Προσφατα
.

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

3.12.21

Ο μυκηναϊκός θολωτός τάφος, γνωστός ως τάφος του Μινύου, του μυθικού βασιλιά του Ορχομενού, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μνημεία του είδους του. Βρίσκεται κοντά στα ερείπια του προϊστορικού οικισμού που αναπτύχθηκε στον Ορχομενό και κοντά στο μεταγενέστερο θέατρο της πόλης. 
Κατασκευάσθηκε το 1250 π.Χ. και σε αυτόν πρέπει να είχαν ταφεί μέλη της βασιλικής οικογένειας του μυκηναϊκού οικισμού, όμως όλα τα πολύτιμα κτερίσματα των νεκρών αφαιρέθηκαν από τυμβωρύχους ήδη κατά την αρχαιότητα. 
Το μνημείο ήταν ορατό και φημισμένο για πολλούς αιώνες μετά την αρχική του χρήση και φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε ως τόπος λατρείας κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Πρέπει να αποτελούσε αξιοθέατο της περιοχής τουλάχιστον μέχρι και το 2ο αι. μ.Χ., όταν επισκέφθηκε τον Ορχομενό ο περιηγητής Παυσανίας και με θαυμασμό περιέγραψε την κατασκευή της θόλου (9.38.2-3). 
 
Ο τάφος ήταν υπέργειος και ο δρόμος του αρχικά είχε μήκος 30 μ. Η είσοδός του είναι κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο, έχει ύψος 5,46 μ., πλάτος 2,70 μ. στο κατώτερο και 2,43 μ. στο ανώτερο μέρος και έκλεινε με ξύλινη θύρα. 
Το υπέρθυρό της, που διατηρείται στη θέση του, είναι κατασκευασμένο από μόνο ένα λίθο μήκους περίπου 6 μ. και βάρους πολλών τόνων. Ο θάλαμος είναι κυκλικός, με διάμετρο 14 μ. και περίπου το ίδιο ύψος. 
Η θόλος, όπως αναφέρει και ο Παυσανίας, ήταν κτισμένη με τον εκφορικό τρόπο και στην κορυφή της υπήρχε το λεγόμενο «κλειδί», ο λίθος που τηρούσε την ισορροπία και τη συνοχή της. Στη βορειοανατολική πλευρά του θαλάμου ανοίγεται μικρό ορθογώνιο πλευρικό δωμάτιο, στο οποίο έμπαινε κανείς από μικρή θύρα ύψους 2,12 μ. Παρόμοιο πλευρικό δωμάτιο υπάρχει σε δύο ακόμη περιπτώσεις βασιλικών τάφων: στο θολωτό τάφο του Ατρέως στις Μυκήνες, που ήταν σύγχρονος με τον τάφο του Μινύου, και στο θολωτό τάφο Α στις Αρχάνες της Κρήτης. 
Η είσοδος του τάφου και ο κυκλικός θάλαμος είχαν διακοσμηθεί με χάλκινους ρόδακες, όπως δείχνουν οπές στους τοίχους για την προσάρτησή τους, ενώ την οροφή του πλευρικού δωματίου αποτελούσαν τέσσερις ασβεστολιθικές πλάκες με ανάγλυφη διακόσμηση από σπείρες, ρόδακες και άνθη παπύρου. Στο κέντρο του θαλάμου σώζεται μαρμάρινο βάθρο μήκους 5,73 μ., που προστέθηκε κατά την ελληνιστική εποχή και επάνω του ήταν στημένα αγάλματα των θεών. 
 
Ο τάφος σωζόταν ακέραιος τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Παυσανία, το 2ο αι. μ.Χ. Στους αιώνες που ακολούθησαν, το μνημείο σταδιακά καλύφθηκε με επιχώσεις, αλλά εξακολουθούσε να είναι ορατό. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι περιηγητές που επισκέπτονταν τον Ορχομενό αναφέρουν τη θόλο του κατεστραμμένη. Η πρώτη ανασκαφή του έγινε το 1880 από το θαυμαστή του Ομήρου, Ερρίκο Σλήμαν, που δεν έμεινε αδιάφορος στη μεγάλη φήμη του πλούτου του βοιωτικού Ορχομενού. Τα έτη 1903 και 1905 η Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών συνέχισε τις ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή του τάφου, ενώ το 1914 έγινε η αναστήλωση του μνημείου από τον Αναστάσιο Ορλάνδο. 


 
 
Έλενα Κουντούρη, 
 odysseus

23.11.21

Κατερίνα Γκαράνη 
Φατεμά Μπαρακανί γνωστή ως Ταχέρεχ (Fátimih Baraghání-Ṭāhirih). Ιρανή ποιήτρια και διανοούμενη που εκτελέστηκε 35 χρονών το 1852 για την στάση της απέναντι στην θρησκεία του Ιράν ως ακόλουθος του θρησκευτικού κύματος του Μπαχάι . Η τελευταία της λέξη προς τους εκτελεστές της ήταν "μπορείτε να με σκοτώσετε όσο γρήγορα θέλετε αλλά δεν θα σταματήσετε την απελευθέρωση των γυναικών". 
 
Σχεδόν 200 χρόνια μετά την εκτέλεσή της ο Ιρανός τραγουδοποιός, Mohsen Namjoo, μελοποιεί διασκευασμένο το ποίημά της αποδεικνύοντας ότι πεθαίνουν αμετάκλητα μόνο αυτά που δεν έχουν λόγο να ζουν. 
 
Αν σε συναντούσα πρόσωπο με πρόσωπο, 
εγώ θα εξαφάνιζα το σπάσιμο της καρδιάς μου. 
Πόνο-πόνο. 
Μαχαιριά-μαχαιριά. 
Λέξη-λέξη. 
Σημείο-σημείο. 
Αναζητώντάς σε -μόνο το πρόσωπό σου- 
περιφέρομαι στους δρόμους χαμένη, ντροπιασμένη. 
Σπίτι-σπίτι. 
Σοκάκι-σοκάκι. 
Μέρος-μέρος. 
Πόρτα-πόρτα. 
Η καρδιά μου απελπισμένη, ραγισμένη 
ακούω να χτυπάει ώσπου τρέχει αίμα από μέσα μου. 
Πηγή σε πηγή. 
Ρυάκι σε ρυάκι. 
Ποτάμι σε ποτάμι. 
Θάλασσα σε θάλασσα. 
Ο κήπος των χειλιών σου, τα μάγουλά σου. 
Η μυρωδιά των μαλλιών σου. 
Αναρωτιέμαι εκεί: 
Μπουμπούκι-μπουκούκι 
Τριαντάφυλλο-τριαντάφυλλο. 
Πέταλο-πέταλο. 
Άρωμα σε άρωμα. 
Το φρύδι σου, το μάτι σου και η ελιά στο πρόσωπό σου με δένουν. 
Χαρακτηριστικό-χαρακτηριστικό. 
Καλοσύνη στην καλοσύνη. 
Πάθος στο πάθος. 
Έρωτας στον έρωτα. 
Ενώ θλίβομαι με αγάπη, 
ο έρωτάς σου θα υφάνει ξανά το ύφασμα της ψυχής μου. 
Βελονιά- βελονιά, 
Κλωστή-κλωστή. 
Στημόνι-στημόνι. 
Υφάδι-υφάδι. 
Τέλος, εγώ, η Tahirih, έψαξα την καρδιά μου γραμμή προς γραμμή. 
Και τι βρήκα; 
Εσένα κι εσένα 
Εσένα κι εσένα 
Εσένα κι εσένα 
 
 

15.11.21

Πήρα τον κακό το δρόμο και την εύκολη ζωή, ήρθα κόντρα με το νόμο ξαφνικά ένα πρωί... 
 
Μια αυλή που στο κέντρο της έχει μια λεμονιά καταπράσινη, γεμάτη καρπούς. Κάπου ψηλά ανάμεσα στα τσιμεντένια κουτιά ένα κομμάτι ουρανός. Στο ένα δωμάτιο το ασυμπτωματικό κρούσμα, στο άλλο δωμάτιο η ασυμπτωματική επαφή. Ανάμεσα ένας αόρατος τοίχος φόβου. Έρχονται κατ΄ευθείαν στο μυαλό, όσα σου έχουν χώσει με το φτυάρι 2 χρόνια, και λες δεν μπορεί, μάλλον, ίσως, υποθέτω.. είμαι άρρωστος. Διάφορες φωνές γεμίζουν την ατμόσφαιρα. 
Εικόνες από σύριγγες, γάζες, αίματα, σωλήνες, ανθρώπους που υπέφεραν μόνοι, στην απόλυτη μοναξιά και πέθαναν χωρίς ένα χέρι να τους δώσει ένα χάδι. Εικόνες από άλλους που δεν υπέφεραν τίποτα αλλά η ψυχή τους βυθίστηκε σε ένα ποτάμι τρόμου. Άλλους που αγνόησαν τα πάντα, δεν πίστεψαν τίποτα και το μόνο που τους συντροφεύει είναι η ευχή των τρομαγμένων "θα έρθει και η δική σου ώρα". Άλλους που ένιωσαν μια στιγμιαία ανακούφιση πριν τους πάρουν πάλι το χαλί από τα πόδια, πως έκαναν το καθήκον τους απλώνοντας ήσυχα το μπράτσο. 
 
Ατελείωτες μέρες ζωής θυσιασμένες στο βωμό της αρρώστιας. Μια αρρώστια που εξαφάνισε κάθε άλλο φόβο. Εξαφάνισε κάθε άλλη ευκαιρία για συζήτηση για σκέψη. Πήρε έτσι χωρίς κόπο, την ανθρώπινη κοινωνία σαν ένα ύφασμα χύμα και το έραψε ακριβώς στα μέτρα της, χωρίς να αφήνει ούτε ένα μικρό στριφωματάκι να χωρέσει έστω μια βελονιά διαφορετικότητας. Μια ανθρώπινη κοινωνία που έμαθε να ανέχεται κάθε ανοησία, κάθε ψέμμα, κάθε βιασμό στο σώμα της, σαν να ήταν από πάντα έτοιμη να γίνει το θύμα σ΄ένα απόλυτα σαδιστικό παιχνίδι. Ήταν σαν να είχε μοναδικό όνειρο να είναι ο δούλος κάποιου αφέντη και μόλις δέχτηκε το κάλεσμα, άρπαξε τις αλυσίδες και κλειδώθηκε χωρίς καν να χρειαστεί να παρέμβει ο δεσμοφύλακας. 
 
Άλλοι το ονόμασαν ομαδική ψύχωση, άλλοι φυσική συμπεριφορά σε ένα ανίκητο εχθρό, άλλοι κράτησαν τα λογικά τους, αλλά το άμορφο πλήθος τους χτύπαγε από κάθε μεριά, εκτοξεύοντας πάνω τους την ασχήμια της παράνοιας. Δεν μπορούσε κανείς να ξεφύγει, παρά μόνο αν μεταμόρφωνε τον εαυτό του, όπως τον ήρωα στον ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, που δεμένος με τα πιο απάνθρωπα δεσμά, κατάφερε να αφήσει τη σάρκα του παιχνίδι στα χέρια των βασανιστών του, κι εκείνος ταξίδεψε εκεί που κανείς δεν θα μπορούσε να τον φτάσει. Οι τύραννοι που δεν μπορούν να ονειρευτούν σκοπό άλλο δεν έχουν παρά να κλέψουν τα όνειρα των ανθρώπων όπως ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. 
 
Αυτό που ζούμε είναι η εκπαίδευση στην κοινωνία την μετα ανθρώπινη, όπου τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.. μαθαίνουμε να είμαστε ο μοναδικός κάτοικος ενός κελιού χωρίς κάγκελα γιατί δεν χρειάζονται. Είμαστε ο ισοβίτης που γερασμένος και με χαμένο το μυαλό από χρόνια και χρόνια φυλακής, βλέπει τη πόρτα του κελιού ανοικτή, αλλά δεν βγαίνει... γιατί δεν έχει ιδέα τι να κάνει εκεί έξω. Δεν θυμάται πως είναι η ζωή, δεν θυμάται αν κάπου είναι το σπίτι του, αν ζουν ακόμα οι άνθρωποι που αγαπούσε, δεν θυμάται πως είναι να αναπνέεις ελεύθερος και μένει εκεί να κοιτάζει τη πόρτα χωρίς επιθυμία να βγει.. 
 
Η αρρώστια υπάρχει, όπως αύριο θα υπάρξει κι άλλη μεγάλη φρίκη, και μεθαύριο κι άλλη μια ακόμα, όπως σε ένα βιντεο παιχνίδι. Μόνο που δεν είσαι ο πρωταγωνιστής, εισαι ο στόχος. Ο στόχος που πάνω του πετάνε τα βελάκια τους άνθρωποι διεστραμένοι με μηδενική ενσυναίσθηση. Σειριακοί δολοφόνοι που βασανίζουν με επιμέλεια το θύμα τους. Μαθαίνεις σιγά σιγά στα χέρια τους πως όσο αντιστέκεσαι τόσο πιο πολύ θα πονέσεις, ενώ αν μείνεις ήσυχος μπορεί και να μάθεις να απολαμβάνεις τις δοκιμασίες. Αρκεί να λες ΝΑΙ. 
 
Είναι περίεργο τι ιδέες μπορεί να προκαλέσει η θέα μια λεμονιάς. 
 
Μια κλειστή μικρή αυλή χαμένη στη τσιμεντούπολη. 
 
Ενας εγκλεισμός για το τίποτα. 
 
Ενας φόβος χωρίς αιτία. 
 
Μια υποψία θανάτου με τη ζωή να οργιάζει ελεύθερη. 
 
Τρέμεις τη διασωλήνωση, την ανάσα που χάνεται, τη μοναξιά ενός θαλάμου με λευκές μπλούζες, τους αγαπημένους που μπορεί να τους κάνεις κακό, την αδυναμία να τα βγάλεις πέρα με ένα αόρατο θηρίο, τρέμεις μήπως η κάθε σου απόφαση σου στοιχίσει τη ζωή, μεταφράζεις κάθε τι με γνώμονα τις επαναλαμβανόμενες απειλές των δεσμοφυλάκων. 
 
Έχεις σκεφθεί που θα οδηγήσει όλο αυτό? Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτό το σαδιστικό παιχνίδι? 
 
Έχεις σκεφθεί πως έχεις να κάνεις με ανώμαλους, που όταν τα δώσεις όλα, κάνεις τα πάντα, για να σωθείς, θα ανακαλύψεις πως τίποτα δεν έσωσες γιατί τα έχασες όλα? 
 
Υπάρχει κάτι πολύτιμο που δεν το διαφημίζει το κουτί προπαγάνδας που έχεις τοποθετήσει σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Λέγεται μυαλό και είναι ένα πολύπλοκο σύστημα νευρώνων που ΚΑΝΕΙΣ δεν θα επιτρεπόταν να μπει μέσα, αν δεν εσύ δεν του άνοιγες τη πόρτα. Έχουν χτίσει ένα τερατωδες οικοδόμημα, που βασίζεται όλο στην ασυδοσία να παραβιάζουν συνέχεια αυτή τη πόρτα, από την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου σ΄αυτό το κόσμο. 
 
Δεν μπορείς να τους εμποδίσεις να μπαίνουν. Μπορείς όμως να τους επιβάλλεις να φύγουν. Απειλώντας τους με μια φράση που δεν μπορούν να ανεχτούν και σεληνιάζονται. 
ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. 
 
 

5.11.21

Τα ζόμπι αποδεικνύονται φιλικά, πολύ καλά στα επιτραπέζια παιχνίδια και ικανά να φτιάξουν καταπληκτικά μη αλκοολούχα κοκτέιλ. 
 
«Απλώς δεν μπορώ να τα επαινέσω αρκετά», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Κλεμ Ντιστάντ. «Τα ζόμπι είναι αισιόδοξα, προσπαθούν πάντα και ειλικρινά να ικανοποιήσουν όλες τις απαιτήσεις και είναι πραγματικές ευφυΐες με τους υπολογιστές». 
 
Η αποκάλυψη των ζόμπι ξεκίνησε με τους νεκρούς να σκαρφαλώνουν από τους τάφους τους. «Το οποίο δεν ήταν τόσο κακό όσο πιστεύαμε ότι θα ήταν», είπε ο Distant. «Οι νεκροί είναι όλοι ευέλικτοι και υπάκουοι εργάτες και έχουν ενσωματωθεί αβίαστα στη σημερινή δυναμική, άκρως ανταγωνιστική αγορά», ιδιαίτερα στην πολιτική, η οποία λειτουργεί δέκα φορές πιο αποτελεσματικά με τους σαρκοφάγους πολιτικούς και τη βιομηχανία του θεάματος που, σύμφωνα με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, «παράγει τώρα μερικά από τα καλύτερα φανταστικά και αστυνομικά δράματα που έχω δει ποτέ». 
 
Οι κριτικοί έχουν παραπονεθεί ότι είναι σχεδόν αδύνατο να διακρίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ ζόμπι και «πραγματικών». Τα ανώτερα στελέχη, οι ιδιοκτήτες δεύτερων κατοικιών, οι ιδιώτες οδοντίατροι, οι διάσημοι ακαδημαϊκοί, οι ηλικιωμένοι ροκ σταρ και οι κτηματομεσίτες είναι σχεδόν όλοι μέλη του στρατού των σκιών, αλλά με τα ζόμπι να είναι πολύ συχνά καλά μορφωμένα και αποδεδειγμένα άψογα, φαίνεται ότι ο καθένας θα μπορούσε να είναι απέθαντος. Η κυβέρνηση απάντησε εκδίδοντας έναν οδηγό εντοπισμού ο οποίος αναφέρει: 
- Παρά τη μεγάλη ποικιλία στην εμφάνιση και τη γνώμη των ζόμπι, η ατομικότητα στην συμπεριφορά είναι πολύ χαμηλή. 
- Έντονη μείωση της αισθητηριακής οξύτητας, του αυθορμητισμού, της ενσυναίσθησης 
- κατανόησης και της παράφορης γενναιοδωρίας. 
- Ικανότητα επικοινωνίας απλοποιημένη και χαμηλής λεπτότητας, ακόμη και μεταξύ των μορφωμένων. 
- Λατρεύουν τα παιδιά, αλλά τα δικά τους παιδιά είναι όλα άθλια και δυστυχισμένα. 
- Λειτουργούν καλά σε μια ομάδα, αλλά η οικειότητα και οι κοινωνικοί δεσμοί μεταξύ των μελών είναι αδύναμοι - η μόνη ευδιάκριτη αφοσίωση είναι σε όποιον τα ταΐζει. 
- Αν και τα ζόμπι είναι υπάκουα, αναίσθητα και ουσιαστικά άδεια, μπορεί να προκληθούν σε ψυχωτική οργή αν τους υπενθυμίσετε ότι είναι απέθαντα. Στην πραγματικότητα, η ίδια η παρουσία των ζωντανών τους ενοχλεί ή τους αναστατώνει, οπότε παρουσία τους να είστε πολύ προσεκτικοί. 
- Προσέξτε τα μάτια τους. Υπάρχει μια ποιότητα άκαμπτης ανελαστικότητας στο μάτι του ζόμπι. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο ηλικιωμένο ζόμπι, του οποίου οι ρυτίδες ζωής δεν προδίδουν τη χρήση περισσότερων από μια χούφτα συναισθημάτων. 
- Παρά το γεγονός ότι είναι απέθαντα, τα ζόμπι στην πραγματικότητα φοβούνται τον θάνατο, λατρεύουν αυτό που αποκαλούν «ζωή» - την απλή ύπαρξη - και θα κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. 
 
Ο οδηγός τελειώνει προειδοποιώντας τους ανθρώπους να είναι πολύ προσεκτικοί, αλλά να μην είναι καχύποπτοι. Η ικανότητα να εντοπίζεις τους νεκρούς εξαρτάται από το να είσαι ζωντανός, που σημαίνει να είσαι ανοιχτός και να εμπιστεύεσαι. Αυτή η ειλικρίνεια θα προσφέρει την ενστικτώδη αίσθηση του κινδύνου που χρειάζεται για να ξεχωρίσει ο άνθρωπος από το τέρας. 
 
Ντάρεν Άλεν 
Μετάφραση: Τρύφων Λιώτας 
 
 

26.10.21

Ο πολιτισμός της απληστίας, το μόνιμα ανικανοποίητο κτήνος που θέλει όλο και περισσότερα, με μεγαλύτερες θυσίες, μέχρι να στραγγίξει και το μεδούλι από τα κόκαλα μας. Και σκλάβος, και αμόρφωτος, και πιστός καταναλωτής και αποδεχόμενος όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι σαν «έτσι είναι τα πράγματα» και περιττή πολυτέλεια τις μικρές χαρές. Ο πολιτισμός του κτήνους δεν αγαπάει τις μικρές χαρές. Θρέφεται και ικανοποιείται με μεγάλες θηριωδίες. 
 
Έχω μια φυσική απέχθεια για τα φαντασμαγορικά μεγάλα μαγαζιά, τα υπερπλήρη σουπερ μάρκετ, τα φαστφουντάδικα και τους τεράστιους κινηματογράφους. Ναι η γοητεία στα μικρά μαγαζάκια υπάρχει γι΄αυτό και θα συμβούν τα πάντα για να βάλλουν λουκέτο όλα. Ναι στο μπακάλικο της γειτονιάς που εκτός από τα ψώνια μπορούσες να πιεις κι ένα καφεδάκι και να κουτσομπολέψεις γι΄αυτό και δεν θα υπάρχει πια, στο μικρό θερινό σινεμά γεννήθηκαν μεγάλοι έρωτες, και σε μια απλή τραμπάλα γίνανε οι πιο μεγάλοι αγώνες..... 
 
Δεν στοχεύουν απλά στους μισθούς μας. Να τους πετσοκόψουν. Δεν βάζουν φόρους για να εισπράξουν. Δεν διαλύουν υγεία, παιδεία, κάθε έννοια κοινωνικού κράτους για οικονομία. Θέλουν να τσακίσουν ακόμα και την ελάχιστη δυνατότητα που έχει ένας άνθρωπος για να μην είναι σκλάβος. Θέλουν να μας κλέψουν ακόμα και το πιο μικρό χαρτζιλίκι που μας δίνει τη δυνατότητα να αγοράσουμε το εισιτήριο διαφυγής μας. 
 
Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα, λίγοι που σιχαίνονται τις συσκευασίες τρία σε ένα, τα δέκα κιλά+, τους μεγάλους καταψύκτες με τα στριμωγμένα παγωμένα πτώματα τροφής, τις γιγαντοοθόνες και τη φασόν διασκέδαση στα σφαγεία του πνεύματος. Υπάρχουν άνθρωποι, που χρησιμοποιούν τα πόδια τους για να πάνε μέχρι το περίπτερο και που δεν κουβαλάνε στη τσάντα αντισηπτικά μαντηλάκια....Υπάρχει ακόμα ένα είδος ανθρώπου που δεν κατεβάζει από τα ράφια εκατό πράγματα χωρίς να ξέρει τι θέλει, γιατί όσα χρειάζεται, όσα αγαπά, όσα τον κρατάνε ζωντανό είναι όλα μπροστά στα πόδια του. 
 
Είμαστε αρκετοί ακόμα που επιμένουμε να κουβαλάμε κοντά μας βαλίτσες γεμάτες με πραμάτειες από άλλους καιρούς , για να τις δείχνουμε στους νέους που δεν γνώρισαν ποτέ αυτά τα χρώματα, αυτά τα αρώματα, γι΄αυτό θα κανουν τα πάντα για να είμαστε οι τελευταίοι... 
 
Όμως εμείς ήδη έχουμε ψιθυρίσει τα λόγια από το ξόρκι στη νέα εποχή. Όλο και κάποιος θα το άκουσε. 
 
 

7.10.21

Κατερίνα Γκαράνη 
Αφού τους τσακίσουμε με τον πόλεμο και επιβάλουμε νέα κατοχή με τους Άγγλους, πρώτα περιθωριοποιούμε και ποινικοποιούμε όλους τους Αριστερούς για να έχουμε τα κεφάλι μας ήσυχο. Μετά δίνουμε το 1/3 του εργατικού πληθυσμού σε ξένες χώρες σκλάβους σε εργοστάσια πληρωμένους με πενταροδέκαρες από πακέτα Μάρσαλ. Σφραγίζουμε με τη συμφωνία Κούπερ όλο τον εθνικό πλούτο δίνοντας τον απόλυτο έλεγχο στις ΗΠΑ μέχρι το 2010. 
Κατόπιν αστικοποιούμε όλο τον πληθυσμό ερημώνοντας την Ελλάδα γιατί οι Έλληνες στα βουνά και στα χωράφια είναι "άτακτοι". Βάζουμε μία Χούντα να αναπτυχθεί με πακέτα αμερικάνικα και οι πρώην τσοπάνηδες από ελεύθεροι να δουλεύουν σε αμπάρια. 
Χώνουμε την χώρα στην ΕΟΚ και αρχίζουμε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (η πρώτη δόθηκε το 1979), φέρνουμε έναν σοσιαλιστή από τις ΗΠΑ για ηγέτη και κάνει τα 2/3 του εργατικού δυναμικού δημοσίους υπαλλήλους δεκαπλασιάζοντας το μισθό τους κλείνοντας βιομηχανίες-βιοτεχνίες και σβήνοντας το αγροτικό κεφάλαιο με επιδοτούμενες χωματερές. 
Στην συνέχεια υποτιμούμε την δραχμή 340,75 φορές για να μπούνε στην ΟΝΕ, στήνουμε ένα χρηματιστήριο με φούσκες όπου αρπάζουμε άφθονο ρευστό, αποταμιεύσεις και αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και το 2010 επιβάλλουμε ένα "χρέος" και παίρνουμε όλη την χώρα με υποθήκες. Πρώτα από όλα τα βουνά, το νερό και τους κάμπους όπου οι "άτακτοι" θα μπορούσαν να επιβιώσουν και ίσως να έκαναν ζημιά και τους αφήνουμε με την αγωνία μη χάσουν τα 80τ.μ ντουβάρια με μπετόν. Τα σπιτάκια τους θα τα πάρουμε κι αυτά γιατί καλή μπίζνα σε έναν τόπο με πολύ ήλιο το airb' n' b και την Ακρόπολη πάνω από το κεφάλι σου. 
Μετά τους παίρνουμε και τον ορυκτό πλούτο και κάθε είδος παραγωγής ενέργειας ενεργοποιώντας την αμερικάνικη Σύμβαση Κούπερ που νόμιζες ότι έχει λήξει αλλά στην ουσία μετατράπηκε σε δήθεν διεθνείς συμμαχίες υπεράσπισης των κυριαρχικών σου δικαιωμάτων όπου έχουν βάσεις Αμερικάνοι και κάνουν βόλτες γαλλικές φρεγάτες για την προστασία των αμερικανικών και γαλλικών εταιρειών εξόρυξης και την διασύνδεση με αγωγούς από εδάφη που έχουμε τσακίσει με πόλεμο ή "αραβικές άνοιξες" όπου κυβερνούσαν τύποι σαν τον "κακό Καντάφι". 
Τόσο απλή είναι η ιστορία των τελευταίων ειρηνικών 80 χρόνων. Άντε τώρα να δεις πόσο θα έρθει ο λογαριασμός ρεύματος για να τον βάλεις και αυτόν μαζί με τους επόμενους σε 12 άτοκες δόσεις. Κράτα και 2 ευρώ να σου φέρουν ένα freddo στο σπίτι για να νιώσεις άρχοντας.

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO