγε ο καιρός, τα θηλυκά έδειχναν όλο και περισσότερο επιθετική συμπεριφορά, στοιχεία απομόνωσης και έλλειψη διάθεσης αναπαραγωγής. 

Παρατηρήθηκε υπογεννητικότητα και, παράλληλα, αύξηση θνησιμότητας στα νεότερα τρωκτικά. Τότε, εμφανίστηκε μια νέα κατηγορία αρσενικών τρωκτικών, τα λεγόμενα «όμορφα ποντίκια». Αυτά αρνούνταν να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά ή να «πολεμήσουν» για τον χώρο τους. Το μόνο που τα απασχολούσε ήταν το φαγητό και ο ύπνος. 

Σε κάποια φάση τα «όμορφα αρσενικά» και τα «απομονωμένα θηλυκά» αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Όσο πέρναγε ο καιρός, η θνησιμότητα των νεαρών έφτασε στο 100% και η αναπαραγωγή στο μηδέν. 

Ανάμεσα στα ποντίκια υπό εξαφάνιση, παρατηρήθηκε ομοφυλοφιλία και, ταυτόχρονα, αυξήθηκε ο κανιβαλισμός, παρά το γεγονός ότι υπήρχε άφθονο φαγητό. 

Την 1.780η ημέρα του πειράματος, πέθανε και το τελευταίο ποντίκι του «Σύμπαντος 25». Ο Τζον Κάλχουν επανέλαβε το ίδιο πείραμα άλλες 25 φορές και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. 
Το επιστημονικό έργο του Κάλχουν χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο ερμηνείας της κοινωνικής κατάρρευσης και η έρευνά του λειτουργεί ως άξονας μελέτης της αστικής κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας.

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO