Προσφατα
.

ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

REPORTAGE

FOLDERS

EDITORIAL

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Advertise Space

στον Τοίχο

ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

12.5.22

Λίγες λέξεις της Νεοελληνικής γλώσσας κρύβουν τη μαγεία της ιαχής "αέρα"! Μεγάλωσαν και μεγαλώνουν ελληνόπουλα που συγκινήθηκαν, δάκρυσαν, θαύμαζαν τον ηρωισμό των παλικαριών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, το 1940. Ο παλμός αυτής της συγκίνησης δονούσε στην ιαχή αέρα και σε ό,τι αυτή αντιπροσώπευε στη μεταπολεμική Ελλάδα. Καμία λέξη δε συγκέντρωσε την ορμή και το δυναμισμό της νιότης, όσο η ιαχή "αέρας". 
 
Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι πρωτοακούστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης 30 χρόνια πριν από το έπος του '40. 
 
Συγκεκριμένα, πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1908 από το 2ο τάγμα της Κρητικής πολιτοφυλακής του πρώτου τακτικού στρατού της Κρήτης, που τελούσε υπό την προστασία του ευρωπαϊκού στρατού. Χρησιμοποιήθηκε σε εκπαιδευτική πορεία, από κάποιον στρατιώτη, κατά τη διάρκεια ανεμοστρόβιλου και το επανέλαβαν, χάριν ευθυμίας, οι υπόλοιποι. Από τότε, το επαναλάμβαναν συχνά, κάθε φορά που διαλυόταν ή συντασσόταν το Τάγμα -αρχικά, ήταν, δηλαδή, μία ζητωκραυγή, ένα "πείραγμα", και όχι πολεμική ιαχή. Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912, 1913, Ήπειρο και Μακεδονία) η ιαχή διαδόθηκε από τους Κρήτες σε ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα. 
 
Στην αρχή, όμως, η καινοτομία αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, γιατί ο τακτικός στρατός χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ιαχές: αλαλά ή αλαλαί ή ελελεύ ή το εξευρωπαϊσμένο: χιπ, χιπ, ουρρά (hip, hip, hurrah), άλλωστε οι περισσότεροι αξιωματικοί του στρατού μας είχαν εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας. 
 
Η αρχαία ιαχή αλαλά προήλθε από τη μυθική κόρη του Πολέμου, την Αλαλά (Πίνδαρος, απ. 225: Κλυθ΄ Αλαλά Πολέμου θυγατέρα). Απ' εδώ προήλθαν οι λέξεις αλαλαγή, αλάλαγμα (Κ. Παλαμάς, Ασαλ. Ζωή: της νίκης σου το αλάλαγμα...) και το ρ. αλαλάζω (Ψαλμ.99, αλαλάξατε τω Κυρίω..., ή Κ.Δ. Κορινθ. 1,13,1 : ...γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον). 
 
Η πολεμική ιαχή "αέρα" επισημοποιήθηκε κατά τον ελληνοιταλικό πόλεμο και γι' αυτό συνέβαλαν, άθελα τους, οι Ιταλοί. Ο Ιταλικός φασιστικός στρατός χρησιμοποιούσε την ιαχή: «eja (προφ. εγιά), eja, eja, alala». Ήταν μία ιαχή που είχε καθιερώσει ο ποιητής Gabriele d Annunzio (1863 – 1938) στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (Αύγουστος του 1917). Ο ίδιος, ο ποιητής, αναφέρει ότι την επέβαλε στους αεροπόρους του (ήταν διοικητής αεροπορικού σμήνους) λέγοντας: "είναι καιρός να καταργήσουμε αυτό τον βαρβαρικό ήχο (εννοούσε το: Hip! Hip! Hip! hurrah) και στη θέση του θα βάλουμε το alala με το οποίο ο Αχιλλέας παρακινούσε τα άλογα του και το Λατινικό επιφώνημα eja". 
 
23 χρόνια αργότερα οι Ιταλοί εισβολείς θα χρησιμοποιήσουν στα βουνά της Πίνδου την ιαχή "eja! eja! alala" (ειρωνεία: να ήξεραν, άραγε, οι αγράμματοι Ιταλοί στρατιώτες ότι χρησιμοποιούσαν μία αρχαία ελληνική ιαχή για να σκοτώσουν τους σύγχρονους Έλληνες;). Πάντως, η ηχητική ομοιότητα με την επανάληψη των φωνηέντων -α- και –ε- στη λέξη "eja" έφερε στο μυαλό των Ελλήνων την Κρητική ζητωκραυγή αέρα και ανταπέδωσαν καθιερώνοντας την λέξη "αέρα", ως την πιο ηρωική ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Η ιαχή "αέρα" έχει τον ίδιο αριθμό συλλαβών με το αλαλά (δεν αλλάζει ο ρυθμός) και περιλαμβάνει το –α- και το –ε-, που προφέρονται εύκολα, όταν τρέχουν οι στρατιώτες (περιλαμβάνονται, άλλωστε, και στο αλαλά και στο ελελευ, αλλά και στο eja). 
 
Ας δούμε, όμως, και τη μη ηρωική πλευρά της ιαχής 
Φαντάζομαι το δρόμο του γυρισμού: τα ηρωικά παλληκάρια να επιστρέφουν έχοντας παραδώσει τα όπλα σε αυτούς που μέχρι χθες νικούσαν, να περπατούν με το κεφάλι κατεβασμένο στην άκρη του δρόμου και να τους κοροϊδεύουν οι θρασύδειλοι Ιταλοί επαναλαμβάνοντας ειρωνικά την ιαχή "αέρα" (πραγματικό περιστατικό). Οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών (τα αλεξίποινα Τάγματα Ασφαλείας) χρησιμοποιούσαν την ιαχή "αέρα", όταν έκαναν έφοδο για να συλλάβουν Έλληνες πατριώτες και να τους παραδώσουν στους Γερμανούς κατακτητές. 
 
Στο Γράμμο, και ο τακτικός και ο δημοκρατικός στρατός φώναζαν "αέρα" όταν εξαπέλυαν επίθεση κατά των αδελφών. Αέρα σε ποιον, βρε παλληκάρια; Ποιος είναι ο εχθρός; Γιατί να φύγει; Που να πάει; Μέσα σε λίγα χρόνια φτήνυναν οι άνθρωποι και οι λέξεις. Πάντως, προτιμώ να κρατήσω τη συγκίνηση που μου έδινε στα πρώτα μαθητικά χρόνια η ιαχή αέρα και να μη σκέφτομαι την ξεδιάντροπη χρήση της στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι (Καβάφης) να θυμάμαι τη χαρά και τη ντροπή συνάμα. 
 
 
Γιώργος Δαμιανός
24grammata

11.5.22

Η σφαίρα του Ιταλού στρατιώτη τον βρήκε στο μέτωπο και τον σκότωσε, στις 5 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, σε φυλάκιο στα ελληνοαλβανικά σύνορα. 
Ήταν 28 Οκτωβρίου 1940. Ελληνοαλβανικά σύνορα. Ώρα 5η πρωινή. Η ιταλική σφαίρα βρίσκει τον στόχο της: ο στρατιώτης Βασίλειος Τσαβαλιάρης ήταν ο πρώτος πεσών του Ελληνικού Έπους. 
 
Η σάλπιγγα έδινε το σύνθημα της μάχης ως ένα προσκλητήριο στον υπέρτατον αγώνα για την Ελευθερία. Πίσω από τα σκόπευτρα με το δάκτυλο στην σκανδάλη οι φρουροί των προκεχωρημένων φυλακίων προσπαθούσαν να διαπεράσουν το σκοτάδι. Απέναντι σε απόσταση λίγων μέτρων, ο εχθρός μόλις είχε αρχίσει την επίθεση του. 
Προτού ακόμη εκπνεύσει το τελεσίγραφο τους, οι Ιταλοί είχαν εξαπολύσει τις ταξιαρχίες τους και οι πρώτες σφαίρες έσκιζαν την νυκτερινή σιωπή πάνω στα βουνά της Ηπείρου. Εκεί, στην γραμμή των συνόρων σε ένα απομεμακρυσμένο φυλάκιο, έπεφτε νεκρός ο πρώτος Έλληνας στρατιώτης, ο Βασίλειος Τσαβαλιάρης. 
 
Ένας φαντάρος πού έτυχε να κάνει την πρωινή σκοπιά. Χωρίς ποτέ να γίνει ήρωας, χωρίς ποτέ να βγει από την ανωνυμία. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι τελευταίες λέξεις τού Έλληνος φαντάρου ήταν «τί θ’ απογίνουν τα παιδιά μου;». 
 
Σήμερα στην πατρίδα του Πιάλεια Τρικάλων, κάθε χρόνο, γίνονται εκδηλώσεις μνήμης, και βεβαίως τα παιδιά του δίδουν το δικό τους «παρών». «Ο πατέρας μου έκανε την σκοπιά στο 21ο φυλάκιο στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, στη θέση Γκόλφια, όπως λέγεται. Μετά την 5η πρωινή, το φυλάκιο δέχθηκε επίθεση από τούς Ιταλούς. Μία σφαίρα βρήκε τον πατέρα μου στο μέτωπο και τον σκότωσε. 
Οι μόνες του λέξεις πού είπε εκεί ήταν: να φιλάτε τα παιδιά μου, και μετά ξεψύχησε», λέγει ο κ. Νίκος Τσαβαλιάρης. «Εγώ ήμουν μόνο 5 ετών και τα αδέλφια μου μικρότερα. Τελευταία φορά πού είχε έλθει στο σπίτι, ήταν όταν τον είχαν καλέσει στα νέα όπλα, μετά τα γεγονότα με το «Έλλη». Ήμουν μικρός αλλά τον θυμάμαι. Ήταν ντυμένος στρατιώτης. Απ’ ό,τι ανέφερε η συχωρεμένη η μάνα μου, της έλεγε «Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά. Όλα θα πάνε καλά». Έτσι έλεγε, ενώ νομίζω ότι γνώριζε τούς κινδύνους. Την βραδιά εκείνη κανόνιζαν την βάρδια στα φυλάκια τού τάγματος πού ήταν πιο κάτω. Ένας αξιωματικός είχε πει ότι κάτι δεν πάει καλά, ίσως είχαν πληροφορίες, ποιος ξέρει. Τούς λένε λοιπόν «ποιοι θέλετε να πάτε απόψε στα σύνορα». Και ο πρώτος πού σηκώθηκε και είπε «να πάω εγώ» ήταν ο πατέρας μου, σύμφωνα με μαρτυρίες χωριανών πού γύρισαν πίσω αλλά και από άλλες περιοχές των Τρικάλων». 
«Στα σύνορα οι ελληνικές δυνάμεις ήσαν ήδη σε κατάσταση ετοιμότητος. Οι αξιωματικοί έκαναν συνεχείς επιθεωρήσεις στα τμήματα και όλοι γνώριζαν ότι από μέρα σε μέρα, οι Ιταλοί μπορεί να επιτεθούν αφού δεν το έκρυβαν. Είχαν καταγράψει συχνές ανιχνεύσεις και προσπάθειες να δουν τις ελληνικές θέσεις», λέγει ο στρατηγός κ. Ιωάννης Κακουδάκης, επί κεφαλής της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού. 
«Οι Ιταλοί είχαν ενσωματώσει την Αλβανία και είχαν ήδη παρατάξει τις δυνάμεις τους σε δύο μέτωπα. 
Η επίθεση 
Ανατολικά ένα Σώμα στρατού με 42.000 άνδρες και δυτικά ένα άλλο με 45.000. Στη μέση ήταν η επίλεκτη μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια» με στόχο τον ορεινό άξονα της Πίνδου. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αποκόψουν τις ελληνικές δυνάμεις και να καταφέρουν καίριο πλήγμα σε 4-5 ημέρες. Στην Ήπειρο υπήρχε η 8η Μεραρχία τού στρατηγού Κατσιμήτρου με 10.000 στρατιώτες και δυτικά το Γ’ Στρώμα Στρατού. 
Στην Πίνδο τοποθετήθηκε το 51ο Σύνταγμα με 2.000 Θεσσαλούς υπό την διοίκηση τού Δαβάκη, ο οποίος είχε ανακληθεί στην υπηρεσία. Ήδη είχε προχωρήσει μυστική επιστράτευση με Φύλλα Ατομικής Πορείας, και μόλις ξέσπασε ο πόλεμος, άρχισε πλέον η γενική επιστράτευση. Οι Ιταλοί αξιωματικοί είχαν ήδη πολεμική εμπειρία από τις μάχες στην Αιθιοπία, και είχαν παράλληλα την υπεροπλία…» 
 
Από την 5η Πρωινή ώρα οι Ιταλοί άρχισαν να προσβάλλουν τις ελληνικές θέσεις. Γύρω στις 5.30, τα προκεχωρημένα τμήματα πήραν την εντολή να συμπτυχθούν στην γραμμή αμύνης, όπως άλλωστε προέβλεπε το σχέδιο. Ήδη από τις 4.00 ο στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος είχε εκδώσει την πρώτη ανακοίνωση για την έναρξη του πολέμου: «Από έκτης πρωινής σήμερον περιερχόμεθα εμπόλεμον κατάστασιν πρός Ιταλίαν. Άμυνα εθνικού εδάφους διεξαχθή βάσει διαταγών ως έχητε. Στόπ. Εφαρμόσατε σχέδιον επιστρατεύσεως.» 
 
Ένας συμπολεμιστής του μας έφερε το μαντάτο… 
Σε ένα κεντρικό σημείο της Πιαλείας δεσπόζει σήμερα, η προτομή τού Βασιλείου Τσαβαλιάρη. Στη σκιά τού ανδριάντα, γυρίζει το ρολόι τού χρόνου για τον ξεχασμένο στρατιώτη του μετώπου. 
Οι πληροφορίες είναι ελάχιστες ακόμα και για τούς στενούς συγγενείς του, αφού το μοναδικό κειμήλιο είναι μία νεανική φωτογραφία. «Εικόνες δεν έχω καθόλου αφού ήμουν τριών ετών. Ό,τι γνωρίζω είναι από αφηγήσεις συγγενών και συγχωριανών. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος ήταν στο φυλάκιο. Αφού έπεσε νεκρός, οι συμπολεμιστές του τον μετέφεραν πιο κάτω και ειδοποίησαν έναν γνωστό του, «Σκοτώθηκε ο συγχωριανός σου», λέγει ο γιος τού πεσόντα κ. Γιώργος Τσαβαλιάρης. 
 
Σε απόσταση αναπνοής 
«Ήταν ο πρώτος νεκρός τού πολέμου», λέγει ο στρατηγός Ιωάννης Κακουδάκης, ο επικεφαλής της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού. «Υπηρετούσε στο 21ο φυλάκιο της Πίνδου στο 51 Σύνταγμα το οποίο είχε σχηματιστεί από Θεσσαλούς. Τα ιταλικά στρατεύματα είχαν προχωρήσει σε απόσταση αναπνοής από τα ελληνικά τμήματα προκαλύψεως. Στις 5 το πρωί ο Τσαβαλιάρης είδε κάτι να κινείται, φώναξε «άλτ, τις εί» και πυροβόλησε στον αέρα». 
Γ. Αποστολίδης 
Οι πρώτοι νεκροί Ήρωες (του στρατού ξηράς) του 1940 
Πρώτος πεσών στρατιώτης: Στρατιώτης Βασίλειος Τσιαβαλιάρης (σκοπευτής πολυβόλου - 51ο Σύνταγμα Πεζικού) από την Πιαλεία Τρικάλων 28-10-1940. Από ιταλικά πυρά, στο 21ο Φυλάκιο, τραυματίζεται θανάσιμα ο στρατιώτης Τσιαβαλιάρης Βασίλειος από τα Τρίκαλα. 
 Πρώτος πεσών έφεδρος αξιωματικός: Ανθυπολοχαγός Ελευθέριος Ντάσκας Πρώτος πεσών αξιωματικός στρατού: Υπολοχαγός Διάκος Αλέξανδρος 1-11-1940. 25 Μαρτίου, μερικά χρόνια πριν. Ο Αλέξανδρος Διάκος, μαθητής στο Γυμνάσιο της Ρόδου κατεβάζει την ιταλική σημαία και υψώνει την Ελληνική. 
Οι Ιταλοί, ενοχλημένοι που δεν μπόρεσαν να σβήσουν την ελληνική φλόγα από την καρδιά του νεαρού που έφερε το επώνυμο ενός άλλου γενναίου Πολεμιστή, τον απειλούν με φυλάκιση και εξορία. Ο Διάκος φεύγει από τη Ρόδο για να εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων μαζί με άλλους Χαλκήτες, με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να πολεμήσουν και να ελευθερώσουν τη γενέτειρά τους. 
Πρώτος πεσών ανώτερος αξιωματικός: Αντισυνταγματάρχης Κεφαλόπουλος Χαράλαμπος του 16ου Συντάγματος Πεζικού εφονεύθη την 20-11-1940. 
Πρώτος πεσών δημοσιογράφος: Ανθυπολοχαγός Κώστας Παπαδάκης έπεσε μαχόμενος στις 4 Νοεμβρίου 1940 στο Νεστόριο Καστοριάς, στους πρόποδες του Γράμμου. 
Οι πρώτοι ανά βαθμό πεσόντες αξιωματικοί: Αντισυνταγματάρχης Κεφαλόπουλος Χαράλαμπος του 18ου Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 21η Νοεμβρίου στο Βράνεστε. Ταγματάρχης: Μαντούβαλος Παναγιώτης του 50ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 17η Νοεμβρίου στον Μόραβα Λοχαγός: Αποστολίδης Θεόδωρος του 50ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 17η Νοεμβρίου στον Μόραβα Υπολοχαγός: Διάκος Αλέξανδρος του 4ου Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 1η Νοεμβρίου στην Τσούκα. Ανθυπολοχαγός: Βλάχος Γεώργιος ή Απόστολος του 33ού Συντάγματος Πεζικού, έπεσε την 1η Νοεμβρίου στο Βέρνικ.
 
 
 
 pili.gov.gr

10.5.22

Η Κωνσταντινούπολη, εκτός από τα πολλά αξιοθέατα και τα πολυσύχναστα παζάρια, στους δρόμους υπάρχουν πολλά αδέσποτα σκυλιά. 
"Τα σκυλιά κοιμούνται στους δρόμους, σε όλη την πόλη", έγραψε ο Μαρκ Τουέιν το 1867. "Δεν κινούνταν, ούτε όταν περνούσε ο Σουλτάνος". 
 
Στους τέσσερις αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι την εποχή του Τανζιμάτ, τα σκυλιά της Κωνσταντινούπολης απόλαυσαν μια περίοδο ειρηνικής συνύπαρξης με τους ανθρώπους. Κάποια στιγμή όμως ήρθε μια περίοδος εκσυγχρονισμού και τα σκυλιά άρχισαν να συνδέονται με την φτώχεια και την απερισκεψία. 
 
Σε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Πόλης, ο σουλτάνος Μαχμούτ Β' διέταξε να εξοριστούν όλα τα αδέσποτα σκυλιά σε διάφορα νησιά της θάλασσας του Μαρμαρά, κάτι που συνεχίστηκε μέχρι και το 1910, όταν ο τότε σκληρός δήμαρχος της Πόλης διέταξε να μαζευτούν όλα τα αδέσποτα σκυλιά και να εξοριστούν στο άγονο νησί Οξειά (το όνομα του είναι από την βυζαντινή εποχή και είναι σε αντιπαραβολή με την κοντινή "Πλατεία νήσο" ή "Πλάτη", Sivriada στα τούρκικα), ένα από τα μικρότερα -με έκταση 0,04 τ.χλμ- νησιά του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων στη θάλασσα του Μαρμαρά, όπου σίγουρα θα πέθαιναν από πείνα και δίψα. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης αντιτάχθηκε σθεναρά σε αυτή τη σφαγή και διέσωσε όσα περισσότερα μπορούσε κρύβοντάς τα σε σπίτια και στρατώνες. 
Μάλιστα, ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ της Πόλης, Δρ. Ρέμλινγκερ, πρότεινε τη δημιουργία στρατοπέδων εξόντωσης. 
 
Οι εργαζόμενοι του δήμου αιχμαλώτισαν 80.000 σκυλιά και τα έστειλαν στη Οξειά, για να μην επιστρέψουν ποτέ. Το νησί είναι ένας βράχος, χωρίς βλάστηση, νερό και τροφή. Ντόπιοι έχουν περιγράψει τα ουρλιαχτά των σκύλων για μέρες και εβδομάδες, κρατώντας τους κατοίκους της πόλης σε εγρήγορση. 
 
Δεν επέζησε ούτε ένα σκυλί. Κάποια πνίγηκαν προσπαθώντας να ξεφύγουν, άλλα τα έφαγαν τα υπόλοιπα, και τα περισσότερα λιμοκτόνησαν. 
Μετά το περιστατικό, ο δήμαρχος διακήρυξε περήφανα: «Μετά τη διακήρυξη του Συντάγματος, έστειλα όλα τα σκυλιά από την Κωνσταντινούπολη στη Hayırsızada. Ωστόσο, αργότερα ανακάλυψα άλλα 30.000 στην πόλη. Σταδιακά τα κατέστρεψα κι αυτά». 
Η σφαγή των αδέσποτων σκύλων της Πόλης άφησε το σημάδι του στον ψυχισμό των κατοίκων της. Οι άνθρωποι φοβήθηκαν ότι ο Αλλάχ θα προκαλούσε όλεθρο στην πόλη εξαιτίας της σκληρότητάς τους, και οι περισσότεροι κατηγόρησαν τις ταραγμένες εποχές μετά το 1910, συμπεριλαμβανομένης της ήττας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη σφαγή των σκύλων. 
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων έστησαν ένα πέτρινο μνημείο που γράφει "Στη μνήμη των δεκάδων χιλιάδων σκύλων που αφέθηκαν να πεθάνουν σε αυτό το νησί το 1910".



3otiko

7.2.22

Πτήσεις φαντάσματα: Άδεια αεροπλάνα διασχίζουν την Ευρώπη για να κρατήσουν θέσεις στα αεροδρόμια​ 
 
Η ΕΕ καλείται να χαλαρώσει τους κανόνες των αεροπορικών εταιρειών που οδήγησαν χιλιάδες άδεια αεροπλάνα να διασχίζουν την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, προκαλώντας ανησυχίες για τις επιπτώσεις στο κλίμα και την περιττή σπατάλη πόρων. 
 
Η γερμανική αεροπορική εταιρεία Lufthansa δήλωσε ότι θα πρέπει να πραγματοποιήσει 18.000 κενές πτήσεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα για να διατηρήσει τις θέσεις της στα αεροδρόμια. Η βελγική θυγατρική της, Brussels Airlines, αναμένει 3.000 τέτοια ταξίδια μέχρι το τέλος Μαρτίου. 
 
Ο λεγόμενος κανόνας «χρησιμοποιήστε το ή χάστε το» σημαίνει ότι οι αεροπορικές εταιρείες πρέπει να χρησιμοποιούν το 80 τοις εκατό των χρονοθυρίδων που τους έχουν διατεθεί στα αεροδρόμια διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν τα δικαιώματα απογείωσης και προσγείωσης σε άλλους αερομεταφορείς. 
 
Αν και η ΕΕ το μείωσε στο 50 τοις εκατό μετά την πτώση των αεροπορικών ταξιδιών κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το όριο θα αυξηθεί ξανά αυτό το καλοκαίρι και οι επικριτές λένε ότι εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλό, δεδομένων των απρόβλεπτων επιπτώσεων της παραλλαγής Omicron. 
 
«Η Brussels Airlines πραγματοποιεί 3.000 περιττές πτήσεις για τη διατήρηση των χρονοθυρίδων αεροδρομίου» Ο διευθύνων σύμβουλος της Lufthansa, Carsten Spohr, δήλωσε ότι τα 18.000 ταξίδια ήταν «άδειες, περιττές πτήσεις μόνο και μόνο για να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα προσγείωσης και απογείωσης». Η αεροπορική εταιρεία είπε ότι εκτελούσε περίπου το 60 τοις εκατό του προγράμματος πτήσεων της σε σύγκριση με το 2019 και μεταφέρει περίπου τους μισούς επιβάτες, καθώς τα ταξιδιωτικά προβλήματα που σχετίζονται με τον ιό υπάρχουν τρία χρόνια. 
 
Ο Georges Gilkinet, υπουργός μεταφορών του Βελγίου, περιέγραψε τις κενές πτήσεις ως «περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική ανοησία». Είπε, ότι απέστειλε επιστολή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να απαιτήσει περαιτέρω χαλάρωση των κανόνων και να μείνουν τα άδεια αεροπλάνα στο έδαφος. Η ΕΕ πρέπει να επιδείξει μεγαλύτερη ευελιξία «δεδομένης της σημαντικής μείωσης των επιβατών και του αντίκτυπου του αριθμού της Omicron στα προγραμματισμένα δρομολόγια των πληρωμάτων», είπε. Η κίνηση ήταν πολύ κάτω από τα επίπεδα του 2019 ακόμη και τους πιο ήρεμους μήνες του φθινοπώρου. 
 
Οι Βρυξέλλες ελπίζουν να μειώσουν τις εκπομπές άνθρακα από τον τομέα των μεταφορών κατά 90 τοις εκατό έως το 2050. Ωστόσο, ένας εκπρόσωπος της Επιτροπής, Ντάνιελ Φέρι, είπε ότι η μειωμένη ζήτηση αντικατοπτρίζεται ήδη στο προσαρμοσμένο όριο του 50%. «Η Επιτροπή αναμένει ότι οι εκτελούμενες πτήσεις ακολουθούν τη ζήτηση των καταναλωτών και προσφέρουν τόσο αναγκαία συνεχή αεροπορική κάλυψη στους πολίτες», είπε. 
 
Οι Βρυξέλλες σχεδιάζουν να αυξήσουν το όριο στο 64 τοις εκατό τη φετινή θερινή περίοδο από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο, με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού και ένα τυποποιημένο πιστοποιητικό υγείας της ΕΕ να αναφέρονται ως λόγοι για την αναμενόμενη ανάκαμψη των αεροπορικών ταξιδιών. 
Η Επιτροπή ανέφερε ότι ήλπιζε να κάνει ένα ακόμη βήμα «προς την επιστροφή στην κανονικότητα» αυτό το καλοκαίρι, αν και είπε ότι θα παρακολουθούσε την πτώση στις κρατήσεις πτήσεων που συνδέονται με την Omicron. 
 
Χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Ιταλίας, έκαναν αυστηρότερους τους ταξιδιωτικούς κανόνες λόγω της παραλλαγής. Ωστόσο, ορισμένες κυβερνήσεις έχουν ουσιαστικά εγκαταλείψει τέτοιους περιορισμούς, με τη Βρετανία να κινείται για να αποκαταστήσει πιο ήπια μέτρα από το περασμένο φθινοπώρο. 
 
Ο οργανισμός αεροπορικής βιομηχανίας IATA δήλωσε ότι είναι πλέον καιρός η Βρετανία να καταργήσει πλήρως τις απαιτήσεις δοκιμών για τα εμβολιασμένα άτομα. «Είναι σαφές ότι τα πρόσθετα μέτρα είχαν μικρό ή καθόλου αντίκτυπο στη διάδοση αυτής της νέας παραλλαγής», δήλωσε ο γενικός διευθυντής της IATA Willie Walsh.


 thenationalnews.com

6.2.22

Το ερώτημα πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας συνεχώς… γιατί δεν αντιδρούν οι άνθρωποι, γιατί έχουν αφεθεί έτσι απλά στο έλεος κάθε διεστραμμένου νου, που το παιχνιδάκι του είναι να ορίζει τις ζωές τους? Νομίζω πως η απάντηση είναι πολύ απλή. Έπαιξαν και παίζουν πάντα, στο πιο δυνατό χαρτί. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα της συνήθειας. Σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ελάχιστοι μπορούν να επιβιώσουν έξω από αυτήν. 
 
Από τη γέννηση μας συμμετέχουμε σε ένα απόλυτα παρανοϊκό σκηνικό, κάνουμε πράγματα που ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ, αγωνιζόμαστε να κερδίσουμε αυτά που ΜΑΣ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ, υπακούμε σε κανόνες που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΡΩΤΗΘΗΚΑΜΕ, τιμωρούμαστε για ότι ΑΛΛΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ. Και όλο αυτό το αηδιαστικό σκηνικό το ονομάζουμε ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. 
 
Είναι κανονικότητα για τον συνηθισμένο άνθρωπο το γεγονός πως θα έχει μια ζωή η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα είναι 75-80 χρόνια και τα 60 από αυτά θα ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο σχολείο ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, στην συνέχεια μια δουλειά ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, με συγκεκριμένο ωράριο, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ, και θα συνηθίσει πως είναι λογικό να έχει ένα σαβατοκύριακο υποτιθέμενης ελευθερίας, που στην ουσία ποτέ δεν είναι έτσι, γιατί προσπαθεί μέσα σε 2 μέρες μόλις να στριμώξει όλα εκείνα που στερείται τις υπόλοιπες 5, για πολλούς δε η φύση της δουλειάς δεν παραχωρεί ούτε αυτό το διήμερο… 
 
Χρειάζεται να περιγράψουμε κάτι πιο τραγικό από αυτό? Πιο τραγικό από το γεγονός πως συνεχώς η μηχανή αναπαράγει ανθρώπους οι οποίοι θα θυσιάσουν τη ζωή τους χωρίς καν να αντιληφθούν πως την θυσίασαν? 
 
«ω! της αυγής κροκάτη γάζα 
γαρούφαλλα του δειλινού, 
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας, 
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας….» 
 
Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο, όλα μπορούν να γίνουν συνήθεια… κανονικότητα. Το πρόβλημα είναι πως μέσα σ΄αυτή την οδύνη της ύπαρξης κάποτε, η ψυχή προσπαθούσε να απελευθερωθεί, με διάφορους τρόπους. Μέσα στην σκληρή πραγματικότητα, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν όνειρα, να επαναστατήσουν, να ξεφύγουν, να πιστέψουν, να αρνηθούν…. Ηταν η ωραία εποχή που κάθε σπίτι είχε ένα κερί κι ένα φάντασμα… 
Οι άνθρωποι κοίταζαν τον ήλιο, δάκρυζαν στο πόνο, ένοιωθαν ένα δέος απέναντι στη φύση και τους θεούς, προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την ουσία της ύπαρξης, τα μυστήρια τα κρυμμένα, έμαθαν να ερμηνεύουν τα όνειρα τους, να μιλάνε με τη θάλασσα τη γεμάτη ομορφιά και κίνδυνο, περπάταγαν με γυμνά πόδια στο χώμα, πολεμούσαν για μια ιδέα, μια πάτρίδα, ακόμα κι αν όλα ήταν στημένα και τότε από τους χειραγωγούς των ανθρώπινων κοπαδιών, υπήρχε μια διαφορά.. οι σκλάβοι ήξεραν πως είναι σκλάβοι…. 
 
Τώρα δεν νοιώθουν σκλάβοι, ο καλοταϊσμένος δυτικός πολιτισμός, όπου οι τσοπάνηδες δώσανε μπόλικο χόρτο στα κοπάδια, να αφρατέψουν, και να είναι καλά σφαχτά, οδηγείται τώρα στη τελική φάση. Η κοινωνία μια γυναίκα κακοποιημένη συνεχώς από ένα βάρβαρο σύζυγο, που συνήθισε κάθε απειλή, κάθε ξυλοδαρμό, κάθε τρομοκρατία, γιατί κάποιος της έχει εμφυσήσει βαθιά μέσα στο μυαλό πως αυτό της αναλογεί, αυτό της αξίζει… 
 
Δεν επαναστατούμε γιατί δεν έχουμε ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ. Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς είναι θυσιασμένη σε μια ατελείωτη ρουτίνα που τερματίζεται με το τέλος της, και στο μεσοδιάστημα, οι χαρές, ΕΙΝΑΙ ΟΣΕΣ ΕΠΊΤΡΕΠΕΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ. Γεννάς ένα παιδί, και η χαρά σου είναι να το βλέπεις, το τι θα του συμβεί όμως και ποιους κανόνες πρέπει να ακολουθήσει ΔΕΝ ΤΟ ΟΡΙΖΕΙΣ εσύ, απλά το μαθαίνεις να υπακούει, και κάνεις για τη ζωή του ότι σου πουν. Ναι, δεν το μεγαλώνεις εσύ, το σύστημα το μεγαλώνει, η μόνη ελευθερία που έχεις απέναντι του είναι να το βλέπεις να ζει… 
 
Το ίδιο κι όταν πας σχολείο, όταν σπουδάζεις, όταν παντρεύεσαι, όταν δουλεύεις, όταν αρρωσταίνεις, όταν αγοράζεις ή πουλάς, όταν διασκεδάζεις και όλα αυτά τα αποκαλείς φυσιολογική ζωή, χαρές, δημιουργικότητα, ή πραγματοποίηση των ονείρων ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ. Θεωρείς πως είναι φυσιολογικό να υποστείς μεγάλες στερήσεις να αποκτήσεις ένα κομματάκι γη, να φτύσεις αίμα με τη δουλειά σου για να έχεις «μια στέγη», την ίδια στιγμή που βλέπεις γύρω σου ελάχιστους να κατέχουν αμύθητες εκτάσεις, και άλλες απέραντες εκτάσεις να είναι εντελώς ακατοίκητες χωρίς να ξέρεις κανείς σε ποιον ανήκουν…. 
Κάποιος φίλος, υπολόγισε πως σε μια χώρα σαν τη δική μας, με τον πληθυσμό μας αν μοιράζαμε τη γη σε όλους, αναλογούσαν 4 στρέμματα σε κάθε άτομο… Κι εσύ θα φας τη ζωή σου να αποκτήσεις έστω κι ένα κομματάκι, αν δεν ήσουν από τους τυχερούς που οι γονείς σου έδωσαν κάτι, για το οποίο εκείνοι έφτυσαν αίμα… 
 
Η ανάπτυξη της βιομηχανίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης, οδήγησε τον άνθρωπο να ονειρεύεται πως θα κατακτήσει το σύμπαν, θα γιατρέψει όλες τις αρρώστιες ή θα βιώνει την καθημερινότητα με μεγάλη άνεση. Εγκατέλειψαν τη γη και στριμώχτηκαν στις τσιμεντένιες πολιτείες. Αφήσαν τα επαγγέλματα που θέλαν τέχνη, δεξιότητες, ικανότητες ξεχωριστές για το κάθε ένα… για να γίνουν καρπαζοεισπράκτορες υπάλληλοι στην υπηρεσία των αφεντικών, που έντεχνα με κάθε μέσο τους οδήγησαν σε αυτή την επιλογή, για να τους αφαιρέσουν ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ. 
 
Γιατί δεν επαναστατούμε? Γιατί έξω από το σύστημα ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. Αυτό μας έχουν φυτέψει στο μυαλό, ένα μυαλό που μας το έχουν πολτοποιήσει με κάθε τρόπο. Σε τέτοιο βαθμό που πράξη επαναστατική θα ήταν για κάποιον σήμερα, όταν πηγαίνει με τον ηλεκτρικό στη δουλειά του ΝΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ, να δει έξω από το παράθυρο τι υπάρχει, κλείνοντας την οθόνη του κινητού του… 
Σκεφθείτε πόσοι από όσους ξυπνάνε το πρωί, και κοιτάνε το ρολόι, ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ, να πουν, δεν πάω στη δουλειά, αρνούμαι, τέλος, θέλω να κάνω την ημέρα μου ότι γουστάρω… Μοιάζει αστείο και να το λέω έτσι? Οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο είναι … οι συνταξιούχοι αν ζήσουν μέχρι να πάρουν τη σύνταξη. 
 
Ναι τελικά γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε με την ιδέα πως όταν πάρουμε τη σύνταξη, θα κάνουμε και μερικά πράγματα «δικά μας». Είναι εκείνες οι χαριτωμένες ειδήσεις, κοίτα αυτός ο παππούς ξεκίνησε γυμναστήριο τα 70 ή εκείνη η γιαγιά αποφάσισε να μάθει χορό στα 80, ή εκείνη η παρέα από γεροντάκια αποφάσισαν να κάνουν ορειβασία…. Και το νήμα συνεχίζει να ξετυλίγεται στον ίδιο σκοπό, κοιτάνε το εγγόνι, του χαμογελούν και το ρωτάνε, εσύ? Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Αποσιωπώντας το γεγονός πως θα γίνει αυτό που είμαστε όλοι. ΣΚΛΑΒΟΙ. 
 
Μας ετοιμάζουν πολλές δοκιμασίες ακόμα. Παίζουν μαζί μας. Είναι ικανοί να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα, φρικαλεότητα, διαστροφή πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Η ελευθερία μας είναι κάτι που μπορούμε να κερδίσουμε μόνο αν είμαστε αποφασισμένοι να θυσιάσουμε οτιδήποτε προς χάρη της. Συνήθειες, ανθρώπους, πράγματα που είναι αγαπημένα μας. Πρέπει να ζήσουμε σαν να μαθαίνουμε από την αρχή τους κανόνες της ζωής. Μπορείς να εγκαταλείψεις τα πάντα και να βρεις το τρόπο να ζήσεις έξω από το σύστημα? Πόσοι από εμάς μπορούμε να απαντήσουμε ναι, και να το εννοούμε. 
Οσοι το εννοούν, αυτοί θα είναι οι άνθρωποι που θα σπάσουν τις αλυσίδες, γιατί θα κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν με κάθε κόστος. Οι υπόλοιποι, τα κεφάλια μέσα. 


5.2.22

Κάθε πράξη που προσβλέπει στον έλεγχο και την κυριαρχία πάνω σε άλλον άνθρωπο θεωρείται ψυχολογική βία. Ο εκφοβισμός, η υποτίμηση, η απόρριψη, η παραμέληση με απώτερο στόχο τον απόλυτο έλεγχο και την εξουσία πάνω στον άλλον είναι ψυχολογική βία. Ένας σίγουρος τρόπος για να πετύχεις όλα τα παραπάνω είναι να ασκήσεις τη βία της αβεβαιότητας. Αν καταφέρεις, να νιώσει το θύμα αβεβαιότητα για το μέλλον του -όχι τόσο για το απώτερο αλλά για το άμεσο-, και ταυτόχρονα του μπολιάσεις μια γερή δόση τρόμου, τότε θα έχεις τον απόλυτο έλεγχό του. 
 
Στην προσπάθεια αυτή βοηθάνε εξαγγελίες του τύπου: “Το επίδομα μπορεί να το δικαιούσαι αλλά μπορεί και όχι”. “Η πρώτη κατοικία προστατεύεται για τρεις μήνες ακόμα, μετά βλέπουμε”. “Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να δουλέψεις το καλοκαίρι, αλλά θα το επανεξετάσουμε”. “Αύριο θα έχεις για να φας αλλά μπορεί και να μην έχεις”. Με λίγα λόγια δηλαδή “αύριο θα γίνει η εκτέλεσή σου αλλά μπορεί και να γίνει μεθαύριο”. Αυτό το τελευταίο ονομάζεται εικονική εκτέλεση και φυσικά δεν ανακοινώθηκε ποτέ από καμία κυβέρνηση. Είναι μια συνηθισμένη τακτική ψυχολογικής βίας που ασκείται σε κρατούμενους. Χρησιμοποιήθηκε και συνεχίζει να χρησιμοποιείται, κατά κόρον, από στρατούς, δικτατορίες, αστυνομίες, κλπ, με σκοπό το σπάσιμο και την ψυχική κατάρρευση του κρατούμενου. Στην περίπτωση που το θύμα σπάσει, δηλώνει άμεσα την υποταγή του, γίνεται πειθήνιο όργανο στον βασανιστή του και είναι έτοιμος να συνεργαστεί σε οτιδήποτε κι αν του ζητηθεί. 
 
Αρκεί να σκεφτούμε πως ακόμα και στη φυλακή, οι κρατούμενοι κοιμούνται και ξυπνούν έχοντας την ασφάλεια, ή καλύτερα την βεβαιότητα, πώς κάθε μέρα που περνά έχουν εξασφαλισμένα δυο πιάτα φαΐ και μια στέγη, έστω σε ένα ελεεινό κελί. Η αβεβαιότητα για τα απαραίτητα, προκαλεί μια ψυχική κατάσταση τόσο εύθραυστη και ανασφαλή που αυτός που την νιώθει μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, με το θύμα της εικονικής εκτέλεσης. 
 
“Η ανεργία μπορεί να φτάσει το 15 αλλά μπορεί και το 35 τοις εκατό. Η ύφεση μπορεί να κυμανθεί από 5 έως 25 τοις εκατό. Το λοκντάουν μπορεί να ξανάρθει από Σεπτέμβριο αλλά μπορεί και όχι”. Λόγια κυβερνητικών αξιωματούχων, καθηγητών, διευθυντών κεφαλαιαγορών, αντιπροσώπων συλλόγων βιομηχάνων, εμπλεκομένων επιστημόνων. 
 
Με σύμμαχό του όλα τα τηλεοπτικά κανάλια των οποίων έχει τον απόλυτο έλεγχο, και αρωγούς τους συστημικούς δημοσιογράφους, το κράτος καταφέρνει να μας τρομοκρατεί, να μας μαυρίζει την ψυχή. Ζούμε καθημερινά, 24 ώρες το 24ωρο την “εικονική μας εκτέλεση”. Ο κόσμος σε νευρικό κλονισμό. Η βία της αβεβαιότητας μαστιγώνει καθημερινά τους πιο αδύναμους, τους πιο μικρούς, τους πιο ευάλωτους. Ξεσκίζει σαν μεσαιωνικό μαστίγιο τη σάρκα και τον ψυχισμό ενός ολόκληρου λαού, των οικογενειών που πορεύονται “μεροδούλι – μεροφάι”, του άνεργου, του ελεύθερου επαγγελματία, του μεροκαματιάρη, του νέου. 
 
Οι μόνοι που μοιάζουν, ακόμα, αλώβητοι και σχετικά ασφαλείς είναι οι ήδη γδαρμένοι από τα μνημόνια, δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι. Για πόσο ακόμα, όμως; Ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι εδώ και το κεφάλαιο θα τον χρησιμοποιήσει ξανά με την πρώτη ευκαιρία. Το μισητό δημόσιο, έτσι κι αλλιώς αποτελεί στόχο για τις δυο-τρες οικογένειες πολιτικών χρυσοκανθάρων που εδώ και έναν αιώνα πληρώνονται αδρά και έχουν κάνει τεράστια περιουσία από το ... μισητό δημόσιο! 
 
Μας μαυρίσατε την ψυχή. Αυτό το πετύχατε και με το παραπάνω. Συνεργαστήκαμε, μείναμε σπίτι κι αυτό το θεωρήσατε δική σας, μεγάλη επιτυχία. Φάγαμε, αδιαμαρτύρητα, μια βαρβάτη καραντίνα και αυτό σας άνοιξε την όρεξη. 
 
Η ατομική ευθύνη έγινε καραμέλα και δεκανίκι ενός ανοργάνωτου κράτους που δεν είχε γιατρούς, δεν είχε αρκετές ΜΕΘ για να καλύψει τις ανάγκες, με παραπαίουσα την, από τα δεκαετή μνημόνια, δημόσια υγεία. Επόμενος στόχος είναι να σπάσουμε. Να λέμε υποτακτικά “γες μάστερ” σε ό,τι κι αν ανακοινώσετε. 
Αυτό όμως δεν θα το καταφέρετε. 
 
 Όσο υπάρχει ακόμα αλληλοσεβασμός, αλληλεγγύη, και ανθρωπιά θα σας χαλάμε τα σχέδια. Και ο χώρος της τέχνης έχει, προς τιμήν του, διδάξει σε πολλούς και αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμό και ανθρωπιά. Δεν θα καταφέρετε να μας σπάσετε όσο υπάρχουν ακόμα αξίες, συνείδηση, και ιδανικά. “Μην αντιπαρατίθεστε” όπως σοφά σας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ιωάννου, “με το Άξιον Εστί, με τον Μεγάλο Ερωτικό, τον Σταυρό του Νότου, το Νυν και Αεί, το Χρονικό, το Περιβόλι του τρελού, την Συννεφιασμένη Κυριακή, την Φραγκοσυριανή”. Μην τα βάζετε με τη Ρωμιοσύνη, με τον Καπετάν Μιχάλη, με τα Νηπενθή, με τα Ματωμένα Χώματα, με το Φως Που Καίει. Μην αναμετριέστε με τον Θίασο, με την Ευδοκία, με την Ηλέκτρα. Είστε πολύ λίγοι για τέτοια μάχη. Είστε πολύ μικροί και αναλώσιμοι. 
 
Την τέχνη μπορεί να μην την θέλετε γιατί σας είναι μπελάς. Θα την βρίσκετε όμως διαρκώς μπροστά σας. 
Εκεί, όχι απλώς “να αντανακλά μα σαν φακός να μεγεθύνει”.* 
 
*Μαγιακόφσκι 
 
 
Δημήτρης Μητσοτάκης 
Mάης 2020 
Μουσική "Στην Καλλιθέα" 
(Δ.Μ) #DimitrisMitsotakis #Iviatisaveveotitas 

ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΡΟΜΟΣ

Ads Place 970 X 90


ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

MAGAZINO